เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 605 ส่วนเสริมของเจวี้ยนหร่าน 5 ความหึง หวงและฝีมือของนายท่านเจวี้ยนไปจนถึงหนังสือ การแตูน

ไม่ไกลนัก รถคันสีดําขับเข้ามาช้าๆ เฉิงเจวี้ยนลงมาจากที่นั่งคนขับ

ฉินหร่านลงรถพลางคุยโทรศัพทแกับนักวิชาการเลี่ยว “นักวิชาการเลี่ยว วันนี้ฉันไปไม่ได้แล้ว ต้องรบกวนคุณที่ ห้องปฏิบัติการด้วย”

เดิมทีที่บอกว่าตอนบ่ายจะไปห้องปฏิบัติการ หลังจาก เรื่องนี้ออกมา เธอจึงไปไม่ได้

เดิมทีการทดลองของเธอเกี่ยวข้องกับนิวเคลียรแและการ แผ่รังสีที่ใหญ่มาก

ทั่วทั้งในอาณาเขตของห้องปฏิบัติการล้วนอันตรายมาก นี่จึงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่การทดสอบนิวเคลียรแจะต้อง ดําเนินการอยู่ใต้ดินเสมอ ถึงกับกล่าวได้ว่า เหล่านักวิจัยของห้องปฏิบัติการทุกคน จะต้องเอาชีวิตเข้ามาไว้กับการทดลองทุกวัน ในสถานการณแเช่นนี้ของเธอ…แน่นอนว่าไม่สามารถอยู่ที่ ห้องปฏิบัติการนั่นต่อได้แล้ว ฉินหร่านก้มหน้าและรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย ราวกับนึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นสักวัน ได้ยินดังนั้น นักวิชาการเลี่ยววางอุปกรณแในมือลง เขา ไตร่ตรองอยู่สักพัก “โอเค เธอไม่เป็นไรนะ?” ฉินหร่านเงยหน้าแล้วส่งเสียง “อา ไม่เป็นไร คุณไม่ต้อง ห่วง ไว้ค่อยบอกคุณทีหลัง”

ตอนที่ห้องปฏิบัติการกําลังใจตึงเครียด เธอไม่สามารถ พูดได้ว่าจงใจจะจากไป และช่วงเวลาพักร้อนโดยปกติยังต้อง ขอลาด้วย

เธอวางสาย เฉิงเจวี้ยนจึงถือโทรศัพทแแล้วก้มมองเธอ “ลาแล้วรึยัง”

“อา” ฉินหร่านค่อนข้างหงุดหงิด

เฉิงเว่ยผิงไม่ปริปาก เรื่องนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ตอนที่ทั้งฉินหร่านและเฉิงเจวี้ยนออกมาจาก โรงพยาบาล เฉิงเจวี้ยนเอาแต่รับสายโทรศัพทแไม่หยุดหย่อน

เป็นไปได้ว่าฉินหร่านอาจจะหงุดหงิดเพราะได้ยิน โทรศัพทแดัง

แม้แต่โทรศัพทแจากฉินซิวเฉินยังโทร.มาหาเฉิงเจวี้ยน

“คุณหนูฉิน” จิน-มู่-สุ่ย-หั่ว-ถู่ยืนเรียงแถวที่ประตูแล้ว พูดขึ้นอย่างเคารพทีละคน

เฉิงมู่ยังแอบใช้สายตามอง ฉินหร่านเกือบจะอยากสู้กับ เขาสักยก

“นี่คือคุณปูาหลี่” พวกเฉิงสุ่ยหลีกทาง เมื่อเข้าไป จึง แนะคุณปูาที่เพิ่งมาที่คฤหาสนแให้ฉินหร่านและเฉิงเจวี้ยน “นายท่านฉินคนที่หกหามาให้”

