เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3500 นกยวนยางครองคู่ / ตอนที่ 3501 คืนแต่งงาน
ตอนที่ 3500 นกยวนยางครองคู่
ผ่านความยุ่งวุ่นวายตลอดทั้งวันแล้ว ตอนนี้เฟิ่งจิ่วนั่งลงที่ข้างเตียงในห้องหอ มองห้องหอผ่านม่านไข่มุกที่ห้อยลงมาบดบังใบหน้าอย่างมีความสุข รอยยิ้มบนริมฝีปากชัดเจนขึ้นอย่างอดไม่อยู่
ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืดแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อดื่มสุรากับแขกเหรื่อยังไม่กลับมา ในห้องหอเงียบเชียบ ไม่มีใครมารบกวน
จนกระทั่งประตูห้องถูกเคาะแผ่วเบา เสียงของเหลิ่งซวงดังขึ้น
“นายหญิง ท่านหิวหรือไม่ อยากกินอะไรสักหน่อยหรือไม่” เหลิ่งซวงเปิดประตูพร้อมเดินเข้ามาถาม ใครเล่าจะรู้ว่าพวกเฟิ่งเยี่ยและห้าวเอ๋อร์ที่อยู่ข้างหลังก็กรูกันเข้ามาด้วย
“เสี่ยวเฟิ่งเฟิ่ง!”
“ท่านแม่!”
“พวกเจ้าอย่าดันกัน วิ่งช้าๆ หน่อย” ฉินซินเรียก เดินตามเข้ามาเช่นเดียวกัน
“ท่านแม่ๆ!” ห้าวเอ๋อร์มาถึงข้างเตียง กะพริบตามองเตียงใหม่ ก่อนจะถามขึ้นด้วยความอยากรู้ “พวกท่านยายบอกว่าต้องช่วยท่านแม่ทับเตียงหน่อย ปีหน้าจะได้มีน้องชายตัวน้อย ท่านแม่ ทับเตียงคืออะไร”
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงหนึ่ง นางยื่นมือไปอุ้มเขาขึ้นมา “หมายถึงเจ้าเล่นสนุกบนเตียงอย่างไรเล่า”
“เล่นสนุกหรือ! แต่ห้าวเอ๋อร์มาตัวคนเดียว จะเล่นกับตนเองได้อย่างไร” เขาทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง อย่างไรเสียปกติแล้วก็ไม่ใช่เด็กที่ซุกซนอะไร
“กลิ้งสักรอบสองรอบก็ใช้ได้แล้ว” เฟิ่งเยี่ยกล่าว พลางช่วยเขาถอดรองเท้า “ไปเร็วๆ”
ห้าวเอ๋อร์ถูกดันขึ้นไปบนเตียงพร้อมสีหน้างุนงง เขาที่กำลังทำอะไรไม่ถูกกลิ้งอยู่บนเตียงสองสามรอบตามนั้นจริงๆ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนในห้อง
“เจ้าตำหนักมาแล้ว!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาจากข้างนอก ห้าวเอ๋อร์ที่อยู่บนเตียงรีบลงมา ใส่รองเท้าแล้วยืนอยู่ข้างๆ เฟิ่งเยี่ยอย่างเรียบร้อย ท่าทางจริงจังนั้นทำให้เฟิ่งจิ่วหัวเราะออกมา
“เอาล่ะๆ ออกไปเถอะ!” ฉินซินยิ้มกล่าว ขณะเดียวกันก็ให้ทุกคนในห้องออกไปให้หมด สำหรับงานแต่งงานของนายหญิงและเจ้าตำหนัก คงไม่มีใครกล้าป่วนห้องหอแน่
“นายหญิง ข้าจะไปยกอาหารมาจากห้องครัวหน่อย” เหลิ่งซวงกล่าว จากนั้นออกไปเช่นเดียวกัน
ตอนนี้เองที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อในชุดคลุมสีดำหรูหราเดินเข้ามาจากข้างนอก สาวเท้ามาถึงตรงที่เฟิ่งจิ่วนั่งอยู่ เขามองนางนั่งคอยเขาอยู่ที่ข้างเตียงใหม่เงียบๆ บนใบหน้างดงามประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม เขาอดถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่ได้ “เหนื่อยหรือไม่”
