เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1282 เทพพิทักษ์กะดึก
อุปกรณ์อำนวยความสะดวกในศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงครบครันมาก
ยกตัวอย่างเช่นตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติที่อยู่ตามทางเดิน
เดิมทีเป้าหมายของเจ้าของคืออยากจะทำกำไรจากญาติผู้ป่วยเหล่านั้น แต่ภายหลังได้พบว่า…ที่แท้ทำกำไรจากแพทย์ได้มากกว่า
เนื่องด้วยเหตุนี้ เจ้าของที่ขาดทุนอย่างหนักจู่ๆ ก็เกิดไอเดีย เจาะจงพุ่งเป้าไปยังเหล่าแพทย์ที่ยุ่งจนไม่มีเวลากินข้าวกลุ่มนี้
นอกจากของจำพวกขนมขบเคี้ยวน้ำอัดลม กาแฟและกระทิงแดงแล้ว เจ้าของได้เพิ่มอาหารสำเร็จรูปจำพวก ‘หน้าหมูตุ๋น’ ‘ข้าวผัดไข่’ ‘เบอร์ริโต้ไก่’ ‘แฮมเบอร์เกอร์’ เข้าไปด้วย
แต่ว่า…
ประเด็นสำคัญคือของพวกนี้กลายเป็นเรื่องที่เหล่าแพทย์ตั้งตารอมากที่สุดในแต่ละวันไปแล้ว
มาดูกันเถอะว่าตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติจะมีของน่าอร่อยแบบไหนมาใหม่บ้าง!
เฉินชางพบว่า แม้ว่าเขาจะได้เป็นที่ปรึกษาเชี่ยวชาญในคณะกรรมการสุขภาพแล้ว เวรกะดึกก็ยังไม่ลดลงอยู่ดี
ถึงขั้นที่ว่า…
ช่วงที่เฉินชางเข้าเวรดึกจะงานยุ่งยิ่งกว่าตอนคนอื่นเข้าเวรดึกเสียอีก
หากใช้คำพูดที่สละสลวยหน่อยก็จะเป็น ‘กะดึกกับแผนกฉุกเฉินเป็นของคู่กัน!’
แผนกฉุกเฉินเป็นหน่วยฝึกคน ฝึกหนักยิ่งกว่าแผนกอื่นๆ
หากบอกว่าแผนกทั่วไปคือการฝึกทหาร ถ้างั้นแผนกฉุกเฉินก็คือการฝึกหน่วยรบพิเศษ
เมื่อเผชิญหน้ากับเหตุฉุกเฉินหรือภัยพิบัติ แพทย์ฉุกเฉินมักจะเป็นหน่วยแรกที่ต้องออกไปรับมือก่อน
ไม่ใช่เพราะพวกเขามีอุดมการณ์หรือกายเนื้อที่แกร่งกล้า แต่เป็นเพราะพวกเขากู้ชีพได้ดีกว่า
เฉินชางยุ่งง่วนอยู่จนถึงตีหนึ่ง
เหล่าหม่าหิวขึ้นมา
ถูกต้องแล้ว!
เพื่อให้ได้ลูกชายบุญธรรมเพิ่มมาอีกคน เหล่าหม่าก็สู้สุดตัวเหมือนกัน
ยืนกรานจะไม่กลับบ้าน หากว่าเฉินชางไม่ยอมตกลงก็ไม่ยอมกลับบ้าน
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชางได้รับรู้ว่าเหล่าหม่าคนนี้หน้าหนาถึงขนาดนี้
“คุณไม่มีลูกชายเหรอไง!” เฉินชางพูดไม่ออกเลย
เหล่าหม่าพยักหน้ารับอย่างจริงจัง เอ่ยเสียงเบา “ฉันกับภรรยามีลูกด้วยกันสามคนแล้ว แต่เป็นผู้หญิงหมดเลย!”
เรื่องนี้พลันทำให้เฉินชางรู้สึกดีขึ้นมาก
“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะได้ลูกชาย”
เหล่าหม่าหัวเราะเยาะ “นายจนขนาดนี้ต้องได้ลูกชายแน่”
เรื่องนี้ทำให้เฉินชางโมโหจนอยากต่อยคนขึ้นมา!
มีบางคนถามว่าแผนกฉุกเฉินในช่วงดึกให้ความรู้สึกวังเวงบ้างไหม
เฉินชางตอบได้เลยว่าแผนกฉุกเฉินในช่วงดึกโดยเฉพาะหลังจากเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เขาไม่รู้สึกว่าโถงทางเดินวังเวงเลย แต่ในท้องของเขาโหวงเหวงอย่างแน่นอน อยากจะกินอะไรสักหน่อยทุกคร รั้ง
นี่คือสาเหตุที่ว่าทำไมแพทย์ฉุกเฉินอายุสี่สิบขึ้นไปจะค่อยๆ อ้วนขึ้น
ตอนนี้ข้างนอกก็ยังมีขายปิ้งย่างและข้าวผัดอยู่ แต่ค่าส่งกลับค่อนข้างแพง
นี่ทำให้เฉินชางคิดถึงเมืองอันหยางขึ้นมา
เมืองหลวงนี่นะ!
