เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1692 ประวัติศาสตร์มักซ้ำรอยจนน่าตกใจ

การประชุมนี้ราวกับตลาดอย่างไรอย่างนั้น ทุกคนสามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนระหว่างกันได้ จัดหลายพื้นที่ให้ทุกคนพูดคุยกัน และมีสถานที่สำหรับจัดการประมูลแบบเปิด

การประชุมแบบนี้มักจะจัดขึ้นเป็นช่วงๆ แต่จัดยิ่งใหญ่แบบนี้น้อยมาก วันนี้ความจริงต้องขอบคุณเฉินชาง ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ต่างจากงานธรรมดา หลังบรูซจากบริษัทกูเกิลมาถึงงานแล้ว เชิญเฉินชางไปที่ห้องส่วนตัว เขาก็เริ่มพูดคุยรายละเอียด

“ศาสตราจารย์เฉิน ในที่สุดก็มีโอกาสพบหน้า” วอลเตอร์จับมือเฉินชางอย่างกระตือรือร้น เฉินชางยิ้มเล็กน้อย “ช่วงนี้ผมยุ่งมาก ขอโทษจริงๆ ครับ” หลังพูดคุยกันหนึ่งรอบ ทุกคนก็นับว่าคุ้นเคยกันบ้างแล้ว

บรูซเองก็ไม่อ้อมค้อม แต่ถามตามตรง “ไม่ทราบว่าศาสตราจารย์คิดอย่างไรกับเรื่องการเป็นที่ปรึกษาทางเทคนิคของพวกเราบ้างครับ”

พวกเขาเคยคุยโทรศัพท์กันแล้ว เคยเสนอความร่วมมือเฉพาะกับเฉินชางมาก่อน แต่เฉินชางไม่มีเวลาพิจารณาโดยละเอียดมาตลอด เฉินชางยิ้มพูดอย่างตรงไปตรงมา “ความจริงผมโน้มเอียงไปที่การขายเทคนิคนี้มากกว่าครับ! แน่นอนว่าผมให้คำแนะนำพวกคุณฟรีๆ ได้ครับ!”

ได้ยินคำพูดของเฉินชาง บรูซกับวอลเตอร์มองหน้าสบตากัน ไม่ค่อยเข้าใจนัก ถึงแม้ไม่ใช้หุ้นของบริษัทกูเกิลแต่ก็เป็นเครือสายตรงมูลค่าไม่น้อยเลย นอกจากจะขายให้ที่อื่นไม่ได้ภายในสองสามปีก็ไม่ได้มีข้อจำกัดอะไรมากอีก ความจริงเฉินชางไม่ได้สนใจหุ้นบริษัทของพวกเขา เทียบกับหุ้นจำนวนเล็กน้อยพวกนั้น เฉินชางคิดว่าไม่สู้เปลี่ยนเป็นเงินแล้วตัวเองก็ใช้เงินพวกนี้หาเงินให้มากยิ่งขึ้น ลงทุนในคนอื่นไหนเลยจะเท่าลงทุนในตัวเอง

บรูซถามอย่างสงสัย “ศาสตราจารย์เฉินคิดว่าเท่าไรจึงจะเหมาะสมครับ”
เฉินชางตอบทันที “ห้าสิบล้าน! ดอลลาร์!”

ประโยคนี้ของเฉินชางทำให้พวกบรูซเงียบลง ห้าสิบล้านไม่ใช่จำนวนน้อยๆ บรูซขมวดคิ้ว “อย่างมากสามสิบล้าน!”
เฉินชางบอก “ผมบอกแล้ว ผมให้คำแนะนำในการปรับปรุงได้นะครับ”

บรูซมองวอลเตอร์ วอลเตอร์เห็นดังนั้นก็พูดว่า “ศาสตราจารย์เฉินคงจะยื่นสิทธิบัตรสินะครับ คุณบอกมาเถอะถ้าเหมาะสมพวกเราจะซื้อครับ”

เฉินชางพยักหน้า การลอกเลียนแบบไม่ใช่เรื่องหายากในขอบเขตการวิจัย แต่ถ้าความคิดสร้างสรรค์ยี่สิบล้าน อีกฝ่ายยังแหกกฎ เฉินชางก็ไม่คิดจะซื้อขายครั้งใหญ่กับอีกฝ่ายหลังจากนี้อีก อย่างไรเสียมาวันนี้ อุปกรณ์กำหนดพิกัดรูปแบบใหม่จึงจะเป็นตัวสำคัญ

เวลาหลังจากนั้นเฉินชางใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงอธิบายการปรับปรุงรวมถึงรายละเอียด เขาเชี่ยวชาญการผ่าตัดด้วยเทคนิคจุลทรรศน์ภาพเสมือน ย่อมมีสิทธิ์พูด วอลเตอร์ได้ยินก็ตาลุกวาว นานมาก! วอลเตอร์ตบโต๊ะแทนบรูซ! “ดีล! ไอเดียนี้สุดยอดมาก! ศาสตราจารย์เฉิน พวกเราตกลงครับ!”

