เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 275 พญายักษ์ดึกดำบรรพ์ ภัยจากครรภ์ปีศาจ

เมื่อมองตามสายตาของพระสนมอวี้นี้ไป ก็เห็นเจียงเช่อยืนอยู่หน้าเตาหลอมโอสถที่แตกกระจาย

เขาเปลือยท่อนบน ทั้งร่างสั่นเทา บนกายามีอักขระโลหิตหน้าตาประหลาดผลุบโผล่ ทุกครั้งที่พวกมันโผล่ออกมาก็จะเปลี่ยนไปเป็นลักษณะใหม่เสมอ

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…”

เจียงเช่อสีหน้าเคร่งเครียด ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ในตอนนี้เอง จู่ๆ เจียงฉางเซิงก็โผล่มาตรงหน้าเขา

เจียงเช่อเห็นเจียงฉางเซิงก็เหวี่ยงหมัดออกไปต่อยเขาตามสัญชาตญาณ

เปรี้ยง!

ทว่าเจียงฉางเซิงคว้าหมัดของเจียงเช่อเอาไว้ได้ เขาออกแรงเพียงเล็กน้อย เจียงเช่อก็เจ็บปวดจนต้องสูดลมหายใจดังเฮือก แล้วทรุดลงคุกเข่าเบื้องหน้าเขา

“เจ้าเป็นใคร…”

พระสนมอวี้มองแผ่นหลังของเจียงฉางเซิงแล้วร้องตะโกนด้วยความตกใจ แต่เจียงฉางเซิงไม่สนใจนาง เขาเริ่มสำรวจร่างกายของเจียงเช่อ

พระสนมอวี้สังเกตเห็นดวงตะวันน้อยด้านหลังศีรษะของเจียงฉางเซิง ทันใดนั้นนางก็นึกคำตอบออก นางจึงสงบลง ไม่กล้ารบกวนเจียงฉางเซิง

เจียงฉางเซิงใช้พลังอาคมของตนเองปรับเลือดลมในร่างเจียงเช่อพลางถามว่า “เจ้าฝึกอะไรอยู่กันแน่”

เจียงเช่อรู้สึกได้ว่าตนเองกลับมาควบคุมร่างกายได้แล้ว จึงยิ้มเจื่อนตอบว่า

“วิชาเทพลักสวรรค์ขอรับ ได้ยินมาว่าเป็นหนึ่งในสิบยอดวิชาเทพของเผ่าราชา ก่อนหน้านี้จู่ๆ เลือดลมก็ไหลย้อนกลับ ควบคุมลมปราณไม่ได้ ในสมองข้ามีภาพที่ไม่ปะติดปะต่อกันมากมาย เหมือนจะเป็นความทรงจำตอนยังมีชีวิตของอสูรเหล่านี้”

เจียงฉางเซิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ในร่างของเจียงเช่อมีพลังแห่งเคราะห์กรรมอยู่สายหนึ่ง

พลังแห่งเคราะห์กรรมสายนี้เกี่ยวเนื่องกับโลหิตมากมายที่อยู่ในร่างของเขา

“วิชาเทพลักสวรรค์… น่าสนใจทีเดียว”

เจียงฉางเซิงฟังเจียงเช่อเล่าเกี่ยวกับวิชาเทพลักสวรรค์แล้วคิดในใจเงียบๆ

วิชาเทพลักสวรรค์ทำให้ขโมยพลังจากสายเลือดของเผ่าพันธุ์อื่นมาได้ มันระดับสูงยิ่งกว่าธรรมยุทธ์สวรรค์วิวัฒน์

วิชาธรรมยุทธ์สวรรค์วิวัฒน์ทำได้เพียงขโมยความสามารถแต่กำเนิดของสัตว์อสูรมา ทว่าวิชาเทพลักสวรรค์พัฒนาสายเลือดในร่างกายตนเองได้โดยตรง เมื่อฝึกฝนสำเร็จก็เท่ากับช่วงชิงสายเลือดของสิ่งมีชีวิตอื่นมาครองได้ในเวลาสั้นๆ เร็วยิ่งกว่าวิชาธรรมยุทธ์สวรรค์วิวัฒน์

