เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3534 ไม่มีจริงๆ / ตอนที่ 3535 ของอยู่ที่ข้า
ตอนที่ 3534 ไม่มีจริงๆ
ชายชุดดำนับร้อยถือกระบี่คมล้อมรอบตระกูลอวี๋ พวกเขายืนอยู่บนกำแพง จ้องมองคนตระกูลอวี๋ข้างในราวกับมองลูกแกะที่รอการเชือด ชายชุดดำสวมหน้ากากที่เป็นผู้นำกลุ่มมองอวี๋เฉิงเต๋อที่อยู่ข้างล่าง ดวงดุดันคู่นั้นหรี่ลง
“อวี๋เฉิงเต๋อ ความอดทนของข้ามีจำกัด! มอบของอย่างว่าง่ายเสีย! ไม่เช่นนั้นตระกูลอวี๋ของพวกเจ้าต้องอาบไปด้วยเลือดในวันนี้แล้ว!”
เสียงแข็งกร้าวแฝงไว้ด้วยจิตสังหารชั่วร้าย ทำให้คนตระกูลอวี๋หวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนที่หลบอยู่ในที่ลับคอยมองดูสถานการณ์ก็รู้สึกกลัวมากไม่ต่างกัน
ตระกูลอวี๋ผิดใจกับเทพสังหารเช่นนี้ได้อย่างไร ของตกทอดในตระกูลอวี๋คืออะไรกันแน่ เหตุใดชักนำคนพวกนี้มาได้
อวี๋เฉิงเต๋อกำหมัด มองบุรุษในชุดคลุมสีดำข้างบนด้วยความโมโห เขาขึ้นเสียงว่า “ข้าบอกไปแล้วว่าข้ายกของนั่นให้คนอื่นแทนคำขอบคุณ มันไม่ได้อยู่กับข้าแล้ว!”
“ฮ่าๆ คำพูดเช่นนี้ใครจะเชื่อ กระจกปากว้าตะวันจันทราเป็นของล้ำค่าที่ตกทอดกันในตระกูลเจ้ามาสามรุ่นแล้ว แล้วจะมอบให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร ต่อให้อยากพูดโกหก เจ้าก็น่าจะปั้นเรื่องที่น่าเชื่อถือหน่อยสิ”
บุรุษสวมชุดคลุมสีดำแค่นหัวเราะเสียงเย็น ไม่เชื่อคำพูดของเขาอย่างชัดเจน
ผู้อาวุโสหยางที่ได้ยินข่าวแล้วรีบมาถึง เห็นตระกูลอวี๋ถูกล้อมไว้ด้วยชายชุดดำเป็นร้อยคน ย่อมขมวดคิ้วก้าวเท้าเดินออกไปทันที ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกขวางเอาไว้
“ผู้อาวุโสหยาง ท่านคิดจะทำอะไร” ไป่หลี่ปั๋วเหวินรั้งเขาไว้ ดึงเขาไปที่มุมหนึ่ง
“คนพวกนี้เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร เกรงว่าจะฆ่าล้างตระกูลอวี๋ทุกคน แม้ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใครกันแน่ แต่ข้าผู้ชราพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ข้าจะลองไปถามดู อาจมีใครช่วยเหลือพวกเขาได้” ผู้อาวุโสหยางกล่าว ปัดมืออีกฝ่ายออกแล้วเดินไป
“ผู้อาวุโสหยาง ผู้อาวุโสยาง!” ไป่หลี่ปั๋วเหวินตะโกน กลับเห็นชายชราคนนั้นไม่ฟังคำโน้มน้าวโดยสิ้นเชิง เขาสาวเท้าเดินไปข้างหน้า ตนเองจึงได้แค่ส่ายหน้าและถอนใจออกมา ก่อนจะเดินตามออกไปเช่นกัน
ผู้อาวุโสหยางคนนี้นับว่าคุ้นเคยกับตระกูลไป่หลี่ของเขาเป็นอย่างดี แม้เขาช่วยคนตระกูลอวี๋ไม่ได้ ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลอวี๋ไม่ได้ แต่ช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ เขาอาจช่วยคุ้มครองผู้อาวุโสหยางได้บ้าง
“ท่าทางพวกเจ้าจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา! ในเมื่อไม่ส่งของมา เช่นนั้นก็อย่ากล่าวโทษที่ข้าสังหารคนตระกูลอวี๋ต่อหน้าเจ้าทีละคนเลย!” บุรุษในชุดคลุมสีดำเอ่ยพลางเงื้อมือขึ้น ขณะกำลังเตรียมสั่งการ กลับได้ยินเสียงแก่ชราทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังดังมาสายหนึ่ง
“ช้าก่อน!”
