เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3208 ใครเชื่อ / ตอนที่ 3209 พบโดยบังเอิญ

ตอนที่ 3208 ใครเซื่อ
สตรีนางนั้นรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย นางมองไปรอบๆ ครั้งหนึ่ง “มันอาจกลับไปหาเจ้าของของมันแล้ว
ก็ได้กระมัง!”
เฟิ่งจิ่วจากไปได้ไม่นาน ท้องฟ้าก็มืดลงเรื่อยๆ บัดนี้นางกลับคืนสู่ร่างคนแล้ว นางมองร่างกายของ
ตนเองครั้งหนึ่ง จากนั้นก็หันกลับไปชำเลืองมองอีกครั้งหนึ่ง คิดดูแล้วก็กระตุ้นปราณกระโดดเข้าไปในป่าลึก
คิดถือโอกาสนี้ฝึกฝีมือกับสัตว์ปีศาจข้างใน เพื่อเพิ่มพลังของตนเอง …
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ในประดูพรรคเริงรมย์ หวันเหยียนเขียนหวาอยู่ข้างหลังจวินเจวี่ยชาง เห็นบุรุษสวม
เสื้อสีขาวงดงามเหมือนเขียนอยู่ข้างหน้า นางพลันเม้มปากยิ้มขึ้นมา
แม้บาดแผลของนางกำลังหายดีในช่วงนี้ ร่างกายกับจิตวิญญาณกลับคืนสู่ที่เติมแล้ว จวินเจวี้ยชางผู้นี้
คิดที่จะไล่นางไปอยู่ตลอด แต่นางกลับไม่คิดจากไป ระหว่างหลายปีที่ผ่านมานี้ ยากนักที่จะพบบุรุษที่ทำให้
นางหวั่นไหวสักคน หากไม่ไล่ตามเขา นางจะยังเป็นหวันเหยียนเขียนหวาอยู่อีกหรือ?
จวินเจวี๋ยชางที่เดินเอามือไหล่หลังอยู่ข้างหน้าพลันหยุดฝีเท้า เขาหันมามองสตรีที่เดินตามหลังเขาอยู่
ตลอดเวลา มุ่นคิ้วน่ามองลงเล็กน้อย “เจ้าคิดจะตามข้าไปถึงเมื่อไร”
“หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านไร้หัวใจเกินไปแล้ว ท่านว่าความสัมพันธ์ของพวกเราพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้ว
ท่านยังคิดไล่ข้าไปอีกหรือ ข้ากลับไปแล้วจะให้ข้าใช้ชีวิตอย่างไร” หวันเหยียนเขียนหวาถอนหายใจเสียงหนึ่ง
ดวงดาคู่งามมองเขาพร้อมอารมณ์มากมาย
“ข้าช่วยเจ้าแล้ว เจ้ายังคิดพึ่งพาข้าอีกหรือ” เขากดอารมณ์โกรธพลางจ้องมองหวันเหยียนเชียนหวา
รู้สึกว่าสตรีนางนี้ทดสอบความอดทนของเขาช้ำแล้วช้ำเล่า
เห็นคนตรงหน้ามีไฟโทสะเกิดขึ้นในแววดาเรียบสงบ หวันเหยียนเชียนหวาป้องปากหัวเราะออกมา
“หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านบอกว่าท่านเป็นชายโสดมาตั้งหลายปี กำลังตามหาโครสักคนมาเคียงข้าง
ไม่ใช่หรือ”
คิ้วของนางดูมีเสน่ห์ ริมฝีปากยกยิ้ม และดวงคาคู่งามของนางก็หันมามองเขาด้วยความรู้สึกมากมาย
“ตลอดหลายปีมานี้ ข้าหวันเหยียนเขียนหวามีหัวหน้าพรรคเริงรมย์เพียงผู้เดียวที่สามารถทำให้ข้าหวั่นไหวได้
แม้ท่านจะแก่ไปหน่อย แต่นี่ไม่ได้ส่งผลต่อความชอบที่ข้ามีต่อท่านหรอกนะ”
“ข้าไม่สนใจเจ้า” จวินเจวี๋ยชางกล่าวเสียงเย็น
“ไม่เป็นไร! โบราณว่าไว้ชายจีบหญิงเฉกเช่นแยกภูผา หญิงจีบชายคลับคล้ายแยกโยป่าน ข้าสนใจ
ท่าน ข้าเริ่มก่อนลักหน่อยก็ใช้ได้” นางเดินไปถึงตรงหน้าเขา สองมือกอดแขนเขาเอาไว้ ทั้งตัวโน้มไปยังข้าง
กายเขาอีกต่างหาก “หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านว่าข้าพูดถูกหรือไม่”
จวินเจวี๋ยชางมองสตรีที่โน้มตัวมาหาเขา ก่อนจะสะบัดมือครั้งหนึ่ง พยายามดันนางออกไป ใครเล่า
จะรู้ว่านางกอดแขนเขาแน่นกว่าเดิม

“ปล่อย!”

