เทพกระบี่มรณะ (Chaotic sword god) - ตอนที่ 3263 : ไคยะ
ตอนที่ 3263 : ไคยะ
จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณพูดขึ้น “ ยอดฝีมือจากโลกอมตะกลับโจมตีโลกเซียนของเราในตอนที่ข้าสร้างวัตถุสำคัญขึ้นมา ข้าแบ่งสมาธิในการสร้างสมบัติพร้อมกับจับตาดูโลกภายนอก แต่สุดท้ายข้ามองข้ามสถานการณ์ในโลกเซียนไป ไม่งั้นแล้วกระบี่คู่ของเจ้าคงไม่เผยตัวออกมาเร็วเช่นนี้”
คำพูดของจอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณทำให้เจี้ยนเฉินต้องหรี่ตาลง สายตาของเขาหม่นลงและมองไปที่ใบหน้าของจอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณ “จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณ ยะ..ยะ..อย่าบอกนะว่าท่านรู้ถึงเรื่องกระบี่คู่มาตั้งนานแล้ว ? ”
จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณหัวเราะออกมา “เจ้าคิดว่าไม่มีใครรู้ความลับของเจ้ารึ ? ไม่ใช่แค่ข้าเท่านั้น อนัตตาและน้ำตาโลหิตต่างก็รู้เรื่องกระบี่คู่มาตั้งนานแล้ว “
“อนัตตารู้เรื่องกระบี่คู่ก่อนเรา อนัตตารู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าเป็นผู้สืบทอดของจอมปราชญ์สูงสุดสวรรค์ม่วงจากโลกอมตะ”
สีหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปทันที สายตาของเขาก็ดูว่างเปล่าไปด้วย
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตารู้ว่าเขามีกระบี่คู่มาตั้งนานแล้วรึ ? จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตารู้นานแล้วว่าเขาเป็นคนของโลกอมตะรึ ?
มันน่าตลกที่เขาได้ทิ้งกระบี่คู่ไว้ที่ตระกูลเทียนหยวน ตอนที่เขาข้ามสะพานชีวิตเพื่อช่วยนางฟ้าเฮายู่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตามองเห็นความลับของเขา
เจี้ยนเฉินจะคิดได้ยังไงว่าอนัตตารู้เรื่องเกี่ยวกับเขามาตั้งนานแล้ว ?
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต เจี้ยนเฉินก็พบว่าตัวเองน่ะน่าตลกสิ้นดี
จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณพูดขึ้นต่อ “เจ้ายังจำได้รึไม่ว่าเจ้าทำอะไรไปในที่ราบรกร้าง ? ตอนนั้นเจ้าถึงกับทำให้จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตต้องตื่นตัว”
“อันที่จริงแล้วน้ำตาโลหิตเห็นกระบี่คู่ของเจ้าตั้งแต่ตอนนั้น หากไม่มีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น เจ้าคงตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ในฐานะผู้สืบทอดของสวรรค์ม่วงแล้ว เจ้าก็ไม่ต่างอะไรจากผู้ร้ายของโลกเซียน”
“แต่สุดท้ายแล้วเจ้าก็ไม่ได้ตาย รู้รึไม่ว่าทำไม ? ”
พลังของจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตที่ร่างปกคลุมด้วยทะเลเลือดนั้นเหมือนจะผันผวนเล็กน้อย
“น้ำตาโลหิต วิถีโบราณพูดความจริงรึไม่ ? เจ้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของเด็กนี่มาตั้งนานแล้วรึ ? ” จอมปราชญ์สูงสุดเหนือสวรรค์มองไปที่น้ำตาโลหิตด้วยความแปลกใจ
“ถูกแล้ว ! ” จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง
จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร ดังนั้นยอดฝีมือทั้งหมดจึงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาอย่างชัดเจน มันทำให้สีหน้าของพวกเขาพากันเปลี่ยนไป
“อย่าบอกนะว่าคนหนุนหลังเจี้ยนเฉินไม่ใช่ศาลาเทพธิดาน้ำแข็ง ? ”
ตอนนั้นยอดฝีมือหลายคนต่างก็ตั้งคำถามนี้ในใจ ตอนนั้นเทพธิดาทั้งสองยังไม่ได้กลับมาที่โลกเซียน
เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร เขาแค่มองไปที่จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณ เขาอึดอัดใจอย่างมาก
ในอดีตนั้นตอนที่เขาเผชิญหน้ากับร่างจำแลงของน้ำตาโลหิต เขารู้สึกว่ากระบี่คู่ของเขาเปิดเผยตัวออกมาแล้ว มันราวกับว่าเขาไม่อาจจะปกปิดความลับอะไรต่อหน้าจอมปราชญ์สูงสุดได้เลย
แต่หลังจากนั้นจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตกลับถอยกลับไป ดังนั้นเขาจึงคิดว่าคนแบบเขานั้นคงไม่อาจจะทำให้จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตสนใจได้ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้
เมื่อได้ยินที่จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณพูดมา เขาถึงรู้ว่าการที่จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตถอยกลับไปนั้นไม่ใช่เป็นเหตุผลที่เขาคิด
“มันเพราะอนัตตา ! ” จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณพูดต่อ
เจี้ยนเฉินใจสั่น เขาแสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา เขาหันกลับไปมองจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาที่ปกคลุมด้วยแสง ตอนนั้นเองเขาเหมือนจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ร่างกายของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ในใจเต็มไปด้วยความตะลึง เขาตะโกนออกมา “ ยะ..ยะ…อย่าบอกนะว่าเจ้าคือไคยะ ? ”
เมื่อเขาได้ข้อสรุปนี้ออกมา เจี้ยนเฉินก็ใจสั่นทันที
ไคยะได้แสดงความสามารถที่โดดเด่นมากายตอนที่อยู่กับเขา ความโดดเด่นของนางนั้นทำให้เจี้ยนเฉินสงสัยว่านางเป็นคนที่ยิ่งใหญ่กลับมาเกิด
แน่นอนว่าส่วนที่สำคัญที่สุดคือไคยะกลับเข้าไปในหอคอยอนัตตาได้อย่างอิสระ !
ไคยะอยู่ข้างกายเขาตอนที่เผชิญหน้ากับร่างแยกของจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตด้านนอกที่ราบรกร้าง
หลังจากนั้นตอนที่ไคยะตายเพราะผู้อาวุโสภูผามหานที เขาต้องการที่แก้แค้น แต่สุดท้ายผู้อาวุโสภูผามหานทีก็ตายเพราะสถานการณ์ลึกลับทั้ง ๆ ที่เป็นขั้นอัครสูงสุด
เหตุการณ์เหล่านี้บอกว่าการคาดเดาของเขานั้นมีความเป็นไปได้อย่างมาก
“ปะ..ปะ..เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปไม่ได้” เจี้ยนเฉินนิ่งไป ความคิดเขาตีกัน มันยากที่เขาจะรับข้อสรุปนี้ได้ จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาไม่ได้พูดอะไรออกมา แสงรอบตัวนางสั่นไหวอย่างรุนแรง มันทั้งหม่นและสว่างสลับกัน นางยกมือขึ้นช้า ๆ พร้อมกับใช้กฎแห่งสร้างสรรค์เข้าปกคลุมเจี้ยนเฉินเอาไว้