การแลกเปลี่ยนหลักๆ ต้องมีนักกฎหมายที่เกี่ยวข้องอยู่ในที่นั้น มีการเซ็นสัญญาอย่างละเอียด และฝั่งผู้จัดงานประชุมจะมีทีมเฉพาะมาจัดการเรื่องเหล่านี้ ถึงอย่างไรในการแลกเปลี่ยนก็ต้องจ่ายค่าแลกเปลี่ยนและค่าดำเนินการเป็นเงินก้อนโต แต่ขณะเดียวกันก็ช่วยย่นระยะเวลาได้มาก รับประกันว่าเป็นความจริงและน่าเชื่อถือ สำหรับการร่วมมือนี้พวกเขาสามฝ่ายก็จะตรวจสอบและช่วยเหลือกันอย่างจริงจัง เฉินชางจึงพอใจในจุดนี้มาก

ตอนที่ทุกคนเตรียมจะเซ็นสัญญานั้นเอง เฉินชางพลันพูดว่า “ไม่ทราบว่าคุณบรูซเคยวิจัยเทคนิครวมพิกัดไหมครับ”

ทันทีที่พูดประโยคนี้ออกมา บรูซแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่วนวอลเตอร์ที่อยู่ด้านหลังกลับตาลุกวาว ถามด้วยความสงสัย “ศาสตราจารย์เฉิน… คุณวิจัยอุปกรณ์กำหนดพิกัดรูปแบบใหม่หรือครับ”

เฉินชางพยักหน้า “ผ่าตัดหลายครั้งแล้วก็เหลือแค่หาเพื่อนมาขบคิดเรื่องนี้ด้วยกันครับ จากนั้นพวกเราก็ปรับปรุงและประดิษฐ์ขึ้นมาใหม่ ถ้าไม่ใช่เพราะขาดเงินชั่วคราวผมจะไม่ขายแน่”

เฉินชางพูดโกหก ตัวเขาไม่มีความสามารถในการวิจัย ขายน่ะขายแน่นอน ไม่อย่างนั้น… หากยืดเยื้อไปจนคนอื่นเขาวิจัยออกมาได้จะทำอย่างไร เฉินชางจำได้ชัดเจน การแนะนำแผนภาพนี้น่าจะเป็นผลิตภัณฑ์ของปี 2025 ละมั้ง!

ได้ยินคำพูดของเฉินชาง บรูซก็สงสัยขึ้นมา ตอนนี้บริษัทของพวกเขากำลังเปลี่ยนมาวิจัยเครื่องมือกล้องจุลทรรศน์ภาพเสมือน จัดว่าอยู่ในสายอาชีพเก่ายังไม่ข้ามสายมากนัก แต่ว่า! อุปกรณ์กำหนดพิกัดรูปแบบใหม่นี้ออกจะข้ามอาชีพแล้ว แต่ถาวิจัยออกมาได้จริงๆ ก็จะเติมเต็มสถานการณ์การเป็นตัวแทนผลิตภัณฑ์ของพวกเขาในตอนนี้ได้ และเปลี่ยนการพัฒนาบางส่วนในปัจจุบันได้!

มีจริงๆ หรือ? บรูซขมวดคิ้วเล็กน้อย “ศาสตราจารย์เฉิน บริษัทพวกเราต้องการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่แต่… ถ้าไม่เหมาะกับกลยุทธ์การพัฒนาของพวกเรา พวกเราก็ไม่ต้องการครับ”

เฉินชางยิ้มน้อยๆ “สินค้านี้ของผมเหมาะที่จะขายให้พวกคุณที่สุดครับ แน่นอนว่าผมแนะนำการทำงานโดยละเอียดของอุปกรณ์กำหนดพิกัดรหัสรุ่นใหม่ได้ แล้วพวกคุณค่อยตัดสินใจ!”

พูดจบเฉินชางก็เริ่มการแนะนำของตัวเอง เขาเล่าอย่างตั้งใจมาก กระทั่งปรับปรุงแผนและเพิ่มแนวคิดของเทคโนโลยีกล้องจุลทรรศน์ภาพเสมือนลงไป หลังเฉินชางพูดจบ บรูซก็พลันหายใจถี่กระชั้น เขาเริ่มต้นจากการเป็นผู้ผลิตเครื่องมือ เห็นอนาคตของเครื่องมือชัดเจน ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกกูเกิลทาบทามใชเงินก้อนใหญ่เชิญมา ตอนนี้! เทคโนโลยีจุลทรรศน์ภาพเสมือนได้รับการยอมรับจากตลาดใกล้จะออกสู่โลกภายนอกแล้ว เมื่อเป็นแบบนี้พวกเขาบริษัทในเครือของกูเกิลอยากยืนหยัดมั่นคง ก็ต้องการผลิตภัณฑ์มาล็อกตำแหน่งในอุตสาหกรรมอย่างเร่งด่วน และถ้าผลิตภัณฑ์นี้ปรากฏขึ้นได้จริงๆ ละก็! อนาคตก็มีหวัง

“คุณวิจัยสิ่งนี้ถึงขั้นไหนแล้ว” บรูซถามตามตรง!
เฉินชางยิ้มบอก “ทุกก้าวในแผนภาพแต่ยังขาดเทคโนโลยีจุลทรรศน์ภาพเสมือน”

ฟังคำพูดของเฉินชาง บรูซยิ่งตื่นเต้นแล้วนี่จะช่วยประหยัดคาวิจัยไปขนาดไหนกันนะ เขาข่มกลั้นความตื่นเต้นในใจก่อนถามด้วยความสงสัย “คุณอยาก… ร่วมมือยังไงครับ”
เฉินชางบอกตามตรง “ผมอยากโอนย้ายสิทธิบัตร!”

ได้ยินคำพูดของเฉินชาง รูม่านตาบรูซหดเล็กลง หลังผ่านไปชั่วครู่เขาลุกขึ้นไปติดต่อประธานบริษัท! เฉินชางก็ไม่รีบ บรูซไม่ได้ถามราคาเพราะเขารูว่าราคานี้เขาสู้ไม่ไหว สุดท้ายผ่านไปหนึ่งชั่วโมง บรูซก็เดินเข้ามาพูดกับเฉินชางว่า

“หนึ่งพันล้าน ซื้อทั้งหมด เวลาสำคัญต้องการให้คุณชี้แนะเรื่องเทคนิค แล้วก็คืนนี้ประธานบริษัทของพวกเราอยากพบคุณครับ”

เฉินชางได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปเล็กน้อย! หนึ่งพันล้าน! ออกจะ… เหนือความคาดหมาย แต่พบประธานกูเกิลคืนนี้ เฉินชางยังคงสงสัยเล็กน้อย ออกมาจากในห้องเฉินชางเบิกบานมาก มาหนึ่งรอบได้เงินหนึ่งพันห้าสิบล้านดอลลาร์ บวกกับทรัพย์สินที่ตัวเองมีตอนนี้… เฉินชางพลันพบว่าตัวเองมีเงินพันล้านโดยไม่รู้ตัวแล้ว!

นึกถึงตรงนี้เฉินชางกลัวเล็กน้อย ฉันจะได้ขึ้นนิตยสารฟอร์บส์ประเทศไทยหรือเปล่านะ แต่ตอนที่เฉินชางเดินเล่นอยู่ข้างนอก เขาก็เห็นไททานีสเข้า ตอนนี้ไททานีสกำลังพูดคุยกับคนรอบข้าง พยายามต่อรองราคารอ หลังจากแยกย้ายเขาก็ได้ยินจอห์นพูดด้วยความฉุนเฉียว “ให้ตายเถอะ ต่อให้โยนทิ้งก็ยังแพงไปสำหรับพวกคุณ!”

ไททานีสกลับสงบนิ่งมาก วันนี้มาที่นี่ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ และเวลานี้เฉินชางพลันได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น!

[ติง! ค้นพบวัตถุดิบเพิ่มแถบความคืบหน้าพาร์กินสัน แจ้งเตือน: สามารถเพิ่มแถบความคืบหน้าได้ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์! โปรดพยายามแย่งชิง!]

เฉินชางได้ยินดังนั้นก็มองพื้นที่แจ้งเตือนของระบบอย่างละเอียด ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นไททานีส ระบบให้ฉันเก็บเจ้านี่หรือ? เวลานี้ไททานีสก็เห็นเฉินชางพอดี เขายิ้มกระอักกระอ่วน “ศาสตราจารย์เฉิน! สวัสดี”

เฉินชางก็รีบจับมือ “ศาสตราจารย์ไททานีส บังเอิญจังเลยครับ!”

