เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3616 ราชาโอสถมาเยือน / ตอนที่ 3617 ไม่มีหนทางเลยหรือ
ตอนที่ 3616 ราชาโอสถมาเยือน
ครั้นได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ชะงักไป ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองไปขณะหนึ่ง จนกระทั่งผ่านไปพักหนึ่งแล้ว ทุกคนถึงได้สติกลับมา บนใบหน้าปรากฏความแปลกใจระคนยินดี
“ตั้งครรภ์แล้ว? จริงหรือ นี่เป็นเรื่องดีนี่!”
เฟิ่งซานหยวนและเฟิ่งเซียวสองคนฟังแล้วก็มองสีหน้าคร่ำเคร่งของฟ่านหลินอีกครั้ง สีหน้าปีติแต่เดิมกลับกลายเป็นคร่ำเคร่ง เฟิ่งเซียวเอ่ยถามเสียงขรึมว่า “ฟ่านหลิน นางตั้งครรภ์ตอนนี้ไม่ถูกเวลาเลยใช่หรือไม่”
ฟ่านหลินพยักหน้า “ตอนนี้ร่างกายของนายหญิงอ่อนแอมาก อีกทั้งพลังของนางก็ลดฮวบจากระดับราชันเทพสู่ระดับผู้อาวุโสเซียน พลังวิญญาณเสียหายอย่างหนัก กอปรกับบาดแผลในร่างกายนางยังไม่อาจฟื้นกลับมาในตอนนี้ ยิ่งตั้งครรภ์ จึงมีสมุนไพรหลายชนิดที่ข้าไม่กล้าใช้กับนาง”
เขาก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด “เป็นเพราะวิชาแพทย์ของข้าไม่ลึกซึ้งพอ หากนายหญิงฟื้นขึ้นมา ต้องรู้แน่ว่าใช้สมุนไพรอะไรถึงดีที่สุด”
“พูดถึงวิธีใช้สมุนไพรหรือ”
ขณะทุกคนสนทนากัน เสียงหนึ่งพลันดังมา ทุกคนรีบหันไปมองทันที เห็นชายชราสวมชุดสีเทาคนหนึ่งเดินลูบเคราเข้ามา ข้างกายเขายังมีประมุขเสวียนอู่และห้าวเอ๋อร์ตามมาด้วย
“ข้าพาห้าวเอ๋อร์มาเยี่ยมพวกเฟิ่งจิ่ว พบกับราชาโอสถเข้าพอดี จึงมาที่นี่ด้วยกัน” ประมุขเสวียนอู่กล่าว พลางยิ้มให้กับทุกคน
สิ้นวาจาของเขา พวกเหลิ่งหวาและฟ่านหลินมองราชาโอสถด้วยความดีใจ “คารวะราชาโอสถ ท่านมาได้จังหวะพอดี นายหญิงของข้า…”
ฟ่านหลินอธิบายสถานการณ์ให้เขาฟัง “ตอนนี้นายหญิงยังไม่ฟื้น ข้าไม่กล้าใช้สมุนไพรกับนางสุ่มสี่สุ่มห้า”
“อืม ไม่มั่นใจก็อย่าใช้สมุนไพรมั่วซั่วเลย เจ้าทำถูกต้องแล้ว” ราชาโอสถพยักหน้า
“ราชาโอสถ ท่านนี้คือท่านปู่ของนายหญิง ส่วนท่านนี้คือบิดาของนายหญิง” เหลิ่งหวาก้าวเข้ามาแนะนำพวกเขาอย่างง่ายๆ จากนั้นกล่าวกับเฟิ่งซานหยวนและเฟิ่งเซียวว่า “ราชาโอสถเป็นอาจารย์ของนายหญิง ตอนนั้นนายหญิงกับเจ้าตำหนักฝึกบำเพ็ญอยู่กับราชาโอสถ มีราชาโอสถคอยชี้แนะ”
ครั้นฟังเช่นนั้น เฟิ่งซานหยวนและเฟิ่งเซียวสองคนประสานมือคารวะ “คารวะราชาโอสถ พวกข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ตอนนี้ราชาโอสถมาแล้ว พวกข้านับว่าวางใจลงได้เสียที”
“ข้าขอดูอาการพวกเขาก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” ราชาโอสถกล่าว จากนั้นส่งสัญญาณให้เหลิ่งหวาและฟ่านหลิน ทั้งสองคนจึงนำทางอยู่ข้างหน้า เชิญเขาเข้าไปในเรือนเพื่อจับชีพจรให้เฟิ่งจิ่วก่อน
