เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3530 เลือดไม่ซึม / ตอนที่ 3531 คิดคำนึง
ตอนที่ 3530 เลือดไม่ซึม
เฟิ่งจิ่วมองกระจกปากว้าในมือ แววตาวูบไหว นางเพียงรู้สึกว่าถือประจกปากว้าไว้ในมือแล้ว ฝ่ามือร้อนวูบวาบอยู่บ้าง จึงกล่าวว่า “ก็ได้ ข้าจะเก็บมันไว้ ขอเพียงเจ้าป่าวประกาศให้คนพวกนั้นรู้ว่ากระจกอันนี้อยู่ในมือข้าแล้วก็พอ”
ครั้นฟังจบ อวี๋เฉิงเต๋อลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะพวกเขาครั้งหนึ่ง “ขอบคุณท่านหลิง ฮูหยินหลิง” เขาคิดว่าด้วยพลังของพวกเขาสองคน น่าจะไม่ต้องหวาดกลัวคนพวกนั้นกระมัง!
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนแล้ว ทั้งสองท่านรีบพักผ่อนเถอะ!” เขาพูดแล้วหมุนกายจากไป
หลังจากเขาไปแล้ว เฟิ่งจิ่วหยิบกระจกปากว้าตะวันจันทราส่องไปทางเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “กระจกอันนี้แปลกอยู่บ้าง ข้าถือไว้ในมือแล้วร้อนฝ่ามือเล็กๆ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้าลองหยดเลือดให้มันรับเป็นเจ้านาย ดูซิว่าใช่ของวิเศษอะไรหรือไม่”
“อืม”
นางตอบรับเสียงหนึ่ง บีบเลือดหยดหนึ่งออกมาจากปลายนิ้ว ทว่าเลือดหยดนั้นกลับไม่ซึมเข้าไปบนกระจกปากว้า จึงอดแปลกใจไม่ได้ “นี่น่าจะไม่ใช่ของวิเศษกระมัง ไยหยดเลือดแล้วไม่รับเป็นเจ้าของอีก”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับมามองคราหนึ่ง หยดเลือดไม่ซึมหายไปอย่างแท้จริง เขาพิจารณาแล้วไม่รู้สึกว่ากระจกปากว้ามีอะไรพิเศษ พลันกล่าวว่า “เก็บไว้ก่อนเถอะ! หลังจากนี้ค่อยๆ พิจารณาไป”
“ได้” นางพูดแล้วค่อยเก็บกระจกปากว้าอันนั้นเข้าไปในห้วงมิติ จากนั้นนางมองสีท้องฟ้า “คืนนี้พักที่นี่ก่อนเถอะ พรุ่งนี้พวกเราค่อยไปกันตอนฟ้าสาง!”
หลังจากตัดสินใจแล้ว สองคนกลับไปพักผ่อนในห้อง ส่วนข้างนอกจวนนั้น เพราะผู้อาวุโสหยางมาไล่ คนพวกนั้นจึงทยอยสลายตัวกันแล้ว
เนื่องจากรู้สึกเสียใจที่คำพูดของเขาเมื่อตอนกลางวันชักนำคนพวกนี้มา เขาจึงเข้ามาในจวน เดิมอยากไปพบสตรีนางนั้น แต่คิดแล้วก็ไม่ได้ไปหา เพียงไปพบผู้นำตระกูลอวี๋ที่โถงใหญ่
“ฮูหยินหลิงรู้เรื่องราวเอะอะข้างนอกแล้วหรือ” ผู้อาวุโสหยางถาม บนใบหน้ามีความไม่สบายใจอยู่หลายส่วน
“รู้แล้ว” ผู้นำตระกูลอวี๋ยิ้มรับ
“นั่น…” ผู้อาวุโสหยางอยากพูด แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
เห็นดังนั้นแล้ว ผู้นำตระกูลอวี๋ยิ้มว่า “ผู้อาวุโสหยางไม่ต้องกังวล คนข้างนอกไม่ได้สร้างความรบกวนให้กับฮูหยินหลิง นางไม่ได้สนใจพวกเขา อีกทั้งเข้านอนตั้งแต่หัววันแล้ว”
ผู้อาวุโสหยางฟังแล้วผ่อนลมหายใจออกมา “เช่นนั้นก็ดี” เขาลุกขึ้นยืน กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าขอตัวกลับก่อนแล้ว พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาอีก ข้ามีธุระอยากพูดกับฮูหยินหลิงผู้นั้นหน่อย” ว่าแล้วเขาก็ไม่สนใจว่าผู้นำตระกูลอวี๋จะพูดอะไรอีก หมุนกายเดินออกไปทันที
ผู้นำตระกูลอวี๋อ้าปาก สุดท้ายเลือกไม่พูดอะไรออกไป แค่ถอนใจเบาๆ เสียงหนึ่ง พลางมองส่งเขาจากไป
