เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1580 บ้าแล้ว! บ้าไปแล้ว!
พอเอ่ยประโยคนี้ออกมา! ฉินเสี้ยวยวนนึกสงสัยในชีวิตขึ้นมาทันที นี่.. ออกจะเกินไปจริงๆ ไปหน่อยแล้วมั้ง อนุมัติบรรจุพนักงานประจำปีของแผนกเดียวห้าสิบคนนี่.. จำนวนนี้บ้าไปแล้วใช่ไหม ต่อให้ฉินเสี้ยวยวนมีการศึกษาสูง ก็ยังอดสบถไม่ได้
“เชี่ย”
เรื่องนี้อย่าว่าแต่ฉินเสี้ยวยวนเลย หลังจากผู้อำนวยการโรงพยาบาลทั้งหมดในมณฑลตงหยางทราบเรื่อง ล้วนจะสบถว่า ‘เชี่ย’ ด้วยสีหน้าอิจฉาริษยากันหมด อันที่จริงแล้วการแข่งขันระหว่างโรงพยาบาล ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นการแข่งขันเพื่อแย่งชิงบุคลากร!
เรื่องเงินคุยกันง่าย มีการสนับสนุนจะพัฒนาได้เร็วมาก แต่ถ้าต้องการพัฒนาต่อไป ต้องอาศัยบุคลากรมีความสามารถทุกปีพอเข้าช่วงเดือนแปดเดือนเก้าตามปฏิทินจันทรคติ ก็คือช่วงสงครามชิงตัวคนของมณฑลตงหยาง เมื่อถึงเวลาโรงพยาบาลทุกแห่งจะเปิดรับสมัครทุกคนเริ่มยื่นสมัครได้!
ช่วงเวลานี้ใครเสนอเงื่อนไขดึงดูดใจคนนั้นย่อมได้ผู้สมัครจำนวนมาก! เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องทบทวนเลย! และการได้บรรจุก็คือเงื่อนไขแรกที่คนมีความสามารถคำนึงถึง นักศึกษาแพทย์สุดท้ายก็ค่อนข้างยึดติดกับธรรมเนียม ยังคงคิดว่าได้บรรจุเป็นพนักงานมั่นคงกว่า
ฉินเสี้ยวยวนจินตนาการถึงฉากหนึ่งได้เลย เมื่อถึงเวลานั้น หลังจากเหล่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลทุกแห่งเห็นข่าวรับสมัคร สามมุมมองต้องพังทลายแน่! เรืองรับสมัคร… ก็มีแต่ความเงียบเหงา! แผนกเดียวเปิดรับถึงห้าสิบคน เคยมีเสียที่ไหน คุณทำแบบนี้… รังแกคนอื่นชัดๆ! ฝั่งเรายังไม่แน่ว่าจะได้รับอนุมัติหนึ่งคนต่อหนึ่งแผนกด้วยซ้ำ คุณกลับดีนัก แผนกเดียวรับไปถึงห้าสิบคน ไม่ไว้ชีวิตคนอื่นเลยเหรอ!
เหลยอวิ่นตาเอ่ยยิ้มๆ “อธิการบดีฉิน ผมก็ไม่เคยติดต่อกับศาสตราจารย์เฉินมาก่อน คุณไปคุยกับเขาให้ดีเถอะ รอจนเขาพิจารณาเรื่องบุคลากรเสร็จสิ้นแล้วค่อยส่งเรื่องมาหาผมโดยตรงได้เลย!”
ฉินเสี้ยวยวนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ เขาอิ้มตอบไปว่า “เฮ้อ เจ้าหนุ่มเฉินชางคนนี้เพิ่งมาเมื่อสองสามวันก่อน เดี๋ยวผมจะโทรไปบอกสักหน่อยแล้วกัน”
“ผมจะแจ้งข่าวดีนี้ให้เขารู้แล้วให้เขาไปหารองเหลยเพื่อขอบคุณด้วยตัวเอง ถึงยังไงครั้งนี้คุณก็มอบสภาพแวดล้อมการทำงานที่ยอดเยี่ยมมากให้เขา!”
รองเหลยได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกชื่นใจเหมือนได้กินน้ำผึ้งขึ้นมาทันที!
“โธ่ อย่าถึงขั้นนี้เลย รอจนศาสตราจารย์เฉินมาแล้วอธิการบดีฉินช่วยหาจังหวะสักครั้ง วันหลังก็ให้ผมได้คุยกับศาสตราจารย์เฉินหน่อย ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว… ฮ่าๆ…”
สองจิ้งจอกเฒ่าคุยกันอยู่สักพักจากนั้นก็วางสาย!
ทั้งสองต่างลุกขึ้นมาเดินวนไปวนในห้องด้วยความตื่นเต้น!