เจียงเช่ออาศัยวิชานี้ขโมยสายเลือดของสัตว์อสูรที่อายุยืนมาเพิ่มอายุขัย แต่จนใจที่เขาขโมยสายเลือดมามากเกินไปแล้ว ในนั้นมีอสูรโชคชะตาอยู่ไม่น้อย เขาจึงเข้าไปเกี่ยวพันกับเคราะห์กรรมมากเกินไป จนทำให้พลังแห่งเคราะห์กรรมปั่นป่วนอยู่ภายในร่าง

นี่ก็คือข้อด้อยของวิชาเทพลักสวรรค์ บางทีสมัยที่วิชานี้อยู่ในมือเผ่าราชาไท่ฮวง พวกเขาอาจขโมยแต่สายเลือดที่แข็งแกร่งเท่านั้น ไม่เหมือนเจียงเช่อที่ขโมยมั่วซั่ว

หลายปีที่ผ่านมา เจียงเช่อดูดซับสายเลือดไปเกือบจะร้อยเผ่าพันธุ์ น่าเหลือเชื่อจริงๆ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือกลิ่นอายของเขายังคงเหมือนเผามนุษย์ มีเพียงคุณสมบัติของกายเนื้อที่เปลี่ยนแปลงจากเดิม

วิชาเทพลักสวรรค์ลักนภาเปลี่ยนตะวันโดยมิให้ลิขิตสวรรค์สอดส่องพบ

เจียงฉางเซิงใช้พลังอาคมของตนสะกดพลังแห่งเคราะห์กรรมเอาไว้ โชคดีที่เขาได้ตำหนักยมโลกมาครองแล้ว จึงเริ่มศึกษาพลังแห่งเคราะห์กรรมมาก่อนหน้านี้ มิเช่นนั้นยามนี้เขาคงสัมผัสการมีอยู่ของพลังแห่งเคราะห์กรรมไม่ได้

“หลังจากนี้ไม่ต้องฝึกต่อแล้ว มิเช่นนั้นเจ้าจะสูญเสียการควบคุมร่างกาย วิชาเทพลักสวรรค์ยอดเยี่ยมก็จริง แต่ข้อดีที่เหนือธรรมดาย่อมนำมาซึ่งผลเสียที่เหนือธรรมดาเช่นกัน เข้าใจหรือไม่”

เจียงฉางเซิงกำชับ เจียงเช่อพยักหน้ายิ้มจืดเจื่อน

หลังจากนั้นเจียงฉางเซิงก็ให้เขาหยิบวิชาเทพลักสวรรค์ออกมา เขาจึงให้พระสนมอวี้ไปหยิบทันที

วิชาเทพลักสวรรค์ถูกบันทึกอยู่บนกระดูกชิ้นหนึ่ง เจียงฉางเซิงรับแผ่นกระดูกมาแล้วสำรวจดูอย่างละเอียด ไม่นานเขาก็ค้นพบความผิดปกติ วิชาเทพลักสวรรค์ฉบับนี้เป็นเพียงฉบับที่ไม่สมบูรณ์เท่านั้น เขาบอกเรื่องที่ค้นพบกับเจียงเช่อ เจียงเช่อฟังจบก็นึกหวาดกลัวทันใด ฝ่ายพระสนมอวี้ก็ละอายใจนัก

เจียงฉางเซิงทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งก่อนจากไป

“หากวิชานี้เป็นสิ่งที่เผ่าภูตมอบให้ เช่นนั้นพวกเจ้าคงต้องพิเคราะห์เจตนาของเผ่าภูตดูสักหน่อยแล้ว ลองสืบดูซิว่าเผ่าภูตมีผู้ใดฝึกวิชานี้หรือไม่”

พระสนมอวี้ยืนตะลึงอยู่กับที่ ส่วนเจียงเช่อขมวดคิ้วจนเป็นปม

พระสนมอวี้เห็นสายตาของเจียงเช่อก็กัดฟันเอ่ยว่า “ข้าไม่แน่ใจว่าในเผ่าภูตมีผู้ใดกำลังฝึกวิชานี้อยู่หรือไม่ ข้าจะให้คนกลับไปสืบ…”

นางยกมือจับท้องน้อยของตนเองตามสัญชาตญาณ ความหวาดกลัวฟุ้งกระจายกลับมาในดวงตาใหม่ แต่เดิมเจียงเช่อคิดจะตั้งคำถาม แต่เมื่อเห็นท่าทางของนาง จู่ๆ เขาก็เงียบไป

