เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3676 แผนการ / ตอนที่ 3677 ตั้งครรภ์แฝด
ตอนที่ 3676 แผนการ
“พวกเราพักที่นี่แค่คืนเดียว ขอเพียงไม่ทำอะไรพวกเรา พวกเราก็ไม่ทำอะไรพวกเขา” เฟิ่งจิ่วก้าวช้าๆ ไปนั่งลงที่ข้างโต๊ะ “อีกสองสามวันควรออกจากป่าผืนนี้ได้แล้ว หลังจากกินข้าวเสร็จก็หารือเรื่องราวหลังจากนี้กันเถอะ”
ฟังดังนั้นแล้ว ทุกคนจึงตอบรับเสียงหนึ่งพร้อมนั่งลงกินข้าว
หลังจากกินข้าวเสร็จ เฟิ่งจิ่วเล่าแผนการหลังออกจากแดนเถื่อนรกร้างให้พวกเขาฟัง สุดท้ายจึงกล่าวว่า “เลือกเมืองพักผ่อนให้ข้าได้บำรุงครรภ์และคลอดบุตร ระหว่างนั้นข้าจะไม่สนใจเรื่องอื่น แต่พวกเจ้ากลับจำเป็นต้องสร้างจุดยืนที่นี่ให้ได้อย่างรวดเร็วระหว่างที่ข้าบำรุงครรภ์ เพื่อสร้างชื่อเสียงและรวบรวมข้อมูล พวกเราล้วนต้องลงมือทำทีละอย่าง”
“นายหญิงวางใจ เรื่องราวพวกนี้มอบหมายให้พวกข้าจัดการก็พอ หลายวันนี้พวกข้าปรึกษากันแล้วเช่นกัน มีแผนการแล้ว” ตู้ฝานยิ้ม
“โอ้? แผนการอะไร เล่าให้ฟังได้หรือไม่” เฟิ่งจิ่วนั่งลงบนตั่งนุ่มพลางดื่มชาใส
“ที่จริงด้วยระดับพลังของพวกข้าทุกคน อยากสร้างชื่อเสียงที่นี่กลับเป็นเรื่องง่าย แต่พวกข้าหารือกันแล้ว คิดว่าในเมื่อทางนี้มีสี่สำนักใหญ่และสี่พรรคใหญ่เป็นผู้นำ ซึ่งต่างก็มีอำนาจเป็นของตัวเอง เช่นนั้นพวกเราจัดตั้งกองกำลังของพวกเราเองและพัฒนากิจการด้านอื่นๆ เพื่อที่จะแทรกซึมเข้าไปในทุกส่วนของทวีปนี้ให้ได้อย่างรวดเร็ว”
ฟังจบแล้ว หลัวอวี่ก็พูดขึ้นว่า “เดิมทีพวกข้าคิดว่าหากส่งคนเข้าไปแทรกซึมสำนักเหล่านั้นและสร้างจุดยืนอย่างมั่นคงได้ก็คงดี แต่คิดๆ ดูแล้วรู้สึกว่าแทนที่จะไปหาสำนักพวกนั้น มิสู้ทำอะไรที่พวกเราถนัด เช่นนี้แล้วน่าจะเหมาะสมกับพวกเรายิ่งกว่า”
ฟังเขาพูดว่าทำอะไรที่ถนัด เฟิ่งจิ่วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ชำเลืองมองเขาครั้งหนึ่ง “เอ๋? เช่นนั้นสิ่งที่พวกเจ้าถนัดคืออะไร”
“หึๆ ฆ่าคน”
ทุกคนมองกันแล้วยิ้ม พูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองพวกเขา จิบชาคำหนึ่งก่อนกล่าว “เช่นนั้นก็ใช้ชื่อตำหนักยมราชแล้วกัน! แต่พวกเจ้ารู้กฎกันดีใช่หรือไม่”
“รู้ขอรับ ทำตามกฎเก่าก็แล้วกัน หากรับงานแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จ และต้องไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์ พวกข้าล้วนรู้ดี” ทุกคนตอบรับ
“กรร!”
“โฮก!”
