เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1283 เด็กส่งเดลิเวอรี่
เฉินชางเห็นว่าบนมือของเด็กหนุ่มดูเหมือนจะเปื้อนคราบดำด่างดวงเต็มไปหมด
คล้ายกับคราบน้ำมันเครื่องที่เปื้อนติดมือตอนซ่อมรถ เปื้อนกระดำกระด่าง บ้างเล็กบ้างใหญ่
หลังจากเฉินชางเห็นก็ขมวดคิ้วนิดๆ
เขารู้สึกว่าค่อนข้างผิดปกติ
แต่ในเวลานี้ หนุ่มน้อยยิ้มแล้ววางกระทิงแดงไว้ที่แผนกพยาบาล ลุกขึ้นเตรียมออกไป “หมอครับ หมอวางใจได้เลย ผมไม่ได้แตะอาหารเลย ส่วนมือผมก็เพิ่งล้างมา”
อยู่ในฤดูร้อน การสวมถุงมือดูเกินจำเป็นไปหน่อย ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีใครสวมถุงมือ
เด็กหนุ่มนึกว่าเฉินชางรังเกียจที่เขามอมแมม ดังนั้นรอยยิ้มจึงฝืดเฝื่อนมาก ลุกขึ้นเตรียมจะออกไป
ดูเหมือนเหล่าหม่าที่อยู่ในห้องเวรจะได้กลิ่นอาหารจึงเดินตามกลิ่นออกมา
อาหารวางอยู่บนโต๊ะพยาบาล เด็กหนุ่มกำลังจะออกไป
พอเหล่าหม่ามองเห็นเด็กหนุ่มก็ยิ้มออกมาทันที “เสี่ยวโจวนี่นา! นายมาอีกแล้วเหรอ”
เมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นมองเห็นเหล่าหม่าก็พยักหน้าส่งยิ้มให้ “หมอหม่านี่เอง พวกคุณรีบกินเถอะครับ ผมจะไปแล้ว ยังมีอีกสองสามออเดอร์ ไม่อย่างนั้นเกินเวลาไปจะโดนหักเงิน!”
เฉินชางพยักหน้ารับ “ระวังความปลอดภัยด้วยล่ะ ขับขี่ให้ช้าหน่อย”
สายตาที่เด็กหนุ่มมองเหล่าหม่าดูอ่อนโยนกว่ามองเฉินชางมาก
เหล่าหม่าไม่เคยวางท่ากับคนอื่นเลย ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเป็นเศรษฐีคนหนึ่ง พูดจาตรงไปตรงมา ถ้าจับเหล่าหม่าไปอยู่ไซต์ก่อสร้างแล้วบอกว่าเขาเป็นกรรมกรใครๆ ก็คงเชื่อ
หลังจากเด็กหนุ่มไปแล้ว เหล่าหม่าก็เอ่ยยิ้มๆ “เด็กคนนี้ไม่เลวเลย”
เฉินชางสงสัยขึ้นมา “โอ้ ยังไงเหรอครับ”
เหล่าหม่าอดยิ้มไม่ได้ “นายเห็นของบนรถเขาไหม เขายังต้องไปส่งอีกหลายที่เลย”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ”
เหล่าหม่าเอ่ยต่อ “แต่ว่า…ไม่ว่าเขาจะต้องส่งของเยอะแค่ไหน ขอแค่เป็นออเดอร์จัดส่งที่โรงพยาบาลเขาจะไปส่งออเดอร์นั้นก่อนแน่นอน
เด็กคนนั้นเคยบอกฉันว่า หมอทำงานหนัก การช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ ต้องได้กินอิ่มท้องก่อน
เด็กคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ”
พอได้ยินคำพูดนี้ เฉินชางก็อดยิ้มกระอักกระอ่วนไม่ได้ ส่ายหน้านิดๆ
เขารู้ว่าเด็กคนนั้นต้องเข้าใจผิดไปแล้วแน่ๆ
คิดว่าตนรังเกียจว่าเขาสกปรก
พอคุยจบ เหล่าหม่าก็แกะถุงเปิดกล่อง
ปิ้งย่างห่อมาในกล่องฟอยล์ อุณหภูมิยังได้ที่อยู่
พวกพยาบาลอย่างหยางเจี๋ยและเสี่ยวเหอก็พากันล้อมวงเข้ามา
“ว้าว มีของอร่อยกินแล้ว!”
“ขอบคุณนะคะหมอเฉิน”
“หมอเฉินผู้ประเสริฐ!”
