เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3652 รนหาที่ตาย / ตอนที่ 3653 แย่งชิง
ตอนที่ 3652 รนหาที่ตาย
เฟิ่งจิ่วใช้มือข้างหนึ่งรองศีรษะ มองฟ่านหลินปรุงโอสถอยู่ตรงนั้น พลางชี้แนะเขาว่าใช้เลือกสมุนไพรอย่างไร ใช้สมุนไพรอย่างไร และนำมาผสมกันอย่างไร นางรับน้ำที่ฉินซินยกมาให้แล้วดื่มคำหนึ่ง จากนั้นกวาดสายตามองบนเรือ ก่อนจะเลิกคิ้วถามว่า “เหตุใดหลัวอวี่ยังไม่กลับมาอีก”
ได้ยินนางถาม ทุกคนจึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าผ่านไปตั้งนานแล้วหลัวอวี่ที่ลงไปในป่านั้นยังไม่กลับมา ทันใดนั้นตู้ฝานจึงพูดขึ้นว่า “ข้าจะลงไปดูหน่อย”
“ข้าจะไปกับเจ้าด้วย” เว่ยเฟิงกล่าว จากนั้นเหาะออกจากเขตอาคมเรือเหาะแล้วมุ่งหน้าลงไปในป่าข้างล่าง
ข้างล่างนั้น หลัวอวี่ลงไปแล้วกลับหากรงเล็บอินทรีคู่นั้นไม่พบ เห็นแต่บนพื้นมีรอยเลือดจึงตามรอยเลือดไป เห็นกลุ่มทหารรับจ้างกำลังนั่งล้อมรอบกองไฟในป่า พูดคุยและดื่มสุรากัน
“พวกเจ้านำกรงเล็บอินทรีของข้าไปหรือ”
เขายืนถามอยู่ไม่ไกล สายตาทอดมองรอยเลือดบนพื้น ข้างๆ คนผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่มีสิ่งของบางอย่างถูกห่อไว้ด้วยผ้าสีดำ รูปร่างของมันปรากฏให้เห็นลางๆ ดูเหมือนว่าจะเป็นกรงเล็บอินทรีคู่หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย
“กรงเล็บของเจ้า? ฮ่าๆๆๆๆ! พวกเราฟังสิ คนคนนี้บอกว่าเขามีกรงเล็บอินทรี ฮ่าๆๆ ท่าทางนี่จะไม่ใช่คน แต่เป็นสัตว์ตัวหนึ่งล่ะ!” ทหารรับจ้างคนหนึ่งหัวเราะเสียงดังเย้ยเยาะหลัวอวี่ ชัดเจนว่าไม่ได้เห็นเขาที่มาเพียงลำพังอยู่ในสายตา
หลัวอวี่ฟังแล้วในดวงตาพลันปรากฏประกายเย็นเยียบ เขามองคนพวกนั้นแล้วยิ้มออกมา “ไม่มีใครกล้าพูดกับข้าเช่นนี้มานานมากแล้ว เจ้ากล้าดีทีเดียว”
ตอนเขาพูดจบ ไม่ว่าใครก็มองไม่เห็นว่าเงาร่างของเขาเคลื่อนไหวอย่างไร เพียงพริบตาเดียว บุรุษที่เดิมทียืนอยู่ห่างจากพวกเขาประมาณสิบหมี่ก็มาถึงข้างหน้าพวกเขาแล้ว อีกทั้งยังคว้าลำคอของทหารรับจ้างที่เยาะเย้ยเขาก่อนหน้านี้แล้วยกขึ้นด้วยมือข้างเดียว
“อยากตาย? ได้ ข้าจะสงเคราะห์เจ้าเอง”
เสียงเย็นชาของหลัวอวี่แฝงไปด้วยจิตสังหาร เขาบีบลำคอทหารรับจ้างคนนั้นแน่น ฝ่ายทหารรับจ้างที่ความจริงแล้วร่างกายแข็งแรงไม่ต่างจากเสือ ทว่าพอถูกเขาบีบคอกลับไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ไปได้
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ หายใจติดขัด ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนจากแดงก่ำเป็นม่วงเข้ม เรี่ยวแรงที่ใช้ดิ้นรนก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงกระดูกหักดังขึ้น ทหารรับจ้างคนนั้นหมดลมหายใจลงทันที ร่างกายอ่อนปวกเปียกก่อนถูกเหวี่ยงลงไปตรงกลางวงของทหารรับจ้างกลุ่มนั้น
รวดเร็วเกินไปแล้ว ความเร็วนี้ทำเอาทหารรับจ้างกลุ่มนั้นประหวั่นพรั่นพรึง ตอนที่ศพของทหารรับจ้างคนนั้นถูกเหวี่ยงมาอยู่ตรงหน้าทุกคน พวกเขาถึงค่อยได้สติกลับมา
“เจ้าฆ่าเขาหรือนี่!” ทหารรับจ้างหนึ่งในนั้นตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาเงื้อดาบใหญ่ข้างกายขึ้น กระตุ้นปราณแล้วพุ่งไปข้างหน้า “พวกเรา! ฆ่ามัน!”
