เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 295 มรรคาจารย์มาแล้ว

ในสมรภูมิเจียงเยี่ยแผพลังปราณสีดำล้อมฝ่ามือ

ร่างเคลื่อนไหวรวดเร็วประหนึ่งภูตผีพุ่งผ่านศัตรูพลางฟาดฝ่ามือไม่หยุด

เงาฝ่ามือสีดำแต่ละสายพุ่งใส่นักรบเผ่าเฉียงเหลียงที่ขวางทาง

ช่วยเหล่าทหารกดโทสะของศัตรูไว้ได้ไม่น้อย

ระดับขั้นของเจียงเยี่ยยังต่ำเกินไปบนสมรภูมิ หน้าที่ของเขามีเพียงเท่านี้

ไม่ใช่แค่เขา ผู้ฝึกยุทธ์ที่ต่ำกว่าขั้นถ้ำสวรรค์ล้วนเป็นเช่นเดียวกัน

หากไม่อาศัยค่ายกลทัพโชคชะตา ก็ได้แต่หันเหความสนใจของนักรบเผ่าเฉียงเหลียง

แม้เผ่าเฉียงเหลียงจะแกร่งกล้า แต่เกือบทั้งหมดล้วนต้องเผชิญศึกหนึ่งต่อพัน หรือแม้กระทั่งหนึ่งต่อหมื่น

ศัตรูบุกเข้าใส่จากทุกทิศทำให้พวกมันอดระบายโทสะไม่ได้

แม้ดูเหมือนศึกจะยังทรงๆ อยู่ แต่แท้จริงแล้วเผ่ามนุษย์กลับบาดเจ็บล้มตายไปมาก

ต้องสละชีวิตเข้าแลกในสงครามครั้งนี้อย่างแท้จริง

จีอู๋จวินถูกนักรบเผ่าเฉียงเหลียงห้าตนรุมโจมตี

นางถือทวนเงินวิญญาณมังกรไว้ในมือข้างเดียว

ลวดลายประหลาดปรากฏขึ้นที่ต้นคอ พลังปราณรวมตัวกันที่แผ่นหลังแปรเป็นกระแสน้ำวน

เงาเลือนรางมากมายพุ่งออกมารอบตัวเป็นดั่งร่างแยกของนาง

ใช้วิชายุทธ์ต่างกันออกไปรุมโจมตีนักรบเผ่าเฉียงเหลียงรอบทิศ

ตลอดหลายปีมานี้นางมิได้หยุดฝึกฝน ระดับขั้นได้ทะลวงไปถึงขั้นถ้ำสวรรค์แปดแล้ว

อีกทั้งพรสวรรค์ในการต่อสู้ก็โดดเด่นยิ่งนัก การกวาดล้างผู้ฝึกยุทธ์ขั้นถ้ำสวรรค์จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง

การเคลื่อนไหวของนางดึงดูดสายตานักรบเผ่าเฉียงเหลียงนับไม่ถ้วน

ศัตรูจำนวนมากยิ่งขึ้นพากันพุ่งเข้ามาหานาง

เผ่าเฉียงเหลียงแข็งแกร่งโดยแท้จริง แม้แต่ผู้อ่อนแอที่สุดก็ยังเป็นขั้นถ้ำสวรรค์หนึ่ง

ทว่าเผ่าเฉียงเหลียงเคยชินกับการใช้ร่างกายเข้าต่อสู้ จึงง่ายต่อการถูกรบกวนด้วยวิชายุทธ์ของผู้ฝึกยุทธ์

ส่วนผู้ที่อยู่เหนือขั้นถ้ำสวรรค์เก้านั้นไม่เหมือนกัน

แม้จะไม่รู้วิชายุทธ์เช่นเดียวกัน แต่กลับควบคุมพรสวรรค์ในกายได้อย่างช่ำชองถึงขีดสุด

ตู้ม!

นักรบเผ่าเฉียงเหลียงผู้หนึ่งซึ่งมีขนขาวทั่วร่างร่วงหล่นจากฟากฟ้า

เหวี่ยงแขนทั้งสองออก คมวายุพลันระเบิดออกจากตัวเขา

อิทธิฤทธิ์แผ่ผืนแผ่นดินพินาศ ตลบฝุ่นฟ้าดินขึ้นสู่เวหา

ทหารต้าจิ่งนับไม่ถ้วนถูกซัดปลิวกระเด็น หลายรายถึงกับถูกคมวายุสับจนร่างแหลกเป็นเนื้อเละในทันที

จูเทียนจื้อประมุขจวนมังกรจำแลงบุกเข้ามาพร้อมเหล่าผู้ฝึกยุทธ์จากจวนมังกรจำแลงอีกหลายสิบคน

