เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1697 หมดทั้งเมืองหลวง!
หลังคนที่ด้านล่างได้ยินก็ตื่นเต้นขึ้นมา
“สามแสน จะใช้ยังไงดีนะ!”
“คุณได้สามแสน ผมเดาว่าผมคงได้สี่แสน….”
“ศาสตราจารย์เหอ คุณนี่ต้องขึ้นล้านแล้วมั้ง คุณรวยขนาดนี้จะใช้ยังไงเนี่ย”
ศาสตราจารย์เหอไหนเลยจะหาเงินได้มากมายขนาดนี้ในชาตินี้ เขาพูดอย่างตื่นเต้น “ซื้อ…ผมจะซื้อรถ!”
ศาสตราจารย์เหอใช้รถโฟล์คสวาเกน เจ็ตตามาสิบกว่าปีแล้ว เขาพูดอย่างตื่นเต้น “ครั้งนี้ผมจะซื้อออดี้!”
แต่เทียบกับเงินแล้ว ปันผลหุ้นทำให้พวกเขาตื่นเต้นยิ่งกว่า
ถูกต้อง!
เฉินชางต้องการจะสร้างรูปแบบเหมือนหัวเว่ย แบ่งปันผลหุ้นให้พนักงานที่โดดเด่นในบริษัท ตัวเองไม่จำเป็นต้องเอามากนัก
แต่สิทธิ์ในหุ้นยังเป็นของตัวเอง ปันผลให้พวกคุณได้
แน่นอนว่าสำหรับคนที่โดดเด่นพอ เขาก็ให้รางวัลเป็นหุ้นได้
ตัวอย่างเช่นมีคนวิจัยยารักษาพาร์กินสันออกมาได้จริงๆ!
หลังทุกคนที่ด้านล่างได้ยินรางวัลของเฉินชาง ต่างก็ตื่นเต้นราวกับสาวน้อยเจอหนุ่มหล่อ
เหมือนกับว่านี่เป็นตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุดของตัวเอง
ส่วนกลุ่มคนที่ด้านนอก ในที่สุดก็รู้ว่าคนคนนี้คือใคร!
“นั่นคือ…ศาสตราจารย์เฉินชาง!”
“เชี่ย ใครจะนึกว่าฉันคุยกับศาสตราจารย์เฉินชางนานขนาดนั้น!”
“ที่สำคัญที่สุดคือ ฉันดันไม่รู้ว่าเป็นเขา!”
“หัวหน้า ตอนนี้ผมอยากลาออกไปที่ศาสตราจารย์เฉินชางแล้ว ผมยังมีโอกาสไหม”
หลังนักวิจัยที่มีอายุได้ยินแบบนั้นก็อดเหน็บไม่ได้ “มารดาเถอะ ฉันยังอยากไปเลย! หุบปากซะ!”
เฉินชางพูดกับทุกคน “นับแต่ตอนนี้ไป ทุกคนกลับบ้านไปก่อน ดูแลลูกกับครอบครัวดีๆ!”
“แน่นอนว่า ช่วงระยะเวลานี้ก็ถือเป็นการหยุดแบบได้เงินเดือนสำหรับทุกคน”
“ทุกคนอาศัยเวลานี้ออกไปพักผ่อน ใช้วันหยุด เพราะวันเวลาหลังจากนี้ ภารกิจวิจัยของพวกเราจะหนักขึ้น!”
“วันที่หนึ่งมกราคมปี 2021 พวกเราจะเริ่มงานอย่างเป็นทางการ!”
ทุกคนต่างพยักหน้า
“ตกลงครับ!”
“ศาสตราจารย์เฉินทรงพลัง!”
ความจริงมกราคมปี 2021 การฝึกงานของเฉินชางก็ใกล้จะจบลง ต้องกลับบ้านแล้ว
ครั้งนี้ กองทัพที่เฉินชางจะพากลับบ้านมีอยู่ไม่น้อย
นักวิจัยสี่ห้าร้อยคน ยังมียี่สิบกว่าคนของไททานีสจากอเมริกา รวมถึงคนในหลืบที่ตัวเองขุดออกมาจากศูนย์ฉุกเฉิน…
นึกถึงว่าคนหลายร้อยคนจะตามตัวเองกลับอันหยางอย่างเกรียงไกร เฉินชางก็รู้สึกเหิมเกริมยิ่ง!