“ฆ่ามัน!”
“ฆ่ามัน!”
เสียงดุดันของทหารรับจ้างสามถึงสี่สิบคนเต็มไปด้วยจิตสังหาร ต่อให้ไม่ได้แก้แค้นให้กับสหายที่ตายไปแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้คนคนนี้บังอาจอยู่ต่อหน้าเขาต่อไปได้! หากไม่ฆ่าอีกฝ่ายเสีย หลังจากนี้ชื่อเสียงทหารรับจ้างของพวกเขาจะเป็นอย่างไร!
เห็นคนพวกนั้นพุ่งเข้าใส่ หลัวอวี่ก็แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง สะบัดแขนเสื้อ ลมรุนแรงสายหนึ่งจู่โจมออกจากฝ่ามือ กระแทกใส่ทหารรับจ้างกลุ่มนั้นทันที
ฟิ้ว! ฮูม!
ตึง!
พลั่ก!
“อ้าก!”
ทหารรับจ้างที่พุ่งเข้ามาเหล่านั้นถูกกระแทกจนลอยหวือไป สถานการณ์เปลี่ยนเป็นสับสนวุ่นวาย…
……….
ตอนที่ 3653 แย่งชิง (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
ตู้ฝานและเว่ยเฟิงที่ตามมายืนมองอยู่ไม่ไกล เห็นทหารรับจ้างพวกนั้นกล้ายั่วโมโหหลัวอวี่ ทั้งยังต่อว่าเขาอีกด้วย จึงอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “คนพวกนี้ไม่อยากมีชีวิตยืนยาวสินะ”
ด้วยระดับพลังของหลัวอวี่ คนพวกนี้กล้ายั่วโมโหเขา นี่ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรืออย่างไร เห็นพวกเขาแต่ละคนถูกฝ่ามือวายุจู่โจม ตู้ฝานก็เรียกหลัวอวี่ที่อยู่ทางนั้นเสียงหนึ่ง “ได้ของแล้วก็ไป นายหญิงรออยู่!”
“รู้แล้ว”
หลัวอวี่ตอบพลางเดินไปข้างหน้า เขาเปิดกรงเล็บอินทรีที่อยู่ในห่อผ้าสีดำออกดู แล้วเก็บมันเข้าไปในแหวนห้วงมิติ ตอนหมุนกายจะเดินจากไปนั้นเอง ทหารรับจ้างคนหนึ่งกุมหน้าอกที่กำลังเจ็บปวด ก่อนจะคว้าดาบแทงใส่เขาอย่างแรง
“ข้าจะฆ่าเจ้า!” คนคนนั้นตะโกน ทว่ายังไม่ทันเข้าใกล้ ตัวเขาก็ถูกฝ่ามือวายุของหลัวอวี่จู่โจม กระแทกกับต้นไม้อย่างแรง
“พรวด!”
หลังจากกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งแล้ว ทหารรับจ้างคนนั้นชักกระตุกอยู่สองสามครั้ง สุดท้ายก็หมดลมหายใจไป
หลัวอวี่จ้องทหารรับจ้างที่ตายไปคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนกวาดสายตามองไปยังทหารรับจ้างคนอื่น “ยังมีใครอยากตายอีกหรือไม่ ข้าจะส่งพวกเจ้าไปอยู่กับพวกเขาให้!”