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ตอนฟ้ายังไม่สว่างดี เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วจากไปอย่างเงียบๆ แม้แต่คนในจวนตระกูลอวี๋ก็ไม่รู้ตัว
เพราะผู้นำตระกูลอวี๋รู้ว่าพวกเขาจะจากไป จึงมาดูว่าพวกเขาตื่นแล้วหรือยังตั้งแต่เช้าตรู่ อยากเชิญพวกเขากินอาหารเช้าก่อนค่อยไป คิดไม่ถึงเลยว่ามาถึงเรือนแล้ว กลับพบว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน
ตอนผู้อาวุโสหยางมาที่ตระกูลอวี๋ก็เป็นช่วงปลายยามเฉินแล้ว เขาเข้ามาในโถงใหญ่จวนตระกูลอวี๋แล้วก็ถามว่า “เหตุใดข้าได้ยินข้างนอกพูดกันว่าฮูหยินหลิงไปแล้ว แถมเจ้ายังมอบของล้ำค่าที่ตกทอดกันในตระกูลให้นางไปด้วยหรือ”
ผู้นำตระกูลอวี๋ในตำแหน่งประธานกำลังดื่มชา พูดธุระกับคนในจวนสองสามคน ตอนนี้ได้ยินแล้วจึงให้พวกเขาออกไปก่อน จากนั้นลุกขึ้นต้อนรับผู้อาวุโสหยางด้วยรอยยิ้ม
“ผู้อาวุโสหยาง อรุณสวัสดิ์! เชิญนั่งเถอะ”
“ฮูหยินหลิงผู้นั้นไปแล้วจริงหรือ” ผู้อาวุโสหยางถาม เสียงเจือความร้อนใจ อีกทั้งหัวเสียอยู่บ้าง
……….
ตอนที่ 3531 คิดคำนึง
ผู้นำตระกูลอวี๋ยิ้มพลางเดินไปข้างหน้า “ไปแล้ว ข้าก็เพิ่งรู้เมื่อเช้านี้ว่าพวกเขาไปแล้ว”
ครั้นฟังจบ ผู้อาวุโสหยางมุ่นคิ้วครุ่นคิด เนิ่นนานแล้วค่อยถาม “พวกเขาบอกหรือไม่ว่าจะไปที่ไหน หรือจะกลับมาที่นี่เมื่อไร”
“เอ่อ…” ผู้นำตระกูลอวี๋ชะงักไปเล็กน้อย ยิ้มว่า “พวกเขาไม่ได้บอก”
“ข้างนอกพูดกันว่าเจ้ามอบของให้พวกเขาด้วย เป็นความจริงหรือ” ผู้อาวุโสหยางหรี่ตามองเขาพลางถาม
“ใช่”
ผู้นำตระกูลอวี๋พยักหน้า “เมื่อคืนข้ามอบของให้พวกเขา อย่างไรเสียของนั่นอยู่ในบ้านข้าก็มีแต่จะนำพาเรื่องร้ายๆ มาให้ ทว่าอยู่ในมือท่านหลิงกับฮูหยินหลิง คนทั่วไปอยากได้ก็คงไม่ง่ายดายขนาดนั้น ดังนั้นหลังจากข้าตกลงกับฮูหยินหลิงแล้ว จึงค่อยมอบของชิ้นนั้นให้นาง”
เมื่อได้ฟังดังนั้น ผู้อาวุโสหยางเงียบไปครู่หนึ่ง “หลังจากนี้หากพวกเขามาอีก จำไว้ว่าต้องบอกข้า” เขาพูดแล้วก็ทิ้งป้ายหยกสื่อสารให้เขาชิ้นหนึ่ง
ผู้นำตระกูลอวี๋รับของจากผู้อาวุโสหยาง ประหลาดใจเล็กๆ กระนั้นยังคงพยักหน้า “ได้ ข้ารู้แล้ว”
อีกด้านหนึ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วที่ออกจากตระกูลอวี๋แล้วยังคงอยู่ในเมือง เพียงแต่ไม่ได้อยู่ใกล้ตระกูลอวี๋ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง กลับเดินเล่นกันอยู่ทางทิศตะวันตก
ชั้นสองของร้านอาหาร สองคนดื่มสุรากินอาหาร มองคนเดินถนนขวักไขว่ มองพ่อค้าสองข้างทางตะโกนเรียกลูกค้า ชีวิตที่เรียบง่ายทว่าสบายใจเช่นนี้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายมาก
“หากพบอวิ๋นเสวี่ยซินแล้ว เจ้าคิดจะทำอย่างไร” เฟิ่งจิ่วใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วถาม
“ทำให้นางพิการ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าวเสียงเรียบ หมุนถ้วยสุราเล่นเบาๆ ในดวงตาปรากฏความเยือกเย็น
“อย่างไรเสียนางก็เป็นศิษย์น้องของเจ้า เจ้าจะลงมือได้หรือ” เฟิ่งจิ่วมองเขาอย่างสนอกสนใจ
“เพราะเห็นว่านางเป็นศิษย์น้อง ข้าถึงไว้ชีวิตนาง” หากไม่เช่นนั้น ผู้ที่สัมผัสเกล็ดย้อนของเขาแล้ว เขาล้วนจะทำให้อีกฝ่ายอยู่มิสู้ตาย!
