เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3560 ถูกแย่ง / ตอนที่ 3561 ยากแยกแยะ
ตอนที่ 3560 ถูกแย่ง
“เจี๊ยกๆ!”
ลิวน้อยตัวนั้นคว้าเถาวัลย์เหวี่ยงตัว กระโดดเข้ามาในถ้ำโดยอย่างไม่เกรงกลัว สองเท้าเดินเข้ามาสองมือหดอยู่ตรงหน้าอก นั่งยองๆ เงยหน้ามองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นจึงค่อยแบมือ ท่าทางกำลังขอผลไม้วิญญาณอย่างชัดเจน
“ลูกสุดท้ายแล้ว” เฟิ่งจิ่วยิ้ม วางผลไม้ลงบนฝ่ามือมัน “กินเสร็จแล้วเจ้าก็รีบกลับไปเถอะ!”
ลิงน้อยตัวนั้นรับผลไม้วิญญาณมากินหมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นโยนเมล็ดออกไปนอกถ้ำ ก่อนจะยื่นมือไปทางเฟิ่งจิ่วอีก พร้อมส่งเสียงร้องเจี๊ยกๆ
“ไม่มีแล้ว” เฟิ่งจิ่วถลึงตา ลิงตะกละตัวนี้ ตลอดทางมานี้กินไปมากน้อยเท่าไรแล้ว
“เจี๊ยกๆ เจี๊ยกๆๆ…”
ลิงวิญญาณตัวน้อยร้อง ยื่นมือไปคว้ากระโปรงของเฟิ่งจิ่ว ทั้งดึงกระโปรงของนางด้วย มันพรวดพราดขึ้นไปอยู่บนไหล่ของนาง ปีนป่ายไปมาไม่ยอมหยุด
ทันใดนั้นเฟิ่งจิ่วพลันรู้สึกว่าแขนเสื้อเบาลง นางเห็นกระจกปากว้าที่นำออกมาถือเล่นและวางไว้ในแขนเสื้อก่อนหน้านี้ถูกลิงน้อยตัวนั้นฉวยออกมาเสียแล้ว ตอนนี้มันกำลังถือกระจกไว้ในมือ พลิกมองซ้ายทีขวาที อีกทั้งยังอ้าปากกัดไปครั้งหนึ่งด้วย ทำเอาเฟิ่งจิ่วหน้าดำคร่ำเคร่งขึ้นหลายส่วน
“เอามา ของนั่นกินไม่ได้” เฟิ่งจิ่วโน้มตัวไปหยิบกระจกปากว้า แต่ใครเล่าจะรู้ว่าลิงน้อยกลับกระโจนตัว หลบนางได้เสียอย่างนั้น
เห็นดังนั้นแล้ว นางจึงหยิบผลไม้ออกมาอีกลูกหนึ่ง “เอากระจกมาให้ข้า แล้วข้าจะให้ผลไม้กับเจ้า” นางเขย่าผลไม้ในมือ
“เจี๊ยกๆ!”
ลิงน้อยร้องเจี๊ยกๆ ทันใดนั้นก็อ้าปากกลืนกระจกปากว้าเข้าไป
“เจ้า!”
เฟิ่งจิ่วมองอย่างงุนงง การกระทำของเจ้าลิงวิญญาณตัวน้อยนั้นรวดเร็วเสียจนนางห้ามไม่ทัน ตอนกำลังจะก้าวไปข้างหน้า กระจกปากว้าอันนั้นก็ถูกมันกลืนลงท้องไปต่อหน้าต่อตาแล้ว
กระจกปากว้าขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ ทว่าลิงน้อยตัวนี้กลับกลืนลงไป นางอึ้งงันในทันที “นะ…นี่เป็นไปได้อย่างไร” นางพลันก้าวไปข้างหน้าคิดจะจับลิงวิญญาณตัวนั้น อยากคลำดูว่ากระจกปากว้าอันนั้นลงท้องไปได้อย่างไร แต่ลิงวิญญาณนั้นรวดเร็วมาก กระโดดออกไปข้างนอกแล้ว
“เจ้าอย่าหนีนะ!”