ฉินเสี้ยวยวนตื่นเต้นที่ได้บรรจุพนักงานมากขนาดนี้ในคราวเดียว แบบนี้เฉินชางก็เริ่มต้นได้ง่ายมากขึ้น!
ส่วนเหลยอวิ่นตาดีใจที่มีโอกาสได้ทำความรู้จักเฉินชาง! น้ำใจครั้งนี้… ไม่แน่ว่าพอถึงช่วงเวลาคับขันอาจจะมีส่วนช่วยตนได้ หลังจากเฉินชางได้ข่าวเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงได้โทรหาเหลยอวิ่นตาด้วยตัวเอง เหลยอวิ่นต่าย่อมดีใจสุดๆ รู้สึกว่าทั้งหมดนี่ไม่สูญเปล่าเลย!
คุ้มแล้ว!
อย่างไรก็ตามในอีกไม่กี่วันต่อมา หลังจากหน่วยกิจการสถานพยาบาลมณฑลตงหยางประกาศข่าวรับสมัครบุคลากร ทุกคนในวงการแพทย์ของมณฑลตงหยางล้วนตกตะลึงกันถ้วนหน้า!
“เชี่ย… นี่… นี่บ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่ไหมรับคนเยอะขนาดนี้เชียว! นี่โรงพยาบาลอันดับสองกำลังจะผงาดขึ้นมาเหรอ”
“ใช่แน่ๆ แต่แบบนี้ก็เกินไปแล้วมั้ง!”
“ฝั่งโน้นรีบไปสมัครสิ รับคนเยอะขนาดนี้พอถึงเวลาก็จะมีโอกาสเพิ่มมากขึ้น!”
“แล้วใครว่าไม่ใช่ล่ะ!”
“แต่ว่า… นี่มันแผนกฉุกเฉินนะ ฉันไม่ค่อยอยากทำงานแผนกฉุกเฉิน”
“นั่นสิ แผนกฉุกเฉินเหนื่อยเกินไป ฉันก็ไม่อยากไป”
ในอุตสาหกรรมการแพทย์มีเว็บไซต์จัดหางานบางส่วนจะนำข้อมูลที่ผ่านการเรียบเรียงแล้วไปโพสต์ลงอินเตอร์เน็ต ภาพประกาศรับสมัครของโรงพยาบาลอันดับสองแห่งมณฑลตงหยางก็เผยแพร่ออกไปอย่างรวดเร็วดึงดูดความสนใจของคนมากมายได้ภายในชั่วพริบตา
แต่ว่า!
พอทุกคนตรวจสอบดูถึงรู้ว่าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองอยู่ระหว่างก่อสร้างไม่ใช่เหรอ เป็นหน่วยฉุกเฉินแห่งหนึ่งที่เพิ่งจัดตั้งขึ้น จะไปดีไหมนะ มีอนาคตไหม แต่ในขณะที่ทุกคนลังเลอยู่ จู่ๆ หน้าอินเตอร์เฟสของแผนกฉุกเฉินในเว็บไซต์ศูนย์ฉุกเฉินก็มีการอัปเดต!
นั่นคือผังภาพอาคารแปดชั้นหลังหนึ่ง จากนั้นก็เป็นคณะบุคลากร! เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นสำคัญที่สุดคือหน้าแนะนำบุคลากร!
ทุกคนพบว่าในคณะบุคลากรนี้ไม่มีสมาชิกที่ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษเลย แต่ว่า! ผู้อำนวยการที่เป็นหัวหน้าทีมกลับสุดยอดมาก เขาก็คือเฉินชาง!
เมื่อทุกคนเห็นโปรไฟล์เฉินชางก็ถึงขั้นสั่นสะท้าน สุดยอด! ถ้าเข้าร่วมทีมนี้ก็หมายความว่าจะได้ทำงานกับศาสตราจารย์เฉิน! ศาสตราจารย์เฉินเป็นใครล่ะ นี่คือดาวเด่นด้านศัลยกรรมแห่งวงการแพทย์จีน!
ชั่วพริบตานั้น! ข่าวนี้ได้เผยแพร่ออกไปตามเว็บไซต์จัดหางานทั้งหมด ถึงขั้นที่เว็บไซต์จัดหางานแปะเรื่อง ‘แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลตงหยางและเฉินชาง’ ไว้บนแบนเนอร์ที่สะดุดตาที่สุดให้คนเห็นได้ในทันที!
ในเวลาเดียวกันนี้มีสายเรียกเข้ามายังแผนกทรัพยากรบุคคลของโรงพยาบาลจนรับกันไม่หวาดไม่ไหว ล้วนโทรเข้ามาสอบถามเรื่องเฉินชางและข้อมูลการรับสมัคร! พนักงานที่รับผิดชอบดูแลอีเมลและดำเนินการตรวจสอบใกล้จะเป็นบ้าแล้ว!