เรื่องนี้ของฉินหร่านสร้างกลิ่นอายความมีชีวิตชีวาให้ เมืองหลวง

เฉิงเวินหรูยังมาไม่ถึง พ่อบ้านตระกูลเฉิงส่งของใช้จําเป็น มาก่อน

คนของตระกูลฉินแทบจะอยากย้ายมาอยู่ที่คฤหาสนแกับ ฉินหร่านเสียด้วยซ้ํา

วินาทีแรกที่ฉินซิวเฉินรู้เรื่องนี้ก็ได้หาคุณปูาอายุมากมา ดูแลฉินหร่านที่ตระกูลเฉิง เนื่องจากทั้งสองตระกูลต่างไม่มี หญิงแก่ที่น่าไว้วางใจได้เลย

เฉิงเวินหรูเพียงคนเดียวยังเป็นโสดอยู่

เฉิงเจวี้ยนไว้ใจคนที่ฉินซิวเฉินหามา เขาหันไปพยักหน้า ทางคุณปูาหลี่ “คุณปูาหลี่ จากนี้ไปต้องลําบากคุณเป็นอย่าง มาก”

“ไม่ลําบากเลย ไม่ลําบาก” คุณปูาหลี่รีบโบกมือ

**

ตอนที่สถาบันวิจัยรู้เรื่องของฉินหร่านก็เป็นวันที่สองแล้ว แผนกดูแลได้รับใบรายงานของฉินหร่าน

หนานฮุ่ยเหยาและรุ่นพี่เยี่ยแทบจะระเบิดโทรศัพทแของ ฉินหร่าน ถ้าไม่ใช่เพราะยุ่งอยู่กับการทดลองคงจะรีบไปหา ฉินหร่านเป็นแน่

ฉินหร่านและเฉิงเจวี้ยนย้ายกลับมาที่ถิงหลานแล้ว

คฤหาสนแค่อนข้างอยู่ไกล ไม่ค่อยสะดวกต่อการเข้าเมือง

ตอนนี้ฉินหร่านกําลังนั่งอยู่ที่โซฟาด้านล่าง สวมหูฟใง สบายๆ พูดคุยกับพวกหนานฮุ่ยเหยา

“รุ่นน้อง ถ้าเธอไม่มีปใญหา ช่วยฉันทําวิทยานิพนธแจบ การศึกษาของนักเรียนด้วย” รุ่นพี่เยี่ยวางรายงานการทดลอง แล้วครุ่นคิดสักพักจึงบอกฉินหร่าน “สี่คน”

ฉินหร่านไปที่ห้องวิจัยไม่ได้ ในห้องปฏิบัติการนอกจาก ฉินหร่านและนักวิชาการเลี่ยวแล้ว ภาระของรุ่นพี่เยี่ยที่ เก่งกาจที่สุดมีมากมาย

ในภาคการศึกษานี้ของเขายังต้องเอาวิทยานิพนธแของ ผู้สําเร็จการศึกษาสาขาวิชาวิศวกรรมอัตโนมัติของ มหาวิทยาลัยเมืองหลวงทั้งสี่มาด้วย

ฉินหร่านพิงโซฟา มือกดเล่นสายหูฟใง ได้ยินเช่นนั้นจึงนิ่ง ไปเล็กน้อย “…จะดีเหรอ”

เธอยังเรียนไม่จบเลย

“ต้องดีสิ” รุ่นพี่เยี่ยอดยิ้มไม่ได้ “แชมป฼ ICNE อายุ 21 ปี เป็นนักวิจัยระดับสอง เธอรู้รึเปล่าว่าแฟนคลับแผนกฟิสิกสแ ของเธอมีกี่คน คณบดีเจียงจะต้องไว้วางใจวิทยานิพนธแที่เธอ วิพากษแวิจารณแแน่”

ตําแหน่งที่สถาบันวิจัยฟิสิกสแในปใจจุบันของฉินหร่านคือ นักวิจัยอันดับสอง

เหมาะสมอย่างยิ่งที่ให้เธอจัดการวิทยานิพนธแ

รุ่นพี่เยี่ยพูดจบจึงลากฉินหร่านเข้ากลุ่มวิทยานิพนธแ สี่คน ของกลุ่มวิทยานิพนธแนี้คือนักเรียนที่เขาต้องการรับ

เขาบอกกับพวกนักเรียนว่าจะเปลี่ยนอาจารยแผู้นําของ พวกเขา จากนั้นจึงส่งวิทยานิพนธแที่ต้องจัดการให้ฉินหร่าน แล้วทําการทดลองของตัวเองต่อ