ทันใดนั้นเสียงคำรามดังขึ้นท่ามกลางความมืด เหมือนกับเสียงสัตว์คำราม ทว่าก็เหมือนกับเสียงคนคำรามเช่นเดียวกัน จากนั้นเสียงวุ่นวายสายหนึ่งก็ดังมา ใบไม้ขยับไหว เสียงซอกแซกยิ่งดังตามมา
ไม่เห็นมีเงาคนปรากฏ แต่กลับได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวไม่น้อย ราวกับว่าพวกเขาถูกล้อมไว้อย่างแน่นหนาอย่างไรอย่างนั้น
ทุกคนมองไปรอบๆ เห็นเพียงดวงตากระหายเลือดฉายแววเยือกเย็นหลายคู่จ้องมองมาที่พวกเขา แถมต้นไม้โดยรอบพวกนี้ก็ยิ่งส่ายไหวอย่างบ้าคลั่ง
“เป็นฝูงหมาป่า”
“มีอมนุษย์พวกนั้นด้วย หึ! หลบอยู่บนต้นไม้เขย่าใบไม้ไปทำไมกัน” เว่ยเฟิงแค่นหัวเราะ มองอมนุษย์ที่หลบอยู่บนต้นไม้อย่างนึกขัน
“พวกเขาอาจคิดว่าหลบบนต้นไม้แล้วพวกเราจะมองไม่เห็น” เหลิ่งหวาเอ่ยเสียงนุ่ม เสียงนั้นเจือความขบขันอยู่หลายส่วน
เฟิ่งจิ่วมองไปรอบๆ จากนั้นพูดกับพวกเขาว่า “อย่างไรพวกเจ้าก็กินอิ่มและกำลังว่างอยู่ เช่นนั้นจัดการฝูงหมาป่าหน่อยแล้วกัน! จะได้นำแก่นอัญมณีไปแลกเป็นเงินได้ด้วย”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนชะงักไป ก่อนจะยิ้มขึ้น “ได้!” สิ้นเสียงพวกเขาก็ออกจากเรือเหาะ ผ่อนแรงกดดันแล้วโจมตีด้วยปราณกระบี่อันคมกริบในมือ
“โบร๋ว!”
“มาดูกันว่าใครจะฆ่าได้มากกว่ากัน!” เว่ยเฟิงตะโกน เขาลงมือเป็นคนแรก เหวี่ยงดาบใส่หมาป่าตัวหนึ่ง
……….
ตอนที่ 3677 ตั้งครรภ์แฝด (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“แข่งก็แข่ง กลัวที่ไหน!”
เฟิ่งจิ่วมองเงาร่างของพวกเขาโฉบออกไปทางฝูงหมาป่า อดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆ นางหันไปพูดกับเหลิ่งหวาพลางว่า “ย้ายตั่งนุ่มมาเถอะ! ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้!”
“ขอรับ” เหลิ่งหวาตอบ จากนั้นย้ายตั้งนุ่มเข้ามา
เฟิ่งจิ่วนอนลงบนตั่งนุ่ม มองดูพวกตู้ฝานฆ่าสัตว์ร้ายอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็มองดวงดาวบนท้องฟ้า ได้ยินเสียงแซกๆ ของใบไม้ขยับไหวค่อยๆ เบาลง มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย มือหนึ่งรองศีรษะ นอนตะแคงลงเช่นนี้ พลางมองดูเหล่าอมนุษย์พวกนั้นที่หลบอยู่บนต้นไม้
กลางอากาศ กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวล เสียงหมาป่าหอนค่อยๆ เบาลงแล้ว อมนุษย์เหล่านั้นคล้ายกับตกใจกลัว แต่ละคนกอดต้นไม้ไม่กล้าหายใจเสียงดัง
เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา กลางป่าที่เดิมทีวุ่นวายสงบลงแล้ว พวกตู้ฝานเดินออกจากความมืด ยิ้มพร้อมว่า “นายหญิง จัดการหมดแล้ว ต้องจัดการอมนุษย์พวกนั้นด้วยหรือไม่” พวกเขาพูดพลางทอดสายตามองไปยังอมนุษย์ที่อยู่บนต้นไม้
