เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3608 เปิดประตูชีวิตเพื่อเจ้า / ตอนที่ 3609 ความโศกเศร้าของโม่เฉิน
ตอนที่ 3608 เปิดประตูชีวิตเพื่อเจ้า
ตอนเห็นกระแสปราณที่ฝ่ามือประมุขบัวดำเอ่อท้น พร้อมสายตาเขาที่จ้องมองมาที่เฟิ่งจิ่วและเซวียนหยวนโม่เจ๋อ โม่เฉินก็ร้องตะโกนด้วยความตกใจทันที “หนี! หนีเร็ว!”
เหล่าไป๋ดึงสติกลับมาโดยพลัน เมื่อเห็นภาพนั้น มันตกใจเล็กน้อยและคิดจากไปทันที แต่ใครจะรู้ว่าตอนที่มันกำลังพาสองคนบนหลังกระโจนตัวไปข้างหน้า กลับได้ยินเสียงน่ากลัวดังมาจากข้างหลังแล้ว
“หนี? ฮ่าๆๆๆๆ! วันนี้ใครจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของข้าไปได้บ้าง”
สิ้นเสียงนั้น กระแสปราณสีดำพลันกลายเป็นเกราะปราณสีดำกลางอากาศ ขังพวกเขาเอาไว้ข้างใน ทำให้พวกเขาไม่อาจหนีไปได้
เหล่าไป๋พุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวเกรง ทว่าถูกกระแสปราณสายนั้นดีดออกทันควัน เงาร่างถอยไปหลายหมี่ ตอนนี้มันร้อนใจแล้วจริงๆ ‘ทำอย่างไรดี หนีไม่รอดแล้ว!’
“อ๊า!”
เหล่าไป๋ร้องด้วยความตกใจ เพราะร่างกายของตนเองถูกกระแสปราณสีดำพัวพัน ขยับไม่ได้เลยสักนิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหนีเลย
“ฮ่าๆๆๆๆ!” ประมุขบัวดำเชิดหน้าหัวเราะเสียงดัง กระแสปราณสีดำในมือขยับหมุน จากนั้นไหลไปทางเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่มีเรี่ยวแรงเพราะปราณบัวดำปั่นป่วนอยู่ภายในกาย เฟิ่งจิ่วเห็นภาพนี้แล้วกระวนกระวายใจอย่างยิ่งยวด ทว่านางถูกจู่โจมจนบาดเจ็บหนัก ตอนนี้แม้แต่พาพวกตนหลบเข้าไปในห้วงมิติยังทำไม่ได้ ทำได้เพียงมองภาพนี้คืบคลานเข้ามา
“นายท่าน!”
“นายท่าน!”
มังกรเขียวและหงส์ไฟราวกับรับรู้ได้ถึงวิกฤติของพวกเขาในตอนนี้ พวกมันเหาะมาจากที่ไกลทันที ทว่าตอนที่พวกมันพุ่งไปคิดจะช่วยพวกเขานั้น กลับถูกเขตอาคมสีดำขนาดใหญ่ขวางเอาไว้
ตึง!
ตึง!
เงาร่างสองสายกระแทกชนเข้าไปอย่างแรง ทว่ากลับทำให้กระแสปราณสีดำเหนือเขตอาคมนั้นเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต่างอะไรจากโยนก้อนกรวดลงน้ำ ไม่นานเท่าใดก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
“หึ! เขตอาคมบัวดำของข้า แม้พวกเจ้าที่เป็นสัตว์เทวะโบราณก็อย่าคิดว่าจะทำลายมันได้!” ประมุขบัวดำพูด แววตากระหายเลือดกวาดมองสัตว์เทวะสองตัวคราหนึ่ง “พวกเจ้าดูอยู่ตรงนั้นเถอะ ดูว่านายของพวกเจ้าจะตายด้วยน้ำมือข้าอย่างไร!”
