เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1696 พวกเรามีเงินแล้ว!
สองวันที่เฉินชางไม่อยู่นี้ จางมู่ นักวิจัยที่ดูไม่เตะตาคนนี้ ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวธรรมดาดูไปก็เป็นคนธรรมดา! เขาได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่หนึ่งอย่าง เขาพานักวิจัยสี่ร้อยกว่าคนของศูนย์วิจัยยาใหม่โรคอัลไซเมอร์ลาออกทั้งหมด!
ในเมื่อจะไปก็ต้องไปอย่างมีความสุข เขาไม่รับใบยื่นขอลาออกของคนทั้งสองร้อยสิบสองคน เพราะเขาคิดว่าคนเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องยื่นเอง ในเวลานี้เขาพานักวิจัยเกือบห้าร้อยคนของทั้งศูนย์วิจัย ออกจากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนที่คนอื่นใฝ่ฝันถึง
แน่นอนว่าในบรรดาพวกเขา บ้างเป็นพนักงานชั่วคราว บ้างเป็นลูกจ้างตามสัญญาโครงการ และบางคนเป็นพนักงานเต็มเวลา มีทุกแบบ!
เรื่องนี้ยังคงสร้างคลื่นลูกใหญ่ในแวดวงการวิจัยภายในประเทศ ฉีเหลียนซานไม่ได้ปฏิเสธเพราะเขาไม่มีสิทธิ์ คนที่อยากไปคุณรั้งไม่อยู่หรอก นับประสาอะไรกับจางมู่ ตอนเขาพาคนสี่ร้อยกว่าคนหมุนตัวจากไป ตอนนั้นสะเทือนใจทุกคนในสถานที่อย่างยิ่ง
ฉีเหลียนซานมองทุกคนจากไป ร้องไห้ปวดใจมาก! “ผม… ทำได้ไม่ดี! ผมดูแลแม้แต่พวกเขาไม่ได้ แล้วแบบนี้ผมจะเป็นผู้อำนวยการสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนไปเพื่ออะไรกัน”
หัวหน้าอาวุโสในฝ่ายเลขานุการร้องไห้ตลอดเช้า แต่หลังหัวหน้าอาวุโสร้องไห้จบ ก็ยังคงรายงานสถานการณ์ให้ผู้นำทราบ ครั้งนี้ผู้นำเงียบอย่างประหลาด พูดขึ้นเรียบๆ ว่า “ติดตามเฉินชาง ใช่ว่าจะไปได้ไม่ไกล”
เวลานี้ ฉีเหลียนซานเงียบอยู่นาน เขาไม่เข้าใจคำพูดของผู้นำ
ผู้นำพูดต่อไปว่า “การวิจัยในประเทศจีนต้องเปลี่ยนเส้นทางเดิน ครั้งนี้ให้เฉินชางลองดู ถ้าเดินได้ดีก็ปล่อยไปได้”
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ในที่สุดฉีเหลียนซานก็เข้าใจว่า ทำไมทั้งที่ผู้นำรู้เรื่องนี้แล้วแต่กลับไม่พูดอะไรมาตลอด เพราะเขารู้ว่าในระบบที่มีปัญหาฝังรากลึก ไม่มีทางเป็นการตัดสินใจด้วยคนเพียงคนเดียว เทียบกันแล้วการทำลายแล้วสร้างใหม่จะดูไม่สมจริงมากกว่า เมื่อเป็นแบบนี้ก็ลองเปลี่ยนรูปแบบเสียเลย!
เฉินชางได้ยินคนเหล่านี้พูดคุยกันก็หน้าเปลี่ยนสี ตกตะลึง! “คุณว่าอะไรนะ… ผู้อำนวยการจางมู่พาทุกคนลาออก? หมดเลยเหรอครับ?”
คนที่มีอายุเห็นเฉินชางก็รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้างแต่กลับจำไม่ได้ แค่พยักหน้าบอก “ใช่ ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมพวกเขาถึงตัดสินใจแน่วแน่แบบนี้!”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ยืนด้วยอารมณ์ซับซ้อนอยู่กับที่ เขากำลังพยายามเสนอสภาพแวดลอมที่ดีให้ทุกคน ตั้งใจว่ากลับมาครั้งนี้จะเซอร์ไพรส์ทุกคน แต่กลับนึกไม่ถึงว่า… คนเหล่านี้กลับมีเซอร์ไพรส์ใหญ่กว่าให้เฉินชาง
ตอนที่เฉินชางยังหาเงินทุนไม่ได้ ก็ตัดสินใจลาออกอย่างแน่วแน่ นี่คือความเชื่อใจ! คนกลุ่มนี้น่ารักเกินไปแล้ว มีที่ทำงาน มีบ้าน ภรรยาก็มีงาน ลูกก็ได้เข้าเรียน สำหรับพวกเขามันเพียงพอแล้วเหรอ? ย่อมไม่พออยู่แล้ว!
เฉินชางแสบจมูกขึ้นมา เขาซาบซึ้งใจในความเชื่อมั่นของทุกคนจริงๆ แต่ไหนแต่ไรมาเฉินชางคิดว่าตัวเองจะไม่ทำให้คนอื่นผิดหวัง แต่คราวนี้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ได้รับความไววางใจอย่างแท้จริง คนกลุ่มนี้! โง่เกินไปแล้วไหม ตัวเองยังไม่ได้คุยเรื่องสวัสดิการกับพวกเขาเลยนะ เงินเดือนก็ยังไม่ได้พูดถึงด้วยซ้ำ พวกคุณลาออกแบบนี้ไม่กลัว… ผมนึกเสียใจภายหลังเหรอ?
