เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 354 ทั้งโลกยุทธ์ไทