เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3554 ผ่าตัด / ตอนที่ 3555 สงสัย
ตอนที่ 3554 ผ่าตัด
ซ่งอีผิงเบนสายตาไปทางอื่น ลอบผ่อนลมหายใจเสียงหนึ่ง ทว่าภาพที่สะท้อนสู่สายตาเขาหลังจากนั้น กลับทำให้ทั่วทั้งร่างเขาขมวดเกร็งไปหมด
ฮูหยินหลิวใช้เข็มเงินสกัดจุดลมปราณรอบกายของเยี่ยหลิง จากนั้นมือขาวเรียวก็จับมีดเล็กคมปลาบบรรจงกรีดลงตรงหน้าท้องของนาง เลือดสดๆ ทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเตะจมูก ทำเอาเขาหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ
“เช็ดเลือดให้สะอาด” เฟิ่งจิ่วพูดเสียงเบา มือหนึ่งกดจุดตันเถียนของเยี่ยหลิง ใช้จิตรับรู้สัมผัสการมีอยู่ของวิญญาณหยิน พร้อมกันนั้นก็เปิดปากแผลมากขึ้น จากนั้นใช้แหนบร่วมด้วย
ซ่งอีผิงถือผ้าสะอาดคอยเช็ดเลือดที่ทะลักออกมา เหงื่อหยดเม็ดเท่าไข่มุกเพราะเป็นกังวลอย่างมาก เขาเพียงรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เลือดสดๆ ที่ทะลักออกมาอย่างต่อเนื่องยิ่งทำให้เขากลัวว่านางจะเสียเลือดมากจนตาย
“ข้าจะนำวิญญาณหยินออกมา อย่าห้ามเลือด แต่ข้าจะเร่งความเร็วขึ้นอีก อีกเดี๋ยวเจ้าจับตามองให้ดี อย่าให้วิญญาณหยินหนีไปได้” เฟิ่งจิ่วพูดไปพลาง ขยับมือไปพลาง
“ขอรับ” ซ่งอีผิงตอบรับ รอทำตามที่นางสั่ง
เฟิ่งจิ่วเคลื่อนมือที่กดตรงหน้าท้องเยี่ยหลิงออกเล็กน้อย รู้สึกได้ว่าเข้าใกล้วิญญาณหยินที่กำลังหลบอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นนางพลันโคจรปราณพลังวิญญาณที่ฝ่ามือ ส่งปราณระดับราชันเทพเข้าไปในร่างกายของเยี่ยหลิง
หลังจากวิญญาณหยินที่หลบอยู่ตลอดสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่ากลัว มันพลันขดตัวอย่างแรง ก่อนจะถือโอกาสหนีออกมาตามเลือดที่กำลังไหล ทว่าทันใดนั้นเองแหนบอันหนึ่งก็คีบลงมาและดึงมันออกมาทันที
เฟิ่งจิ่วคีบวิญญาณหยินแล้วดึงมันออกมา ทว่าตอนนี้เองแรงมหาศาลส่งผ่านมาจากแหนบ วิญญาณหยินที่ถูกนางคีบลอยไปทางปากถ้ำอย่างรวดเร็ว
“จับมันไว้!” เฟิ่งจิ่วตะโกน ขณะเดียวกันนางก็ไม่ได้หยุดมือ กลับเย็บแผลห้ามเลือดให้เยี่ยหลิงอย่างรวดเร็ว
ซ่งอีผิงโฉบร่างไป แต่เห็นวิญญาณหยินเล็ดรอดจากมือเขาไปทางปากถ้ำอีกครั้ง ตอนที่เขาคิดว่ามันน่าจะหนีไปได้แล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นั่งอยู่ตรงปากถ้ำพลันชี้นิ้ว ก่อนที่วิญญาณหยินจะกระโดดกลับมาตกลงบนมือเขา
ฝ่ายซ่งอีผิงชะงักค้าง มองก้อนเลือดขนาดเท่าฝ่ามือ อดสะท้านใจไม่ได้ ในร่างกายเยี่ยหลิงซ่อนสิ่งนี้ไว้หรือ? แท้จริงแล้วมันเข้าไปอยู่ในร่างนางได้อย่างไรกัน?
เขาดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ใส่มันในตาข่ายเงินที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ คราวนี้จึงค่อยกลับไปอยู่ด้านข้าง เห็นฮูหยินหลิงกำลังเย็บแผลพอดี ท่วงท่าของนางไม่ต่างจากยามเย็บผ้า เขามองแล้วรู้สึกตกใจกลัวยิ่งนัก
เดิมทีทำแผลเช่นนี้ได้ด้วยหรือ? เหลือเชื่อจริงๆ!
ไม่นานเท่าไรนักเฟิ่งจิ่วก็จัดการแผลเรียบร้อย พร้อมกับที่ถอนเข็มเงินออก ฝ่ามือนางสัมผัสแผลของเยี่ยหลิง พลังชีวิตของบัวเขียวเจือจางไหลเข้าไปในร่างกายอีกฝ่าย ช่วยซ่อมแซมบาดแผลให้นาง
เฟิ่งจิ่วใช้มือบังไว้กึ่งหนึ่ง ซ่งอีผิงจึงมองไม่เห็น ครั้นนางเติมพลังชีวิตรักษาบาดแผลแล้ว จึงค่อยดึงเสื้อผ้าของเยี่ยหลิงมาคลุมไว้ จากนั้นก็มองที่ซ่งอีผิง “นำมันมา”
ซ่งอีผิงตื่นจากภวังค์ รีบนำวิญญาณหยินก้าวมาข้างหน้า ก่อนจะเห็นนางหยิบมีดเล็กผ่าก้อนเลือดนั้นออก เผยให้เห็นก้อนเลือดขนาดเล็กเท่าไข่ไก่ที่อยู่ข้างในอีกที
เฟิ่งจิ่วยัดก้อนเลือดก้อนเล็กนั้นเข้าไปในปากเยี่ยหลิง พร้อมใช้ฝ่ามือโคจรปราณพลังวิญญาณช่วยให้นางย่อยมัน สุดท้ายจึงค่อยเอ่ยกับซ่งอีผิง “ใช้ได้แล้ว บำรุงร่างกายให้ดีอีกไม่นานก็หาย”
……….
ตอนที่ 3555 สงสัย
ได้ยินดังนั้นแล้ว ซ่งอีผิงพลันถอนใจโล่งอก “ขอบคุณฮูหยินหลิง”
“ร่างกายฟื้นฟูได้ ทว่าเส้นผมนั้นไม่อาจกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว”
“ข้ารู้ ร่างกายฟื้นฟูได้ก็ดีมากแล้ว ต่อให้อาหลิงผมขาวทั้งหัว ข้าก็จะปฏิบัติกับนางเหมือนเดิม” ซ่งอีผิงกล่าว แล้วช่วยนางสวมเสื้อผ้าอย่างระมัดระวัง
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วยิ้มออก หลังนางล้างมือเสร็จก็ทำความสะอาดข้าวของก่อนเก็บให้เรียบร้อย จากนั้นจึงพูดกับเขาว่า “เจ้าดูแลนางอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ! พวกข้าจะออกไปข้างนอกหน่อย” พูดจบก็เดินไปถึงข้างกายเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
“ไม่ต้องพักผ่อนสักหน่อยหรือ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อลุกขึ้นก่อนถามนาง อย่างไรเสียก็ยุ่งวุ่นวายตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้พักผ่อน
“ไม่เป็นไร ข้าไม่เหนื่อย” เฟิ่งจิ่วยิ้มกล่าว จูงมือเขาพลางออกไปข้างนอก กลับไปยังยอดเขาข้างบน
บนยอดเขาในตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว เหลือเพียงกองขี้เถ้าตรงหน้าผาเท่านั้น สองคนมองไปรอบๆ คราหนึ่ง ไม่เห็นเงาร่างของกลืนนภา เฟิ่งจิ่วจึงส่งเสียงเรียก
