เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1649: ผมมีวิธี!

ขณะที่เฉินชางกำลังเดินเข้าไป หยางหมิงที่อยู่ด้านหลังส่งสายตาให้เฉินชาง เอ่ยเตือนเบาๆ “อย่าก่อเรื่องล่ะ…”

เฉินชางพยักหน้ารับยิ้มอย่างขรึมใจ หลังพูดจบก็เดินไปที่เตียงผ่าตัด

สมาชิกในทีมผู้เชี่ยวชาญที่อยู่รอบข้างมีสีหน้าต่างกันไป พอเซวียเจิงเริ่นเห็นเฉินชางเดินเข้ามาก็ขยิบตาให้ทันที

กล้องวงจรปิดในห้องผ่าตัดเปิดใช้งานอยู่ คนที่ชมการผ่าตัดที่อยู่ด้านนอกคือเลี่ยวรุนฟางและเหล่าผู้นำ

รวมถึงพระชายาของเจ้าชายวิลเลียมองค์นี้ และสมาชิกกระทรวงการต่างประเทศในคณะเยี่ยมเยือน

ดังนั้นการผ่าตัดเคสนี้จะว่าอย่างไรดีละ คงเหมือนความรู้สึกตอนฮวาถัวพบโจโฉ[1]

เซวียเจิงเริ่นมีประสบการณ์โชกโชน ย่อมไม่ต้องเอ่ยถึงทักษะการแสดงอีก

เมื่อครู่ตอนเขาพูดคุยกับเฉินชางไม่ได้อยู่ในระยะการจับภาพของกล้องวงจรปิดจึงพูดคุยยิ้มหัว

ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้ที่หน้านิ่วคิ้วขมวด แววตาเปี่ยมความกังวล ความรู้สึกนี้เหมือน…

ใช่แล้ว! เหมือนท่านหมอในสมัยโบราณตอนจักรพรรดิเรียกตัวไปตรวจอาการให้ฮองเฮาในวังหลัง!

ใช่เลย! สายตานั้น… แฝงความเคร่งขรึมและกังวลไว้ ราวกับเขาทุ่มความสามารถทั้งหมดเพื่อวินิจฉัยรักษาให้ผู้ป่วยแล้ว

แต่ว่า… มีใจแต่ไร้กำลังนะสิ!

สิ่งต้องห้ามที่สุดคือการโลภปรารถนารางวัล ถ้าจ่ายยาไม่ได้จริงๆ แค่ต้มเสี่ยวหูไฉทัง[2] อุ่นๆ สักชามให้ก็พอ

รับประกันว่าใครกินก็ไม่เกิดผลเสียแน่ ก็เหมือนกับตอนนี้เซวียเจิงเริ่นสังเกตดูอยู่นานสองนาน จนแน่ใจแล้วว่าผ่าตัดรากประสาทรับสัมผัสของเส้นประสาทใบหน้าไม่ได้

แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคที่ทำให้เขาแสดงสีหน้าผิดหวังและกังวลออกมาเลย ทักษะการแสดงระดับนี้เฉินชางให้คะแนนเต็ม!

ใช่แล้ว! ก็ตามคำอธิบายทางสีหน้าของเซวียเจิงเริ่นนั่นแหละ การผ่าตัดเคสนี้จะก่อเรื่องไม่ได้

ถึงขั้นที่เฉินชางรับประกันได้เลยว่าที่หงจี้เรียกตัวคณะศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดในที่นี้มา

มีโอกาสสูงว่าจะทำไปเพื่อเป็นเกียรติแก่เชื้อพระวงศ์ท่านนี้!

ให้พวกเขาได้เห็นท่าทีของทางเรา!