จากนั้นเขาก็หวนนึกถึงคำพูดสมัยที่เจียงซิงยังมีชีวิตอยู่ หรือว่าเผ่าภูตจะมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่จริงๆ

แม้เผ่าภูตจะเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญา แต่พลังของพวกเขาอ่อนแอจนสู้ต้าจิ่งไม่ได้เสียด้วยซ้ำ เจียงฉางเซิงพยากรณ์ดูแล้ว เผ่าภูตเชิญตัวตนขั้นผู้ยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินให้มาลงมือไม่ได้ด้วยซ้ำไป เผ่าพันธุ์เช่นนี้เขาย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตา

หลิงเฟิงที่พระสนมอวี้กับพวกหลินเฮ่าเทียนรู้จักนับว่าเป็นพวกใสซื่อ แต่ในเมื่อเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญา ในเผ่านั้นย่อมมีคนจิตใจทะเยอทะยานอยู่แล้ว ในหนึ่งเผ่าพันธุ์ย่อมมีทั้งคนดีและคนเลว

เจียงฉางเซิงคร้านจะสอดมือเข้าไปยุ่งด้วยตนเอง พอกลับถึงเรือนเขาก็เริ่มนั่งสมาธิฝึกวิชา

ครึ่งปีให้หลัง เจียงเช่อก็มาหา

“คนในเผ่าของพระสนมอวี้แจ้งว่า ในเผ่าภูตเกิดการเปลี่ยนแปลง มีบางคนคิดจะเล่นงานเผ่ามนุษย์จริงๆ วิชาเทพลักสวรรค์นั้นเป็นสิ่งที่เชื้อพระวงศ์องค์หนึ่งของเผ่าภูตได้มา…”

เจียงเช่อยิ้มขื่น ตนเองประมาทแล้วจริงๆ เหตุไฉนจึงไว้ใจเผ่าพันธุ์หนึ่งง่ายดายเช่นนั้น

เชื้อพระวงศ์หรือ น่าสนใจ แม้เผ่าภูตจะอ่อนแอแต่ระบบการปกครองพัฒนาได้สมบูรณ์ทีเดียว แม่นกกระจอกจะตัวเล็กแต่อวัยวะทั้งห้าก็มีครบสินะ

เจียงฉางเซิงเอ่ยขึ้นมาว่า “แม่นางจี เจ้าลองเดินทางไปเยือนสักหนสิ จะได้ฝึกวิชาด้วย”

ผู้แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าภูตไม่ได้แข็งแกร่งกว่าจีอู่จวินสักเท่าใด จีอู่จวินได้ยินดังนั้นก็กลับเข้าไปสวมเกราะในห้องทันที

เจียงเช่อลังเลครู่หนึ่งก็ยอมพูดเรื่องที่พระสนมอวี้กำลังตั้งครรภ์ออกมา

“ไม่ว่าอย่างไรพระสนมอวี้ก็รักข้าอย่างลึกซึ้งจริงๆ ข้าไม่ต้องการขับไล่นาง อีกทั้งนางยังอุ้มท้องลูกของข้าอยู่ ข้าอยากให้นางคลอดเด็กออกมา เพียงแต่ว่าเด็กคนนี้สืบทอดสายเลือดในตอนนี้ของข้า เกรงว่าคงจะไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา ท่านเห็นว่า…”

เจียงเช่อเอ่ยอย่างลำบากใจ

เวลาผ่านไปครึ่งปีแล้ว ชีวิตของเด็กน้อยในท้องของพระสนมอวี้แข็งแกร่งขึ้นทุกวันจนแม้แต่เขายังตกใจ

เจียงฉางเซิงหลับตาลงแล้วตอบว่า “อืม หลังจากนี้ก็พาเขามาที่นี่เถอะ ข้าจะช่วยเจ้าเลี้ยงดูเขาเอง”

เขาจับสัมผัสกลิ่นอายของเด็กคนนั้นได้ตั้งนานแล้ว ไม่ธรรมดาจริงๆ เพิ่งจะอยู่ในครรภ์เจ็ดเดือน พลังชีวิตก็แข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วเสียอีก