แรงดูดในมือประมุขบัวดำพุ่งเป้าไปที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อ ฝ่ายเซวียนหยวนโม่เจ๋อถูกหางของเหล่าไป๋ดึงไปอย่างแรง โม่เฉินที่เห็นภาพนี้เข้าพลันกัดฟัน พลางมองเฟิ่งจิ่วอย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง จากนั้นกระตุ้นปราณเหาะขึ้นไปโดยไม่สนใจว่าตนเองได้รับบาดเจ็บหนัก มุ่งหน้าไปทางประมุขบัวดำ ตัดขาดแรงดูดระหว่างประมุขบัวดำและเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
“ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ของข้า ขอทำลายค่ายกลดำมืด! แสงศักดิ์สิทธิ์หมื่นจั้ง! ชำระล้าง!”
เสียงทุ้มต่ำดังออกจากปากของโม่เฉิน เห็นเพียงเขาต้านทานการจู่โจมของประมุขบัวดำ ด้านหนึ่งใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ทำลายเขตอาคมบัวดำ เพื่อพาเฟิ่งจิ่วและเซวียนหยวนโม่เจ๋อออกจากวิกฤติ
“น่ารำคาญ!”
ประมุขบัวดำกล่าวด้วยน้ำเสียงกระหายเลือด พลังสีดำรวมศูนย์ที่มือเขา ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อและเฟิ่งจิ่วอีก เพียงต้านทานน่าหลันโม่เฉินในชุดสีขาวตรงหน้า
แสงศักดิ์สิทธิ์มหาศาลแผ่ออกจากกายของโม่เฉิน ทำให้ค่ายกลบัวดำอ่อนกำลังลงทีละนิด ส่วนข้างหลังเขานั้น ปราณสีดำของประมุขบัวดำก็กลืนกินแสงศักดิ์สิทธิ์บนกายเขาทีละนิดเช่นกัน หมายกลืนกินร่างกายของเขาไปด้วย…
“โม่เฉิน!”
เสียงของเฟิ่งจิ่วเปี่ยมโทสะทว่าไร้พลัง นางเจ็บปวดใจเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเห็นแสงศักดิ์สิทธิ์บนกายเขาอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ อีกทั้งเห็นร่างกายเขาถูกปราณสีดำกลืนกิน ขณะที่พลังปราณหมดลงและพลังวิญญาณสลายไป ร่างกายของเขาก็ค่อยๆ โปร่งใส…
……….
ตอนที่ 3609 ความโศกเศร้าของโม่เฉิน
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเม้มปาก ในใจคล้ายถูกของหนักกระแทกเข้าอย่างจัง สะท้านใจขึ้นมาทันควัน เขามองภาพนี้ด้วยความตระหนก เพราะไม่คิดเลยว่าโม่เฉินจะทำเพื่อพวกเขาถึงขั้นนี้ โม่เฉินกำลังใช้ชีวิตของตนเองแลกกับชีวิตของพวกเขาอยู่!
เพราะใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดแผ่แสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา ร่างกายของเขาจึงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นโปร่งใส สลายหายไปทีละน้อย เห็นร่างกายของตนเองกลายเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์แผ่ออกไปเรื่อยๆ ค่อยสลายไป บนใบหน้าเขากลับยังคงมีความอ่อนโยนและสดใสดังเดิม รอยยิ้มอบอุ่นราวกับแสงจันทร์ประดับอยู่บนใบหน้าที่ไม่ต่างจากเซียนหนุ่มของเขา
เขามองเฟิ่งจิ่ว สายตานั้นมีทั้งความอบอุ่น อาลัยอาวรณ์ไปจนถึงเสียดายเล็กน้อย ความรักและความอาลัยฉายชัด ไม่เว้นแม้แต่ความรักลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจมาโดยตลอด ก็หลั่งไหลออกมาชัดเจนโดยไม่อาจเก็บงำชั่วขณะที่ชีวิตกำลังจะหาไม่
