เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3580 รอพวกท่าน / ตอนที่ 3581 เป็นอะไรไป
ตอนที่ 3580 รอพวกท่าน
วังของประมุขเทียมฟ้า ณ ฟ้าดินผืนนี้ตั้งอยู่บนเกาะกลางท้องฟ้าแห่งหนึ่ง เกาะนี้ก่อตัวลอยอยู่บนท้องฟ้าได้เพราะพลังวิญญาณมหาศาลของเขา การคุ้มกันโดยรอบเข้มงวด ค่ายกลและเขตอาคมประสานกันเป็นการป้องกันที่ยิ่งใหญ่
เทือกเขาใต้เกาะลอยแห่งนี้ เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วยืนรับลมอยู่บนยอดเขา พวกเขามองท้องฟ้า จิตรับรู้ที่แผ่ออกไปอยู่บนเกาะข้างหลังเมฆหมอกนั้น
“เดิมข้าคิดว่าวังของเขาจะอยู่ใต้ดิน ไม่คิดเลยว่ากลับอยู่ข้างบน อยากแฝงตัวเข้าไปนับว่าลำบากอยู่บ้าง” เฟิ่งจิ่วพูดเสียงเบา มองเมฆหมอกบนท้องฟ้า
หากอยู่ข้างล่าง ด้วยระดับพลังของพวกเขาย่อมแฝงตัวเข้าไปอย่างง่ายดาย แต่เมื่ออยู่ข้างบน การคุ้มกันรอบด้าน อีกทั้งโดยรอบยังไม่มีอะไรช่วยบดบัง ขอเพียงขึ้นไปก็คงจะถูกพบเข้าในทันที
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองไปข้างบน “เคลื่อนไหวตอนกลางคืนดีกว่า ตกกลางคืนแล้วพวกเราค่อยว่ากัน!”
“ก็ดี”
เฟิ่งจิ่วตอบรับเสียงหนึ่ง มองทิวทัศน์ข้างหน้า กล่าวกับเขาที่อยู่ข้างๆ “เช่นนั้นหาที่พักผ่อนก่อนเถอะ!” หลังออกจากเขาฟ้าอรุณ พวกเขามุ่งหน้ามายังเทือกเขาตรงนี้ ตอนนี้ยังพอมีเวลาให้หาสถานที่พักผ่อนได้
“ไปทางนั้นเถอะ! ตรงนั้นมีน้ำตก” เซวียนหยวนโม่เจ๋อทอดสายตามองน้ำตกข้างหน้า
“อืม” เฟิ่งจิ่วจูงมือเขา สองคนกระตุ้นปราณ โฉบร่างไปทางนั้น
ตรงน้ำตก เงาร่างสีขาวนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินเหนือน้ำตก บนกายเขาเปี่ยมไปด้วยแสงอันบางเบา กลิ่นอายทั่วร่างกลับเจือจางเสียจนคล้ายผสานไปกับฟ้าดิน
เสียงน้ำตกที่กระทบโขดหิน เสียงสายลมพัดผ่าน เสียงใบไม้ไหวเอน เสียงของธรรมชาติ กลิ่นอายของธรรมชาติ ทำให้ร่างกายและจิตใจของผู้คนผ่อนคลายไปโดยไม่รู้ตัว
“เจ้าอยากกินอะไร ของป่าหรือว่าอย่างอื่น” เซวียนหยวนโม่เจ๋อพานางเดินไปทางน้ำตกพลางถาม
“ในห้วงมิติมีอาหารอยู่ ไม่ต้องลำบาก พวกเรากินอะไรสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว” เฟิ่งจิ่วว่า ตอนสองคนมาถึงข้างน้ำตก นางก็ตัดกิ่งไม้มาถือเล่นในมือ
ทว่าเดินไปได้พักหนึ่งแล้ว เมื่อมาตรงข้างน้ำตก นางรู้สึกว่าคนที่อยู่ข้างๆ กลับหยุดฝีเท้า จึงหันมองไปที่เขา เห็นเขากำลังมองไปข้างหน้า ตนจึงกวาดสายตามองตามไปก่อนจะต้องตกตะลึงไปเช่นกัน
“โม่เฉิน?”
คนคนนั้นสวมชุดสีขาว ปราณเซียนแผ่ไปไกล กำลังนั่งขัดสมาธิ หากไม่ใช่โม่เฉินแล้วจะยังเป็นใครได้อีก ตรงหน้านางมีต้นไม้ต้นหนึ่งบดบังสายตาพอดี หากไม่มองตามสายตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อไป นางคงมองไม่เห็นเขาจริงๆ อย่างไรเสียบนกายก็ไม่มีกลิ่นอายอะไร ทำให้พวกเขาไม่รู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่
ดวงตาสีดำหยั่งลึกของเซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเงาร่างสีขาว แววตาวูบไหวเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างเนิบช้า “คิดไม่ถึงว่าจะพบเจ้าที่นี่ เจ้ามาเพราะประมุขเทียมฟ้าหรือ หรือว่าตั้งใจรอพวกข้าอยู่ที่นี่”
โม่เฉินที่เดิมทีนั่งหลับตาทำสมาธิได้ยินเสียงพวกเขาแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาแจ่มใสและอ่อนโยนมองผ่านเซวียนหยวนโม่เจ๋อไป ครั้นเห็นเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดง ในแววตาเขาก็ปรากฏความอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม บนใบหน้าพลันมีรอยยิ้มเบ่งบาน
“ข้าตั้งใจรอพวกเจ้าอยู่ที่นี่”
……….