อะไรก็ดีไปหมด เสียแต่แพง!
อันที่จริงเฉินชางมีเงินมาก
เหล่าหม่าเองก็มีเงินเช่นกัน
แต่หลังจากทั้งสองสบตากัน จู่ๆ ก็ไม่อยากจะเสียเงินกันทั้งคู่
เนื่องด้วยเหตุนี้ ของกินจากตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติย่อมเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกว่า
ตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติของแผนกฉุกเฉินขายหมดเร็วที่สุด ไม่เหลืออะไรเลย
เฉินชางถอนหายใจ ระหว่างที่ผิดหวังก็เหลือบมองเหล่าหม่าเล็กน้อย พบว่าคนคนนี้เดินหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้ว
พอได้เห็นเหล่าหม่าอีกครั้ง เฉินชางก็พบว่าเขาหอบเบอร์ริโต้ไก่และแฮมเบอร์เกอร์มากองใหญ่
เดินกลับมาที่แผนกฉุกเฉินอย่างมีความสุข
เฉินชางตะลึงไปทันที “คุณไปหามาจากไหนเยอะขนาดนี้”
เหล่าหม่าหัวเราะ “ฉันจะเลี้ยงนายก็ได้ ถ้านายให้ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของลูกชายนาย”
เฉินชางคิดได้แล้ว ใช่ว่าลูกชายตนจะมีพ่อบุญธรรมได้แค่คนเดียวนี่นา
อีกอย่าง…สุภาษิตว่าไว้ มีพ่อบุญธรรมหลายคนก็มีหลายทางเลือก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีสาวน้อยที่ชอบแสวงหากันมากมายขนาดนั้น
เฉินชางลังเลอยู่สามวินาที ตัดสินใจแล้วว่าเพื่อเบอร์ริโต้ไก่และเบอร์เกอร์ ขายๆ ไปเถอะ!
“ก็ได้ครับ!”
ด้วยเหตุนี้เหล่าหม่าจึงเปิดอกแสดงความจริงใจ แบ่งปันประสบการณ์ที่ทำให้ไม่ต้องหิวตายในแผนกฉุกเฉินตลอดหลายปีมานี้กับเฉินชาง
แผนกศัลยกรรมเต้านมส่วนใหญ่เป็นหมอหญิง พวกเธอไม่ชอบกินมื้อดึกกัน จึงกลายเป็นร้านของกินเล็กๆ มักจะถูกหมอเวรดึกเข้าไปแย่งซื้อมา
เฉินชางได้ความรู้ใหม่แล้ว
เดิมทีตั้งเป้าไว้แล้วว่าพอข้ามแม่น้ำเสร็จจะรื้อสะพานทิ้ง เฉินชางตัดสินใจแล้วว่าหลังตื่นนอนพรุ่งนี้จะลืมเรื่องนี้ไปซะ
แต่เหล่าหม่าคิดว่าตนกับเฉินชางเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
ดังนั้นจึงแนะนำลายแทงขุมทรัพย์อีกอย่างให้เฉินชาง
“ชางเอ๋อร์ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเปิดอกมอบความจริงใจให้นาย จะให้ของดีอย่างหนึ่งกับนาย!”
เฉินชางสงสัย “ของอะไรครับ”
เหล่าหม่าเปิดมือถืออย่างมีลับลมคมใน ชี้ให้เฉินชางดูแอปแปลกๆ อันหนึ่ง
“นี่คืออะไร”
ในเวลานี้เอง จู่ๆ เหล่าหม่าก็แสดงสีหน้าจริงจัง แม้แต่บุคลิกก็ดูเคร่งขรึมขึ้น
เฉินชางตาลุกวาว “ของเด็ดเหรอครับ”
เหล่าหม่ามองเขาอย่างเหยียดหยามแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร
แต่กดเปิดแอปขึ้นมาแทน
ทันใดนั้นเฉินชางพบว่าในแอปมีรูปภาพ เหล่าหม่ากระซิบว่า “นี่คือสิ่งที่ฉันหามา เทพพิทักษ์กะดึก”
เฉินชางมองภาพ ดวงตาเปล่งประกาย
ไม่ใช่ของเด็ดจริงๆ น่ะเหรอ ในภาพนี้สวมชุดกะลาสี ถุงน่องขาว กระโปรงสั้น…
นี่ยังไม่ใช่ของเด็ดอีกหรือไง
เฉินชางมองเหล่าหม่าอย่างเหยียดหยาม
แต่พอเขาสังเกตดูดีๆ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าดูคุ้นตามาก อดจริงจังขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน
“นี่ไม่ใช่เซเลอร์มูนหรอกเหรอ”
เหล่าหม่าส่ายหน้า เอ่ยอย่างจริงจัง “ไม่ใช่ เป็นเทพพิทักษ์กะดึก”
เทพพิทักษ์กะดึกบ้าอะไร
ยังดีที่คุณไม่หาโคนันมา
เฉินชางคิดไปคิดมาก็ได้แต่ถอนหายใจ มองสาวน้อยเซเลอร์มูนในชุดกะลาสี คำพูดประโยคหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ‘ตัวแทนแห่งดวงจันทร์จะลงทัณฑ์แกเอง!’