“ไม่ปล่อย”

“เจ้า!”
จวินเจวี๋ยชางไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เขาเคยใช้วาจาโหดร้ายไม่น่าฟังกับนาง ยิ่งเคยใช้อำนาจบีบบังคับ
แต่คืนนี้สตรีนางนี้ไม่เพียงไม่หวาดกลัว ยังคงเกาะติดเขา ทำให้เขาหงุดหงิดเล็กๆ อย่างอดไม่ได้
“หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านยังไม่แต่งงาน ข้าก็ยังไม่แต่งงาน วันนี้ความสัมพันธ์ของพวกเรามาถึงขั้นนี้
แล้ว คนและศิษย์ของพรรคเริงรมย์ล้วนรู้เรื่องของพวกเราแล้ว ท่านว่าควรจะรับผิดชอบข้าแล้วหรือไม่”
จวินเจวี๋ยชางเหลือบมองนางพร้อมสีหน้าดำคล้ำ “เจ้าคือเจ้า ข้าคือข้า พวกเราสองคน
ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันโดยสิ้นเชิง”
“เอ๋?” หวันเหยียนเขียนหวามองเขาอย่างประหลาดใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นป้องปาก “พวกเราอาบน้ำ
ด้วยกันแล้ว ท่านยังบอกว่าไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับข้าหรือ ที่แท้ท่านคิดเอาเปรียบแต่ไม่รับผิดชอบ
ใช่หรือไม่”
“ใครเอาเปรียบโครเจ้ารู้อยู่แก่ใจดี!” จวินเจวี๋ยชางหน้าตำคร่ำเครียด
ได้ยินดังนั้นแล้วหวันเหยียนเขียนหวาก็หัวเราะออกมาเสียงเบา “ท่านอายุเท่านี้แล้ว มาบอกว่าข้า
เอาเปรียบท่าน จะมีใครเชื่อท่านกัน”

ตอนที่ 3209 พบโดยบังเธิญ
จวินเจวี๋ยชางฟังจบไม่ทันไร เส้นเลือดสีเขียวพลันปูดขึ้นบนหน้าผาก ไฟโทสะโนโจคุกรุ่น เขาสูดลม
หายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนออก ต้นหวันเหยียนเชียนหวาออกไปจากตัว จากนั้นก็หมุนกายสาวเท้าก้าวใหญ่
จากไป เดินไปทางป่าไผ่

