เธอกลับมาเทพ - ตอนที่ 45 สถานะของซือฝูชิง
ณ ตอนนี้
เจียงฉังหนิงกดวางสายโทรศัพท์
เธอไม่ค่อยถนัดเรื่องการปฐมพยาบาลเท่าไรเลยทำได้แค่บันทึกลักษณะพิเศษของหญิงสาวคนนั้นไว้
เจียงฉังหนิงมองชุดกี่เพ้าที่อยู่บนร่างหญิงสาว รวมถึงลายปักบนชุดกี่เพ้าด้วย
ผ้าแบบนี้ไม่มีในเมืองหลิน อีกอย่างผ้าผืนนี้ราคาสูงลิ่ว
ดูจากลายปักไม่มีทางทำมาจากเครื่องจักรแน่นอน มีเพียงใช้มือปักขึ้นมาเท่านั้น
ซือฝูชิงหยิบเข็มสีเงินขึ้นมาแล้วแทงลงไปกลางจุดลมปราณของหญิงสาว
เวลานี้ผู้ช่วยเดินเข้ามาใกล้มากแล้ว
เหลือเพียงอีกไม่กี่ก้าวก็สามารถยื่นมือเข้าไปกระชากหน้ากากของหญิงสาวได้
สวี่รั่วถงที่คอยสำรวจเหตุการณ์อยู่ด้านหลังนึกตื่นเต้นขึ้นมา ยกมือถือขึ้นเตรียมเก็บภาพไว้
ซือฝูชิงก้มศีรษะไม่แม้แต่จะขยับร่าง เธอใช้เพียงมือเดียวกดลงตรงข้อต่อกระดูกของผู้ช่วยคนนั้นไว้ ส่วนอีกมือยังคงจับเส้นลมปราณไว้อย่างมั่นคง
มีเพียงปลายเท้าที่จิกลงพื้นเบาๆ เท่านั้น
สวบ!
หินก้อนเล็กก้อนหนึ่งลอยมากลางอากาศปะทะร่างของผู้ช่วยที่กำลังวิ่งเข้ามาอย่างแรง
จากนั้นก็มีก้อนหินสองก้อนดีดเข้าที่เข่าข้างซ้ายและขวาอย่างแม่นยำ
พลั่ก!
เมื่อเจียงฉังหนิงได้ยินเสียงก็หันหน้าไป จากนั้นก็เห็นคนๆ หนึ่งล้มลงตรงหน้าพวกเธอพร้อมศีรษะที่กระแทกกับพื้น
ด้วยสภาพที่ดูไม่ได้
ด้านหลังหญิงสาวผู้นี้มีหญิงสาวสวมแว่นกันแดดอีกคนหนึ่งกำลังถือมือถือจ่อมาทางนี้
เห็นได้ชัดว่าผิดคาดกับฉากตรงหน้ามาก เพราะหญิงสาวแน่นิ่งไป
เมื่อซือฝูชิงทำการปฐมพยาบาลเสร็จรอบหนึ่งก็จัดการทัดเส้นผมที่พัดไปตามลมไว้หลังหูอย่างไม่ใส่ใจ “หนิงหนิง เห็นหรือยัง นี่ต่างหากที่เรียกว่าพวกต้มตุ๋น”
เจียงฉังหนิง “…”
เธอมุ่นคิ้ว “ฉันเห็นผู้หญิงคนนี้ตอนเธอไปแคสติ้ง เขามีปัญหาอะไรกับเธอหรือเปล่า”
“ฉันไม่ได้ใส่ใจ” ซือฝูชิงเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย “โทรศัพท์หรือยัง”
เจียงฉังหนิงพยักหน้า “พวกเขาบอกว่าอีกสามนาทีถึง”
ด้านข้างมีโรงพยาบาลใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง ดังนั้นรถพยาบาลจึงมาถึงอย่างรวดเร็ว
เหล่าหมอพยาบาลเอาตัวหญิงสาวที่หมดสติขึ้นรถอย่างว่องไว เหลือเพียงพยาบาลคนหนึ่งคอยจดบันทึกชื่อของซือฝูชิงกับเจียงฉังหนิงไว้
ซือฝูชิงขยับข้อมือก่อนจะลูบหน้าเจียงฉังหนิง “ไปเถอะ พวกเราไปกินหม้อไฟกัน”
พอเจียงฉังหนิงได้สติก็มองเข้าไปในนัยน์ตาของเธอราวกับค้นหาคำตอบ “เธอรู้เรื่องการรักษาด้วยเหรอ”
“ก็พอได้” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงผ่อนคลาย “เรียนมาจากในเกม หนิงหนิง เธอมีอาการปวดในข้อกระดูกขาใช่ไหม ฉันจะดูอาการให้”
เจียงฉังหนิงเผยสีหน้าราบเรียบ “…”
ถึงแม้บอกว่านิสัยของซือฝูชิงดูร่าเริงขึ้นไม่น้อย เธอเองก็ดีใจมากเช่นกัน
แต่ทุกครั้งที่เจอบทสนทนาเช่นนี้ทีไร เธอจะทนเก็บมีดไว้ไม่ได้ทุกที
ซือฝูชิงล้วงมือสองข้างเข้ากระเป๋าแล้วเดินตรงไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
เธอคาดว่าโอกาสที่ผู้หญิงคนนั้นจะรอดเพิ่มขึ้นมาเป็น 70% แล้ว
ถ้าโรงพยาบาลนี้ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้ เธอคิดว่าพวกเขาก็ควรลาออกจากงานไปให้หมด
หลังจากซือฝูชิงและเจียงฉังหนิงจากไปแล้ว สวี่รั่วถงถึงเดินตรงเข้ามา
เธออยากหยิกหูของผู้ช่วยใจจะขาด “ใช้เธอทำงานก็ไม่ได้เรื่อง แค่เดินก็สะดุดล้ม เธอมันไม่ได้เรื่องเลย!”
ผู้ช่วยเป็นเพียงหญิงสาวอายุยี่สิบปีคนหนึ่งเท่านั้น พอถูกคว้าร่างไว้ดวงตาก็แดงก่ำ น้ำตาเอ่อล้นใกล้ไหลรินออกมาเต็มที “พี่สวี่…”
“พอแล้ว ไม่ได้เรื่อง” สวี่รั่วถงแค่นเสียง “ฉันจัดการเอง”
ถึงอย่างไรเธอก็ต้องกระชากหน้ากากของซือฝูชิงออกมาให้ได้
**
ทางฝั่งนี้
ค่ายฝึกของรายการหนุ่มสาววัยใส
ตอนที่ซือฝูชิงกลับมา พวกเซี่ยอวี้และสวี่ซีอวิ๋นทั้งหกคนยังอยู่ที่ค่ายฝึก
“ดีมากๆ ความเร็วประมาณนี้เลย” หลังจากดูแล้วเธอก็พยักหน้า “ใกล้เริ่มการแสดงครั้งที่หนึ่งแล้ว พวกนายยังต้องร่วมมือกันอีกมาก”
“เพราะเมนเทอร์ซือสอนมาดีไงครับ” สวี่ซีอวิ๋นกำหมัดพร้อมดวงตาแวววาว “เมนเทอร์ซือ สัปดาห์หน้าพวกเราต้องเลือกเพลงที่ใช้ในการแสดงแล้ว เมนเทอร์คิดว่าเราควรเลือกเพลงไหนดีกว่ากัน”
ซือฝูชิงพยักหน้า “ถึงเวลานั้นฉันค่อยบอกพวกนาย”
เซี่ยอวี้ซ้อมเต้นเสร็จก็หยุดฝีเท้าลง
เขาหันหน้าไปมองซือฝูชิง หลังผ่านไปครู่หนึ่งถึงเอ่ยว่า “เมนเทอร์ซือเคยได้ยินคนที่ชื่อว่าอวิ๋นหลานไหม”
“ใครเหรอ” ซือฝูชิงหยิบกระดาษมาซับเหงื่อด้วยสีหน้าราบเรียบ “ไม่เคยได้ยิน”
“ไม่มั้งเมนเทอร์ซือ” สวี่ซีอวิ๋นเด้งพรวด เอ่ยด้วยท่าทีตื่นเต้น “อวิ๋นหลานเชียวนะ! คนที่ได้รับรางวัลศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดชีพจากเก๋อหลินเอินเลยนะ!”
รางวัลศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดชีพของเก๋อหลินเอิน แสดงถึงเกียรติยศอันสูงสุดของวงการนักแสดง
เก๋อหลินเอินก่อตั้งมาราวร้อยกว่าปี แต่มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่เคยได้รับรางวัลนี้
และมีเพียงอวิ๋นหลานที่เป็นคนต้าซย่า
แต่เธอเป็นคนที่ลึกลับเกินไป
อย่าว่าแต่ในต้าซย่าเลย เพราะแม้แต่เหล่าศิลปินที่ประจำการอยู่ที่เก๋อหลินเอินยังไม่รู้สถานะตัวตนของเธอด้วยซ้ำ
จู่ๆ เมื่อห้าปีก่อนอวิ๋นหลานไม่มีการแถลงข่าวใดก็หายตัวไป กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็น
มีเพียงเหล่าแฟนหนังที่รอคอยเธอด้วยความโศกเศร้า
วงในเล่าลือกันว่าอวิ๋นหลานกับผู้กำกับอันดับหนึ่งของต้าซย่าอย่างชวีหลิงอวิ๋นเป็นเพื่อนสนิทกัน
นักแสดงนำหญิงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมที่ชวีหลิงอวิ๋นได้รางวัลจากเก๋อหลินเอินก็ได้เธอเป็นคนแสดง
แม้แต่ชวีหลิงอวิ๋นก็ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
หลังจากงานหนังนานาชาติสิ้นสุดลงเธอก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ทั้งวงการนักแสดง ถ้าอวิ๋นหลานเป็นที่สองก็ไม่มีใครกล้าขึ้นเป็นที่หนึ่งแทนเธอแล้ว
“งั้นเหรอ” ซือฝูชิงลูบคางพลางพยักหน้า “เขาเก่งมากจริงๆ ฉันต้องเรียนรู้จากเขาแล้ว”
แววตาของเซี่ยอวี้ยังคงจับจ้องเธอไม่วางตา “ผมนึกว่าเมนเทอร์ซือจะชื่นชอบอวิ๋นหลานซะอีก”
ซือฝูชิงเอนหลังลงบนเบาะนุ่มแล้วนั่งไขว่ห้าง “ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ”
“ท่าเต้นของเมนเทอร์ซือเมื่อครั้งก่อนมีบางส่วนที่เหมือนอวิ๋นหลานเป๊ะๆ” เซี่ยอวิ๋นกระตุกยิ้มมุมปาก “ถ้าตัวจริงมาคงต้องตะลึงตาค้างสามวิเลยด้วยซ้ำ”
“ละอายใจนะ ฉันก็แค่ซ้อมไปเรื่อยเปื่อย” ซือฝูชิงอ้าปากหาว “อวิ๋นหลานเป็นใคร ฉันสู้ไม่ได้หรอก”
“งั้นเมนเทอร์ซือก็ต้องเก่งมากๆ” สวี่ซีอวิ๋นแสดงสีหน้านับถือ “ถ้าวันหน้าเมนเทอร์ได้รับรางวัลศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดชีพจากเก๋อหลินเอินเมื่อไร อย่าลืมผมนะครับ”
ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “ก็ใช่ว่าจะไม่ได้”
หวอ หวอ!
ทันใดนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงไซเรนดังเสียดหู ทำเอาเหล่าเด็กฝึกหวาดผวากันไปตามๆ กัน
“เกิดอะไรขึ้น” สวี่ซีอวิ๋นชะโงกหน้าออกไปมองด้านนอกก่อนผงะไป “ทำไมด้านล่างคนมุงเยอะขนาดนั้น แถมมีรถตำรวจด้วย”
“ไม่ต้องไปสนใจ” ซือฝูชิงไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง “ซ้อมกันต่อเถอะ”
แต่พวกสวี่ซีอวิ๋นเพิ่งซ้อมกันไปได้ไม่นาน ประตูห้องซ้อมเต้นก็ถูกเปิดออก
คนเดินนำหน้าก็คือหญิงสาวผู้ดีสวยสง่าคนหนึ่ง
ด้านหลังของเธอยังมีตำรวจอีกสองนาย
“ยัยนี่แหละค่ะคุณตำรวจ” หญิงสาวคนนั้นชี้มาทางซือฝูชิงด้วยสีหน้าเย็นชา “เธอชนพี่สาวของฉันตรงถนนแล้วหลบหนี แถมจงใจไม่รับผิดชอบ ช่วยกุมตัวเธอไปที!”
YOU MAY ALSO LIKE