ถึงอย่างไรโรคปวดเส้นประสาทใบหน้าก็ไม่ได้เพิ่งเป็นในวันสองวันไม่ใช่หรือ

ถ้ารักษาหายได้จริงคุณคงหายดีไปนานแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย

แผนกประสาทวิทยาในราชวิทยาลัยอายุรแพทย์ลอนดอนของพวกคุณมีชื่อเสียงมากไม่ใช่เหรอ

คะแนนประเมินงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของปีก่อนเท่ากับคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเลยนี่

เซวียเจิงเริ่นและพวกหงจี้ไม่คิดว่าตัวเองจะเก่งไปกว่าอีกฝ่ายได้ หลังจากทุกคนศึกษาหาข้อมูลอยู่พักหนึ่งก็ให้คำตอบเพียงข้อเดียวคือดำเนินการผ่าตัดไม่ได้แน่นอน

พวกเขาอยากปลอบด้วยประโยคหนึ่งคือ ‘อยู่ไม่สู้ตาย’ อย่างไรก็ตามแม้คำพูดจะไม่รื่นหูแต่กลับถูกต้องตามหลักเหตุผล

หงจี้เรียกเฉินชางมาก็เพราะเจตนานี้ ถึงอย่างไรเฉินชางก็มีชื่อเสียงในระดับสากล

ผู้เชี่ยวชาญมากมายทั่วโลกล้วนรู้จักชื่อคุณในฐานะผู้พิชิตโรคพาร์กินสัน

ถ้าหงจี้ไม่เรียกเฉินชางมาก็คงไม่เหมาะ ดังนั้นเฉินชางรับประกันได้ว่าผู้เชี่ยวชาญมากมายในห้องนี้ส่วนใหญ่มาเพื่อเล่นละคร

ที่เหลือขึ้นอยู่กับดวงถ้าเกิดตนมีโอกาสรักษาเจ้าชายองค์นี้หายจริงๆ

แบบนี้ก็วิเศษไปเลย!

แบบนี้นับว่าตนได้เสริมสร้างสัมพันธไมตรีระหว่างจีนและอังกฤษไปอีกขั้นด้วย

ต่อไปตำแหน่งฐานะของตนย่อมก้าวหน้าดังเรือลอยลำตามน้ำขึ้น

แต่ว่าเงื่อนไขทั้งหมดนี้ต้องไม่อยู่ภายใต้สภาวะที่มีความเสี่ยง

ถ้าเผลอลงมีดผ่าตัดส่งเดชแล้วทำให้เจ้าชายวิลเลียมสิ้นพระชนม์เข้า แบบนี้ก็ซวยแล้ว

ต่อให้ไม่ถึงตาย แต่เกิดมีอาการอัมพาตครึ่งซีก อัมพาตใบหน้า หรือสมองเสื่อมอะไรขึ้นก็ไม่เป็นผลดีทั้งนั้น

เรื่องนี้จะกลายเป็นคดีพิพาทระหว่างหมอและคนไข้ที่ใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแน่

ถ้าถึงเวลานั้นขึ้นมาจริงๆ ก็ต้องคิดหาทางแล้วว่าจัดการอย่างไร ดังนั้นถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ใครจะกล้าก่อเรื่อง

หลายๆ ครั้งการรักษาให้ ‘คนใหญ่คนโต’ พวกนี้ก็เป็นปัญหา เบาหน่อยคุณก็รอดปลอดภัย หนักหน่อยถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาก็ต้องจ่ายเงินค่าชดเชยสูงที่สุดในวิชาชีพ

พอเฉินชางเดินมาหงจี้เอ่ยถาม “ศาสตราจารย์เฉินคุณมีวิธีอะไรบ้างไหม”

เฉินชางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ขอผมดูก่อนนะครับ”

หงจี้พยักหน้ารับ หลบกล้องวงจรปิดแล้วใช้เท้าสะกิดเฉินชางอย่างระมัดระวังทีหนึ่งพลางส่งสายตาให้เฉินชาง

เฉินชางเข้าใจความหมาย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าผู้อาวุโสคนนี้น่าสนใจมาก

ถึงอย่างไรก็อยู่ภายใต้กล้องวงจรปิดจึงพูดจาส่งเดชไม่ได้ พอนึกถึงแรงสะกิดเบาๆ จากเท้าชายชรา

เฉินชางพลันอุ่นใจขึ้นมาในทันที รู้สึกว่าชายชราคนนี้น่าคบหามาก!

