เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1691 เฉินชางมาแล้ว!

ไททานีสเป็นคนที่ไม่ชอบเข้าร่วมงานประชุม เขารู้สึกว่านักวิจัยทางวิทยาศาสตร์จำเป็นต้องสื่อสารกับคนในแวดวงเดียวกัน แต่ไม่ใช่กับนายทุนเหล่านั้น แน่นอนว่าก็ต้องคอยเอาใจพวกนายทุน ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นบ่อเงินบ่อทอง เป็นเครื่อง ATM ต้องขอเงินจากพวกเขาเป็นระยะๆ เพราะฉะนั้นสำหรับการประชุมทางวิชาการที่นายทุนเหล่านี้จัดขึ้น เขาเพียงแค่ปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม กลับมาก็โยนการ์ดเชิญทิ้งถังขยะ

จอห์นยิ้มพูด “บางทีเราอาจจะไปหาโอกาสได้นะ คุณว่าไหม”

ไททานีสพยักหน้า “ตกลง!” ตอนนี้เขาไม่มีศักดิ์ศรีอย่างที่เคยมีอีกต่อไป ทุกอย่างจะต้องเริ่มใหม่

บางครั้งการเริ่มต้นใหม่ไม่ได้กลัวว่าจะไม่มีเงินหรือทักษะ แต่กลัวไม่มีหัวใจที่ถ่อมตัวเหมือนที่เคยมี ไททานีสใช้เวลาปรับความคิดเพียงแค่หนึ่งวัน จากคนที่พุ่งเข้าหารางวัลโนเบลจนถึงการเริ่มต้นใหม่ ทั้งหมดนี้ไม่ง่ายเลย เขารับการ์ดเชิญมาอย่างจริงจัง เปิดออกพร้อมรอยยิ้มและเอามาดม “ผมได้กลิ่นความหวัง!”

เฉินชางลงเครื่อง โยเทลจากวารสาร “เนเจอร์” มารับด้วยตัวเอง ตอนเฉินชางบอกกับโยเทลว่าเขาต้องการรับสมัครผู้มีความสามารถและดึงดูดนักลงทุน โยเทลก็ได้เชิญเฉินชางเข้าร่วมงานประชุมที่จัดขึ้นที่นิวยอร์ก ในครั้งนี้มีนักลงทุนจำนวนมากในการประชุมครั้งนี้ และยังมีวิศวกรจากบริษัทยาหลายบริษัท รวมไปถึงนักวิจัยและห้องปฏิบัติการจำนวนมากที่กำลังมองหานักลงทุน

การประชุมเหล่านี้เปรียบเสมือนตลาดทุนขนาดเล็ก เพียงแค่การลงทุนเหล่านี้เป็นการลงทุนด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ และสิ่งที่พวกเขาซื้อคือความหวัง อย่างไรก็ตามบริษัทเหล่านี้ไม่ได้โง่ จริงๆ แล้วสิ่งที่พวกเขาทำไม่ใช่การลงทุน แต่เป็นการซื้อสิทธิบัตร ถึงอย่างไรการลงทุนพัฒนาคนกลุ่มหนึ่งเพื่อการวิจัยและพัฒนาราคาถูกกว่าการซื้อโดยตรงมาก และห้องปฏิบัติการเหล่านี้ยังรับจ้างภายนอกได้อีกด้วย

ตัวอย่างเช่น ไฟเซอร์เก่งในการทำยารักษามะเร็ง มีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างที่เขาต้องการพัฒนาแต่ไม่มีทีมงานที่เกี่ยวข้อง การลงทุนเพื่อฝึกอบรมต้นทุนสูงเกินไปและใช้เวลานานเกินไป ในเวลานี้เขาจะไม่เลือกทำงานกับพวกจอห์นสัน แอนด์ จอห์นสัน กรุ๊ป หรือฮอฟฟ์แมน-ลา โรช แต่จะจ้างบริษัทภายนอกแก้ไขปัญหาเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้แทน นี่เป็นวิธีหลักที่ห้องปฏิบัติการขนาดเล็กหลายแห่งใช้สร้างรายได้