“พะ…พวกข้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ขอคุณชายไว้ชีวิตพวกข้าด้วย” ทหารรับจ้างหนึ่งในนั้นรีบกล่าว พลางถอยไปข้างหลัง
“ไสหัวไป!” หลัวอวี่ตวาดเสียงเย็น ความกดดันจากการต่อสู้มาพร้อมกับเสียงตะโกนอันเย็นชานี้
ทหารรับจ้างพวกนั้นได้ฟังดังนั้นก็ราวกับได้รับการอภัยโทษ ล้มลุกคลุกคลานจากไปในทันที
ตู้ฝานกับเว่ยเฟิงมองเขาคราหนึ่ง “บนตัวเจ้ามีรอยเลือด ทำความสะอาดแล้วค่อยกลับขึ้นเรือเหาะ ตอนนี้นายหญิงได้กลิ่นเลือดแล้วรู้สึกคลื่นไส้”
หลัวอวี่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย บนกายเปื้อนเลือดอยู่บ้างจริงๆ ไม่รู้ว่าเปื้อนเพราะตัดกรงเล็บอินทรีก่อนหน้านี้ หรือเป็นเลือดของทหารรับจ้างพวกนั้นกันแน่
เขามองไปรอบๆ ก่อนกล่าวว่า “แถวนี้เหมือนจะไม่มีแหล่งน้ำ”
“มี ไปทางซ้ายห้าสิบหมี่น่าจะมีตาน้ำพุ” เว่ยเฟิงพูดพร้อมรอยยิ้ม บอกให้เขาไปทำความสะอาดทางนั้น “พวกข้าไม่รอนะ เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ขึ้นมาแล้วกัน”
“รู้แล้ว” หลัวอวี่ตอบ จากนั้นเดินไปยังทิศทางที่เว่ยเฟิงบอก พบตาน้ำพุขนาดเล็กซ่อนอยู่ในพงหญ้าจริงๆ เขาปลดเสื้อผ้าทำความสะอาดร่างกายง่ายๆ ทันที
บนเรือเหาะ เฟิ่งจิ่วมองฟ่านหลินผสมสมุนไพร ก่อนจะรีบพูดว่า “เดี๋ยวก่อน”
ฟ่านหลินมองนาง อดถามด้วยความเครียดเกร็งไม่ได้ “นายหญิง ผิดตรงไหนหรือ” ต้องรู้ว่าระยะเวลาเพียงครู่เดียวนี้ หากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา สมุนไพรที่ผสมกันแล้วย่อมเสียหายทั้งหมด และสมุนไพรพวกนี้ในตอนนี้ก็เป็นชุดที่สองแล้ว
เห็นเขาเคร่งเครียด เฟิ่งจิ่วก็หัวเราะขึ้นทันที “มากไป ใส่แค่สองในสามก็พอ อย่าใส่ครั้งเดียว ต้องแบ่งใส่สามครั้ง ขณะใส่ก็บดสมุนไพรข้างในไปด้วย”
“ขอรับ” เขาถอนหายใจเสียงเบา พอเช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาจากหน้าผากแล้ว ก็ผสมสมุนไพรตามที่นางบอกอย่างตั้งใจ
“นายหญิง หลัวอวี่กลับมาแล้ว” ตู้ฝานเดินมาพร้อมรอยยิ้ม เว่ยเฟิงอยู่ข้างๆ
“อืม” เฟิ่งจิ่วตอบ “เดี๋ยวฟ่านหลินทำโอสถเสร็จแล้วค่อยไป พวกเจ้าไปพักเถอะ!”
“ขอรับ” ทั้งสองคนเอ่ยตอบ จากนั้นไปนั่งลงข้างๆ
เฟิ่งจิ่วเท้าคางมองฟ่านหลินผสมสมุนไพรอยู่ตรงนั้น เขาทำตามขั้นตอนที่นางบอกอย่างสมบูรณ์แบบ สุดท้ายเติมบุปผาน้ำแข็งและน้ำผึ้งเสาวรสแล้วปั้นเป็นก้อนกลมๆ นางหยิบมาดมดูเม็ดหนึ่ง กลิ่นหอมเจือจางพร้อมกับรสหอมหวานของดอกไม้และน้ำผึ้งทำให้นางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
……….
YOU MAY ALSO LIKE