ทั้งสองคนพบหน้า ถึงแม้เฉินชางชนะแล้ว แต่หลังเห็นระบบแจ้งเตือนเขาก็ยังค่อนข้างนับถือ ไททานีสนี่ก็เก่งเกินไปแล้วมั้ง ความคืบหน้าแปดสิบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ยากเย็นขนาดไหน แต่ไททานีสช่วยตัวเองยกระดับได้! ความจริงคิดดูดีๆ ไม่มีงานวิจัยไหนที่จะผิดโดยสิ้นเชิง มีเพียงแค่ว่าผิดทิศทางเท่านั้น

ทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงนั้นกลับคุยกันอย่างออกรส คนรอบข้างมองมาก็ค่อนข้างตกใจ เวลานี้ไททานีสถามขึ้นด้วยความสงสัย “ศาสตราจารย์เฉิน คุณคิดได้อย่างไรว่าต้องอ้อมลิววีบอดีแล้วคิดผ่านสมมติฐานที่สามแทน ผมคิดว่าขั้นนี้ยากมาก! ผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะพบการตอบสนองของภูมิคุ้มกันผ่านโปรตีนแอลฟา-ซินนิวคลินที่ม้วนพับผิดปกติได้!”

“มันน่าเชื่อถือจริงๆ!”

เฉินชางยิ้ม “บังเอิญครับๆ ผมก็แค่โชคดีเท่านั้น” เฉินชางหน้าแดงแล้วจริงๆ เทียบกันแล้วไททานีสชำนาญกว่าตัวเองมาก แต่เขามีไอเดีย จากนั้นพูดต่อว่า “ศาสตราจารย์ไททานีส คุณยังจำประโยคที่คุณบอกผมได้ไหม”

ไททานีสขมวดคิ้วเล็กน้อย “อะไรเหรอ”

เฉินชางพูดขึ้น “คุณบอกว่าความจริงแล้วพาร์กินสันอาจไม่ใช่โรคเสื่อมถอยธรรมดา ผมคิดว่ามีเหตุผลมาก จึงไปวิจัยครับ”

ฟังคำพูดของเฉินชาง ไททานีสก็อึ้งทันที! เขาเคยพูดประโยคนี้แต่เขารับประกันว่าตอนนั้นตัวเองแค่อยากอวดผลลัพธ์ของโปรเจกต์เท่านั้น นี่มันบ้าอะไรกัน! นึกไม่ถึงว่าเฉินชางถึงกับ…

นึกถึงตรงนี้ไททานีสจะร้องไห้แล้ว นี่ผมเลี้ยงดูสัตว์ประหลาดมากับมือ สัตว์ประหลาดตัวนี้ยังทำลายผมยับอีก ผมจะระบายกับใครได้บ้าง ไททานีสพลันยิ้มชื่นขึ้นมา หลังเขาถอนหายใจจึงบอกว่า “เฮ้อ… ถ้าย้อนเวลากลับไป ผมอยากร่วมมือกับศาสตราจารย์เฉินจริงๆ! น่าเสียดาย…”

เฉินชางได้ยินดังนั้นก็พลันจดไว้ในใจ จริงด้วย! ตัวเองรีไซเคิลขยะได้นี่นา… ดึงเขามาร่วมด้วย? ใช้วิธีการเดียวกับที่เขาชักชวนตัวเองเมื่อตอนนั้น คิดได้ดังนั้นเฉินชางอดปรับสีหน้าไม่ได้ พูดอย่างชอบธรรม มองไททานีสอย่างไม่คิดแค้นเรื่องเก่า ก่อนพูดอย่างจริงใจ:

“ศาสตราจารย์ไททานีส ถ้าผมเชิญคุณเข้าร่วมทีมของผม พวกเราเอาชนะโรคพาร์กินสันไปด้วยกัน คุณคิดว่าอย่างไร”

ได้ยินคำพูดนี้ของเฉินชาง ไททานีสพลันตกตะลึง! เขาอ้าปากค้างแต่กลับพูดไม่ออก!

เฉินชางพูดต่อว่า “คุณเข้าร่วมทีมของผม แบ่งปันผลงานของคุณ ผมจะให้คุณเข้าร่วมทีมวิจัยของผมด้วย พวกเรามาควารางวัลโนเบลไปด้วยกัน คุณคิดว่าอย่างไร”

ได้ยินคำพูดนี้ของเฉินชาง ไททานีสรู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง รู้สึกว่าเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน! เฉินชางอดเพิ่มไฟไม่ได้ “นี่คือรางวัลโนเบลเชียวนะครับ ศาสตราจารย์ไททานีสไม่ต้องการโนเบลมากชื่อเสียงหรือครับ”

“พิสูจน์ว่าคุณไม่ใช่ขยะ!”
“พิสูจน์ว่าคุณก็ทำได้!”

ฟังคำพูดของเฉินชาง ไททานีสรู้สึกตัวขึ้นมา! นี่ไม่ใช่ประโยคที่ตัวเองชักชวนเฉินชางเมื่อตอนนั้นเหรอ? แต่… ตัวเองยังปฏิเสธได้เหรอ?