จากนั้นจางมู่ก็พาทุกคนทำพิธียกธงชาติครั้งสุดท้ายอีกครั้ง
ครั้งนี้ธงชาติโบกสะพัดไปตามลม
ทุกคนร้องเพลง ไร้ซึ่งภาระใดๆ
อย่างไรเสีย อยู่ในอันหยางก็อยู่ในมาตุภูมิเหมือนกัน
…
…
ในคืนนั้น ตอนที่เฉินชางกลับไปโรงพยาบาล
บริษัทกูเกิ้ลก็ประกาศ
ประธานบริษัทกูเกิ้ลฮันเตอร์แสดงเจตจำนงว่า บริษัทกูเกิ้ลกับศาสตราจารย์เฉินชางบรรลุความร่วมมือ โดยจะวิจัยและพัฒนาเครื่องมือรักษาพยาบาลใหม่ได้แก่ ‘อุปกรณ์กำหนดพิกัดรูปแบบใหม่’
แผนกโครงการของบริษัทกูเกิ้ลซื้อสิทธิบัตรที่เกี่ยวข้องจากศาสตราจารย์เฉินชางเป็นเงินหนึ่งพันล้านดอลลาร์
และในช่วงเวลาต่อจากนี้ก็จะผลิตคู่มือเทคโนโลยีจุลทรรศน์ภาพเสมือนของกูเกิ้ล!
การประกาศของข่าวนี้พูดได้ว่าสอดคล้องกับข่าวของห้องทดลองไททานีสและการเข้าร่วมสถานวิจัยของเฉินชาง
หลังข่าวทรงพลังสองข่าวนี้ประกาศออกมา มันก็แพร่ไปทั่วแวดวงการแพทย์ระดับโลกทันที
ทุกคนรู้แล้วว่าเฉินชายขายสิทธิบัตรได้พันล้าน!
ชั่วขณะนั้น ทุกคนอิจฉามาก
หลังจางมู่รู้ก็ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง ยังดีใจกว่าตัวเองรวยขึ้นมาเสียอีก!
เขาส่งข้อมูลนี้ลงไปในกลุ่มงานของสถาบันวิจัย จากนั้นก็ส่งข่าวที่ไททานีสเข้าร่วมสถานวิจัยของเฉินชาง
ชั่วขณะนั้นทุกคนแตกตื่นขึ้นมา!
“หนึ่งพันล้านดอลลาร์! วะฮู้! สุดยอดเกินไปแล้ว!”
“ศาสตราจารย์เฉินชางสุดยอดเกินไปแล้ว!”
“จริงด้วย ตอนนี้ฉันชักฮึดสุดๆ แล้ว รู้สึกเหมือนว่าถ้าวิจัยยาโรคอัลไซเมอร์ชนิดใหม่ขึ้นมาได้ ศาสตราจารย์เฉินต้องให้หุ้นฉันแน่! ถึงตอนนั้น…ฉันก็เป็นมหาเศรษฐีแล้ว!”
“เชี่ย คุณไม่เห็นเหรอว่าศาสตราจารย์ไททานีสก็เข้าร่วมน่ะ หลังจากนี้แรงกดดันที่พวกเราได้รับมีแต่จะสูงขึ้น ไม่มีต่ำลง!”
“ศาสตราจารย์จาง คุณรีบดึงศาสตราจารย์เฉินเข้ามาในกลุ่มเร็ว ให้เขาส่งอั่งเปาหน่อย!”
จางมู่ก็ยิ้มดึงเฉินชางเข้ามาในกลุ่ม
“ท่านประธานเฉินสวัสดีครับ!”
“ท่านประธานเฉินเกรียงไกร ขออั่งเปาหน่อย!”
“นั่นสิ ขออั่งเปาหน่อย!”
เฉินชางย่อมดีใจมาก ยิ้มบอกฉินเยว่ “คุณชอบแจกอั่งเปาไหม”
ฉินเยว่ชะงักเล็กน้อยก่อนพูดอย่างดีใจ “ฉันชอบแจกอั่งเปา!”
เฉินชางยิ้มเล็กน้อยก่อนส่งโทรศัพท์ให้ฉินเยว่พร้อมบอก “ส่งเลย อยากส่งเท่าไรก็ส่งเท่านั้น!”
ฉินเยว่มองเฉินชาง ดมกลิ่นบนตัวของเฉินชางเล็กน้อยก่อนหรี่ตาบอก “ถามความรู้สึกที่ได้เงินนี้หน่อย บอกมาเร็วว่าครั้งนี้ได้มาเท่าไร!”
เฉินชางนอนแผ่ “ไอ้หยา ผมลำบากมาก เจ็บเอวปวดหลังไปหมด!”
ฉินเยว่รู้งานมาก “เดี๋ยวฉันนวดให้คุณ!”
“พูดมาเร็วว่าได้มาเท่าไร!”
