เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3202 พบกันเพราะความบังเอิญ / ตอนที่ 3203 จากไป
ตอนที่ 3202 พบกันเพราะความบังเอิญ
เฟิ่งจิ่วยื่นศีรษะออกจากรังเพื่อมองลงไปข้างล่าง แต่เพราะอยู่สูงเกินไปจึงมองไม่เห็น นางกล่าวกับอินทรีแก่ว่า “เจ้าพาข้าลงไปที”
อินทรีแก่ฟังแล้วไม่ยินยอมอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่กล้าปฏิเสธออกไปตรงๆ เพียงถามกลับไปว่า “เจ้าเป็นมนุษย์ผู้ฝึกตน ไม่ใช่ว่าคุมกระบี่เหาะเหินได้หรอกหรือ ไยยังต้องให้ข้าพาเจ้าลงไปด้วย”
“ข้าไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ข้างล่าง อีกทั้งดึกมากแล้ว ข้าไปอาบน้ำแล้วมีเจ้าคุ้มกันอยู่ข้างๆ ย่อมสบายใจมากกว่า” นางพูดพลางยิ้มเล็กน้อย ชำเลืองมองมันครั้งหนึ่ง “ใครให้เจ้าจับข้ากลับมาเล่า เจ้าว่าข้าไม่ขอร้องเจ้าแล้วจะขอร้องใครได้”
อินทรีฟังจบพลันกลั้นความโมโหเอาไว้เพราะจำทน สุดท้ายไม่ได้พูดอะไร เพียงพ่นลมหายใจออกมาแล้วกระพือปีกบิน ก่อนจะให้เฟิ่งจิ่วขึ้นหลังมัน
เฟิ่งจิ่วปีนขึ้นไป สองมือจับขนของอินทรีแก่เอาไว้ ตอนบินลงไปข้างล่าง รู้สึกเพียงว่าความเร็วที่ลงสู่เบื้องล่างรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลมยามค่ำคืนที่ปะทะเข้ามาบาดใบหน้าจนรู้สึกเจ็บ
ผ่านไปครู่ใหญ่ค่อยถึงด้านล่าง เห็นว่ามีแหล่งน้ำดังคาด คล้ายกับเป็นตาน้ำพุแห่งหนึ่ง อีกทั้งริ้วคลื่นทอแสงท่ามกลางแสงจันทร์ด้วย
“ต้องให้ข้าเฝ้าอยู่ที่นี่หรือไม่” อินทรีแก่ถามอีก พร้อมกันนั้นก็มองไปรอบๆ “ดึกมากแล้ว ต่อให้มีสัตว์ปีศาจก็เป็นปีศาจหมาป่า ข้าไม่ถนัดรับมือกับปีศาจหมาป่า!”
เฟิ่งจิ่วถอดเสื้อนอกแล้วเดินไปทางตาน้ำพุ “เฝ้าเถอะ! ไม่นานก็เสร็จแล้ว” นางถอดเสื้อผ้าบนกายออก ก่อนก้าวลงไปในน้ำอย่างรวดเร็ว
น้ำพุเย็นฉ่ำชโลมผิวกาย ความรู้สึกเย็นสดชื่นทำให้นางแจ่มใสขึ้นไม่น้อย นางเดินลงลึกไปในน้ำ หลังจากสระผมแช่ตัวอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ได้ยินเสียงร้อนใจของอินทรีแก่ดังขึ้น
“รีบขึ้นมาเร็วเข้า! มีปีศาจหมาป่ามาแล้ว!”
“โฮ่ง!”