เฉินชางคิดว่าพ่อบุญธรรมคนนี้เป็นที่พึ่งให้ลูกชายตนไม่ได้แน่นอน!
เฮอะ!
เจ้าเด็กโข่ง!
ผ่านไปสิบนาที เฉินชางพบว่าเหล่าหม่าไม่รู้จักเซเลอร์มูนจริงๆ ด้วยความจนปัญญาจึงได้แต่เปิดอนิเมะเรื่องนี้ให้ดู
หลังจากเหล่าหม่าดูจบก็เงียบไปนานมาก
เฉินชางเห็นเหล่าหม่าศรัทธาพังทลาย ในใจเฉินชางรู้สึกผิดอยู่บ้าง
“คุณอยากกินอะไรไหมครับ”
เหล่าหม่าตอบว่า “เอาสิ ขอแพงๆ!”
เฉินชางคิดไปคิดมาก็เก็บแฮมเบอร์เกอร์เข้าตู้ฟรีซแล้วกดสั่งเดลิเวอร์รี่
หยางเจี๋ยกับเสี่ยวเคอก็อยู่ด้วย เฉินชางจึงสั่งมาเผื่อให้มากหน่อย
ตึกฉุกเฉินอันดับสองของมณฑลค่อนข้างเงียบสงบ แต่ที่นี่กลับต่างออกไป แผนกฉุกเฉินมีแสงไฟสว่างเจิดจ้าราวกับตอนกลางวัน หมอเวรดึกและหมอที่ทำโอทีรวมถึงหมอที่ไม่กล้ากลับบ้านรวมๆ กันแล้วมีไม่น้อยเลย
อย่างน้อยก็ไม่ทำให้คนรู้สึกกลัว
ค่าส่งตอนกลางคืนค่อนข้างแพงเพราะถึงอย่างไรถ้าไม่ใช่เพราะอยากหาเงินให้มากหน่อยใครจะยอมลำบากลำบนอดนอนตอนกลางคืนเพื่อส่งเดลิเวอร์นี่กันล่ะ
ถึงค่าส่งจะแพงหน่อยเฉินชางก็ยังพอรับได้
แน่นอนว่าเงื่อนไขแรกคือค่าส่งจะต้องไปถึงมือของไรเดอร์ก่อน
เฉินชางสั่งข้าวผัดกับปิ้งย่าง
เนื่องจากมีให้สั่งได้แค่นี้
เขาสั่งไปไม่น้อยเลย รวมแล้วจ่ายไปสามร้อยกว่าหยวน
เวลาผ่านไปราวสามสิบนาที ในตอนที่เฉินชางง่วงงุนแล้ว พนักงานส่งอาหารก็เข้ามา
ระดับความเร็วนี้ถือว่าเร็วมากแล้ว เนื่องจากระยะทางไกลมาก แถมยังต้องรวมเวลาทำอาหารอีก สามสิบนาทีถือว่าไม่ช้าแล้วจริงๆ
คนส่งอายุยังน้อย หลังจากเห็นเฉินชางก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “สวัสดีครับ ออเดอร์ของคุณมาแล้วครับ”
เฉินชางยิ้มให้ ยื่นกระทิงแดงที่ถือเอาไว้พอดีให้ “รีบมาเลยสินะครับ”
พนักงานส่งอายุยังน้อย ท่าทางเหมือนจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้น รอยยิ้มสดใสมาก
“กลางคืนรถน้อยครับ ขอบคุณนะครับ คุณหมอรีบกินเถอะ เย็นแล้วจะไม่อร่อยเอา พวกคุณทำงานกันหนัก!”
อย่างไรก็ตาม ในตอนที่บอกลากัน เฉินชางกลับขมวดคิ้วนิดๆ
“นี่นิ้วคุณเป็นอะไร เข้ามาล้างมือก่อนไหม”
พนักงานส่งมีสีหน้าตกใจ รีบบอกว่า “ไม่เป็นไรครับ มือผมสะอาดดี”
YOU MAY ALSO LIKE