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “ไม่มาก หนึ่งหมื่นแปดพันล้าน!”
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็ตาโตอ้าปากค้าง “จริงหรือ”
“เร็วหน่อย คุณรีบส่งอั่งเปาให้เขา!” เฉินชางยิ้มบอกก่อนส่งข่าวหนังสือพิมพ์ให้ฉินเยว่ดู “เห็นหรือยัง”
ฉินเยว่พยักหน้าอย่างดีใจ “ตกลง!”
“ขอบคุณค่ะท่านประธาน!”
พูดจบฉินเยว่ก็เริ่มส่งซองแดงในกลุ่มแชตเฉินชางจนถึงขีดจำกัดจึงค่อยหยุด
คนสี่ร้อยกว่าคนในกลุ่มแชตดีใจล้นเปี่ยม
นี่แหละที่เรียกว่าแย่งอั่งเปาจนมือเปลี้ย!
…
…
หลังเฉินชางกลับมาถึงโรงพยาบาล งานก็เหลือไม่เยอะแล้ว
ใกล้จะต้องไปจากเมืองหลวงแล้ว
เหมือนแผนกฉุกเฉินก็รู้ถึงการจากไปของเฉินชาง
ดังนั้นทุกคนจึงให้ความสำคัญกับช่วงเวลานี้มาก
เฉินชางในตอนนี้ก็คือเค้กแสนอร่อย ไปไหนก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวาน ใครก็อยากให้เขาอยู่ต่อ
หลายวันนี้เฉินชางเรียกอวี๋ชวงหย่ง ฉีข่าย หยางหลาน กับจางมู่มารวมตัวกัน ให้พวกเขารับผิดชอบงานพัฒนาทั่วไปของสถานวิจัย
ต่างคนต่างหน้าที่ กำหนดกฎและระบบที่เกี่ยวข้อง
นอกจากอวี๋ชวงหย่ง ค่าความรู้สึกดีของคนอื่นๆ ล้วนเกินหกสิบแล้ว
ระบบค่าความรู้สึกดีทำให้เฉินชางจัดการเรื่องบางอย่างได้สะดวกและคล่องแคล่วขึ้นมาก
เหล่าหม่าเห็นเฉินชางเข้ามา ก็กุลีกุจอเข้ามาหา
“ท่านมหาเศรษฐีเฉิน! สวัสดีครับๆ!”
เฉินชางกลอกตาใส่ “…”
หลังเหล่าหม่ารู้ว่าเฉินชางขายสิทธิบัตรได้หนึ่งพันล้านดอลลาร์ เขาก็ไม่เหลือความภาคภูมิใจใดๆ แล้ว
นี่ทำให้เหล่าหม่าสลดถึงสามนาทีเต็ม
จากนั้นเขาก็เริ่มเปลี่ยนกลยุทธ์ถาม “ท่านมหาเศรษฐีเฉินขาดคนขับรถไหมครับ หรือพ่อบ้านก็ได้! อ้อ หรือว่าท่านขาดอะไร ผมเป็นให้ได้ทั้งนั้น!”
เฉินชางมองเหล่าหม่าก่อนยิ้มบอก “ตอนนี้ผมขาดบางอย่างอยู่จริงๆ”
เหล่าหม่าชะงักเล็กน้อย “อะไรเหรอ”
เฉินชางรู้ว่าเหล่าหม่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเมืองหลวง
เขาพูดทันที “ผมต้องการรถขบวนหนึ่งสำหรับย้ายบ้านกับขนคน!”
“แน่นอนว่า ถ้าคุณช่วยผมติดต่อหาเครื่องบินสองลำได้ก็จะสะดวกยิ่งขึ้น!”
อย่างไรเสียย้ายบ้านของคนเกือบห้าร้อยคนไม่ง่ายเลยจริงๆ
เหล่าหม่าอดแขวะไม่ได้
“เจ้าเฉิน ตอนนี้ผมคิดว่าคุณมาเมืองหลวงไม่ได้เป็นเรื่องดีอะไรจริงๆ!”
เฉินชางงุนงง
เหล่าหม่าพึมพำกับตัวเอง “ดูคุณสิ ตอนมามาตัวคนเดียว ตอนไป คุณไม่ย้ายคนออกจากเมืองหลวงพวกเราให้เกลี้ยงเลยล่ะ”
ประโยคนี้จุดประกายเฉินชาง “เป็นแผนที่ดี มีโอกาสผมจะกลับมาลองดูบ่อยๆ!”
เหล่าหม่าหน้าเปลี่ยนสีทันที!
YOU MAY ALSO LIKE