เหล่าหม่าอดกลอกตาไม่ได้ “พวกเธอไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันอาจจะเป็นคนซื้อ”
หยางเจี๋ยหัวเราะ “คุณขี้งกจะตาย เอานมของฉันไปดื่มตั้งขนาดนั้น คุณยังจะเป็นคนเลี้ยงได้เหรอ”
เหล่าหม่าหน้าแดงขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่เถียงเลย
กินของคนอื่นแล้วต้องเจียมตัวไว้ ประโยคนี้ใช้ได้จริง
….
พอเด็กหนุ่มส่งข่าวออกจากโรงพยาบาลก็ไปที่หน่วยรถกู้ภัยที่จอดอยู่นอกศูนย์ฉุกเฉิน
มักจะมีรถกู้ภัยจำนวนมากจอดอยู่นอกศูนย์ฉุกเฉินเสมอ
รถกู้ภัยเหล่านี้ไม่ใช่รถฉุกเฉิน 120 ของโรงพยาบาลแต่อย่างใด
รถส่วนใหญ่เป็นรถเถื่อน!
หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ
อันที่จริงไม่ใช่แค่ที่ศูนย์ฉุกเฉินเท่านั้น โดยพื้นฐานแล้วรอบโรงพยาบาลใหญ่แห่งต่างๆ ในเมืองหลวงล้วนมีรถฉุกเฉินเถื่อนจากเขตต่างๆ นอกพื้นที่รายล้อมอยู่เป็นเวลานานแล้ว
รถเหล่านี้ติดตั้งไฟฉุกเฉิน แปะโลโก้รถฉุกเฉิน หากมองจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วแทบไม่ต่างจากรถฉุกเฉินตามปกติเลย ทั้งยังเห็นใบปลิวโฆษณาของ ‘รถเถื่อน’ พวกนี้ได้ทั้งด้านนอกและในเข ขตโรงพยาบาล ประกาศว่ารับส่งผู้ป่วยทั่วราชอาณาจักรได้
อย่างไรก็ตาม ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้เพิ่งมีในวันสองวัน
ช่วงกลางคืนเป็นช่วงเวลาที่ธุรกิจของพวกเขามีรายได้ไม่เลวเลย
กำลังของศูนย์ฉุกเฉินมีจำกัด รถฉุกเฉินที่มีอุปกรณ์ครบครันมีราคาสูงมาก อีกทั้งอุปกรณ์สำหรับติดตั้งบนรถรวมถึงหมอประจำรถก็มีจำกัดมากเหมือนกัน
ดังนั้นรถพวกนี้จึงรับออเดอร์ได้
แน่นอนว่าโดยพื้นฐานแล้วรถพวกนี้จะรับงานนอกพื้นที่ ยกตัวอย่างเช่นส่งต่อไปยังโรงพยาบาลอะไรทำนองนั้น
เพราะทำแบบนี้ได้เงินต่อเที่ยวเยอะมาก
เมื่อโจวเจิ้งเด็กส่งเดลิเวอรี่ออกมาจากโรงพยาบาลก็ย้อนกลับมาส่งอาหารที่นี่
“ขออภัยที่ให้รอนานนะครับ” โจวเจิ้งยื่นอาหารส่งให้
เพราะเป็นช่วงหน้าร้อน คนขับรถกู้ภัยเจ็ดแปดคนนอนไม่หลับ จึงกดสั่งเดลิเวอรี่แล้วออกมานั่งเล่นพูดคุยกัน ถือโอกาสจิบเบียร์กันด้วย
ในเวลานี้ส่วนใหญ่ไม่ต้องวิ่งรถแล้ว พวกเขาจึงชอบจิบเบียร์ผ่อนคลายกันสักหน่อย
“ไอ้หนู ฉันเห็นกับตานะว่าแกขับไปส่งในโรงพยาบาลก่อนแล้วค่อยออกมาส่งให้พวกเรา” ชายหัวล้านพุงโตคนหนึ่งเรอออกมา
เด็กหนุ่มยิ้มให้ ไม่ได้ตอบอะไร
“ขอโทษด้วยนะครับ”
ผู้ชายคนนั้นยิ้มเยาะแล้วบ่นออกมา “เวรเอ๊ย ระยะทางใกล้แค่นี้แต่ค่าส่งดันแพงขนาดนี้ ฉันชักเสียใจขึ้นมาแล้วสิ”
ที่นี่อยู่ห่างจากศูนย์ฉุกเฉินไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร
เด็กส่งเดลิเวอรี่ไม่อยากมีเรื่อง ทำได้เพียงขอโทษด้วยรอยยิ้ม เตรียมจะจากไป
อีกทั้งเขาไม่ได้มาช้าเกินกำหนด จึงหักเงินไม่ได้
“เอาล่ะ ดื่มเบียร์ขวดนี้ซะ ถือว่าไว้หน้าฉันหน่อย” ชายพุงโตยิ้มน้อยๆ แล้วยื่นเบียร์สโนว์ขวดหนึ่งให้
โจวเจิ้งเด็กส่งเดลิเวอรี่โบกมือปฏิเสธ “ขอโทษด้วยครับ ผมยังต้องทำงานต่อ”
พูดจบโจวเจิ้งก็เตรียมจะออกไป
ดูเหมือนชายพุงโตจะรู้สึกเสียหน้า ทนไม่ไหวจึงยื่นมือออกไป มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าถูกเขากระชากเต็มแรง
อีกหลายคนที่อยู่ด้านหลังหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา
โจวเจิ้งหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เวลานี้เขารู้สึกว่าร่างกายเสียสมดุล ล้มกระแทกพื้นในชั่วพริบตา
เดิมทีล้มนิดหน่อยก็คงไม่เป็นไร!