พลังปราณรวมเป็นหนึ่งมีอานุภาพราวกับมังกรแห่งโชคชะตา

เมื่อเวลาผ่านไปความโกลาหลบนสมรภูมิก็รุนแรงยิ่งขึ้น

สวีเทียนจียืนอยู่บนหอสูง มองไกลไปยังสุดขอบฟ้าดิน

เงาที่อยู่ในม่านพายุฝุ่นยังมิได้เคลื่อนเข้าโจมตี

ที่ด้านหลังของพวกมันมีร่างเงาขนาดมหึมายิ่งกว่ายืนตระหง่านอยู่

เบื้องหน้ามัน เงารางยักษ์ทั้งหลายกลับดูราวกับเป็นเด็กน้อย

“พวกเขารออะไรอยู่”

สวีเทียนจีขมวดคิ้วกล่าวพึมพำกับตนเอง ไม่มีผู้ใดตอบเขา

เหล่าแม่ทัพโดยรอบมัวแต่บัญชาการศึกในแต่ละแนวรบ

ทหารบาดเจ็บจำนวนมากถูกลำเลียงกลับมา ขณะเดียวกันก็มีทหารจำนวนมากเดินหน้าสู่สนามรบ

ท้องนภาเริ่มถูกเมฆดำปกคลุมราวกับฝนใหญ่ใกล้เข้ามาโดยไม่รู้ตัว

เสียงฟ้าคำรามแว่วมาแต่ไกล

ภายในจวนเจ้าเมืองเมืองรัฐฮวง เจียงหานทอดมองด้วยความร้อนรน

แม้มองไม่เห็นภาพการรบโดยละเอียด แต่เห็นนักรบเผ่าเฉียงเหลียงจำนวนมากกระโจนขึ้นลงอยู่ไกลๆ

นั่นหมายความว่าสถานการณ์รบของเผ่ามนุษย์กำลังเสียเปรียบ

มือทั้งสองของเขาที่กำลังจับหม้อใบน้อยสั่นเบาๆ

เขาพยายามกลั้นใจไม่ถามคางคกวิเศษฟ้าดิน เพราะรู้ว่าศึกนี้หลีกเลี่ยงมิได้

ในเมื่อหลีกไม่พ้น เช่นนั้นก็ต้องสู้ จะถอยก่อนโดยไม่ได้รบก็มีแต่ตายอยู่ดี

เพราะศัตรูที่อยู่ตรงหน้าคือพวกต่างเผ่าพันธุ์ ไม่ใช่เพียงศึกของราชวงศ์แห่งโชคชะตาของเผ่ามนุษย์

แม้ไม่อาจเห็นสถานการณ์ศึกได้ชัด ทว่าเขาเป็นโอรสสวรรค์ย่อมไวต่อโชคชะตาแห่งต้าจิ่งยิ่งนัก

เขาสัมผัสได้ชัดว่าโชคชะตาของแคว้นลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว

ศึกครั้งนี้ต้าจิ่งระดมยอดฝีมือเกือบทั้งหมด การสูญเสียพวกเขาส่งผลร้ายแรงต่อโชคชะตาแคว้น

โชคชะตาแคว้นลดต่ำลงอย่างชัดเจนยิ่ง ชัดเจนเสียจนโอรสสวรรค์ยังหวาดหวั่น

ก่อนศึก เจียงหานเคยนั่งฝันถึงอนาคต ทว่าก็ไม่อาจคาดคิดว่าเผ่าเฉียงเหลียงจะแกร่งกล้าถึงเพียงนี้

บัดนี้เขาเริ่มจินตนาการถึงสภาพหลังความพ่ายแพ้

เขาเคยหวังว่าจะกลายเป็นจุดเปลี่ยนของต้าจิ่ง ช่วยให้ต้าจิ่งโผบินก่อเกิดอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์