“กลืนนภา”
เสียงที่เปี่ยมไปด้วยปราณพลังวิญญาณดังไปในอากาศ กลืนนภาที่นอนหลับอยู่ในมุมหนึ่งของภูเขาได้ยินแล้วกระโดดขึ้นทันที มุ่งหน้าไปทางยอดเขา
คนที่ได้ยินเสียงนี้ไม่ได้มีเพียงกลืนนภา ทว่าคนที่แปดตระกูลส่งไปตามหาสัตว์เทวะก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน
คนทั้งแปดตามหากันมาทั้งคืนแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยของสัตว์เทวะตัวนั้น เดิมคิดไว้ว่าฟ้าสางแล้วจะกลับไปรายงาน ใครเล่าจะรู้ว่าจะได้ยินเสียงหนึ่งดังมารางๆ
“มีคนขึ้นเขาฟ้าอรุณมาหรือ”
แปดคนสบตากันด้วยความประหลาดใจ ต้องรู้ว่าเขาฟ้าอรุณคดเคี้ยวลาดชัน นอกจากนั้นแต่ละตระกูลยังกางค่ายกลและวางกับดักของตนเองเอาไว้ คนทั่วไปไม่อาจขึ้นเขาฟ้าอรุณได้ แต่ตอนนี้กลับได้ยินเสียงดังมาจากบนยอดเขา
“ไปดูหน่อย!” ทันใดนั้นทั้งแปดคนก็โฉบกายไปทางยอดเขาอย่างรวดเร็ว
“เจ้านาย!” กลืนนภากระโจนออกจากพุ่มไม้ มาถึงตรงหน้าเฟิ่งจิ่วด้วยความว่องไว “เจ้านาย มีคนแปดคนตามข้ามา ตอนนี้น่าจะมาถึงทางนี้แล้ว”
“ไม่เป็นไร พวกเขามองไม่เห็นพวกเรา” เฟิ่งจิ่วกล่าว จากนั้นสะบัดแขนเสื้อ เก็บมันเข้าไปในห้วงมิติ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ข้างๆ ยื่นมือโอบนางเข้ามาใกล้แล้วพานางลงไปข้างล่าง หลังจากพวกเขาไปได้ไม่นาน เงาร่างแปดสายก็มาถึงยอดเขาด้วยความเร็วสูง กระนั้นถึงแม้จะมองไปรอบๆ แต่พวกเขาก็ไม่พบใครเลยแม้แต่คนเดียว
“น่าแปลก เมื่อครู่นี้ได้ยินเสียงดังมาจากตรงนี้แท้ๆ” หนึ่งในนั้นพึมพำ หลังมองไปโดยรอบแล้วไม่เห็นใคร จึงเดินไปถึงตรงบริเวณหน้าผาแล้วมองลงไปข้างล่าง
“พวกเจ้าว่าจะตกลงไปแล้วหรือไม่” คนคนนั้นมุ่นคิ้วถาม จากนั้นมองคนอื่นๆ
“เป็นไปไม่ได้ ข้างล่างมีหมอกพิษ ใครจะแหวกหมอกพิษลงไปกัน” อีกคนหนึ่งกล่าว เดินมาข้างหน้าเช่นกัน “ก่อนหน้านี้เคยมีคนตกลงไปแล้วหายสาบสูญ อีกอย่างข้างล่างปราณหยินหนาหนัก จะมีคนกล้าบุกรุกตามใจชอบได้อย่างไร”
ได้ยินดังนั้นแล้ว หลายคนข้างหลังจึงสบตากัน พลางกล่าวว่า “เช่นนั้นแล้วหากไม่ใช่คนธรรมดาเล่า พวกเจ้าอย่าลืมว่าเสียงคำรามที่ดังขึ้นเมื่อคืนเป็นเสียงของสัตว์เทวะ ไม่เคยมีสัตว์เทวะอยู่ที่นี่ แม้จะไม่พบร่องรอยของสัตว์เทวะ แต่ข้าก็ยังรู้สึกว่าน่าจะมีคนขึ้นเขาฟ้าอรุณมา เพียงแต่พวกเราไม่รู้เท่านั้นเอง”
“หากเป็นเช่นนั้นก็กลับไปรายงานเถอะ!”
……….
YOU MAY ALSO LIKE