เฟิ่งจิ่วตะโกน รีบตามไปโดยพลัน เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ในถ้ำเห็นเช่นนั้นก็มองไปข้างนอกคราหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นตามไปเช่นกัน
ด้วยพลังและความเร็วของทั้งสองคน ลิงวิญญาณตัวหนึ่งน่าจะหนีรอดไปไม่ได้ ทว่าความเร็วของลิงวิญญาณตัวนั้นกลับว่องไวยิ่งนัก ทำให้ทิ้งระยะห่างจากเฟิ่งจิ่วมากขึ้นเรื่อยๆ
“น่าตายนัก!”
สีหน้าของเฟิ่งจิ่วอึมครึมเสียแล้ว นางยังไม่แน่ใจเลยว่ากระจกปากว้าอันนั้นใช้งานอย่างไร กลับถูกลิงตัวนั้นแย่งไปเสียแล้ว ต้องโทษนางที่เพราะก่อนหน้านี้เห็นลิงตัวนี้เชื่องมากจึงไม่ได้ระวัง ตอนนี้กลายเป็นเรือล่มในท่อระบายน้ำอย่างแท้จริงแล้ว
“ไม่ต้องรีบ มันหนีไม่พ้นหรอก” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว โฉบร่างมาถึงข้างกายนาง พูดอีกว่า “ข้าใส่จิตรับรู้ไว้บนกระจกปากว้าอันนั้นแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วก็ประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้าใส่จิตรับรู้ไว้หรือ ข้าไม่ยักสังเกตเห็น” ฟังวาจาเขาแล้ว นางจึงค่อยวางใจลงได้ มีจิตรับรู้ของเขาอยู่ แม้ตามลิงน้อยตัวนั้นไม่ทันก็ไม่เป็นไรแล้ว
“เห็นเจ้ามักหยิบมันออกมาเล่น จึงกังวลว่าเจ้าจะทำหล่นหายโดยไม่รู้ตัว จึงใส่จิตรับรู้เอาไว้ส่วนหนึ่ง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกระตุกยิ้ม ยื่นมือโอบกายนางก้าวไปข้างหน้า
เงาร่างสองสายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วกลางป่า ปราณหยินที่นี่ปะทะพวกเขาก่อนซ่านสลายไปเอง ส่วนลิงน้อยตัวนั้นกลับหายไปไม่เห็นแล้ว
“ลิงวิญญาณตัวนั้นน่าจะเป็นลิงวิญญาณห้วงมิติ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย สายตามองไปข้างหน้า “กระจกปากว้าที่ถูกมันกลืนไปน่าจะกลับเข้าไปในห้วงมิติของมันเช่นกัน”
……….
ตอนที่ 3561 ยากแยกแยะ
“มันแย่งกระจกปากว้าไปทำอะไร เหตุใดแย่งได้แล้วก็หนีไปทันที” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างหัวเสีย สิ่งของที่แท้จริงแล้วทำอะไรได้บ้างก็ยังรู้ไม่ชัด กลับมีลิงน้อยตัวหนึ่งแย่งไปเสียแล้ว
“ลิงวิญญาณขนทองพรรค์นี้มีนิสัยชอบสะสมของล้ำค่า” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วตาเป็นประกาย “เอ๋? นิสัยชอบสะสมของล้ำค่า? ฮ่าๆ นิสัยนี้ฟังดูแล้วไม่เลวเลย” นัยน์ตานางทอแสงวูบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในใจ แย่งของของนาง? หากนางไม่ได้ริบของล้ำค่าของมันมาทั้งหมด เช่นนั้นนางก็ไม่ใช่เฟิ่งจิ่วแล้ว!
พวกเขาเคลื่อนไหวอยู่กลางป่า ผ่านไปเนิ่นนานก่อนเซวียนหยวนโม่เจ๋อจะลดความเร็วลง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ “ปราณหยินที่นี่ไม่ได้เข้มข้นถึงเพียงนั้น อีกทั้งยังมีกลิ่นอายสับสนอยู่ไม่น้อย ท่าทางคงมีสัตว์ร้ายและสัตว์วิญญาณซุ่มอยู่”
ป่าผืนนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิด ข้างใต้หน้าผาเขาฟ้าอรุณจะซ่อนป่าพร้อมปราณหยินไว้เช่นนี้ และที่นี่ไม่เพียงมีผลไม้วิญญาณ กลับมีสัตว์ร้ายและสัตว์วิญญาณนานาชนิดด้วย
ถูกต้อง มาถึงตรงนี้แล้ว ในที่สุดเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็รู้สึกถึงกลิ่นอายของสัตว์ร้ายกับสัตว์วิญญาณ
“เจี๊ยกๆๆๆ!”
