เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3562 ปล่อยเจ้าไป / ตอนที่ 3563 กระจกปากว้าเคลื่อนไหว
ตอนที่ 3562 ปล่อยเจ้าไป
เมื่อกางเขตอาคมแล้ว ลิงวิญญาณเหล่านั้นก็พลันส่งเสียงร้องด้วยความร้อนใจ พวกมันกระโดดไปมาและวิ่งไปรอบๆ เป็นเช่นนี้แล้วหากอยากจับลิงตัวนั้นกลับยุ่งยากยิ่งกว่าเดิม
“ลิงตัวที่สี่บนกิ่งไม้ฝั่งขวาของต้นไม้ต้นที่สองข้างหน้า” เสียงของเซวียนหยวนโม่เจ๋อดังมา สายตายังคงมองไปข้างหน้า
แววตาของเฟิ่งจิ่ววาววาบ กระตุกยิ้มคราหนึ่ง “ดี!” ทันใดนั้นเงาร่างของนางโฉบออกไป จิตรับรู้สลักอยู่ที่ลิงตัวนั้น มือข้างหนึ่งยกขึ้น เปลวไฟขนาดเล็กพุ่งขึ้นตาม ก่อนจะลอยออกไปด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าฟาด
“เจี๊ยกๆ!”
ลิงพวกนั้นเห็นไฟแล้วตกใจแตกตื่นกันหมด พากันหลบเลี่ยงโดยสัญชาตญาณ ลิงตัวนั้นที่ถูกเฟิ่งจิ่วจับจ้องพลันส่งเสียงร้องเจี๊ยก หางเกี่ยวกิ่งไม้กระโดดลงไปข้างล่าง ทว่าตอนนี้ลูกไฟกลุ่มหนึ่งแตะถูกหางลิงของมันแล้ว ความร้อนจากไฟลวกมันจนเจ็บปวดเสียจนต้องร้องเสียงแหลม
“เจี๊ยก!”
เสียงร้องแหลมน่าเวทนาดังออกจากปากลิงตัวนั้นโดยพลัน ในเวลาเพียงพริบตาเดียว ขนลิงบนตัวมันถูกเผาจนเกลี้ยง กลิ่นไหม้ตลบอบอวลอยู่ในอากาศ
ลิงรอบๆ ล้วนทำอะไรไม่ถูก มีลิงขนาดค่อนข้างใหญ่หลายตัวดึงสติกลับมาแล้วมาถึงข้างกายลิงตัวนั้นอย่างรวดเร็ว พยายามดับไฟบนตัวมัน ทว่าไม่ว่าพวกมันจะถือใบไม้หรือใช้มือ กระทั่งคว้าดินบนพื้นป้ายไปที่ตัวมัน ก็ล้วนดับไฟนั้นไม่ได้เสียที
“เจี๊ยกๆๆ เจี๊ยกๆๆๆๆ…”
ลิงพวกนั้นร้องด้วยความโมโห ล้อมเฟิ่งจิ่วไว้โดยพลัน ก่อนจะกางกรงเล็บแยกเขี้ยวเป็นประกายพุ่งใส่นาง
เห็นภาพนี้แล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อมีสีหน้าคร่ำเคร่ง แค่นหัวเราะเสียงเย็นออกมา ความกดดันบนกายเขาแผ่ออกไปรอบๆ ไม่ต่างจากคลื่นน้ำ
ลิงพวกนั้นสั่นสะท้านในทันที นั่งยองลงทุกตัว ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ
เฟิ่งจิ่วโบกมือ ไฟดับลงแล้ว ขนลิงบนตัวลิงวิญญาณน้อยตัวนั้นหายไปหมดแล้ว นอกจากผิวไหม้เล็กน้อยแล้ว อาการบาดเจ็บอย่างอื่นไม่ได้ร้ายแรงมาก อย่างไรเสียนางก็ลงมือด้วยปรานี
“เจี๊ยกๆ…”
ลิงน้อยตัวนั้นหดศีรษะส่งเสียงร้องอยู่บนพื้น ตอนมันเห็นเฟิ่งจิ่วสาวเท้ามาถึงตรงหน้า มันพลันหดตัวเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววหวาดกลัว
“ส่งของมา” เฟิ่งจิ่วกล่าว มองลิงวิญญาณตัวน้อยที่ตัวแดงไปหมดแล้วจากข้างบน
“เจี๊ยกๆ” มันร้องสองเสียง หดตัวพร้อมเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่ยอมนำของออกมาอย่างชัดเจน
“ไม่คืน?” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง ขยับมือ เปลวไฟกลุ่มหนึ่งขยับไหวอยู่บนปลายนิ้ว
“เจี๊ยกๆๆ!”