เพื่อไม่ให้ผลการตรวจผิดพลาด ผู้ที่เข้าไปในเรือนจึงมีเพียงเหลิ่งหวา ฟ่านหลิน ไปจนถึงเฟิ่งซานหยวนและเฟิ่งเซียว ส่วนเหลิ่งซวงที่เฝ้าอยู่ในห้อง พอเห็นพวกเขาเข้ามาก็คารวะครั้งหนึ่ง ก่อนกลับยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ
เหลิ่งหวายกเก้าอี้มาให้ราชาโอสถนั่งลง จากนั้นถอยไปคอยอยู่ด้านข้างเช่นกัน
ราชาโอสถยื่นมือไปจับข้อมือของเฟิ่งจิ่ว ส่วนอีกมือหนึ่งลูบเคราพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่นานนักเขาก็ชักมือกลับ มองฟ่านหลินคราหนึ่ง “เจ้าพบว่านางตั้งครรภ์ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”
ฟ่านหลินโค้งกายเล็กน้อย “ฟ่านหลินยังมีอะไรอีกมากมายต้องเรียนรู้” เขารู้ว่าชีพจรครรภ์ของนายหญิงอ่อนแรงเป็นอย่างยิ่ง อย่างไรเสียช่วงเวลาก็กระชั้นนัก หากไม่ใช่เพราะเขาจับชีพจรนายหญิงทุกวัน วันละหลายครั้งเพื่อความแน่ใจ เขาก็คงไม่มีทางพบว่านายหญิงตั้งครรภ์แล้ว
ราชาโอสถพยักหน้า มองเฟิ่งจิ่วที่มีสีหน้าซีดขาว “ร่างกายนางอ่อนแอนัก หากไม่บำรุงรักษาอย่างดี ครรภ์นี้คงยากจะรักษาไว้ได้ โชคดีที่เจ้าไม่ได้ใช้สมุนไพรอะไรเรื่อยเปื่อย และโชคดีที่ข้าผู้ชรามาที่นี่แล้ว”
“ราชาโอสถโปรดรักษาบุตรของเสี่ยวจิ่วและโม่เจ๋อด้วย” เฟิ่งเซียวรีบกล่าว เขามองราชาโอสถ “นี่คือบุตรของเสี่ยวจิ่วและโม่เจ๋อ วันนี้โม่เจ๋อเป็นเช่นนี้แล้ว ต้องรักษาบุตรของเขาไว้ถึงจะใช้ได้”
……….
ตอนที่ 3617 ไม่มีหนทางเลยหรือ (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
ราชาโอสถลูบเคราพร้อมกับลุกขึ้นยืน “วางใจเถอะ! ข้าจะรักษาบุตรของนางอย่างสุดความสามารถ พวกท่านต้องคอยดูแลนางอยู่ที่นี่ จะให้เกิดเรื่องผิดพลาดอะไรไม่ได้ ข้าจะไปดูหน่อยว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อเป็นอย่างไรบ้าง แล้วจะออกใบสั่งยาให้พวกเขาพร้อมกัน”
“ขอบคุณราชาโอสถมาก” เฟิ่งซานหยวนและเฟิ่งเซียวรีบกล่าวขอบคุณ จากนั้นไปหาเซวียนหยวนโม่เจ๋อพร้อมกับเขา ในห้องทางนี้เหลือเหลิ่งซวงคอยดูแล
เห็นพวกเขาออกมาแล้ว ประมุขเสวียนอู่ค่อยกล่าวกับพวกตู้ฝาน “ห้าวเอ๋อร์อยากไปเยี่ยมมารดาของเขา พวกเจ้าว่า…”
ตั้งแต่เมื่อครู่นี้ ห้าวเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ประมุขเสวียนอู่เม้มปากเล็กไม่พูดจาอยู่ตลอด จ้องมองที่เรือนด้วยดวงตาแดงก่ำเล็กๆ ตอนนี้ได้ยินประมุขเสวียนอู่พูดเช่นนี้ เขาจึงเงยหน้ามองพวกตู้ฝานอย่างอดไม่ได้
ตู้ฝานเห็นดังนั้นก็พูดกับห้าวเอ๋อร์ว่า “เช่นนั้นเจ้าเข้าไปเองเถอะ เหลิ่งซวงอยู่ข้างใน เจ้าเข้าไปเยี่ยมหน่อยก็ได้ อย่ารบกวนนายหญิงก็พอ”
“อืม” ห้าวเอ๋อร์ตอบรับเสียงหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปในเรือน
ประตูเรือนถูกเปิดออกอย่างระมัดระวัง เหลิ่งซวงมองไปทางประตู เห็นห้าวเอ๋อร์ที่ตาแดงเล็กๆ เดินเข้ามา
“ท่านน้าซวง ท่านแม่ข้าเป็นอย่างไรบ้าง” ห้าวเอ๋อร์ถามเสียงเบา พลางก้าวไปถึงข้างเตียงอย่างช้าๆ ครั้นเห็นมารดานอนนิ่งอยู่บนเตียง ในที่สุดเขาก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
“ท่านแม่ ท่านแม่ ห้าวเอ๋อร์กลับมาแล้ว ท่านแม่ ห้าวเอ๋อร์จะไม่ไปไหนอีกแล้ว ห้าวเอ๋อร์จะคอยอยู่ข้างกายท่านแม่” เด็กชายจับมือของเฟิ่งจิ่ว น้ำตาร่วงผล็อย เขากลั้นเสียงร้องไห้ไว้ ไม่กล้าร้องไห้เสียงดังรบกวนนาง
เห็นมารดาที่มักจะยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนนอนนิ่งหน้าตาซีดเผือดอยู่บนเตียงในเวลานี้ ห้าวเอ๋อร์ปวดใจเป็นอย่างยิ่ง
หลายวันมานี้เขาถึงได้รู้ว่า ท่านพ่อกับท่านแม่ส่งเขากลับไปอยู่กับบิดา ก็เพราะเป็นห่วงว่าเขาจะเข้าไปพัวพันด้วย กังวลว่าจะดูแลเขาไม่ได้ แต่เขาไม่รู้ว่าเหตุใดไม่พบกันหลายวัน พวกเขาถึงบอกว่าท่านพ่อกับท่านแม่ของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
ตอนนี้เห็นมารดาหน้าตาซีดเซียวนอนอยู่บนเตียง ในใจเขาเจ็บปวดและว้าวุ่น หากท่านแม่ไม่ฟื้นขึ้นมาจะทำอย่างไร หากท่านแม่นอนหลับตลอดไปจะทำอย่างไร
“อย่าร้องไห้เลย ราชาโอสถต้องรักษานายหญิงได้แน่” เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างๆ เอ่ยปลอบเสียงเบา นางนั่งยองลงแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเช็ดน้ำตาให้ห้าวเอ๋อร์ กล่าวว่า “เจ้าลืมที่ท่านแม่เจ้าพูดไปแล้วหรือ ว่าบุรุษหลั่งน้ำตาง่ายๆ ไม่ได้”
“แต่ท่านแม่…”
เหลิ่งซวงมองนายหญิงที่อยู่บนเตียง พูดด้วยความมั่นใจว่า “นายหญิงแค่เหนื่อยเท่านั้น เมื่อนางนอนหลับจนพอใจแล้วก็จะตื่นขึ้นมาเอง”
ได้ยินดังนั้นแล้ว ห้าวเอ๋อร์เช็ดน้ำตา “ข้าไม่อยากรบกวนท่านแม่ ข้าจะเป็นเด็กดี จะอยู่ข้างๆ ท่านแม่เงียบๆ ข้าจะไม่กลับไปแล้ว ข้าจะอยู่ดูแลท่านแม่”
เห็นห้าวเอ๋อร์พูดเช่นนี้ เหลิ่งซวงจึงยิ้มและปลอบใจอีก “ห้าวเอ๋อร์เป็นเด็กดีจริงๆ”
อีกด้าน ราชาโอสถช่วยจับชีพจรให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อแล้ว สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาโดยพลัน เขาส่ายหน้าและถอนใจ “อาการของเขาหนักยิ่งกว่าเฟิ่งจิ่ว ข้าช่วยรักษาเฟิ่งจิ่วได้ แต่เซวียนหยวนโม่เจ๋อ ข้ากลับจนปัญญา!”
ฟังดัวนั้น เฟิ่งซานหยวนกับเฟิ่งเซียวพลันหนักอึ้งในหัวใจ พวกเขาต่างรู้ดีว่าทั้งสองคนรักกันมาก ทั้งยังให้ความสำคัญซึ่งกันและกันเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าใครมีอันเป็นไป อีกคนหนึ่งคง…
“ราชาโอสถ หรือว่าไม่มีวิธีแม้สักนิดเดียวจริงๆ” เฟิ่งซานหยวนถามอย่างมีความหวัง แม้จะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม
……….