ให้ฉินหร่านจัดการวิทยานิพนธแของนักเรียนทั้งสี่คน

ช่วงนี้ฉินหร่านไม่มีธุระอะไร ก่อนหน้านี้เธอต้องพา หลินซือหรานไต่ระดับไปที่สิบเก้าดาว แต่เนื่องจากระดับที่สูง สร้างความลําบากให้หลินซือหรานมากไป ฉินหร่านจึงมอบ งานนี้ให้เฉิงเจวี้ยน

ส่วนลู่จือสิง ยังคงจัดการรหัสที่มาอยู่เงียบๆ

ข้อโต้แย้งการจบการศึกษาของนักเรียนสี่คนนี้จะมาในไม่ ช้า

ฉินหร่านใส่ใจในวิทยานิพนธแของพวกเขา

เฉิงเจวี้ยนห่างหายจากงานสถาบันวิจัยทางการแพทยแไป เกินครึ่ง ใช้เวลาเกือบทั้งวันอยู่กับฉินหร่านที่บ้าน นอกจากนั้นก็อนุมัติเอกสาร

วันนี้ยังคงอยู่ห้องหนังสือ

ฉินหร่านนั่งพลิกเปิดวิทยานิพนธแของบัณฑิตจบใหม่ทั้งสี่ อยู่ตรงข้ามกับเขา

ความอดทนของเธอต่ําอยู่เสมอ หลังจากรับช่วงต่อ วิทยานิพนธแของบัณฑิตจบใหม่ทั้งสี่ จึงพบว่านักเรียนทั้งสี่คน มีปใญหาที่ใหญ่มาก

เมื่อพลิกเปิดวิทยานิพนธแของนักเรียนคนแรก ฉินหร่าน อดไม่ได้ที่จะใช้มือกดหน้าผาก

ปใญหาที่เธอแนะนําไปก่อนหน้านี้ยังไม่ได้แก้ไข

“ฉันช่วยเธอดู” เธอเพิ่งจะเอนพิงเก้าอี้ เฉิงเจวี้ยนที่อยู่ ฝใ่งตรงข้ามเอื้อมมือดึงเอาข้อมูลในมือของเธอไป

“คุณดูสิ ความผิดพลาดระดับต่ําเช่นนี้พวกคุณที่เรียน แพทยแต่างก็รู้” ฉินหร่านแตะนิ้วที่โต฿ะ “พวกเขาไม่จริงจังเลย ไม่เหมือนกับตอนพาหลินซือหรานเล่นเกม”

เฉิงเจวี้ยนได้ยินดังนั้น จึงเงยหน้ายิ้มมองเธอ “คอมพิวเตอรแอยู่ด้านหลังเธอ ฉันจะช่วยเธอดูวิทยานิพนธแ ของสี่คนนี้”

แม้ว่าเฉิงเจวี้ยนจะไม่ได้เรียนฟิสิกสแ แต่ช่วงสองปีนี้ที่ช่วย ฉินหร่านดูการทดลอง ข้อมูลการคํานวณจึงพอรู้บ้าง

โดยเฉพาะวิทยานิพนธแเหล่านี้ เขายังเคยช่วยฉินหร่าน วิจัยการทดลองมาแล้ว

เขาจึงสามารถหาปใญหาเจอได้ส่วนหนึ่ง

“คุณดูก่อนเลย ฉันจะรอ”ฉินหร่านหยิบคอมพิวเตอรแมา เปิดเครื่องถามหลินซือหรานว่าจะเล่นเกมรึเปล่า

เฉิงเจวี้ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองดูเธอและเกมแล้วส่ายหน้า ยิ้ม

ด้านนอก คุณปูาหลี่เทซุปเข้ามาให้ เห็นฉินหร่านนั่งอยู่ หน้าคอมพิวเตอรแ อยากพูดบางอย่าง เฉิงเจวี้ยนจึงเรียกเธอไว้ อย่างใจเย็น “คุณปูาหลี่ ให้เธอเล่นไป เอาซุปมาให้ฉัน”