เสียงหมาป่าเห่าดังสะท้อนอยู่กลางป่า ไม่รู้เหมือนกันว่าดังมาจากทิศทางไหน รู้เพียงว่าพื้นดินกำลังสั่นสะเทือนเล็กน้อย คล้ายกับว่าปีศาจหมาป่ากำลังวิ่งไล่อะไรบางอย่าง และจำนวนของปีศาจหมาป่าน่าจะไม่น้อยเลย
เฟิ่งจิ่วมุ่นคิ้ว พูดถึงอะไร สิ่งนั้นย่อมมาหาอย่างแท้จริง ตอนนางบิดผมให้แห้งเตรียมลุกขึ้นยืน กลับเห็นบุรุษที่คล้ายกับว่ากำลังบาดเจ็บและเหนื่อยล้าวิ่งมาทางนี้อยู่เลือนราง
เมื่อเห็นว่ามีคนมา นางพลันฟาดฝ่ามือใส่น้ำทันที ขณะที่ละอองน้ำกระเซ็นขึ้นมา นางก็หมุนกายเหาะขึ้นจากน้ำ หยิบเสื้อผ้าจากในห้วงมิติมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว
เพียงพริบตาเดียวก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เพียงแต่ผมยังไม่แห้งดี ยังคงมีหยดน้ำหยดลงมา
เดิมทีบุรุษที่บาดเจ็บและวิ่งมาทางนี้เห็นเพียงอินทรีแก่ตัวหนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่บนที่สูง ตอนกำลังมุ่งหน้าหนีเอาชีวิตรอดไปทางอื่นนั้นเอง กลับคล้ายว่ามีสตรีนางหนึ่งอยู่ในน้ำ ยังไม่ทันได้มองโดยละเอียดก็เห็นละอองน้ำกระเซ็นขึ้นก่อตัวเป็นม่านน้ำ สตรีนางหนึ่งพลันกระโจนขึ้นจากน้ำ สวมชุดคลุมสีแดงในพริบตาเดียว
ชุดสีแดงของสตรีนางนั้นเตะตานัก สีแดงสด ขณะพลิกตัวตกลงบนพื้น เรือนผมสีดำของนางพลิ้วไหว หยดน้ำกระเด็นไป ความงามล่อลวงใจทำให้เขาตาลายไปในทันที ใบหน้างามล่มเมืองนั้นทำให้เขารู้สึกราวกับมองเห็นเทพธิดาจากเก้าชั้นฟ้าตกลงมาสู่โลกมนุษย์…
ทว่าทันใดนั้นเขาพลันดึงสติกลับมา ด้วยเพราะดวงตาสุกใสของอีกฝ่ายนั้นเย็นชาน่ากลัว ให้ความรู้สึกสูงส่งไม่ควรอาจเอื้อม ทำให้เขาหยุดความคิดในใจเอาไว้ เก็บความรู้สึกของตนเองไปอย่างอดไม่ได้
“ท่านเซียนหนีเร็ว! มีฝูงปีศาจหมาป่าตามมาแล้ว!”
เมื่อบุรุษคนนั้นดึงสติกลับมา เขาส่งเสียงเตือนทันที แต่ยังคงวิ่งไปยังทิศทางที่เงาร่างสีแดงยืนอยู่ตามสัญชาตญาณ
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองคนผู้นั้นด้วยสีหน้าเยือกเย็น มือข้างหนึ่งรวบผมสีดำที่ยังคงมีน้ำหยดอยู่ข้างหลัง ดวงตาเย็นชากลอกครั้งหนึ่ง มองไปทางด้านหลังของบุรุษผู้นั้น…
……….
ตอนที่ 3203 จากไป
ปีศาจหมาป่าที่ตามมาแต่ละตัวมีน้ำหนักประมาณสามร้อยชั่ง ดวงตาเป็นสีแดงเลือด ร่างกายยักษ์ใหญ่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว โดยเฉพาะตัวที่เป็นผู้นำมีขนาดใหญ่นัก ทุกครั้งที่ห้อตะบึง พื้นดินล้วนสั่นสะเทือน แค่เห็นก็รู้แล้วว่าน้ำหนักของมันไม่น้อยเลย
เห็นปีศาจหมาป่าหนึ่งในนั้นคำรามเสียงต่ำ กระโจนตัวมาข้างหน้าอย่างแรง ตอนบุรุษผู้นั้นพุ่งไป มือของนางวาดผ่านเรือนผมสีดำเต็มไปด้วยหยดน้ำ หยดน้ำรวมตัวกันเป็นปราณวิญญาณระหว่างนิ้วมือของนางในทันที ก่อนจะก่อร่างเป็นคมมืดเย็นยะเยือกทั้งยังคมกริบพุ่งเข้าใส่ปีศาจหมาป่าตัวนั้น
ชิ้ง!
เสียงของคมมีดอันแหลมคมแหวกอากาศไป แทงเข้าใส่ปีศาจหมาป่าตัวนั้นด้วยความเร็วอย่างยิ่งยวด ความเร็วนี้ทำให้ปีศาจหมาป่าตัวที่พุ่งเข้ามาชะงักถอยหลังไป ทว่ายังคงหลบไม่พ้น ถูกคมมีดเยือกเย็นนั้นแทงเข้าทันที
“เอ๋ง!”
ร่างกายใหญ่โตล้มลงกลางอากาศเพราะการจู่โจมนั้น เมื่อตกลงบนพื้นอย่างแรงก็ส่งเสียงร้องโหยหวน เสียงหมาป่านั้นยิ่งมายิ่งเบาลง จนกระทั่งสุดท้ายร่างกายก็ชักกระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะไม่ขยับอีกเลย
เพียงเพราะคมมีดเยือกเย็นนั้นพุ่งออกมา แทงใส่หว่างคิ้วของปีศาจหมาป่าตัวหนึ่งพอดิบพอดี ก็ทำให้มันตายคาที่ได้แล้ว!