หวันเหยียนเขียนหวาถูกแรงสายหนึ่งดันออก ทั้งร่างสูญเสียสมดุลจนเขถอยหลังไปหลายก้าว ขณะคิด
จะตามไป กลับพบกับเขตแดนที่เขาร่ายเอาไว้
เห็นเขตแดนกีดขวางตรงหน้า หวันเหยียนเชียนหวาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นหัวเราะออกมา
เสียงหวาน “จวินเจวี๋ยชาง เจ้ามันขี้ขลาด!”
เมื่อเข้าไปในเขตแดนไม่ได้ นางคิดแล้วก็เดินกลับไป คิดจะเดินเล่นไปรอบๆ นางอยู่ที่นี่มาพักหนึ่งแล้ว
คนที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนรู้จักนาง เป็นเช่นที่นางพูด คนในพรรคต่างก็ลือกันเรื่องความสัมพันธ์ของนางกับจวิน
เจวี๋ยชาง ด้วยเหตุนี้จึงมีท่าทีเคารพนบนอบต่อนางทีเดียว
นางอยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ จึงพักผ่อนบนต้นไม้ใหญ่ด้านหลังภูเขาจำลอง ใบไม้หนาแน่นปกคลุม ทำให้
คนที่อยู่ข้างล่างมองไม่เห็นนาง ส่วนแสงอาทิตย์ข้างบนก็ไม่ส่องลงบนตัวนางโดยตรงด้วย”อืม พักผ่อนที่นี่ไม่เลวเลยทีเดียว สบายดี” นางพึมพำเสียงเบา หาวครั้งหนึ่งก่อนจะหลับคาพักผ่อน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ นางที่หลับสนิทได้ยินเสียงแปลกๆ เสียงหนึ่งจึงลืมตามองไปรอบๆ ใต้
ต้นไม้กลางแจ้งที่อยู่ไม่ไกลออกไปกลับเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกอดกันแน่นอยู่ตรงนั้น ทำเรื่องบัดสีบัดเถลิง
บางอย่าง …
จี้ๆ ไม่อายฟ้าดินเลยจริงๆ! กล้านัก แม้ที่นี่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน แต่อย่างไรเสียจะทำเรื่องพรรค์นี้ก็
ต้องรอพระอาทิตย์ตกดินก่อนกระมัง! ไม่เช่นนั้นหากมีใครมาเห็นเข้าจะไม่อายหรืออย่างไร?
แต่เรือนร่างของสตรีนางนั้นสมส่วนดีทีเดียว! ดูจากใบหน้าเพลิดเพลินของบุรุษ มือนั้นยังยื่นเข้าไปใน
สาบเสื้อของสตรี จี๋ๆ กล้าจริงๆ …
นางมองอยู่บนต้นไม้ มองเสื้อผ้าของสตรีนางนั้นหลุดออกไปกึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นหัวไหล่ชวนมอง เนิน
อกขาวผ่องปรากฏออกมาวับๆ แวมๆ กระโปรงยาวถูกเลิกขึ้นมา ทำให้เห็นขาเรียวยาวนวลเนียนคู่หนึ่งแล้ว
ฝ่ายบุรุษยังคงสวมเสื้อผ้าครบถ้วน เพียงแต่ลมหายใจหอบหนักและสับสน ชุกใบหน้าอยู่ที่เนินอกของ
สตรีนางนั้นอย่างรีบร้อน เมื่อมือของเขายื่นไปถึงช่วงล่างของสตรี อีกฝ่ายกลับจับมือนั้นไว้
“อย่า!”
นางกึ่งตันเขาออกกึ่งลุกขึ้นนั่ง จับเสื้อผ้าพลางมองไปรอบๆ บัดนี้มีสีหน้าเหนียมอาย “ศิษย์พี่เฉิน ท่าน
จะไปสู่ขอข้าที่บ้านเมื่อไร”
ฝ่ายชายดาเป็นประกาย เขาหัวเราะเสียงเบา เชยคางสตรีนางนั้นขึ้นเบาๆ กล่าวพร้อมท่าทาง
มีความนัยลึกซึ้ง “ช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องราวมากมาย รออีกเดี๋ยว ข้าจะส่งข่าวกลับไปที่บ้าน ขอให้พวกเขาไปสู่ขอ”
พูดแล้วมือของเขาก็เป็นปลาหมึกขึ้นมา “เจ้าวางใจเถอะ ข้าต้องไปสู่ขอแน่นอน ข้าต้องแต่ง
เจ้ากลับบ้านแน่นอน”
เมื่อฟังจบ หวันเหยียนเขียนหวากลับหัวเราะอยู่ในใจ บุรุษผู้นี้คิดเอาเปรียบอย่างชัดเจน ปากหยอด
คำหวานหลอกล่อหญิงสาว บุรุษพรรค์นี้ยังไม่ทันตบแต่งก็เริ่มเอาเปรียบสตรีแล้ว แล้วจะยังเป็นบุรุษที่ดีอยู่ได้
อย่างไร?
หากสตรีนางนั้นปล่อยให้เขากระทำต่อไป ไม่ทันไรเขาต้องทิ้งนางอย่างแน่นอน
ทั้งสองคนล้มใส่กันอีกครั้ง ดวงคาคู่งามของหวันเหยียนเขียนหวาหรี่ลง บนใบหน้าสดสวยปรากฏ
รอยยิ้มแปลกประหลาด ทันโดนั้นนางยกมือ วิญญาณมืดมนทว่าโปร่งแสงลอยออกจากมือนาง พุ่งไปทางสอง
คนนั้น
ขณะสองคนนั้นกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ศิษย์พี่ศิษย์น้องส่งเสียงร้องเพราะสุขสม ทันโตนั้นเสียง
คลุมเครือสายหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูพวกเขา