เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1639: โลกศิลปะการต่อสู้ ยกหนักเป็นเบา!
เฉินชางใช้มือสัมผัสความหนาของเนื้อตายของคนไข้และสภาพของเนื้อเยื่อผิวหนัง…
จากนั้นก็ใช้มีดกรีดเข้าผิวหนังลึกสามส่วนออกแรงเบาๆ แล้วกรีดเปิดตามขอบหลังของกล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์[1]
ลึกไปจนถึงกล้ามเนื้อแพลทิสมา[2] มาอย่างคล่องแคล่ว การลงมีดผ่าตัดครั้งนี้แม่นยำมาก!
การสัมผัสที่ได้รับประสิทธิภาพ +30 แสดงความสามารถจนถึงขีดสุด!
หลังผ่านเนื้อเยื่อผิวหนังอย่างแม่นยำก็มาถึงความลึกของแพลทิสมา!
ไม่ลึกไม่ตื้นเกินไป ควบคุมแรงต้านของมีดผ่าตัดในเนื้อเยื่อที่แตกต่างกันได้เป็นอย่างดี
หลังเฉินชางครุ่นคิดเล็กน้อยก็เปิดเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อแพลทิสมาออก คลายแรงกดทับจากเนื้อตายรูปวงแหวนโดยสมบูรณ์!
อย่างที่คิดหลังมีดกรีดลงไปคนไข้ก็หายใจคล่องขึ้นทันที!
หลังกำจัดสะเก็ดแผล ผ่าตัดลอกสะเก็ดแผล!
แน่นอนว่าคนไข้ที่บาดแผลเล็กมากมายไม่จำเป็นต้องกำจัดและลอกสะเก็ดแผล!
เพราะเนื้อตายแยกออกได้เองตามธรรมชาติ!
แต่ขั้นตอนนี้ค่อนข้างอันตรายเช่นกัน เป็นขั้นตอนที่อาจทำให้เกิดการติดเชื้อละลายและกลายเป็นของเหลว
ในขั้นตอนนี้ร่างกายมีการเผาผลาญมาก มีการอักเสบร้ายแรงการติดเชื้อหนัก
เพื่อจะย่นระยะขั้นตอนนี้จึงประยุกต์ใช้การผ่าตัดกำจัดเนื้อตายและสิ่งแปลกปลอมออกจากแผล ซึ่งก็คือการผ่าตัดลอกสะเก็ด!
ขั้นตอนนี้ต้องใส่ยาชาแล้ว!
เพราะมีดผ่าตัดกับกรรไกรต้องกรีดแยกไปตามส่วนลึกของเนื้อเยื่อตายเพื่อกำจัดเนื้อตาย!
คนรอบข้างช่วยไม่ได้แม้แต่น้อย!
แม้แต่กงไตเจินก็ช่วยได้แค่งานเล็กๆ ตลอดทั้งขั้นตอนต้องให้เฉินชางจัดการเอง!
เพราะแม้แต่เฉินชางก็รับประกันไม่ได้ว่าต้องทำอย่างไร จึงจะลดการระคายเคืองจากการผ่าตัดให้เหลือน้อยลงที่สุด!
ภายใต้ฤทธิ์ยาชาร่างกายของคนไข้แสดงการระคายเคืองแล้ว
เวลานี้เฉินชางถือมีดผ่าตัดมือซ้ายมือขวาถือกรรไกร แต่… ราวกับเหมือนไม่มีน้ำหนักอย่างไรอย่างนั้น!
เห็นแค่ว่าเฉินชางตัดส่วนลึกของเนื้อเยื่อตายอย่างระมัดระวัง เริ่มแยกกำจัดเนื้อตาย!
จากนั้นกรรไกรที่มือขวาก็เริ่มตัดเนื้อเยื่อไขมันที่สุขภาพไม่ดีที่เปิดเปลือยหรือกระจัดกระจายอยู่ตามเนื้อเยื่อตายอันหลงเหลือจากแผลไฟไหม…
ไม่ก็ทำการขุดออก ขั้นตอนนี้ต้องทำเป็นขั้นๆ ไป!
ไม่สร้างความระคายเคืองมากเป็นดีที่สุด!
อย่าทำลายมากเกินไป!
มีดกรรไกรในมือของเฉินชางเหมือนกับพันด้วยสำลี อ่อนโยนไร้กำลัง!
ทุกคนดูจนตาเป็นประกาย!
นี่คืองานที่ยากที่สุดในการผ่าตัด ถ้าให้บรรยายแบบโลกศิลปะการต่อสู้นั่นจะต้องเป็น ยกหนักเป็นเบา ซับซ้อนแต่ดูง่ายดาย!
จะใช้เครื่องมือตัดที่คมปลาบอย่างมีดผ่าตัดและกรรไกรผ่าตัด ให้ได้ผลลัพธ์ดุจปุยนุ่นคิดดูว่ายากเย็นขนาดไหน
เพราะมีแต่ต้องทำเช่นนี้จึงจะไม่ถึงขั้นทำลายเนื้อเยื่อปกติมากเกินไป!
ไม่มีใครรู้ว่าความลึกของแผลไฟไหม้กับความหนาของสะเก็ดแผลเป็นเท่าใด!
ฉากที่ดูเรียบง่ายนี้ทำให้ทุกคนตื่นเต้นอย่างยิ่ง!
กงไตเจินมองเฉินชางถอนหายใจไม่จบสิ้น!
เดิมทีนึกว่าตัวเองจะห่างจากเฉินชางน้อยลงเรื่อยๆ ต่อให้ห่างไกลก็คงเป็นแค่ในแง่วิธีการกับแรงบันาลใจ
ในแง่เทคนิคน่าจะไม่ห่างไกลมาก!
แต่การผ่าตัดนี้ทำให้เธอรู้สึกพ่ายแพ้ เพราะเธอเข้าใจความต่างชั้นนี้ดี
ตัวเองผ่านจุดสูงสุดของการยกระดับการผ่าตัดไปแล้ว ยากที่จะตามทันด้วยชีวิตที่เหลืออยู่!
ฉินเสียงกับหยางเทามองหน้าสบตากัน ต่างเห็นความหวาดกลัวและพรั่นพรึงในสายตาของแต่ละคน!
เหงื่อเย็นไหลลงมาจากมือของทั้งสอง ซึมเข้าเสื้อสีเขียวที่อยู่ข้างใน
ส่วนเฉินชางก็ไม่กล้าผ่อนคลาย!
สุดท้ายผ่านไปสองนาที ในที่สุดก็ปรากฏเนื้อเยื่อปกติ!
เฉินชางมองกงไตเจิน “ทำความสะอาด!”
ตอนนี้เขาไม่อยากพูดมากการผ่าตัดนี้เพิ่งจะเริ่มต้น!
การผ่าตัดหกชั่วโมงภายใต้อุณหภูมิสูงสามสิบสององศาเซลเซียส
ตัวเองเป็นแพทย์ผู้นำทีมประหยัดเรี่ยวแรงได้สักหน่อยก็ประหยัดเถอะ!
โชคดีที่กงไตเจินยังนับว่าน่าเชื่อถือ!
เธอใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ 1% น้ำเกลือล้างแผล เมโทรนิดาโซลล้างซ้ำๆ ห้ามเลือดโดยสมบูรณ์
หลังจากนี้ต้องปลูกถ่ายผิวหนังโดยใช้ผิวหนังของเจ้าของร่าง!
จำเป็นต้องเก็บผิวหนังในตอนนั้นเลย เพื่อรักษาความสมบูรณ์ของมันสุดความสามารถ
แต่ผิวหนังนี้กลับมาจากต้นขาของจาวหยาซื่อ!
“หัวหน้าฉิน เตรียมเก็บผิวหนัง!”
ฉินเสียงพยักหน้า มองจาวหยาซื่อเตรียมเริ่มงาน!
การเก็บผิวหนังจำเป็นต้องใช้มีดกลิ้ง!
จาวหยาซื่อนอนอยู่บนเตียงข้างๆ ตึงเครียดอย่างยิ่ง!
แต่ตราบใดที่ช่วยพ่อได้ เธอเต็มใจ!
ฉินเสียงไม่ได้พูดอะไรมาก เฉินชางกำลังรออยู่จะล่าช้าไม่ได้
ระหว่างที่พูดมีดก็กลิ้งไป แผ่นหนังแถบหนึ่งถูกเอาไปด้วย!
เผยให้เห็นแผ่นสีแดงสด มองแล้วน่ากลัวอย่างยิ่ง!
หยางเทารีบทำความสะอาด จากนั้นก็เริ่มเย็บขาให้จาวหยาซื่อ!
ผิวหนังที่ส่วนคอต้องการไม่ได้มากมาย แต่การปลูกถ่ายผิวหนังมีความยากยิ่ง!
จะเชื่อมหลอดเลือดที่มือได้อย่างไร!
ความจริงเวลานี้มีหลอดเลือดที่ใช้ได้ไม่มาก!
แต่ยังต้องรับประกันอัตราความสำเร็จของการปลูกถ่าย ทั้งยังต้องคำนึงถึงประสิทธิภาพการปลูกถ่ายผิวหนังต่อในอนาคตด้วย…
เวลาผ่านไปแต่ละนาทีแต่ละวินาที!
เฉินชางไม่กล้าชะล่าใจ!
เขาจัดการทุกขั้นตอนอย่างจริงจัง!
ใช้เวลาเกือบชั่วโมง ในที่สุดก็จัดการเนื้อตายรูปวงแหวนบริเวณลำคอสำเร็จ!
ต่อไปคือเนื้อตายรูปวงแหวนส่วนอก ผิวหนังส่วนนี้ใหญ่กว่าส่วนคอสามเท่า!
ความยากก็เพิ่มขึ้นตาม!
มีดผ่าตัดเริ่มกรีดไปตามแนวรักแร้ทั้งสองข้าง!
จากใต้กระดูกไหปลาร้าสองเซนติเมตรไปจนถึงซี่โครงคู่ที่สิบช้าๆ!
เดิมทีจำเป็นถึงแค่ซี่โครงคู่ที่สิบเท่านั้น แต่… เฉินชางพลันขมวดคิ้วแน่น
เขาพบว่าความจริงคนไข้มีเนื้อตายที่หน้าอกและหน้าท้อง!
เมื่อเป็นแบบนี้ก็ต้องลงไปอีก เพราะเพศชายหายใจโดยใช้หน้าท้อง!
เฉินชางได้แต่กรีดลงไปอีก แล้วกรีดเพิ่มที่ใต้ขอบซี่โครง
ปลายปากแผลทั้งสองแห่งบรรจบกับแนวรักแร้ ความลึกของบาดแผลควรถึงพังผืดชั้นลึก!
ตลอดทั้งแผลยาวมาก!
แต่ผลลัพธ์ชัดเจนยิ่ง อย่างน้อยคนไข้ก็หายใจคล่องขึ้นมาก
ตัดแผล… ลอกแผล… ปลูกถ่ายผิวหนัง… ดำเนินการไปทีละขั้นตอน!
แต่ผิวหนังยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่ของคนไข้ไม่ได้มีมากพอ!
นี่จำเป็นต้องพิจารณาถึงความสามารถของแพทย์ผู้นำทีมแล้ว!
จะใช้ผิวหนังยี่สิบเปอร์เซ็นต์อย่างไรจึงจะเติมบริเวณห้าสิบเปอร์เซ็นต์ได้!
ความยากสูงยิ่ง!
สมองของเฉินชางราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เริ่มคิดคำนวณ วิเคราะห์ ประมวล และทดลอง…
เวลาไหลผ่านไปแต่ละนาทีแต่ละวินาที!
เฉินชางรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในหมอนึ่ง!
เหงื่อไหลซึมเสื้อของเขาไม่หยุด ตั้งแต่หัวจดเท้าไม่มีโอกาสทำให้ตัวแห้ง!
เพราะร้อนเกินไป!
ราวกับหมอนึ่งอย่างไรอย่างนั้น!
เหงื่อไหลบ่าราวกับจะขาดน้ำ!
กงไตเจินที่มองอยู่ด้านข้างก็ค่อนข้างรู้สึกสงสาร ไม่เพียงเธอ
แพทย์ พยาบาล วิสัญญีแพทย์ ฝ่ายกิจการแพทย์ที่อยู่รอบข้าง… พวกเขามองเฉินชางด้วยความเคารพ!
นี่คือแพทย์ที่ดีคนหนึ่งจริงๆ!
ลำพังแค่ความมุ่งมั่นนี้ก็น่าชื่นชมแล้ว!
และในเวลานี้!
จาวหยาซื่อที่เป็นผู้โชคดีได้เห็นการผ่าตัดสดๆ ก็เห็นฉากนี้!
ชุดผ่าตัดของศาสตราจารย์เฉินชางแนบติดหลัง กระทั่งว่าเหงื่อไหลนองพื้นห้องผ่าตัดบริเวณรอบตัวของเฉินชาง
แต่… แม้เป็นเช่นนี้เขาก็ยังคงมุ่งมั่นไม่ไหวติง!
จาวหยาซื่อน้ำตานองทันที
เวลานี้ในที่สุดเธอก็เข้าใจ แผ่นหลังของศาสตราจารย์เฉินที่รับปากตัวเองอย่างแน่วแน่คืออะไร
คือแรงกดดัน! คือหน้าที่! คือความยากลำบาก! และก็คือคำมั่นสัญญา!
[1] กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ (Sternocleidomastoid muscle) กล้ามเนื้อที่อยู่ส่วนนอกของลำคอ ชื่อของกล้ามเนื้อมัดนี้มาจากจุดเกาะทั้งสามจุดของกล้ามเนื้อ ซึ่งได้แก่ กระดูกอก (sternum) กระดูกไหปลาร้า (clavicle) และมาสตอยด์โพรเซส (mastoid process) ซึ่งเป็นส่วนนูนขนาดใหญ่บนกระดูกขมับ (temporal bone)
[2] กล้ามเนื้อแพลทิสมา (Platysma muscle) เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่บริเวณลำคอ มีขนาดบางและใหญ่แผปกคลุมตั้งแต่บริเวณไหปลาร้าไปยังบริเวณใบหน้าด้านล่าง
YOU MAY ALSO LIKE