เฉินชางสูดหายใจลึกพร้อมกับเดินไปข้างหน้า เขาจะบอกทุกคน! พวกคุณเชื่อมั่นในตัวผม ผมก็จะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวัง
หลายคนเห็นเฉินชางเดินไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นก็รีบตะโกนบอก “สหาย! คุณอย่าเข้าไป คนเขาประชุมกันอยู่นะ!”
แต่เฉินชางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ชายวัยกลางคนที่ด้านหลังพลันขมวดคิ้วถามขึ้นมา “พวกคุณคิดว่าคนคนนั้นหน้าคุ้นๆ ไหม?”
หลายคนได้ยินก็พลันนึกออกขึ้นมา ในเวลานี้เฉินชางเดินไปข้างหน้า หลังคนเกือบห้าร้อยคนเห็นเฉินชางก็ตาเป็นประกายทันที
“ศาสตราจารย์เฉินมาแล้ว!”
“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!”
จางมู่เห็นเฉินชางมาก็ยิ้มบอก “คุณกลับมาแล้ว!”
เฉินชางยิ้มขึ้น “นี่ก็คือเซอร์ไพรส์ที่คุณเตรียมไว้ให้ผมเหรอ?”
จางมู่ยิ้มส่ายหน้า “เปล่า นี่คือเซอร์ไพรส์ที่ทุกคนเตรียมไว้ให้คุณ จริงไหม?”
คนเกือบห้าร้อยคนหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง “จริง!”
จางมู่มองเฉินชาง “เซอร์ไพรส์ไหมครับ?”
เฉินชางแสบจมูก น้ำตาไหลลงมาอดหันตัวไปเช็ดไม่ได้ มารดาเถอะ! ไม่ไหลให้เร็วหรือช้ากว่านี้กันนะ ขึ้นเวทีร้องไห้ต่อหน้าคนนับร้อยน่าขายหน้าเกินไปแล้ว
เห็นน้ำตาตื้นตันของเฉินชาง ทุกคนในที่นั้นก็ดีใจขึ้นมาทันที บรรยากาศโศกเศร้าหายไปแล้ว กลับเป็นการหัวเราะหยอกเฉินชาง ทุกคนพลันรู้สึกเรียบง่าย ซื่อตรง แล้วก็มีความสุขมาก เฉินชางหันมามองทุกคนพร้อมพูดอย่างตื้นตัน
“ขอบคุณครับ! ขอบคุณพวกคุณ ขอบคุณในความเชื่อใจของพวกคุณ! มันทำให้ผม… ซาบซึ้งใจมากจริงๆ”
“ศาสตราจารย์เฉินไม่ต้องกลัว พวกเราไม่ขออะไรมาก คุณให้เงื่อนไขที่ดีกับพวกเราขนาดนี้แล้ว พวกเราใช่ว่าไม่รู้จักพอ!” ชายคนหนึ่งที่อยู่ด้านล่างบอก
“ใช่! พวกเรารู้จักพอ! ศาสตราจารย์เฉินคุณไม่ต้องกดดันมาก!”
มองทุกคนพูดความจริงแบบติดตลก เฉินชางลุกขึ้นมองทุกคน “พวกคุณเต็มใจมา บอกตามตรงผมซาบซึ้งใจมากจริงๆ แต่ทุกคนวางใจได้ ในเมื่อผมเชิญทุกคนมาก็จะไม่ทำให้ทุกคนต้องกินดิน!”
“ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว ก็เอาของขวัญกลับมาด้วย สองวันนี้ผมนั่งเครื่องบินไปกลับจีน-อเมริกา ตอนที่ศาสตราจารย์จางบอกวามีเซอร์ไพรส์ บอกตามตรงว่าผมแปลกใจ พูดตรงๆ ว่าผมเซอร์ไพรส์มากจริงๆ!”
“แต่ของขวัญที่ผมจะให้คุณต่อจากนี้ ผมเชื่อว่าคุณก็จะเซอร์ไพรส์มากเป็นแน่!”
พูดถึงตรงนี้เฉินชางยิ้มบอก “แต่เทียบกับของขวัญของพวกคุณ ของขวัญของทางผมอาจจะไรรสนิยมอยู่บ้าง… นั่นก็คือ พวกเรามีเงินแล้ว!”
“สองวันนี้ผมไปอเมริกาไม่ได้ไปทำอะไรอื่น แต่ผมไปหาเงินเพื่อทำงานวิจัย แน่นอนว่าพานักวิจัยหลายคนกลับมาให้ทุกคนด้วย เพราะงั้น! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนไม่ต้องห่วงเรื่องเงินแล้ว เอาเป็นว่าพวกคุณจำไว้ พวกเรารวยแล้ว!”
“พวกคุณแค่จดจ่อกับการวิจัยแล้วก็สร้างสรรค์! ผมจะสนับสนุนพวกคุณเอง! แล้วก็เงินเดือนของพวกคุณจะเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ ผมจะขอให้ศาสตราจารย์จางช่วยปรับเงินเดือนตามตำแหน่งโดยเร็วที่สุด แต่ทุกคนวางใจได้ เงินเดือนปริญญาเอก (Doctor) อย่างต่ำคือสามแสน!”
“แต่คุณคิดว่านี่มากไหม? ยังไม่มาก! พนักงานในสถานวิจัยของพวกเราทุกคน ขอแค่ประสบความสำเร็จ ก็จะได้รับปันผลหุ้นเป็นรางวัล!”
หลังพูดจบทุกคนที่ด้านล่างก็ฮือฮาขึ้นมา! เงินเดือนระดับปริญญาเอกอย่างต่ำสามแสน! เงินนี้สูงไหม? ไม่สูง! แต่เป็นเท่าตัวของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน ถึงสามเท่า!
ดังนั้นหลังคนเหล่านี้ได้ยินก็ตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที
YOU MAY ALSO LIKE