เขาก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือไปช่วยนางถอดมงกุฎหงส์ออกจากศีรษะ “เหตุใดไม่ถอดมงกุฎหงส์เล่า หนักขนาดนี้ เจ้าสวมไว้ตลอดต้องเมื่อยมากแน่”
“ไม่ได้คลุมผ้า มงกุฎหงส์นี้ก็มีแต่รอเจ้ามาถอดให้” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเล็กน้อย รู้สึกว่าถอดมงกุฎหงส์แล้วผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย “รับรองแขกเสร็จแล้วหรือ”
“มีเหลิ่งหวากับตู้ฝานคอยรับรองอยู่ ท่านพ่อก็อยู่ด้วย แถมมีพวกซ่งหมิงลั่วเฟยอีก ข้าจึงดื่มสุรามงคลแล้วกลับมาก่อน” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว จากนั้นนั่งลงข้างเตียง มองนางที่อยู่ข้างๆ พลางถามว่า “ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่”
“ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวอาบน้ำแล้วค่อยเปลี่ยน” นางกล่าว
“นายหญิง เจ้าตำหนัก เชิญแลกสุรา” ไป๋ชิงเฉิงยกถาดเดินเข้ามา บนถาดวางสุราไว้เพียงสองจอก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อสบตากับเฟิ่งจิ่ว พวกเขายกจอกสุราขึ้น ก่อนโน้มตัวลงคล้องแขนกันแลกสุรา ตอนนี้ไป๋ชิงเฉิงมองสองคนดื่มสุรา ปากก็เอ่ยออกมาเสียงเบา “นกยวนยางครองคู่ สามีภรรยาเคียงข้างกันจนแก่เฒ่า”
ขณะพวกเขาวางจอกสุรากลับลงไปบนถาด นางพลันย่อเข่าลงเล็กน้อยพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ขอแสดงความยินดีกับนายหญิงและเจ้าตำหนัก ขอให้มีบุตรโดยเร็วเจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเฉิงพูดแล้วเม้มปากยิ้ม คารวะครั้งหนึ่งก่อนถอยออกไป
……….
ตอนที่ 3501 คืนแต่งงาน
ไม่นานเท่าไรนักเหลิ่งซวงก็ยกอาหารเข้ามา เมื่อวางลงบนโต๊ะแล้วก็กล่าวว่า “เจ้าตำหนัก นายหญิง พวกท่านกินอะไรสักหน่อย ข้าจะให้คนเตรียมน้ำสำหรับอาบให้พวกท่าน” กล่าวจบแล้วนางพลันถอยออกไป
“หิวแล้วกระมัง กินอะไรก่อนเถอะ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อจูงมือนางนั่งลงที่ข้างโต๊ะ
“ช่วงนี้ยุ่งเรื่องงานแต่งงาน เหนื่อยหรือไม่” เฟิ่งจิ่วมองเขาพลางถาม
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยิ้มที่มุมปาก “ไม่เหนื่อย”
“เจ้าไม่กินหน่อยหรือ” เฟิ่งจิ่วถาม
“ข้ากินมาจากในวังบ้างแล้ว เจ้ากินเถอะ!” เขาพูดพร้อมกับช่วยคีบอาหารให้นาง
เฟิ่งจิ่วตอบรับเสียงหนึ่งก่อนกินอะไรรองท้อง ส่วนเหลิ่งซวงก็ให้คนเตรียมน้ำสำหรับให้พวกเขาอาบ กระทั่งพวกเขากินอาหารเสร็จก็ค่อยเก็บของบนโต๊ะออกไป หลังเฟิ่งจิ่วลบเครื่องสำอางบนใบหน้าเรียบร้อย ประตูห้องก็ปิดลง พร้อมกับคนในห้องที่ออกไปกันหมดแล้ว
“ข้าจะช่วยเจ้าอาบน้ำเอง!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อพูด มาถึงถังอาบน้ำพร้อมกับนาง ช่วยนางถอดเสื้อผ้าอาบน้ำด้วยตนเอง