ก่อนหน้านี้เขาลองพยากรณ์หาว่าผู้มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมที่สุดในต้าจิ่งอยู่ที่ใด ปรากฏว่าคนผู้นั้นอยู่ในครรภ์ของพระสนมอวี้

เจียงเช่อผสานสายเลือดของสัตว์อสูรเกือบร้อยชนิดเข้ากับตนเอง แม้ตัวเขาจะถูกผลร้ายสะท้อนกลับเพราะพลังแห่งเคราะห์กรรม แต่ไม่แน่ว่าลูกของเขาจะเป็นเช่นนั้น หากลูกของเขาสืบทอดสายเลือดนี้มาได้อย่างสมบูรณ์ เด็กคนนี้ย่อมเป็นคนที่คุ้มค่าให้ตั้งตาคอยอย่างแท้จริง

เจียงเช่อได้ยินก็ดีใจนัก เขารีบคารวะขอบคุณเจียงฉางเซิง

จีอู่จวินสวมเกราะทองเรียบร้อยแล้ว นางถือทวนเงินวิญญาณมังกรตามเจียงเช่อลงไปจากเขา นางต้องสอบถามรายละเอียดของสถานการณ์กับเจียงเช่อเสียก่อนไปพลางถามอย่างสงสัยใคร่รู้

“นายท่าน เหตุใดท่านจึงตกปากรับคำช่วยเขาเลี้ยงลูก หรือว่าท่านคิดถึงหลานๆ เสียแล้ว”

เจียงฉางเซิงมองมันแล้วเอ่ยว่า “ข้าย่อมไม่ว่าง หลังจากนี้เจ้าช่วยข้าดูแลเขาแล้วกัน”

ปีเหยียนหยวนที่สาม กลางเดือนเจ็ด

จีอู่จวินกลับมาแล้ว นางสังหารองค์ชายเผ่าภูตตนนั้น พร้อมกับช่วยให้พี่ใหญ่ของพระสนมอวี้แย่งชิงอำนาจมาสำเร็จ

ภายในเผ่าภูตมีตัวตนขั้นถ้ำสวรรค์เก้าอยู่ แต่พลังของเผ่าภูตเวลาใช้ต่อสู้กลับอ่อนแอเหลือเกิน เขาถูกจีอู่จวินข้ามระดับขั้นสังหาร

แน่นอนว่ากระบวนการระหว่างนั้นไม่ง่าย แต่จีอู่จวินไม่ผิดต่อภารกิจ นางประหารโจรกบฏได้สำเร็จ หลังนางกลับมาไป๋ฉีก็เข้าไปวอแวถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับนาง เจียงฉางเซิงก็ฟังด้วย

นางทำสำเร็จเพราะได้รับความช่วยเหลือจากบิดาของพระสนมอวี้ เชื้อพระวงศ์ตนนั้นมีใจทะเยอทะยานคิดกบฏมาตั้งแต่แรกแล้ว

หลังเรื่องนี้จบลง ฮ่องเต้ของเผ่าภูตหรือก็คือบิดาของพระสนมอวี้ ยินดีผูกมิตรกับเผ่ามนุษย์ สมบัติล้ำค่าจำนวนมากที่กำลังถูกส่งมาอยู่ระหว่างทาง

“เผ่าภูตอาศัยลึกอยู่ในภูเขา เป็นดินแดนอันสงบสุขตัดขาดกับโลกภายนอก พวกเขาคล้ายกับเผ่ามนุษย์ยิ่งนัก มีราชวงศ์ มีขุนนาง แล้วก็มีประชาชนชั้นล่าง แต่พวกเขาไม่ได้กลายเป็นราชวงศ์แห่งโชคชะตา พระสนมอวี้เดินทางมายังเผ่ามนุษย์ก็เพราะอยากศึกษาเผ่ามนุษย์…”

แม้เจียงฉางเซิงกำลังฟังอยู่ แต่สายตากลับมองไปทางตำหนักบรรพบุรุษ ลูกของพระสนมอวี้ยังไม่คลอด ทั้งที่กำหนดสิบเดือนผ่านไปนานแล้ว