เพราะฉะนั้นในต่างประเทศจึงมีสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์เต็มไปหมด แน่นอนว่าสำหรับโครงการดาวเด่นเหล่านั้น บริษัทเหล่านี้มีเงินและสามารถลงทุนให้พวกคุณมาวิจัยได้ ก็เหมือนกับเทคนิค X-pri ของบริษัท IKAS ของโฮเวิร์ด ก็ได้รับความชื่นชมจากจอห์นสัน แอนด์ จอห์นสัน กรุ๊ป จนยอมแลกด้วยหุ้นและเงินทุน

เป้าหมายที่เฉินชางมาวันนี้ชัดเจนมาก เขาต้องการเงินทว่า! เขาไม่อยากขายเทคนิคการรักษาโรคพาร์กินสันไวขนาดนี้ เขามาที่นี่เพื่อขายเทคโนโลยีอื่น “เทคนิครวมพิกัดรูปแบบใหม่!”

ตอนนี้เฉินชางขาดแคลนเงินช่วยไม่ได้ ตอนนี้บริษัทว่านเหอเภสัชกรรมเพิ่งเริ่มต้น อุปกรณ์ในโรงงานและสายการผลิตล้วนต้องใช้เงิน ที่สหราชอาณาจักรก็มีทีมใหม่ที่กำลังพัฒนาสารละลายหยุดการทำงานของหัวใจที่ใช้เงินอย่างมหาศาล

ตอนนี้! สำหรับห้องปฏิบัติการวิจัยทางวิทยาศาสตร์นี้ เฉินชางก็เคยคิดที่จะไปร่วมงานกับสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี กระทรวงสาธารณสุข และหน่วยงานอื่นๆ แต่หลังจากคิดอยู่นานมาก เฉินชางก็ปฏิเสธ! ถึงอย่างไรขอเพียงแค่คุณรับเงินของเขามา คุณก็ต้องยอมรับการบริหารจัดการของพวกเขา นี่คือนโยบาย!

เพราะฉะนั้นถ้าเทียบกับแบบนี้ คิดวิธีหาเงินเองยังดีกว่า เขาไม่อยากขายหุ้นให้นายทุน และยังไม่อยากขายสิทธิบัตรเทคนิคโรคพาร์กินสันให้ใคร เฉินชางคิดไปคิดมา สิ่งที่เหมาะที่สุดคือ ‘อุปกรณ์กำหนดพิกัดรูปแบบใหม่’ ที่ตนได้รับ นอกจากนี้ยังมีอีกอย่าง! นั่นคือคู่มือการใช้เทคนิคจุลทรรศน์ภาพเสมือนของบริษัทกูเกิลที่มีเพียงแค่ตนที่ทำได้

บรูซผู้รับผิดชอบโครงการของบริษัทกูเกิล และวอลเตอร์หัวหน้าวิศวกรก็มาร่วมงานประชุมที่นิวยอร์กในครั้งนี้ด้วย ที่เฉินชางมาครั้งนี้ก็เกี่ยวข้องกับสองเรื่องนี้ ดูสิว่าจะขายได้เท่าไร! ขายราคาเหมาได้จะดีที่สุด ความจริงเฉินชางอยากให้บริษัทกูเกิลซื้อกิจการให้เสร็จสิ้น เพราะเขารู้ว่าบริษัทกูเกิลมีความสามารถที่จะทำแบบนี้ อีกอย่างความจริงเทคนิคจุลทรรศน์ภาพเสมือนกับอุปกรณ์กำหนดพิกัดรูปแบบใหม่นำมารวมกันได้ ถ้ารวมกันผลลัพธ์ก็จะชัดเจนยิ่งขึ้น

ทำไมเฉินชางไม่ขายในประเทศ? ง่ายมาก… เพราะราคาไม่สูง! เฉินชางไม่ได้ทำการกุศล เขาอยากได้ราคาดี

วันนั้นโยเทลหัวหน้าบรรณาธิการวารสาร ‘เนเจอร์’ พาเฉินชางไปพักผ่อนและเตรียมตัวที่โรงแรมก่อนจะไปงาน เฉินชางไม่ได้มีเวลาเยอะขนาดนั้น การนัดหมายหนึ่งสัปดาห์เดินทางมาถึงวันที่หกแล้ว! พรุ่งนี้เฉินชางจะกลับประเทศพร้อมเงินมหาศาล ราคาในใจเขาคือ ห้าร้อยล้านดอลลาร์! มีเงินจำนวนห้าร้อยล้านดอลลาร์ในมือ เขาเชื่อว่าการสร้างศูนย์ทดลองไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่