ตอนที่ 3581 เป็นอะไรไป
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยิ้มมุมปาก “เจ้ารู้ร่องรอยของพวกข้าดีทีเดียว”
“ข้าเพียงรู้ว่าพวกเจ้าคิดจะทำอะไร” โม่เฉินกล่าว ลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดชุดคลุม แววตาแจ่มใสทว่าเรียบนิ่งมองพวกเขาสองคน “พลังของประมุขเทียมฟ้าอาจใกล้เคียงกับพวกเจ้า แต่เขาย่างเข้าสู่ระดับราชันเทพมานานแล้ว แม้พวกเจ้าจะอยากสู้กับเขาก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย”
เสียงของเขาหยุดไป มือหนึ่งไพล่หลังแล้วก้าวไปหาพวกเขาช้าๆ “ยิ่งไปกว่านั้น ที่ตึงมือที่สุดไม่ใช่ประมุขเทียมฟ้า กลับเป็นประมุขบัวดำ บัวดำของเขามีอานุภาพทำลายฟ้าเผาผลาญดิน พวกเจ้าอย่าได้ลืมว่าทีแรกในกายมีปราณบัวดำเพียงนิดเดียวก็รับไม่ไหวแล้ว จู่ๆ เข้ามาถึงที่นี่ ข้ารู้สึกว่าพวกเจ้าอย่าได้ประมาทเกินไปจะดีกว่า” เขาส่ายหน้าพลางถอนใจ
ได้ยินดังนั้นแล้ว เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ เสียงหนึ่ง “โม่เฉิน เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ความจริงแล้วพวกข้าไม่คิดจะต่อสู้เช่นกัน เพียงอยากทดสอบความแข็งแกร่งของเขาเท่านั้น เรื่องที่เจ้าพูด พวกข้ารู้หมดแล้ว แม้จะลงมือจริงๆ ก็ไม่มีทางประมาทเช่นนั้น”
นางจูงมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ข้างๆ จากนั้นหยิบผลไม้วิญญาณออกมาจากในห้วงมิติหลายผล ยื่นให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อสองผล ให้โม่เจ๋อสองผล “เจ้าลองชิมผลไม้วิญญาณนี้ดู ข้าเพิ่งได้มาใหม่”
ผลไม้สีแดงสดตัดกับมือขาวเรียว น่ามองเป็นอย่างยิ่ง แววตาของเขาทอประกายอย่างอดไม่อยู่ ก่อนจะหลุบตาลงแล้วยื่นมือไปรับ “ขอบคุณมาก”
ส่วนเฟิ่งจิ่วถือผลไม้กินไปคำหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “เดิมทีพวกข้าอยากแฝงตัวเข้าไปตอนกลางคืน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าก็จะมาที่นี่เช่นกัน เจ้าอยากไปกับพวกข้าหรือไม่”
พูดถึงตรงนี้แล้ว นางก็ต้องลอบถอนใจครั้งหนึ่ง โม่เฉินคนนี้ ทีแรกนางไม่คิดจะให้เขารู้ว่าพวกนางอยู่ที่นี่ อยากให้เขาพ้นจากเรื่องนี้ ไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากด้วยกัน แต่ใครเล่าจะรู้ว่าเขากลับตามมาถึงที่นี่ เห็นทีแม้นางอยากห้ามก็ห้ามไม่ได้แล้ว
สามคนนั่งอยู่ตรงน้ำตก สนทนากันอยู่หลายคำ ไปจนถึงหารือกันว่าจะรับมือกับพวกประมุขบัวดำและประมุขเทียมฟ้าอย่างไร เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากม่านราตรีโรยตัว พวกเขาก็สบตากันครั้งหนึ่งก่อนโม่เฉินจะกล่าวขึ้นว่า “เล่ากันว่าพวกเขายังคงตามหาจอมมาร หมายจะจู่โจมพวกเจ้าด้วยกัน แต่พบเขาแล้วหรือยังข้าเองก็ไม่รู้ คืนนี้ไปทดสอบความแข็งแกร่งของพวกเขาดูก็ดีเหมือนกัน หากต้องประมือกันขึ้นมาจริงๆ ก็พยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ”
“วางใจเถอะ! พวกข้ารู้แล้ว อย่างไรเสียต่อสู้กันในพื้นที่ของพวกเขาก็ไม่เป็นการดีกับพวกเรา” เฟิ่งจิ่วพยักหน้าพร้อมกล่าว ก่อนมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ข้างๆ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อสบตานาง ก่อนจะเก็บงำกลิ่นอายบนกายไป ตอนนี้เองเขามองโม่เฉินคราหนึ่งพร้อมถามว่า “เจ้าคิดจะใส่ชุดสีขาวหรือ”
ท่ามกลางยามค่ำคืน สวมชุดสีขาวค่อนข้างเตะตา เขาคิดจะเข้าไปอย่างสง่างามหรืออย่างไร?
เมื่อได้ยินดังนั้น โม่เฉินก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วก้มหน้ามองทันที อดยิ้มออกมาไม่ได้ “เรื่องนี้ง่ายนัก” เขาพูดพลางหยิบชุดคลุมกันลมสีดำจากในห้วงมิติออกมาสวม คลุมชุดสีขาวไว้จนมิดชิด
“เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว” เขายิ้มอย่างอ่อนโยน พลางมองไปทางเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ใช้ได้” เพิ่งสิ้นเสียงของเฟิ่งจิ่ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อก็กระตุ้นปราณที่มือนาง ทำเอานางประหลาดใจเล็กน้อย หันไปมองเขาทันที เห็นเขาเม้มปากทำหน้าเคร่ง สีหน้าไม่สบายใจ
“เป็นอะไรไป” นางเข้าใกล้เขาแล้วถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ใบหน้าเขาไม่ค่อยน่ามองเท่าไรนัก ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
……….
YOU MAY ALSO LIKE