ภายใต้กฎแห่งการสร้างสรรค์ บาดแผลของเจี้ยนเฉินก็ฟื้นฟูขึ้นด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ
ไม่ มันไม่อาจจะบอกได้ว่าฟื้นฟู ร่างกายส่วนที่เสียหายกลับถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยกฎแห่งการสร้างสรรค์ อวัยวะภายในของเขาก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ด้วย
กล้ามเนื้อส่วนที่เสียหายก็ถูกสร้างขึ้นใหม่
กฎแห่งการสร้างสรรค์ของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของเจี้ยนเฉินด้วยวิธีที่แตกต่างจากเดิม
เมื่อเห็นว่าจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตารักษาเจี้ยนเฉินแทนที่จะฆ่าเขา ยอดฝีมือทุกคนต่างก็พากันสับสนและลนลานขึ้นมา
แต่เจี้ยนเฉินน่ะไม่ได้สนใจบาดแผลของเขาเลย เขาจับจ้องไปที่จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาด้วยสายตาที่สั่นไหว ความรู้สึกของเขาหวั่นไหวไปตาม เขาพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่สั่น “ จะ….จะ..เจ้าคือไคยะจริง ๆ รึ ? เจ้าคือไคยะจริง ๆ รึ ? บอกข้าที ไคยะยังไม่ตายใช่รึไม่…”
ในอดีตนั้นไคยะตายด้วยฝีมือผู้อาวุโสภูผามหานทีเพื่อที่จะช่วยเขา มันได้กลายเป็นแผลในใจของเจี้ยนเฉิน ถึงจะทำลายนิกายวารีทมิฬเพื่อจะแก้แค้นให้กับนางไปแล้ว แต่ก็ยากจะลบแผลในใจไปได้
เมื่อเขารู้ว่าไคยะอาจจะเป็นจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา เจี้ยนเฉินก็ต้องสับสนจนยากจะสงบจิตใจได้
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาไม่ได้พูดอะไร นางยังคงเงียบอยู่ตลอด แต่แสงรอบตัวนางก็ยังสั่นไหวมากขึ้นเรื่อย ๆ
“สุดท้ายเจ้าก็รู้สักที แต่มันจะไปมีประโยชน์อะไร ? เมื่อเจ้าได้กลายเป็นผลแห่งวิถีของอนัตตา เจ้าก็ต้องตาย เฮ้อ คำสาปที่ผูกมัดกับกรรม คำสาปที่ผูกมัดกับกรรม..” จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณส่ายหน้าและถอนหายใจออกมา
ไม่ต้องเดาเลยว่าคำพูดของเขานั้นเป็นการยืนยันการคาดเดาของเจี้ยนเฉิน มันทำให้เจี้ยนเฉินตัวสั่นอย่างแรง
เจี้ยนเฉินเข้าใจที่จอมปราชญ์สูงสุดแห่งวิถีโบราณพูดมาแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น เขาไม่รู้ว่าผลแห่งวิถีคืออะไร แต่เขาเข้าใจว่าถึงแม้ว่าจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาตรงหน้าเขานั้นจะเป็นไคยะ แต่วันนี้เขาคงไม่อาจจะรอดจากที่นี่ได้
นี่คือเรื่องความแค้นระหว่างสองโลกรวมถึงความรู้สึกของคนทั้งโลก ความรู้สึกเหล่านี้เหนือกว่าเรื่องของบุคคลไป
“ข้ารู้ว่าวันนี้ข้าต้องตาย หะ..หากเจ้าคือไคยะจริง ๆ เจ้า..เจ้าช่วยให้ข้าเห็นเจ้าก่อนที่จะตายได้รึไม่ ? ” เจี้ยนเฉินมองไปที่จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา สายตาเขาเต็มไปด้วยความเศร้า, ผิดหวัง, ยินดีและแปลกใจ ความรู้สึกของเขานั้นซับซ้อนอย่างมาก
ความเศร้าและผิดหวังนั้นมาจากที่เขาโดนหลอกมาตลอดเวลา นางยังมีชีวิตอยู่ แต่นางกลับทำให้เขาจมอยู่กับความรู้สึกผิดและโทษตัวเองมาโดยตลอด
ใบหน้าเผยความยินดีจากการที่นางยังมีชีวิตอยู่ นางยังไม่ตาย….