การประชุมยังไม่ทันเริ่มขึ้น แต่ในโถงประชุมใหญ่ก็มีคนรออยู่มากมายแล้ว การมาเยือนของโยเทลดึงดูดผู้คนจำนวนไม่น้อย ถึงอย่างไรโยเทลก็เป็นหัวหน้าบรรณาธิการของวารสาร ‘เนเจอร์’ ฐานะถือว่าสูงมาก ทว่าตอนที่โยเทลแนะนำเฉินชางให้กับทุกคน กลับดึงดูดสายตาของทุกคนในงานทันที

“เฉินชาง! ศาสตราจารย์เฉินเหรอ”
“อัจฉริยะด้านศัลยกรรมคนนั้นเหรอ”
“ไม่ใช่! ตอนนี้เขาเป็นอัจฉริยะด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์แล้ว!”
“ใช่ครับ ผมอ่านบทความฉบับนั้นแล้ว สมเหตุสมผลมาก ความเข้าใจเกี่ยวกับโรคพาร์กินสันของศาสตราจารย์เฉินชางล้ำหน้าทุกคน รวมถึงศาสตราจารย์ไททานีส!”
“ศาสตราจารย์เฉิน! เขามาได้อย่างไร หรือว่า… มาเพราะสิทธิบัตร”

ทันใดนั้นหลังจากเฉินชางปรากฏตัวในงาน ผู้คนเริ่มโทรหาบริษัทตนมากขึ้นเรื่อยๆ นิวยอร์กเป็นเมืองนานาชาติ และกลุ่มบริษัทเภสัชกรรมขนาดใหญ่หลายแห่งมีบริษัทในเครือที่นี่ หลังจากหลายบริษัทรู้ว่าเฉินชางปรากฏตัวในงาน ก็ส่งผู้จัดการสาขามาที่นี่ทันที และจะต้องติดต่อกับสำนักงานใหญ่ตลอดเวลา

ในครั้งนี้ งานวิจัยเกี่ยวกับโรคพาร์กินสันของเฉินชางได้รับความสนใจจากบริษัทยาขนาดใหญ่เหล่านี้ ในสายตาของทุกคน เฉินชางคือเหยื่อที่น่าดึงดูด!

ช่วงบ่าย ไททานีสและจอห์นมาถึงสถานที่จัดงาน พร้อมผลการวิจัยที่เกี่ยวข้องก็ตกตะลึงเล็กน้อย ไททานีสเป็นคนที่เคยผ่านโลกกว้างมาแต่… ก็ยังค่อนข้างตกใจ ทำไมในงานถึงมีผู้มีอิทธิพลเยอะขนาดนี้ ผู้มีอิทธิพลในวงการบริษัทยาในนิวยอร์กมาเยอะมาก ระดับผู้จัดการทั่วไปก็มาด้วยตัวเอง ฉากนี้ทำให้ไททานีสทึ่งเล็กน้อย!

เพราะอะไรเกิดอะไรขึ้น? แต่ไม่นานเขาก็รู้เหตุผล เพราะเขาเห็นคนรู้จักคนหนึ่งในบรรดาคนพวกนี้ นั่นก็คือเฉินชาง! พอเห็นเฉินชาง ความรู้สึกในใจไททานีสซับซ้อนมาก เขาในเมื่อวานสูงส่งเป็นที่เคารพนับถือ ถึงขั้นคิดจะเล่นงานเฉินชางเพื่อชิงผลการวิจัยโรคพาร์กินสันของเขา แต่วันนี้… ในงานประชุมนี้ เฉินชางได้กลายเป็นคนที่ทุกคนต้องการ แต่เขา… กลับไม่มีใครถามไถ่ ในสายตาของพวกนายทุนเขาไม่ใช่คนแรกในวงการโรคพาร์กินสันอีกต่อไป ไททานีสคิดถึงตรงนี้ ถ้าบอกว่าไม่เสียใจก็คงโกหก หากมีโอกาสแก้ตัวเขาจะไม่ปฏิเสธแน่นอน!