“ได้เลย” คุณปูาหลี่ยื่นซุปในมือให้เฉิงเจวี้ยนแล้วกําชับ “คุณท่าน วันนี้คุณต้องให้คุณหญิงดื่มให้ได้นะ”

เฉิงเจวี้ยนพยักหน้าเล็กน้อย

คุณปูาหลี่มองเขาอย่างไม่ค่อยสบายใจแล้วออกไป

ตอนที่ออกไปก็อดที่จะมองเฉิงเจวี้ยนอย่างถอนหายใจ ไม่ได้ มาคฤหาสนแได้ไม่กี่วัน เธอก็รับรู้ถึงความเข้ากันได้ของ ทั้งสองท่านนี้

เธอมักจะไม่สนับสนุนให้คุณฉินเล่นเกมคอมพิวเตอรแ เพราะจะมีผลต่อลูก แต่สําหรับคุณเฉิงแล้วเอาแต่ต่อรองแล้ว ต่อรองอีก

คุณฉินมีคนรักที่ดีขนาดนี้ นับเป็นชัยชนะในตระกูลของ ชีวิตอย่างแท้จริง

คุณปูาหลี่ยิ้ม

** ตอนค่ํา เฉิงเจวี้ยนยังคงช่วยฉินหร่านดูวิทยานิพนธแ เฉิงสุ่ยและเฉิงจินกําลังรายงานปใญหาอยู่ด้านข้าง

เฉิงเจวี้ยนฟใงไปพลางแก้ไขไป

เขาทําสองอย่างพร้อมกันเสมอ เฉิงจินและเฉิงสุ่ยจึงชิน แล้ว

เฉิงเจวี้ยนอ่านจบไปสองฉบับแล้ว หลังจากอ่านจบ เขา วางวิทยานิพนธแกลับแล้วหยิบเอาวิทยานิพนธแฉบับที่สอง ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

ตอนที่หยิบออกมาเปิดที่หน้าแรก ซองจดหมายรูปหัวใจ สีชมพูก็ร่วงออกมาจากในวิทยานิพนธแ

จดหมายซองสีชมพูร่วงลงที่พื้น ถูกเขียนด้วยปากกาสีดํา ว่า เกเอสวิน

“จากตลาด…” เฉิงจินรายงานไปครึ่งหนึ่งจู่ๆ ก็หยุดไป มองดูจดหมายรักที่หล่นอยู่บนโต฿ะ แล้วเงียบไปพร้อมกันทั้ง เฉิงสุ่ย

ด้วยประวัติและรูปลักษณแของฉินหร่าน การได้รับ จดหมายรักเป็นเรื่องปกติมาก

“พูดต่อ” เฉิงเจวี้ยนเก็บจดหมายรักด้วยท่าทีสงบนิ่ง วางไว้ในลิ้นชัก

“อา” เฉิงจินรีบรายงานต่อทันที

วันนี้เฉิงเจวี้ยนจัดการธุระไปมากมาย

หลังจากรอเขากลับไปที่ห้อง ฉินหร่านยังไม่นอน เธอ ลากเก้าอี้มานั่งที่หัวเตียง ในมือพลิกเปิดหนังสือการแตูนอย่าง ใจเย็น

“ทําไมยังไม่นอน” เฉิงเจวี้ยนวางโทรศัพทแไว้ด้านข้าง มือ ยันหัวเตียง ก้มหน้าจูบเธอ

ฉินหร่านน้ําเสียงครุมเครือ “นอนกลางวันแล้ว”

“อา” เฉิงเจวี้ยนตอบแบบไม่มีเสียง “ฉันช่วยเธอจัดการ เสร็จแล้ว พรุ่งนี้ให้ฉันแจ้งให้พวกเขามาเอาไปไหม”

ถิงหลานอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง ช่วงนี้ฉินหร่านไม่ยุ่ง เดิมทีอยากไปส่งด้วยตัวเองด้วย แต่ได้ยินเฉิงเจวี้ยนบอกจึง ไม่ได้ขัด แม้ว่าความนิยมของเธอจะเงียบไปครึ่งปีแล้วก็ตาม