บุรุษที่วิ่งมาพร้อมบาดแผลได้ยินเสียงจากข้างหลัง จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง เขามองแล้วอึ้งงันไป จากนั้นก็หันกลับไปมองสตรีงดงามสวมชุดสีแดงที่ยืนอย่างสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างยากจะเชื่ออยู่บ้าง
นาง…นาง…นางลงมือสังหารปีศาจหมาป่าตัวหนึ่งหรือนี่?
แม้รู้สึกประหวั่นในใจ แต่ก็ยังคงเร่งฝีเท้ามาถึงข้างกายนาง “แม่นาง ไม่ใช่ๆ ท่านเซียน…”
เฟิ่งจิ่วมองปีศาจหมาป่าสิบเอ็ดตัวที่เหลือ ในดวงตาสดใสฉายแววมืดมนกลุ่มหนึ่ง อาจเป็นเพราะนางสังหารปีศาจหมาป่าตายไปแล้วตัวหนึ่ง ปีศาจหมาป่าที่เดิมทีวิ่งถลามาทางนี้ล้วนหยุดนิ่ง ไม่กล้าบุกจู่โจม เพียงล้อมวงเข้ามา
“มนุษย์! เจ้าใจกล้าดีนัก!”
จ่าฝูงปีศาจหมาป่าจ้องมองเฟิ่งจิ่ว แยกเขี้ยวกางกรงเล็บคมด้วยความโมโห ขณะจ้องมองเฟิ่งจิ่วก็มีน้ำลายหยดออกจากปาก ท่าทางอยากพุ่งเข้าไปขย้ำนางใจจะขาด
สองมือของเฟิ่งจิ่วลูบผ่านผมดำขลับ ปราณวิญญาณเอ่อท้น ผมสีดำเปื้อนหยดน้ำแห้งสนิทในทันที ก่อนจะสยายไปราวกับเส้นไหม นางหยิบผ้ารัดผมขึ้นมา มองปีศาจหมาป่าตัวนั้นพลางกล่าว “ไม่อยากตายด้วยน้ำมือข้าก็รีบจากไปเสีย ไม่เช่นนั้นข้าไม่ถือสาที่จะทำให้พวกเจ้าตายที่นี่หรอกนะ”
เสียงเนิบช้าดังออกมาอย่างไม่รีบร้อน ความมั่นใจและความไม่ยี่หระในน้ำเสียงนั้นทำให้ปีศาจหมาป่าเหล่านั้นอดรู้สึกสงสัยไม่ได้
ปีศาจหมาป่าตัวนั้นจ้องมองสตรีคนงามตรงหน้า ไม่เห็นความหวาดกลัวบนใบหน้านางแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่มีความกระวนกระวายใจเช่นกัน กลับกัน เมื่อสบตานางแล้วมันกลับมีความรู้สึกหวาดกลัว เพราะความกดดันในดวงตาไปจนถึงพลังของนางนั้นทั้งร้ายกาจและแข็งแกร่ง ทำให้มันถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่อาจควบคุมได้
น่าแปลกที่มันรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของมนุษย์สตรี โดยเฉพาะก่อนหน้านี้ที่นางลงมือสังหารปีศาจหมาป่าไปตัวหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าพลังของนางไม่ธรรมดา คนที่อยู่ตรงหน้ากับบุรุษผู้นั้นไม่ใช่คนระดับเดียวกันอย่างแน่นอน หากสู้ต่อไป เกรงว่าจะมีแต่ต้องตายหรือบาดเจ็บหนักเท่านั้น
ปีศาจหมาป่าที่มีความเฉลียวฉลาดครุ่นคิดหลายตลบ สุดท้ายจึงกัดฟันแล้วเงยหน้าหอนเสียงหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวกับบุรุษผู้นั้นว่า “ครั้งนี้จะปล่อยเจ้าไปก่อน! หากครั้งหน้าพวกเราพบกันอีก ข้าจะฉีกทึ้งเจ้าอย่างแน่นอน!”
เมื่อสิ้นเสียงนั้น ราชันปีศาจหมาป่าก็นำปีศาจหมาป่าสิบตัวนั้นจากไป เสียงห้อตะบึงราวกับม้าวิ่งไม่ต่างจากขามา ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอีกครั้ง
เห็นปีศาจหมาป่าที่ตามเขามาตลอดทางจากไปเช่นนั้น บุรุษผู้นั้นยังคงยืนอึ้งงันดังเดิม เนิ่นนานก็ยังไม่อาจดึงสติกลับคืนมาได้…
YOU MAY ALSO LIKE