แววตานั้นที่ราวกับจะคงอยู่ไปอีกพันปีนั้นกระทบใจของเฟิ่งจิ่วอย่างหนัก
นางมองเขาอย่างอึ้งงัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ! แววตาที่คุ้นเคย แววตาที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำส่วนลึก แววตาที่เหมือนกับเมื่อพันปีก่อน ตอนนี้มันปรากฏชัดแจ้งในดวงตาของนาง สะท้อนออกมาจากในดวงตาของนางอีกครั้ง…
“ปะ…เป็นไปไม่ได้…”
นางพูดพึมพำ คล้ายกับมีคลื่นซัดสาดอยู่ในใจ ทั้งตื่นกลัว ทั้งทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกเหลือเชื่อเปี่ยมล้นอยู่ในหัวใจนาง ตอนเห็นว่าชีวิตของโม่เฉินกำลังจะจบลง จิตใจของนางพลันว่างเปล่า น้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตาอย่างไร้สุ้มเสียง นางอ้าปาก ขยับริมฝีปาก หนึ่งคำดังออกจากปากนางโดยที่ไม่มีใครได้ยิน
“เฉิน…”
โม่เฉินใช้ปราณแท้และพลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด กระทั่งร่างกายค่อยๆ สลายไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า กลายเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์จุดเล็กๆ เขาไม่ละสายตาจากเฟิ่งจิ่วเลยตั้งแต่เมื่อครู่นี้ ตอนนี้เขามองเห็นน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากดวงตานาง มองเห็นนางขยับริมฝีปาก พอหนึ่งพยางค์นั้นออกจากปากนาง แววตาเขาพลันอ่อนลงส่วนหนึ่ง ทั้งร่างเขาสลายหายไปจากกลางอากาศพร้อมกับรอยยิ้มสุดท้าย
หนึ่งพยางค์ที่แผ่วเบา เสียงที่ไม่อาจได้ยิน ทว่าเขากลับรู้ว่านางเรียกเขาว่าเฉิน (宸) ไม่ใช่เฉิน (尘)
นางจำเขาได้ นางยังจำเขาได้ แม้ห่างกันหนึ่งภพชาติ นางก็ยังจำเขาได้
ชาติก่อนเขากับนางมีวาสนาต่อกันจนไม่อาจแบ่งแยก ชาตินี้ชะตาของเขาเกี่ยวพันกับนาง เกิดเพื่อนาง ตายเพื่อนาง ตราบใดที่เห็นนางมีความสุข ตราบใดที่เห็นนางมีชีวิตต่อไป เขาก็ไม่เสียดายและเสียใจแล้ว
เขาอยากมองนางเสมอ อยากคุ้มครองนาง อยากเห็นนางมีบุตรชายและบุตรสาวมากมาย อยากเห็นนางมีความสุขสมหวัง อยากเห็นนางปราศจากความทุกข์ใจ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจอยู่เคียงข้างนาง แม้มองนางจากไกลๆ ก็ทำไม่ได้แล้ว
“ไม่! ไม่…”
เสียงเศร้าโศกเจือความเจ็บปวดที่ไม่อาจปิดบังได้ดังขึ้น เฟิ่งจิ่วนอนหงายอยู่บนตัวเหล่าไป๋ สองมือกำเป็นหมัดแน่น สิ้นเสียงตะโกนอย่างโศกเศร้าของนาง ปราณบัวเขียวสายหนึ่พลันทะลักออกจากในกาย พุ่งเข้าใส่จุดที่โม่เฉินหายไปราวกับดาวตกทันที
พริบตานั้นเอง ท่ามกลางแสงศักดิ์สิทธิ์เล็กๆ แสงสีทองอ่อนแรงสายหนึ่งปรากฏให้เห็นเลือนรางจากตรงที่โม่เฉินสลายหายไป ก่อนลอยมาอยู่ตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว
“เม็ดบัวทอง…”
น้ำตาเอ่อท้นในดวงตาของเฟิ่งจิ่ว พลางมองเม็ดบัวทองที่ส่องแสงสีทองด้วยสายตาอันพร่ามัว เม็ดบัวทองนี้ก็คือสิ่งนางมอบให้โม่เฉินในตอนนั้น
นางค่อยๆ แบมือออก มองเม็ดบัวทองตกลงสู่กลางฝ่ามือ…
……….
YOU MAY ALSO LIKE