ทว่าไม่คาดเลยว่าตนเองอาจกลายเป็นจุดหักเหแห่งความเสื่อมถอยของต้าจิ่ง

หากศึกนี้พ่ายแพ้ย่อยยับ แสนยานุภาพของชาติย่อมตกต่ำ

เหล่าขุนนางบันทึกประวัติศาสตร์จะกล่าวโทษเขาเช่นไร

เขาไม่เคยคิดว่าต้าจิ่งจะถึงคราวดับสูญ เพราะต้าจิ่งมีเทพเซียนอยู่

หากแคว้นจะล่มสลายจริง เทพเซียนผู้นั้นย่อมต้องเผยตน

ชั่วขณะนั้นเขาถึงกับคิดสิ่งหนึ่ง หากต้าจิ่งดับสูญไปเสียเลยคงจะดีกว่า…

เช่นนี้ก็จะไม่มีผู้ใดสาปแช่งเขาในหน้าประวัติศาสตร์ตลอดกาล

ทว่าความคิดเช่นนั้นผุดวาบขึ้นมาเพียงชั่วขณะ พริบตาถัดมาเขาก็รู้สึกละอายใจ

เขาคิดเช่นนี้จะยังเปรียบกับไท่จงและเทียนจงได้อย่างไร

เวลานั้นเขาจึงได้ตระหนักถึงความต่างระหว่างตนกับไท่จงและเทียนจงอย่างแท้จริง

อย่างน้อยฮ่องเต้ทั้งสองพระองค์ย่อมไม่มีความคิดเช่นนี้ พวกเขามีเพียงความมุ่งมั่นแน่วแนยิ่งกว่า

แท้จริงแล้วฮ่องเต้ก็มีความแตกต่างกัน แม้จะมีมรรคาจารย์คอยรองรับกันหมด

แต่ในยามเผชิญวิกฤต ความมั่นคงในใจต่างหากคือสิ่งสำคัญสูงสุด

เขาเจียงหานผู้นี้หากไม่กล่าวถึงสายเลือดสกุลเจียงแล้ว สุดท้ายก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง

เช่นเดียวกับเมื่อครั้งเยาว์วัยที่เขาเป็นห่วงน้องชายทั้งหลาย

เจียงหานสูดลมหายใจลึก ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่

เขาตัดสินใจเชื่อมั่นในเหล่าทหารของตน ต้าจิ่งจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง!

ขณะนั้นองครักษ์ชุดขาวร่อนลงยังจวนเจ้าเมืองทีละคนเริ่มรายงานสถานการณ์

เจ้าเมืองและขุนนางทั้งหลายล้วนยืนอยู่เบื้องหลังเจียงหาน

ต่างยืนฟังรายงานจากองครักษ์ชุดขาว ฟังตัวเลขผู้บาดเจ็บล้มตายที่สั่นคลอนหัวใจทีละตัว

ขุนนางทุกคนล้วนเย็นเยียบไปทั้งร่าง เกิดความหวาดกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อน

ศึกนี้จะทำให้ต้าจิ่งล่มสลายหรือไม่ ทุกคนอดหันไปมองเจียงหานไม่ได้

พบว่าเจียงหานสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน ยังคงจ้องมองไปยังทิศเบื้องหน้า

ในใจพวกเขารู้สึกเคารพเลื่อมใส สมกับที่เป็นโอรสสวรรค์ผู้เปรียบตนกับไท่จงและเทียนจง

เพียงความมั่นคงแน่วแน่นี้ก็เพียงพอจะพิสูจน์ว่าเขาไม่ใช่กษัตริย์ไร้ความสามารถ

ตู้ม!

กวนทงโยวถูกหมัดยักษ์ทุบใส่จนแผ่นดินแตกกระจาย

เขาพ่นเลือดสดออกมา ใบหน้าเผยแววทรมาน

“ผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์ ความเกรียงไกรก่อนหน้านี้ของเจ้าหายไปไหนหมดแล้วละ”

นักรบเผ่าเฉียงเหลียงร่างสูงเกือบสองพันจั้งตนหนึ่งทรุดเข่าข้างหนึ่งกับพื้น

มองร่างเล็กใต้หมัดด้วยสายตากดขี่ เสียงเจือความเยาะเย้ยเต็มเปี่ยม

ขนตามร่างกายของนักรบเผ่าเฉียงเหลียงผู้นี้เป็นสีแดงเลือดสด

บนหัวเสือมีเขายื่นออกมาสองข้าง รูปร่างของเขาน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่านักรบเผ่าเฉียงเหลียงตนอื่น

เพียงแค่ดูจากร่างกายก็สัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างฟ้าดิน ผูยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดิน!