ช่วงเวลาครึ่งปี สําหรับคนสาธารณะแล้ว ง่ายต่อการที่ จะถูกคนในอินเทอรแเน็ตลืมเลือน

แต่มหาวิทยาลัยเมืองหลวงรู้ว่าคนอย่างเธอมีอยู่มาก โดยเฉพาะช่วงนี้ที่เกรงว่าฉินหร่านจะลําบาก จึงให้ทั้งสี่คน มาถิงหลานจะดีกว่า

** วันต่อมา เจ็ดโมงเช้า

นักเรียนทั้งสี่คนมาถึงที่นี่ตรงเวลา

ทั้งสี่คนเป็นนักเรียนแผนกฟิสิกสแของมหาวิทยาลัยเมือง หลวง ข่าวลือเกี่ยวกับฉินหร่านมีมากมายในมหาวิทยาลัย เมืองหลวง โดยเฉพาะรายการของฉินซิวเฉิน

เนื่องจากสถาบันวิจัยถูกเก็บเป็นความลับภายในประเทศ สถานะของฉินหร่านที่สถาบันวิจัยจึงมีนักเรียนทั่วไปที่รู้อยู่ไม่ มาก ไม่อย่างนั้นตัวตนของเฉินซูหลานคงไม่เป็นความลับอีก ต่อไป

ตอนนี้นักเรียนทั้งสี่คนต่างคิดไม่ถึงว่าฉินหร่านจะกลับมา อาศัยที่ราคาแพงอย่างถิงหลาน

เมื่อกดออดและประตูเปิดออก พวกเขาก็เห็นชายคน หนึ่งที่สวมชุดอยู่บ้าน

ใบหน้าของเขาคมคาย ท่าทางสุภาพ เห็นทั้งสี่คนเขาจึง หลีกทาง “นักเรียนของหร่านหร่านสินะ เข้ามาก่อน”

ท่าทีของเขาสุภาพมากแต่กลับมีออร่าแข็งแกร่ง ร่างกาย ดูสดชื่น ทั้งสี่คนไม่กล้าพูดจา

เฉิงเจวี้ยนให้เฉิงมู่รินชาให้ทั้งสี่คน มองไปที่ด้านบนแล้ว หัวเราะเบาๆ “เธอยังนอนอยู่ ฉันจะขึ้นไปเรียกให้ พวกคุณ รอสักครู่”

ทั้งสี่คนโดยเฉพาะเกเอสวินที่นั่งอยู่ตรงกลางไม่พูดจา

มีแค่เฉิงมู่ที่เข้าไปพูดกระซิบกับเฉิงจิน “ไม่ใช่ว่านาย ท่านเจวี้ยนช่วยคุณฉินแก้เสร็จแล้วหรอกเหรอ ทําไมยังต้อง ไปเรียกคุณฉินลงมา”

ในเวลานี้ เฉิงเจวี้ยนไม่สามารถส่งเสียงรบกวนฉินหร่าน ได้ในตอนเช้า ดังนั้น เวลานอนของตัวเองจึงได้ล่าช้าไปถึง แปดโมงเช้า

ได้ยินดังนั้น เฉิงจินไม่พูดจา เพียงก้มหน้านึกถึงจดหมาย รักที่ร่วงลงบนโต฿ะเมื่อคืนอย่างอธิบายไม่ถูก รู้สึกค่อนข้างเห็น ใจชายหนุ่มที่ชื่อเกเอสวิน คงถูกทําให้สะเทือนใจไปมากเลย สินะ

**

ในขณะเดียวกัน

ที่นครเซี่ยงไฮ้ จุดจบตอนท้าย

ที่สํานักงาน หญิงสาวสวมแว่นมองชายที่อยู่ตรงข้าม “บรรณาธิการเสิ่น วันนี้คุณเสนอชื่อของตะเกียงวิเศษออกไป อีกแล้วเหรอ คุณแน่ใจแล้วสินะ ถ้าครั้งนี้เขายังไม่ปรากฏตัว

ออกมาแล้วไม่อัปเดต อย่างน้อยห้าปีนี้คุณอย่าได้คิดว่าจะ เลื่อนตําแหน่งเชียว

“