“เจี๊ยกๆๆๆๆ…”
ใบไม้ขยับไหวตาม เสียงสวบสาบดังมาจากระหว่างกิ่งไม้ใบไม้ เสียงลิงร้องเจี๊ยกๆ วุ่นวายพลันดังขึ้นโดยรอบ ดังเข้าสู่โสตของคนทั้งคู่
“เจี๊ยกๆๆ…”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วมองไป เห็นเพียงบนต้นไม้ ระหว่างกิ่งไม้ใบไม้ กลางพุ่มไม้ และบนเถาวัลย์ที่ห้อยลงมาจากต้นไม้ มีลิงสีทองหลายตัวกระโดดขึ้นลงไปมา พวกมันขยับมือทั้งสองข้าง แยกเขี้ยวร้องเจี๊ยกๆ เสียงแหลม
เมื่อมองดูแล้ว ลิงสีทองนั้นดูเหมือนกันไปหมด แม้จะมีบางตัวค่อนข้างใหญ่ แต่ตัวใหญ่และตัวเล็กปะปนอยู่ด้วยกัน มองดูแล้วลายตายิ่งนัก
“ลิงมากมายขนาดนี้เชียว น่าจะมีถึงร้อยตัวเลยกระมัง” เฟิ่งจิ่วถอนใจเล็กน้อย เดิมคิดว่าอย่างไรก็คงมีลิงวิญญาณตัวน้อยเพียงตัวเดียว คิดไม่ถึงเลยว่าจะเรียงแถวกันอยู่ที่นี่เป็นกลุ่มใหญ่
สายตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อกวาดมองลิงสีทองพวกนั้น หัวคิ้วขมวดเข้าหากันน้อยๆ ทันใดนั้นเขาก็ค้นหาจิตรับรู้ของตนเอง ตอนสัมผัสถึงคลื่นจิตรับรู้ สายตาเขาก็กำลังมองไปยังลิงวิญญาณน้อยที่ยืนร้องเจี๊ยกๆ อยู่บนต้นไม้เช่นกัน
“ตัวนั้น! อยู่นั่น!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว คมวาโยสายหนึ่งในมือดีดออก จู่โจมลิงสีทองตัวเล็กที่อ้าปากส่งเสียงอยู่บนต้นไม้
“เจี๊ยก!”
ทีแรกลิงสีทองน้อยตัวนั้นกำลังร้องอย่างมีความสุข แต่จู่ๆ เห็นกระแสอากาศสายหนึ่งจู่โจมมา จึงตกใจส่งเสียงร้องออกไป ก่อนจะกระโจนหลบไปยังอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว ปะปนอยู่กับลิงสีทองตัวอื่นๆ ในพริบตาเดียว
เฟิ่งจิ่วที่ยังไม่ทันลงมืออะไร ลิงสีทองตัวน้อยตัวนั้นก็หนีไปแล้ว นางขมวดคิ้ว “ไม่ได้การ! ลิงเยอะขนาดนี้แยกไม่ออกหรอก” นางพลันใช้ความคิด ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาทอประกาย มุมปากยกยิ้มชั่วร้าย
“คราวนี้เจ้าบอกข้าว่าตัวไหน อย่าเพิ่งลงมือ ข้าจะทำสัญลักษณ์ใส่ลิงน้อยตัวนั้น”
“อืม”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบรับ จิตรับรู้แผ่กระจาย จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่ลิงน้อยตัวหนึ่งในนั้น ทว่าขณะกำลังจะเอ่ยปาก ลิงน้อยตัวนั้นคล้ายกับสังเกตเห็นจึงเคลื่อนตัวหนีไปอีกครั้ง ปะปนอยู่กับลิงตัวอื่นด้วยความว่องไว
เห็นดังนั้นแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อเม้มปาก ก่อนที่สองมือจะสร้างเขตอาคมหนึ่งขึ้นโดยพลัน กลิ่นอายของราชันเทพกระจัดกระจายไปรอบๆ เขตอาคมหนึ่งก็ครอบพื้นที่โดยรอบแล้ว
……….
YOU MAY ALSO LIKE