บุรุษสวมชุดคลุมดำหรี่ตาหันศีรษะไป เห็นชายชราที่เดินมาคนนั้นแล้ว หัวคิ้วภายใต้หน้ากากขมวดเข้าหากัน “ตาเฒ่า เจ้าคิดยุ่งเรื่องชาวบ้านหรือ” เขาพูดพลางเหวี่ยงกระบี่ยาวในมือ สาดประกายเยือกเย็นในยามค่ำคืน
“ข้าผู้ชราเพียงอยากพูดอะไรหน่อย” ผู้อาวุโสหยางกล่าว จ้องคนคนนั้นด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งความกลัว “ข้าแซ่หยาง เทพสมุนไพรผู้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักไปทั่ว พูดแล้วก็น่าอายเหมือนกัน เมื่อวานข้าผู้ชราเพิ่งยอมแพ้ให้กับสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เสียชื่อเทพสมุนไพรจริงๆ”
ฟังชายชราทอดถอนใจละอายใจอยู่ตรงนั้นแล้ว บุรุษสวมชุดคลุมดำยิ่งมีจิตสังหารเข้มข้นขึ้น “ข้าไม่มีเวลามาพูดเรื่องไร้สาระกับเจ้า! ไสหัวไป! ขืนยังไม่ไสหัวไปอีก ข้าจะเอาชีวิตเจ้าด้วย!”
“อย่าเอะอะก็พูดแต่เรื่องฆ่าแกงกันเลย เจ้าอยากได้ของตกทอดในตระกูลอวี๋ไม่ใช่หรือ อวี๋เฉิงเต๋อมอบของนั่นให้สตรีนางนั้นไปแล้วจริงๆ ด้วยชื่อเสียงของข้า ข้าไม่มีทางพูดโกหก ตระกูลอวี๋ไม่มีของที่เจ้าต้องการแล้วจริงๆ”
……….
ตอนที่ 3535 ของอยู่ที่ข้า
ผู้อาวุโสหยางกล่าว มองบุรุษในชุดคลุมสีดำ “ต่อให้เจ้าสังหารพวกเขาหมดแล้ว พวกเขาก็มอบของที่เจ้าต้องการให้ไม่ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไยต้องให้มือเปื้อนเลือดด้วยเล่า ยิ่งไปกว่านั้น คนฉลาดล้วนดูออกว่าคนตระกูลอวี๋อย่างพวกเขาไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเจ้าได้เลยสักคน สังหารคู่ต่อสู้ที่ไม่ใช่คู่ต่อสู้เหล่านี้ ไม่คิดว่าเสียเกียรติบ้างหรือไร”
ฟังวาจาของผู้อาวุโสหยางแล้ว ไป่หลี่ปั๋วเหวินที่อยู่ข้างๆ พลันยิ้มที่มุมปาก พูดเรื่องเกียรติกับฆาตกรพวกนี้ ผู้อาวุโสหยางคิดอะไรอยู่กันแน่
“อืม ข้าเห็นด้วยกับคำพูดนี้”
เสียงที่ไม่ยี่หระสายหนึ่งดังมา ทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ โดยเฉพาะคนตระกูลอวี๋ไปจนถึงพวกผู้อาวุโสหยางและไป่หลี่ปั๋วเหวินที่เคยได้ยินเสียงนี้ ยิ่งงุนงงทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่
ไม่ใช่ว่าไปแล้วหรือ? เหตุใดยังอยู่ที่นี่?