เดิมทีเฟิ่งจิ่วอยากปฏิเสธ แต่เห็นเขาอยากทำให้จึงปล่อยเขาทำ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อถอดเสื้อผ้าบนตัวเขาออก ยืนเปลือยเปล่าต่อหน้านาง ก่อนที่เขาจะเริ่มถอดเสื้อผ้าชั้นแล้วชั้นเล่าของเฟิ่งจิ่วออกเช่นกัน ทันทีที่ร่างกายเนียนละเอียดปรากฏสู่สายตา แววตาก็พลันเปลี่ยนเป็นล้ำลึกขึ้นอย่างอดไม่อยู่ เมื่อคิดว่าคืนนี้คือคืนแต่งงานของพวกเขา ดวงตาเขาพลันทอประกายทันที น้ำเสียงแหบพร่าอยู่บ้าง “อาจิ่ว ข้ารอคอยวันนี้มานานเหลือเกิน”
ครั้นสิ้นเสียงนั้น สองมือเขาพลันโอบเอวนางพร้อมโน้มกายลงจุมพิต เฟิ่งจิ่วตอบรับจูบอันร้อนแรงของเขา จนกระทั่งร่างอ่อนปวกเปียกพิงอยู่ในอ้อมแขนเขา ถึงค่อยถูกเขาอุ้มเข้าไปในถังอาบน้ำ
ในถังอาบน้ำ ไอร้อนตลบอบอวล สองคนเกาะเกี่ยวกันเหมือนนกยวนยาง จนกระทั่งอาบน้ำเสร็จแล้ว เฟิ่งจิ่วที่ไร้เรี่ยวแรงนอนอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างเกียจคร้าน ปล่อยให้เขาอุ้มนางออกจากถังอาบน้ำ เดินไปทางเตียงใหม่ของพวกเขา
พวกเขาเคยใกล้ชิดกันมาแล้วในอดีต เพียงแต่เซวียนหยวนโม่เจ๋ออดกลั้นไว้เสมอ ในที่สุดตอนนี้เขาก็ได้ครอบครองนางตามครรลองคลองธรรม เพียงแค่คิดก็รู้แล้วว่าเขาจะรู้สึกตื้นตันเพียงใด ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติ อย่างที่ควรจะเป็น
บนเตียงใหม่ ผ้าม่านข้างเตียงตกลงเมื่อเซวียนหยวนโม่เจ๋อโบกมือ บดบังความเร่าร้อนบนเตียงเอาไว้…
เงาร่างสองสายเกี่ยวกระหวัดกันเลือนราง เสียงครางดังผ่านผ้าม่านมาเป็นระลอก ชวนวาบหวามใจยิ่งนัก
คืนนี้ยาวนาน นี่คือคืนแต่งงานของพวกเขาสองคน พันธะอันเร่าร้อนระหว่างทั้งสองเพิ่งเริ่มต้นขึ้น…
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ทุกคนในวังกำลังดื่มสุรามงคลกันอย่างคึกคัก โม่เฉินยกกาสุรา มาถึงหลังคาวังจุดหนึ่งที่สูงที่สุด เขานั่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่บนนั้น พลางยกกาสุรากรอกปาก
สุราชั้นดีหวานอร่อยไหลออกจากมุมปาก เปื้อนเลอะคอเสื้อเขาแล้วทว่าเขากลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด แววตาเขามองเพียงดวงจันทร์ที่โผล่ออกมาจากชั้นเมฆยามวิกาล ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เขาเงยหน้าดื่มสุราอีกหลายคำ ก่อนจะวางกาสุราลงข้างกาย แล้วเอนตัวลงนอนมองท้องฟ้าเวลากลางคืนเช่นนี้
ขณะนี้เขายื่นมือไปรองข้างใต้ดวงจันทร์ มองไกลๆ ราวกับว่าดวงจันทร์นั้นอยู่ในมือเขา ทว่าตอนที่เขายื่นมือออกไปอีกครั้งเพราะคิดจะคว้ามันไว้ กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังออกมาจากปากเขา สุดท้ายเพียงหยิบกาสุราเทใส่ปากอีกครั้ง ท่าทางราวกับว่าตั้งใจเอาไว้แล้วว่าไม่เมาไม่เลิก…
……….
YOU MAY ALSO LIKE