เรื่องนี้ถูกเจียงเช่อออกคำสั่งห้ามไม่ให้แพร่ออกไป เขากำลังกังวลว่าตนเองจะให้กำเนิดปีศาจออกมา

เจียงฉางเซิงเริ่มสงสัยใคร่รู้ว่าเด็กคนนี้จะเติบโตอยู่ในครรภ์นานเท่าใดกว่าจะถือกำเนิด

คงไม่ใช่ อย่างนาจา [1] ที่อยู่ในท้องแม่ตั้งสามปีหรอกกระมัง

พลังชีวิตในครรภ์แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับทำให้พระสนมอวี้อ่อนแอลงทุกที เจียงฉางเซิงมอบโอสถไปให้ไม่น้อย นางจึงฝืนอดทนผ่านมาได้ เจียงเช่อเคยคิดจะละทิ้งเด็กคนนี้แต่ถูกพระสนมอวี้ปฏิเสธ

พระสนมอวี้บอกว่านางปรารถนาลูกคนนี้มานานแล้ว ไม่อยากทิ้งเขาไป ยิ่งไปกว่านั้นนางรู้สึกว่าลูกคนนี้จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนของการสานไมตรีหมื่นปีให้แก่เผ่าภูตและเผ่ามนุษย์

เจียงเช่อได้ยินก็ทำได้แต่ปล่อยให้นางแบกรับเรื่องนี้ต่อไป

เพียงพริบตาเดียว เวลาสองปีก็ผ่านไป

ปีเหยียนหยวนที่ห้า เดือนห้า ลูกของพระสนมอวี้ยันไม่คลอด

ยามนี้นางทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียง ขยับตัวยากอย่างยิ่ง ท้องของนางใหญ่กว่าสตรีตั้งครรภ์ปกติหลายเท่า แม้แต่นางกำนัลที่คอยปรนนิบัติก็หวาดกลัว

แม้แต่เจียงเช่อก็เริ่มกลัวเด็กคนนี้แล้วเช่นกัน ทว่าพระสนมอวี้ยืนกรานจะคลอดเขาออกมาให้ได้ ทั้งสองทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ไปหนหนึ่ง นี่คือครั้งแรกที่พระสนมอวี้ทะเลาะกับเจียงเช่อ ในที่สุดเจียงเช่อก็ใจอ่อน

วันนี้เจียงฉางเซิงตรวจดูแต้มเซ่นไหว้

[แต้มเซ่นไหว้ปัจจุบัน: 7,268,098,882 แต้ม]

ห่างจากหนก่อนที่เลื่อนขั้นเพิ่งจะสี่สิบเก้าปีเท่านั้น แต่เขาสะสมแต้มเซ่นไหว้มาได้เจ็ดพันสองร้อยล้านแต้มแล้ว!

สองปีนี้แต้มเซ่นไหว้ของเขาเพิ่มพูนเร็วขึ้นอีกครั้ง

นั่นเพราะว่าเทวทูตแต้มเซ่นไหว้ทั้งหกเริ่มสำแดงเดชแล้ว

เทวทูตแต้มเซ่นไหว้คนที่หนึ่ง หลีอี๋ กลายเป็นเทพอัสนีแห่งราชอาณาจักรเฟิ่งเทียนอย่างสมบูรณ์ เขาสร้างความดีความชอบครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งราชอาณาจักรเฟิ่งเทียนฝากความหวังมากมายเอาไว้กับเขา

เจียงฉางเซิงไม่สรรหาเทวทูตแต้มเซ่นไหว้ต่อแล้ว เขาอยากรอให้แต้มเซ่นไหว้ทะลุหมื่นล้านก่อนค่อยว่ากัน หากทะลุหมื่นล้านบางทีอาจเปิดฟังก์ชันใหม่ได้ อย่างน้อยดวงชะตาเทพเซียนที่เลือกได้ก็น่าจะระดับสูงขึ้น

“ยังไม่มากพอ เลื่อนขั้นหนก่อนใช้แต้มเซ่นไหว้ไปสี่พันล้านแต้ม เลื่อนขั้นหนหน้าอย่างน้อยก็ต้องสักสองหมื่นล้านหรืออาจมากกว่านั้น”

เจียงฉางเซิงคิดอยู่เงียบๆ แล้วตั้งเป้าหมายเอาไว้ที่ห้าหมื่นล้าน!