เมื่อฟังจบ เฟิ่งจิ่วกระตุกยิ้ม จิบสุราเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไร แค่มองนถนนใหญ่ข้างนอก ขณะเดียวกันก็ฟังลูกค้าในร้านอาหารสนทนากัน
“ได้ยินหรือไม่ นายท่านตระกูลอวี๋ฟื้นแล้ว เล่ากันว่าถูกคนใช้หนอนเล่นงาน แม้แต่ผู้อาวุโสหยางก็ไม่พบหนอนนี้ กลับเป็นสตรีนางหนึ่งที่ชื่อฮูหยินหลิงช่วยจนฟื้นขึ้นมาได้ เพื่อตอบแทนนาง ผู้นำตระกูลอวี๋รับปากนาง และมอบของล้ำค่าตกทอดในตระกูลเขาให้กับฮูหยินผู้นี้”
“เรื่องนี้ถูกเล่ากันตั้งแต่เช้าวันนี้ ไม่ใช่แค่นั้น ยังเล่ากันว่าวิชาแพทย์ของฮูหยินหลิงผู้นี้เหนือกว่าผู้อาวุโสหยางอีก ผู้อาวุโสหยางถึงได้ตะโกนเสียงดังว่าฝีมือด้อยกว่าที่หน้าประตูตระกูลอวี๋ตั้งสามครั้ง ตั้งแต่เมื่อคืนก็เริ่มมีคนไปดักรอที่หน้าประตูตระกูลอวี๋ อยากประชันฝีมือกับฮูหยินหลิงผู้นั้น”
“ไม่ใช่ว่าพบนางแล้วหรือ ข้าได้ยินมาอีกว่าฮูหยินหลิงผู้นั้นไปแล้ว นางน่าจะออกไปทางประตูหลัง เพราะประตูหน้ามีคนจับจ้องอยู่ไม่น้อย! แต่ก็ไม่มีใครเห็นสตรีออกมาแต่อย่างใด”
“ฮูหยินหลิงผู้นี้เก่งกาจนัก แค่ลงมือก็รักษานายท่านตระกูลอวี๋ได้แล้ว นางที่ก่อนหน้านี้ไร้ชื่อเสียงไม่มีใครเคยได้ยินชื่อเอาชนะผู้อาวุโสหยางได้ บัดนี้ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองแล้ว อีกทั้งยังได้ของล้ำค่าตกทอดของตระกูลอวี๋อีก พวกเจ้ารู้หรือไม่ ข้าได้ยินมาว่าที่นายท่านตระกูลอวี๋ถูกคนเล่นงาน ก็เพราะมีคนจับจ้องของล้ำค่าตกทอดในตระกูลเขา คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยกมันให้คนอื่นเสียอย่างนั้น”
“เอ๋? นั่นไม่เท่ากับมอบความยุ่งยากให้กับฮูหยินหลิงผู้นั้นหรือ เป็นเพียงสตรีนางหนึ่ง ต่อให้เก่งกาจวิชาแพทย์เพียงใด หากมีคนเพ่งเล็งเข้า คาดว่านางคงมีจุดจบเป็นความตาย ผู้นำตระกูลอวี๋อยากขอบคุณนาง หรือที่จริงแล้วอยากทำร้ายนางกันแน่”
……….
YOU MAY ALSO LIKE