อย่างไรก็ตามเรื่องที่ควรทำจะบกพร่องไปไม่ได้ เฉินชางมองภาพบนจอมอนิเตอร์

ตรวจสอบเนื้อเยื่อและโครงสร้างภายในกะโหลกศีรษะอย่างระมัดระวัง

เวลานี้ด้านนอกห้องผ่าตัด พระชายาของเจ้าชายวิลเลียมถามด้วยความสงสัย

“หมอคนนี้… คือศาสตราจารย์เฉินชางงั้นเหรอ”

พอได้ยินคำถามนี้จากพระชายา เลี่ยวรุนฟางพยักหน้ารับ เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

“ถูกต้องเพคะ! นี่คือศาสตราจารย์เฉินชาง!”

เมื่อได้รับคำยืนยันจากเลี่ยวรุนฟาง พระชายาท่านนี้พลันมีสีหน้าดีใจเล็กน้อย

คณะราชทูตจากประเทศอังกฤษที่รายล้อมอยู่ก็พากันกระซิบกระซาบพูดคุย

“ศาสตราจารย์เฉินชาง!”

“ศาสตราจารย์เฉินชางผู้พิชิตโรคพาร์กินสันไง…”

“ใช่แล้ว เขานั่นแหละ”

“เจ้าชายทรงมีโอกาสหายแล้วใช่ไหม”

เลี่ยวรุนฟางฟังเสียงซุบซิบพูดคุยรอบข้างอย่างค่อนข้างภาคภูมิใจ

ใช่แล้วตอนนี้เฉินชางคือสมบัติประจำบ้าน โดยพื้นฐานแล้วไม่ว่าจะไปไหนก็หยิบออกมาอวดได้เสมอ

อันที่จริงบางครั้งประเทศชาติก็คือบ้านเช่นกัน ส่วนเฉินชางก็คือความภาคภูมิใจของประเทศชาติ

เป็นบุคลากรชั้นนำในด้านการแพทย์ ถึงเพื่อนบ้านเหล่านี้จะมาด้วยความอิจฉาแต่ก็ต้องซึมไว้ก่อน ถึงอย่างไรก็หยิบออกมาใช้ได้!

แต่ว่าเลี่ยวรุนฟางทั้งดีใจและกังวลไปในเวลาเดียวกัน!

แม้จะคาดหวังแต่ก็ไม่อยากเสี่ยง ความรู้สึกเป็นเช่นนี้ท่ามกลางสายตาจับจ้องของคนมากมาย

เฉินชางตรวจสอบอย่างละเอียดอยู่นานพักใหญ่ ผ่าตัดแยกเส้นเลือดกดทับไม่ได้!

ผ่าตัดรากประสาทรับสัมผัสของเส้นประสาทใบหน้าก็ไม่ได้!

รักษาเส้นประสาทใบหน้าด้วยคลื่นความถี่สูงจะได้ไหมนะ ก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน

แต่ตอนนี้เองเฉินชางนึกถึงเทคนิคใหม่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือหนึ่งในเทคนิคที่ตนได้รับมาจากการผ่าตัดโรคปวดเส้นประสาทใบหน้า!

เดิมทีคิดว่าตนจะนำมาใช้ประโยชน์ไม่ได้เสียแล้ว เพราะถึงอย่างไรการรักษาโรคปวดเส้นประสาทใบหน้าก็มีหลากหลายวิธีการ

ไม่คิดเลยว่าจะได้นำมาใช้ประโยชน์จริง!

พอคิดมาถึงตรงนี้เฉินชางเริ่มสอดกล้องเข้าไปสำรวจโพรงศีรษะด้านหลังตรงกะโหลกท้ายทอย

ผ่านทางแผลกรีดเปิดหลังกกหูอย่างระมัดระวัง พอเห็นฉากนี้ทุกคนตะลึงงันทันที นี่เฉินชางจะทำอะไร

ทำไมถึงสอดท่อเส้นหนึ่งเข้าไปในสมองคนไข้ส่งเดชละ!

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอใหญ่เริ่มสำรวจแถบซีกสมองน้อยเข้าไปทางด้านหลัง ลึกเข้าไป ลึกเข้าไปเรื่อยๆ…

ฉากนี้ทำให้ทุกคนอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมา

พอนึกถึงช่วงที่มุมกล้องหมุนกลอกไปมา ทอนซิลสมองน้อยก็ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์!

จากนั้นเฉินชางก็ลากสมองน้อยขึ้นไปด้านบนอย่างระมัดระวัง!

ตอนนี้ก้านสมองส่วนท้ายโผล่ออกมาแล้ว!

หลังจากเห็นก้านสมองส่วนท้ายทุกคนในห้องผ่าตัดตะลึงงันไปทันที!

ทำไมคุณมุดมาถึงที่นี่ละ ทุกคนล้วนเบิกตามองเฉินชาง ล้วนมีสีหน้าไม่เข้าใจ!

ในขณะที่ทุกคนกังวลกลัวว่าเฉินชางจะมุดมั่วซั่วต่อไป

เฉินชางก็สาวกล้องออกมาแล้วมีคราบเลือดติดมาด้วยเล็กน้อย

พอเห็นกล้องเอนโดสโคปออกมาแล้ว ในที่สุดทุกคนก็โล่งใจ เจ้าหมอนี่ก่อเรื่องวุ่นวายแล้ว

ทำไมนายถึงกล้าก่อเรื่องต่อหน้าคณะราชทูตและพระชายาของคนไข้อย่างส่งเดชกัน

โชคดีที่ไมเกิดปัญหาขึ้นแต่ตอนนี้เองเฉินชางเอ่ยกับหงจี้ว่า

“อันที่จริงผมมีวิธีหนึ่งครับ อาจจะรักษาโรคปวดเส้นประสาทใบหน้าของเจ้าชายวิลเลียมได้”

[1] ช่วงบั้นปลายชีวิตโจโฉป่วยเป็นโรคทางระบบประสาทปวดศีรษะเป็นประจำ ต่อมาจึงเชิญฮวาถัวที่มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นหมอเทวดาแห่งยุคมารักษาอาการ ซึ่งฮวาถัวเสนอการรักษาด้วยวิธีผ่าตัดศีรษะ แต่เนื่องจากยุคนั้นการผ่าตัดรักษาไม่เป็นที่รู้จัก โจโฉจึงคิดว่าฮวาถัวต้องการสังหารตน จึงสั่งประหารชีวิตฮวาถัวเสีย

[2] เป็นสูตรยาแผนโบราณประกอบด้วยสมุนไพรจีนห้าชนิด ได้แก่ ไฉหู หวงฉิน เจียงปั้นเซี่ย จื้อกันเฉา และเซิงเจียง นำมาต้มรวมกันใช้รักษาโรคที่เกิดจากพิษไข้เข้าสู่เส้นเส้าหยาง (ถุงน้ำดี) มีสรรพคุณบำรุงสมดุล ใช้ในผู้มีอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาว แน่นเสียดทรวงอกและชายโครง เซื่องซึม เบื่ออาหาร หงุดหงิด คลื่นไส้ ปากขม คอแห้ง ตาลาย ลิ้นมีฝ้าขาวบาง ชีพจรตึง หรือสตรีที่เป็นไข้ทับระดูก็ได้