กวนทงโยวกัดฟันเคลื่อนไหวพลังปราณภายในร่างคิดจะผลักหมัดนี้ออกไป

แต่น่าเสียดายเขากลับผลักไม่ออกเลย

พรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของเขาน่าหวาดหวั่นจริง ทว่าห่างชั้นจากจอมราชันยุทธ์และผู้ยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินยิ่งนัก

ไม่อาจก้าวข้ามไปได้เลย อย่างน้อยตัวเขาก็ไม่มีทางก้าวข้ามได้

“น่าชังนัก…”

นับตั้งแต่มายังไท่ฮวง กวนทงโยวก็ยังคงจนตรอกเช่นนี้

ที่สำคัญที่สุดคือเขารู้บทบาทของตนดี ในกองทัพต้าจิ่งเขาคือตัวตนเพียงหนึ่งเดียว ไม่มีใครเหมือนเขา

เขาไม่กลัวตาย แต่กลัวว่ากองทัพต้าจิ่งจะพินาศทั้งกอง

ในขณะนั้นเองผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงยืนขึ้น คลายหมัดยักษ์ออก

กวนทงโยวจึงฉวยโอกาสถอยทันที เร่งรีบถอยห่างจากเขาอย่างฉับไว

หากไม่ใช่เพราะกวนทงโยวใช้วิชาธรรมยุทธ์สวรรค์วิวัฒน์หลอมความสามารถของสัตว์อสูรมากมายมาไว้กับตน

แม้แต่หมัดเดียวเขาก็คงไม่อาจต้านทานได้

เขาถอยห่างออกไปแล้วเงยหน้าขึ้นดูก็พบว่าผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงผู้นั้นไม่ได้ไล่ตาม

แต่กลับมองเขาด้วยแววตาหยอกล้อ

ด้านหลังของผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงผู้นั้นมีร่างเรียงแถวกันกำลังเดินย่างก้าวเข้ามา

ท่ามกลางฝุ่นคลุ้งที่ถูกเหยียบกระจายออก

เงาร่างแต่ละตนล้วนไม่แพ้ผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงเลยแม้แต่น้อย อานุภาพก็ล้วนทรงพลัง

“จ้าน เจาทำอะไรอยู่ เหตุใดไม่ตอยเขาให้ตายไปเลยเล่า”

“ละครตลกนี้ก็ควรจบได้แล้ว”

“คนเผ่าเราตายไปไม่น้อย พอดีเลยจะได้ไม่ต้องฟังคำพูดของพวกไร้ค่า”

“เผ่ามนุษย์นี้ทำอย่างไรถึงขู่ให้ราชันมารเก้าขุมนรกถอยได้กันนะ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ”

“รอมาตั้งนานขนาดนี้ เผ่ามนุษย์ก็ยังไม่มีตัวตนที่แข็งแกร่งกว่านี้โผล่มาให้เห็น แสดงว่านี่แหละคือพลังของเผ่ามนุษย์แล้ว”

เสียงทรงพลังดังมาเป็นระลอก พวกเขาพูดคุยกันตามอารมณ์โดยไม่สนใจใยดีกวนทงโยวแม้แต่น้อย

กวนทงโยวหันไปมองเห็นศพเรียงรายเต็มทาง เลือดนองจนกลายเป็นแม่น้ำ

ทหารต้าจิ่งในระยะไกลยังคงสู้ไม่ถอย หากปล่อยให้พวกตัวต็น่ากลัวเหล่านี้พุ่งเข้าไปสังหาร

ผลลัพธ์ก็ยากจะจินตนาการ

คิดได้ดังนั้นกวนทงโยวก็หันกลับมามองผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาแน่วแน่ราวกับตอนที่เคยทำศึกกับเผ่าอีกาสวรรค์เพียงลำพัง

เขายกมือขึ้นเรียก หอกยาวที่ฝังอยู่ในกองหินก็พลันลอยกลับมาอยู่ในมือ

แววตาของเขาจับจ้องไปยังเงามหึมาน่าพรั่นพรึงที่อยู่ด้านหลังสุด

เมื่อเทียบกับเงามหึมานั้น แม้แต่พวกผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงก็ยังดูเล็กจ้อยไปถนัดตา

ขณะที่ฝุ่นทรายเปิดทาง เงาร่างน่าสะพรึงที่สูงห้าพันจั้งก็ปรากฏขึ้น เหลือบตามองทั่วแผ่นดิน

หัวเสือ ร่างคน เกราะกระดูกหุ้มทั้งตัว สี่แขนมีลักษณะแตกต่างจากนักรบเผ่าเฉียงเหลียงตนอื่นโดยสิ้นเชิง

ดูบึกบึนเกินธรรมดา ที่สำคัญคือเขาไม่มีขนแม้แต่น้อย

ดูเหมือนกับเผ่ามนุษย์ กล้ามเนื้อเป็นมัดแน่นราวหินผา

มือหนึ่งกำขวานหินยักษ์ราวกับกำภูเขาทั้งลูกไว้ในมือ

“มหาราชา จบได้หรือยังพะยะค่ะ”

ผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงหันศีรษะไปถาม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเคารพ

สีหน้าของมหาราชาเผ่าเฉียงเหลียงเย็นชา ไม่ได้อ้าปาก

แต่เสียงของเขาดังกึกก้องไปทั่วฟ้าดิน “จบเถิด ฆ่าล้างเผ่ามนุษย์เสีย จะได้รีบกลับ”

คำพูดของเขาดังเข้าสู่หูของทหารทุกคนที่กำลังสู้รบ ไม่มีใครไม่หันกลับไปมอง

เมื่อได้เห็นร่างราวเทพมารของมหาราชาเผ่าเฉียงเหลียง ทุกคนต่างก็สิ้นหวัง

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับขั้นสูงบางคนเห็นแผ่นหลังของกวนทงโยว เขาถูกขนานนามว่าเป็นบรรพจารย์ยุทธ์

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าตัวตนน่าสะพรึงกลัวของเผ่าเฉียงเหลียงเหล่านี้ เขากลับดูเล็กจ้อยราวเม็ดทราย

เพียงลมหายใจเดียวของฝ่ายตรงข้ามก็สามารถเป่าจนตายได้

ผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงหันกลับมามองกวนทงโยว แสยะยิ้มกล่าวว่า

“ผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์ เจ้าคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว

วิชาธรรมยุทธ์สวรรค์วิวัฒน์นั้น เจ้าคงเป็นคนสร้างขึ้นมา

เจ้าตกลงจะสอนให้พวกข้า พวกข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า ให้เจ้าเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต!”

ก่อนหน้านี้กวนทงโยวยังแปลกใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงไม่ลงมือสังหาร

ที่แท้ก็เพราะต้องการแย่งชิงวิชาธรรมยุทธ์สวรรค์วิวัฒน์นั่นเอง

เขาตะโกนลั่นว่า “เศษสวะต่างเผ่า พวกเจ้าคู่ควรกับวิถียุทธ์ของข้าด้วยหรือ อยากฆ่าข้าก็เข้ามาสิ!”

กวนทงโยวระเบิดพลัง เริ่มเผาไหม้ลมปราณและโลหิตของตน

ทำให้พลังของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาจะสู้จนตาย!

ได้ยินดังนั้นผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เผยจิตสังหารออกมา

เขายกหมัดขึ้นฟาดผ่านอากาศไปยังกวนทงโยว

คลื่นพลังมหาศาลที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าสะท้านอากาศแล้วถาโถมใส่กวนทงโยว

ใบหน้าของกวนทงโยวถูกแรงลมหมัดพัดจนบิดเบี้ยว เขากำลังจะลงมือ

แสงสีน้ำเงินสายหนึ่งวาบขึ้น ทันใดนั้นเงากระบี่สีน้ำเงินก็พุ่งลงมาจากฟ้าทะลวงพื้นดิน

ปรากฏขึ้นเบื้องหน้ากวนทงโยว สกัดลมหมัดแทนเขา

เงากระบี่สีน้ำเงินเล่มนี้ไม่ได้เล็กไปกว่าผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียง กระทั่งอาจใหญ่กว่าด้วยซ้ำ

ผู้ยิ่งใหญ่เฉียงเหลียงตกใจถอยโดยไม่รู้ตัว เงยหน้ามองไปบนฟ้า

เมฆอัสนีม้วนตัวบดบัง ไม่อาจมองเห็นร่างใดๆ

มหาราชาเผ่าเฉียงเหลียงขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นว่า “ในที่สุดเจ้าก็ยอมลงมือเสียที!”

“ขั้นจักรพรรดิฟ้าดินมาแทรกแซงการต่อสู้ของผู้ที่อยู่ในระดับขั้นต่ำกว่า มันไม่ค่อยงามเท่าไร

เผ่ามนุษย์ไม่ใช่พวกเจ้าจะล้างเผ่าพันธุ์ได้ง่ายๆ หรอกนะ”

เสียงเย็นชาดังตามมา ทหารต้าจิ่งทุกคนล้วนได้ยิน แต่ส่วนใหญ่ไม่รู้จักว่าเป็นเสียงของใคร

“มรรคาจารย์มาแล้ว!”

มีบางคนอุทานขึ้น เสียงเช่นนี้เริ่มดังมากขึ้นเรื่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วสนามรบ

ทำให้แม้แต่ทหารและผู้ฝึกยุทธ์ที่ไม่เคยได้ยินเสียงของมรรคาจารย์มาก่อนยังรู้สึกตื่นเต้น

เรื่องเล่าของมรรคาจารย์แพร่หลายไปทั่วต้าจิ่ง

ในใจของชาวต้าจิ่ง มรรคาจารย์คือผู้แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า เพราะเขาคือเทพเซียนที่จุติลงมายังโลกมนุษย์!