เขาจะต้องรีบทำให้แต้มเซ่นไหว้บรรลุห้าหมื่นล้านก่อนการเลื่อนขั้น หลังจากแต้มเซ่นไหว้แตะถึงหมื่นล้าน เขาจะเลือกผู้ศรัทธาอีกสิบคนมาเป็นเทวทูตแต้มเซ่นไหว้ของตนเอง ยิ่งลงทุนมากผลตอบแทนก็ยิ่งสูง ตราบจนตอนนี้ยังไม่เคยมีกรณีที่ขาดทุนเพราะเทวทูตแต้มเซ่นไหว้จบชีวิตมาก่อน

อีกด้านหนึ่ง พวกเจียงเจี่ยนสี่คนยังอยู่ในดินแดนแห่งความเงียบสงัดแห่งนั้น พวกเขาอาศัยดอกไม้ใบหญ้าและผลไม้ในดินแดนแห่งนั้นทำให้เพิ่มลมปราณได้อย่างรวดเร็ว

แม้แต่เจียงฉางเซิงก็เริ่มสงสัยแล้วว่าพญายักษ์ดึกดำบรรพ์ตนนั้นตั้งใจขุนพวกเขาอยู่ รอให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นแล้วค่อยกิน แต่ไม่ว่าอย่างไรเจียงฉางเซิงก็เตรียมพร้อมใช้ร่างของเจียงเจี่ยนต่อสู้กับพญายักษ์ดึกดำบรรพ์เสมอ

เวลาเคลื่อนผ่านไปทีละน้อย ปีเหยียนหยวนที่หก โอรสสวรรค์อดกลั้นไม่ไหว เขาเริ่มแผนการย้ายเมืองหลวงอีกครั้ง เจียงเช่อพะวงอยู่กับลูกในท้องของพระสนมอวี้จึงไม่มีใจไปขัดขวางโอรสสวรรค์ เขาเฝ้าอยู่ในตำหนักบรรพบุรุษทั้งวัน

ในที่สุดเรื่องที่พระสนมอวี้ตั้งครรภ์มาสี่ปีแต่ยังไม่คลอดก็รั่วออกไปจนได้ เจียงเช่อไม่แน่ใจว่าบ่าวคนใดเป็นคนปูดเรื่องออกไป เขาไม่มีเวลาสนใจอะไรมากขนาดนั้น

เมืองหลวงเกิดคลื่นลมขึ้นทันที ข่าวเรื่องพระสนมอวี้ตั้งครรภ์ปีศาจกระจายออกไปกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่าผู้ใดเอ่ยถึงฮ่องเต้พระองค์ก่อนขึ้นมา บอกว่าจิ่งเจาตี้เคยตรัสไว้ว่า พระสนมอวี้จะนำหายนะมาสู่ต้าจิ่ง ชั่วขณะนั้นจิตใจของผู้คนในเมืองหลวงต่างหวาดหวั่น

ข่าวลอยไปถึงพระกรรณของโอรสสวรรค์ เจียงหลิวตกตะลึงแต่ยังไม่กล้าบุกไปตำหนักบรรพบุรุษ เขาขมวดคิ้วถามว่า “ตั้งครรภ์มาสี่ปีแล้วแต่ยังไม่คลอดจริงหรือ”

องครักษ์ชุดขาวตอบเสียงจริงจัง “ถูกต้องแล้วพะยะค่ะ ไม่ใช่เรื่องลวงอย่างแน่นอน”

เจียงหลิวตวาดต่ำ “เสด็จพ่อตรัสไว้ถูกต้องจริงๆ ปีศาจ! เสด็จปู่หลงมัวเมากับปีศาจไปแล้วจริงๆ ไม่ได้ เราต้องรีบออกไปจากเมืองหลวง!”

[1] นาจา: เทพองค์หนึ่งตามความเชื่อของจีน มีรูปลักษณ์เป็นเด็กผู้ชายที่เหยียบกงล้อไฟเหาะเหินบนอากาศ พร้อมกับมีห่วงทองและทวนเป็นอาวุธ เล่ากันว่าสมัยที่เพิ่งถือกำเนิดบนโลกมนุษย์ เขาอยู่ในครรภ์มารดานานถึงสามปีกับอีกหกเดือน