“พระเจ้าช่วย!”
“นี่ นี่บ้าคลั่งเกินไปแล้วมั้ง เปิดระบบได้วันเดียวในกล่องขาเข้ามีอีเมลหนึ่งพันสองร้อยฉบับแล้ว!”
“เฮ้อ ช่วงนี้ของปีก่อนๆ ก็ต้องทำงานล่วงเวลาเหมือนกัน แต่ปีนี้… ฉันว่าคงต้องผลัดเวรกันมาทำงานแล้ว!”
“ศาสตราจารย์เฉินคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดมากเกินไปแล้วมั้ง พวกเธอว่า… ศาสตราจารย์เฉินวิเศษขนาดนั้นจริงเหรอ”
เจ้าพนักงานธุรการเหล่านี้ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้จริงๆ จึงค่อนข้างสงสัยและใคร่รู้ แต่ว่า…
ชั่วพริบตาเดียวก็มีอีเมลเข้ามาอีกหลายสิบฉบับ เรื่องนี้ทำให้พวกเขาค่อนข้างท้อใจ! สมัยก่อนจำนวนผู้สมัครเข้ามาไม่มากนัก แต่สถานการณ์ตอนนี้เหมือนขังให้หิวโซมาสิบปีแล้วค่อยปล่อยออกไปหากิน
วันต่อมามีอีเมลทั้งหมดสามพันฉบับแล้ว! แถมยังมีเข้ามาเรื่อยๆ อีก! ในแต่ละปีทั้งประเทศมีนักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอกที่สำเร็จการศึกษาเท่าไรกัน แห่มากันสามพันคนแล้ว!
ในช่วงประชุมเปิดภาคการศึกษา จู่ๆ ฉินเสี้ยวยวนตระหนักขึ้นมาว่าการที่ตนตั้งเป้าจะเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำจะเร็วเกินไปหรือไม่ แต่เวลานี้ในวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนียน หลี่ข่ายกำลังตื่นตระหนก!
เนื่องจากเขาพบว่าบรรดานักศึกษาดุษฎีบัณฑิตของวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนียน ดูเหมือนจะไม่สนใจข่าวการรับสมัครของโรงพยาบาลพวกเขาเลย เริ่มพากันหารือว่าจะไปที่โรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลตงหยาง!
ข่าวนี้ทำให้หลี่ข่ายค่อนข้างตระหนก อย่างไรก็ตาม… นี่คือการดึงตัวคนไปใช่ไหม แต่ตนกลับหาหลักฐานยืนยันไม่ได้เลย ถึงอย่างไรเฉินชางก็มีชื่อเสียงโด่งดังมากจริงๆ ขอเพียงเขียนบอกในประกาศรับสมัครสักประโยคก็ทรงพลังมาก
‘ยินดีต้อนรับเข้าสู่การเป็นบุคลากรรุ่นบุกเบิกชุดแรก ศาสตราจารย์เฉินสร้างสรรค์ศูนย์ฉุกเฉินที่ดีที่สุดในมณฑลตงหยาง!’
เห็นได้ชัดว่าประโยคนี้ยิ่งใหญ่ทรงพลังมาก แต่ก็ไม่มีใครว่ากล่าวได้เพราะนี่คือเฉินชาง!
ต้องกล่าวว่าขณะที่หลายคนเป็นสุขก็มีหลายคนที่เป็นทุกข์อยู่ เนื่องจากเผชิญแรงกดดันจากสถาบันอื่นๆ ฉินเสี้ยวยวนจำเป็นต้องประกาศข่าวว่า ‘ตอนนี้จำนวนผู้สมัครเข้าร่วมและผู้ได้รับการเสนอชื่ออยู่ในอัตราส่วน 100:1 หวังว่าทุกท่านจะใชวิจารณญาณในการสมัคร’
น่าเสียดาย! ข่าวนี้ไม่เป็นผลเลย วันต่อมาขณะที่เพิ่งเข้างาน พนักงานดูแลอีเมลของแผนกทรัพยากรบุคคลเพิ่งนั่งประจำที่เปิดคอมพิวเตอร์และกล่องอีเมล พอเห็นอีเมลขาเข้าก็ตะลึงงันทันที!
“หัวหน้าคะ! รีบดูเถอะค่ะนี่มัน… จู่ๆ ก็มีอีเมลสมัครงานจากต่างประเทศส่งเข้ามาสามร้อยกว่าฉบับ!”
“แถมยัง… ยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อีก! บ้าไปแล้วใช่ไหม”
YOU MAY ALSO LIKE