หลังจากคนตระกูลอวี๋ตื่นตะลึงและดีใจ กลับมีความกังวลอย่างยิ่งยวดเข้ามาแทนที่ ที่นี่มีคนนับร้อย อีกทั้งพลังของคนพวกนี้แตกต่างจากคนที่ลอบสังหารพวกเขาระหว่างทางอย่างเห็นได้ชัด แค่ยี่สิบคนนั้นที่อยู่ข้างกายบุรุษสวมชุดคลุมสีดำ พลังของทุกคนล้วนลึกล้ำยากหยั่ง คนมากมายขนาดนี้ ท่านหลิงกับฮูหยินหลิงปะทะกับพวกเขาแล้วจะเอาชนะได้หรือ
ผู้อาวุโสหยางมองตามเสียงไป เห็นเงาร่างสองสายยืนอยู่บนหลังคาไม่ไกล แม้อยู่ภายใต้ราตรีกาลก็ยังคงเตะตาเป็นอย่างยิ่ง
สตรีสวมชุดสีเขียว เครื่องหน้าธรรมดา ท่าทางเกียจคร้าน มองปราดเดียวก็มองเห็นการมีอยู่ของนางแล้ว ส่วนข้างหลังนางนั้นเป็นบุรุษในชุดสีดำคนหนึ่ง เขาไว้หนวดหนา ทำให้มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน เพียงแต่กลิ่นอายทั่วร่างเขานั้นเย็นชามาก
“ฮูหยินหลิง ท่านไปแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงกลับมา” ผู้อาวุโสหยางมองนาง แปลกใจเป็นอย่างยิ่ง คนเป็นร้อยที่อยู่ที่นี่ต้องการของตกทอดในตระกูลซึ่งนางมีไว้ในครอบครอง นางกลับไม่หนีไปหรือนี่ ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปได้ยินข่าวแล้วควรรีบไปไม่ใช่หรือ เหตุใดนางจึงทำอะไรแตกต่างจากคนทั่วไปอยู่เรื่อย
เฟิ่งจิ่วไม่มองบุรุษสวมชุดคลุมดำคนนั้นเช่นกัน เพียงยิ้มให้กับผู้อาวุโสหยาง “เดิมทีพวกข้าเดินเล่นอยู่ทางตะวันตกของเมือง คิดว่าจะไปพรุ่งนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินว่ามีคนมาที่ตระกูลอวี๋ ต้องการของล้ำค่าที่อยู่ในมือข้า”
นางพูดพลางพลิกฝ่ามือ กระจกปากว้าอันหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือ นางโยนมันขึ้นกลางอากาศ กระจกปากว้าหมุนตลบก่อนตกลงในมือนางอีกครั้ง “พวกเจ้าหาของสิ่งนี้อยู่หรือ”
ตอนนี้ผู้นำตระกูลอวี๋พลันรู้สึกโมโหขึ้นมา ฮูหยินหลิงรู้สึกว่าความตายมาเยือนช้านักหรือ เหตุใดนำกระจกอันนั้นออกมาเล่นต่อหน้าพวกเขา นี่ไม่ต่างอะไรจากการรนหาที่ตายโดยแท้!
บุรุษสวมชุดคลุมสีดำจ้องกระจกปากว้าที่นางโยนเล่นในมือ ตะวันจันทราที่อยู่บนนั้น ไปจนถึงรูปทรงของกระจกปากว้าแจ่มชัดในยามวิกาลเป็นอย่างยิ่ง เพียงมองปราดเดียวเขาก็รู้ว่ามันคือกระจกปากว้าที่เขากำลังตามหา
เขาชำเลืองมองอวี๋เฉิงเต๋อคราหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะมอบของล้ำค่าพรรค์นี้ให้กับสตรีที่มีที่มาไม่ชัดเจนคนหนึ่ง”
ขณะพูดอยู่นั้น เขาพลันเงื้อมือขึ้น ชายชุดดำที่ล้อมตระกูลอวี๋อยู่พลันเปลี่ยนทิศทาง ขยับตัวเปลี่ยนไปล้อมสองคนที่ยืนอยู่บนหลังคาไม่ไกล
“คนที่สังหารคนของพวกข้ามากมายระหว่างทาง คงเป็นพวกเจ้าสองคนกระมัง!” บุรุษสวมชุดคลุมสีดำเอ่ยเสียงขรึม จ้องมองสองคนตรงหน้าเขม็งด้วยสายตากระหายเลือดไม่ต่างจากงูพิษตัวหนึ่ง
……….
YOU MAY ALSO LIKE