ลิงวิญญาณตัวน้อยเห็นแล้วร้องด้วยความตกใจ จากนั้นจึงอ้าปาก คายกระจกปากว้าออกมาจากในท้องแล้วคืนให้นาง
“ยังมีอีก” เฟิ่งจิ่วเหลือบมองมัน “ของล้ำค่าของเจ้าเล่า คงไม่คิดว่าแย่งของของข้าแล้ว แค่คืนของก็จบใช่หรือไม่” นางพูดพลางเล่นกับไฟที่ปลายนิ้ว เจตนาข่มขู่เต็มเปี่ยม
“เจี๊ยกๆ!”
ลิงวิญญาณตัวนั้นคล้ายกับโมโหมาก ทว่าหวาดกลัวไฟที่ปลายนิ้วของนาง สุดท้ายจึงอ้าปากคายสิ่งของออกมายี่สิบกว่าชิ้น ไข่มุกเอย ของวิเศษเอย ยังมีเหรียญทองและผลึกแก้วแวววาวอีกด้วย
เห็นข้าวของกองนั้นแล้ว เฟิ่งจิ่วดวงตาเป็นประกาย นางนั่งยองลงมองลิงวิญญาณตัวน้อยคราหนึ่ง “ดูไม่ออกเลยว่าซ่อนอะไรไว้มากมายทีเดียว หมดแล้วหรือ”
“เจี๊ยกๆ!” ลิงวิญญาณรีบร้อง แบมือพลางถอยหลังไป
“ได้! ข้าจะปล่อยเจ้าไป”
……….
ตอนที่ 3563 กระจกปากว้าเคลื่อนไหว
นางยกมือขึ้นสลายเขตอาคมที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อกางไว้ จากนั้นเก็บข้าวของบนพื้นขึ้นมา แล้วจึงหมุนกายมาถึงข้างกายเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “พวกเราไปเถอะ!”
“อืม” เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับคำ ตอนกำลังจะจากไปพร้อมกับนางนั้นเอง ลิงวิญญาณตัวน้อยข้างหลังกลับลุกขึ้นยืน ก้าวอาดๆ มาอยู่ข้างพวกเขา
“เจ้าคิดทำอะไรอีก” เฟิ่งจิ่วชำเลืองมอง “ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปครั้งแล้วครั้งเล่าหรอกนะ”
“เจี๊ยกๆๆ” ลิงวิญญาณดึงกระโปรงนาง มือชี้ไปยังมุมหนึ่ง ดึงพวกเขาคิดจะให้พวกเขาตามมันไป
“เจ้าลิงน้อยชอบหลอกคน ข้าไม่ไป” เฟิ่งจิ่วแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง ไม่เชื่อลิงตัวนี้โดยสิ้นเชิง
พอเห็นเช่นนั้น ลิงน้อยก็อดร้อนใจไม่ได้ ดึงกระโปรงนางไปพลาง ชี้มุมหนึ่งข้างหน้าร้องเจี๊ยกๆ ไปพลาง
“ไปดูหน่อยเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว สายตามองไปข้างหน้า แผ่จิตรับรู้ออกไปสำรวจเช่นเดียวกัน ทว่าก็ไม่พบความผิดปกติตรงไหน
ฟังเขาพูดเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วถึงตกลง สองคนตามลิงน้อยตัวนั้นไปข้างหน้า เดิมคิดว่าไม่ไกลเท่าไรนัก ใครเล่าจะรู้ว่ายิ่งเดินยิ่งลึกเข้าไปในป่า
“มันจะพาพวกเราไปที่ไหน เดินมาไกลมากแล้ว” ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ แสงสว่างในป่าเริ่มหดหายไปเช่นกัน เมื่อพระอาทิตย์เริ่มตกดิน ปราณหยินก็เริ่มก่อตัวกลางป่าตามเดิม