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขา ยิ้มก่อนกล่าวว่า “ข้าได้ยินว่าอมนุษย์เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว คล้ายทั้งสัตว์และคน บ้างมีนิสัยชอบซ่อนของล้ำค่า พวกเจ้าลองดูว่าถ้ำของอมนุษย์พวกนี้ซ่อนของล้ำค่าเอาไว้หรือไม่”
“ได้!” พวกเขายิ้มรับ โฉบเงาร่างไปทางอมนุษย์พวกนั้นในทันใด
อมนุษย์เห็นพวกเขาโฉบมาก็ร้องด้วยความตกใจ ปีนกิ่งไม้คิดจากไป ทว่าเขตอาคมอันหนึ่งพลันครอบคลุมลงมา ถูกขังไว้ข้างในโดยสมบูรณ์
“คิดหนีหรือ สายไปแล้ว” หลัวอวี่กอดอก มองอมนุษย์พวกนั้นด้วยความสบายใจ
“นายหญิง อมนุษย์พวกนั้นน่าจะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องกระมัง” ฉินซินมองภาพที่อยู่ไม่ไกล สงสัยอยู่บ้างว่าจะทำให้อมนุษย์พาพวกเขาไปที่ถ้ำและนำข้าวของที่อมนุษย์ซ่อนไว้ออกมาได้อย่างไร
“ฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่พวกเขาต้องมีวิธีแน่” เฟิ่งจิ่วยิ้ม หยิบตำราออกมาพลิกอ่าน
เหลิ่งซวงว่างไม่มีอะไรทำเช่นกัน จึงนั่งเย็บผ้าอยู่ข้างๆ เฟิ่งจิ่วมองนางจากหางตา มองสิ่งที่อยู่ในมือนาง “เหลิ่งซวง เจ้าเย็บอะไรอยู่ ผ้าเช็ดหน้าหรือ”
“ผ้าอ้อมเด็กเจ้าค่ะ ข้าอยากเย็บผ้าอ้อมให้นายน้อย ทำเสื้อผ้าตัวเล็กๆ จำนวนหนึ่ง” นางรู้ว่านายหญิงเก่งทุกอย่าง แต่เรื่องเย็บผ้ากลับใช้ไม่ได้ ดังนั้นพวกเสื้อผ้าของนายน้อย นางล้วนต้องตระเตรียมไว้ล่วงหน้า
ได้ยินดังนั้นแล้ว เฟิ่งจิ่วจึงกะพริบตา มองผ้าสีแดงในมืออีกฝ่าย ยิ้มพร้อมกล่าว “เจ้าส่งมาให้ข้าดูหน่อย”
เหลิ่งซวงย้ายเก้าอี้เข้าไปนั่งใกล้นางหน่อย ก่อนจะยื่นผ้าในมือให้นาง
“บนนี้ปักเป็นตัวอักษรฝู (福 แปลว่า ความสุข) หรือ” เฟิ่งจิ่วลูบตัวอักษรฝูบนผ้าสีแดง อดยิ้มไม่ได้
“เป็นตัวอักษรฝูเจ้าค่ะ แต่ยังปักไม่เสร็จ” เหลิ่งซวงกล่าว
“เจ้าปักเพิ่มอีกชุดเถอะ” เฟิ่งจิ่วเอ่ย พูดอีกว่า “เสื้อผ้าก็ต้องเพิ่มอีกชุดหนึ่ง”
เหลิ่งซวงชะงักไปเล็กน้อย มองนางอย่างไม่เข้าใจ
ไป๋ชิงเฉิงกับฉินซินที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วก็สบตากัน สองคนกล่าวเสียงเบา “หรือนายหญิงตั้งครรภ์แฝด?”
“ฝะ…แฝด?” เหลิ่งซวงงุนงน มองเฟิ่งจิ่วก่อนถาม “ครรภ์แฝด…เด็กสองคน? นายหญิงตั้งครรภ์เด็กสองคนหรือ” นางมองท้องที่ยังคงราบเรียบของเฟิ่งจิ่วอย่างอดไม่ได้ รู้สึกเหลือเชื่อเป็นอย่างยิ่ง
เฟิ่งจิ่วยิ้ม มือหนึ่งลูบหน้าท้องเบาๆ “เพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน แต่เป็นครรภ์แฝดจริงๆ”
เมื่อฟังจบ เหลิ่งซวงพลันเครียดเกร็งขึ้นมาทันที “นายหญิงตั้งครรภ์ครั้งแรกก็เป็นครรภ์แฝดแล้ว ตอนคลอดจะลำบากหรือไม่”
……….
YOU MAY ALSO LIKE