แต่หลังจากเขาล้มลงก็รู้สึกบิดมวนในท้อง รู้สึกถึงอาการเจ็บเสียดที่แล่นวาบขึ้นมาจากส่วนท้อง
ความเจ็บนี้ไม่ใช่อาการเจ็บจากความเสียหายภายนอก
แต่ความเจ็บเสียดจากในท้อง ทำให้เขาไม่กล้าหายใจแรงอยู่พักใหญ่
ร่างที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นเริ่มขดตัวเข้าหากัน
“เจ็บจัง!”
มองเห็นโจวเจิ้งล้มคว่ำกองอยู่บนพื้นร้องโอดโอย ชายพุงโตคนนี้ค่อนข้างเป็นอันธพาลอยู่แล้ว เห็นเหตุการณ์ก็คร้านจะสนใจอยู่ดี
“แสดงได้ดีนี่ ไปไหนก็ไปเถอะ อย่ามาขวางตาอยู่ที่นี่เลย”
หลังจากด่าไปสองสามประโยคก็หันไปแกะถุงอาหาร
แต่ว่า!
พวกเขาสังเกตเห็นแล้วว่าเด็กส่งเดลิเวอรี่ยังคงฟุบอยู่กับพื้นร้องโอดครวญไม่หยุด เกลือกกลิ้งไปมา
เวลานี้ พวกเขามึนงงกันหมดแล้ว!
ทั้งกลุ่มสบตากัน
นี่คิดจะไถเงินกันเหรอ
โจวเจิ้งในเวลานี้อย่าว่าแต่จะไถเงินใครเลย เขาไม่มีแม้แต่แรงจะกดโทรหาตำรวจหรือกดเบอร์ฉุกเฉิน 120 แล้วด้วยซ้ำ
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาหมดเรี่ยวแรง
เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมจู่ๆ ตนถึงปวดท้องขึ้นมาได้
“ไอ้หนู อย่าแสดงไปหน่อยเลย ก็แค่ล้มไม่ใช่เหรอไง” ชายพุงโตยังคงคิดว่าเขาแกล้งแสดงอยู่
แต่ว่า…
พวกเขาพบว่าเด็กส่งเดลิเวอรี่ยังคงไม่ลุกขึ้นมา แถมยังร้องโอดโอยโหยหวนยิ่งขึ้น
ดึกดื่นแบบนี้รอบข้างไร้ผู้คน อาการแบบนี้เห็นได้ชัดว่า…เหมือนจะไม่ใช่การเสแสร้ง
ชายพุงโตสับสนขึ้นมาทันที เขารีบลุกขึ้นตบรถ
“เหล่าหยาง แกรีบลงมาดูที ไอ้หนุ่มนี่เป็นอะไรไปแล้ว”
ต่อให้เป็นรถเถื่อนก็ยังมีหมอประจำอยู่เหมือนกัน
ถึงแม้ทักษะของหมอพวกนี้จะอ่อนด้อยมากก็ตาม
แต่ว่า…
อย่างน้อยก็ยังนับว่าเป็นหมอคนหนึ่ง
เมื่อเหล่าหยางที่นอนบนเตียงผู้ป่วยได้ยินเสียงตบรถก็รีบลุกขึ้นมา
เขาลงมาทั้งที่ยังไม่สวมเสื้อ พอเห็นเด็กส่งเดลิเวอรี่นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นก็ประคองขึ้นมาทันที
พอดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าเด็กหนุ่มคนนี้หน้าซีดขาว เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงมาไม่ขาดสาย…สีหน้าท่าทางเจ้าตัวมองบ่งบอกถึงอาการฉุกเฉิน!
นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะแสดงออกมาได้!
YOU MAY ALSO LIKE