เซวียนหยวนโม่เจ๋อจูงมือนาง ถางหญ้ารกและกิ่งไม้ขวางทางที่ขนาดสูงเท่าครึ่งตัวคนแทนนางไปพลาง พูดไปพลางว่า “ลิงพวกนี้อยู่ที่นี่ น่าจะคุ้นชินกับที่นี่มาก สถานที่เช่นนี้อาจมีถ้ำอะไรอยู่ก็ได้”
ฟังที่เขาพูด เฟิ่งจิ่วก็รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง สถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีคนย่างกรายเข้ามา หรืออาจเรียกได้ว่าแม้มีคนเคยเข้ามาจริงๆ นั่นก็เป็นจำนวนที่น้อยนิดนัก กอปรกับปราณหยินในป่าผืนนี้เข้มข้นมาก เขาลาดชัน กลิ่นอายแปลกประหลาด ไม่แน่ว่าอาจมีโอกาสเจออะไรที่นี่ขึ้นมาจริงๆ คิดถึงตรงนี้แล้ว นางอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ สงสัยว่าลิงวิญญาณน้อยตัวนั้นจะพาพวกเขาไปเจอกับอะไรกันแน่
ยามวิกาลคืบคลานเข้ามา
พวกเขาตามลิงวิญญาณไปจนถึงน้ำตกแห่งหนึ่ง ครั้นเห็นน้ำตกซึ่งหลั่งไหลลงมาจากที่สูงแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าส่วนลึกในป่าผืนนี้จะยังมีน้ำตกขนาดใหญ่เช่นนี้อยู่
เสียงน้ำที่ไหลลงมาจากที่สูงกระทบกับโขดหินเบื้องล่าง หยาดน้ำสาดกระเซ็น ก่อนจะรวมเข้ากับกระแสน้ำทั้งสาย และไหลต่อไปเรื่อยๆ
“เจี๊ยกๆๆ”
ลิงวิญญาณน้อยส่งเสียงร้องต่อเนื่อง ชี้น้ำตกข้างหน้า จากนั้นก็กระโจนตัว คว้าเถาวัลย์ข้างบนปีนขึ้นไปทางน้ำตก ก่อนที่เงาร่างเล็กจ้อยจะกระโดดหายเข้าไปในม่านน้ำตกที่สูงเท่าเอว
เห็นเงาร่างของลิงวิญญาณหายเข้าไปในน้ำตก คนทั้งสองก็สบตากันเล็กน้อย ก่อนที่พวกเขาจะกระตุ้นปราณพุ่งไปทางน้ำตก ผ่านม่านน้ำตกเข้าไปในถ้ำที่อยู่ข้างหลังทันที
ถ้ำดำมืดไม่เห็นปลายทาง เห็นเพียงลิงน้อยตัวนั้นนำทางอยู่รางๆ สองคนเดินตามไปตลอดทาง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เฟิ่งจิ่วพลันหยุดฝีเท้า
“เป็นอะไรไป” เซวียนหยวนโม่เจ๋อถาม
เฟิ่งจิ่วหยิบกระจกปากว้าออกมา กล่าวว่า “กระจกปากว้ากำลังเคลื่อนไหว” กลางฝ่ามือนาง กระจกปากว้าอันนั้นสั่นไหวเล็กๆ ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังดึงดูดมันอยู่
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองกระจกปากว้าในมือนาง “ชายชราตระกูลอวี๋บอกว่ากระจกปากว้าเปิดกระจกแห่งความว่างเปล่าได้ บางทีพวกเราอาจได้พบกับมันโดยบังเอิญแล้ว”
……….
YOU MAY ALSO LIKE
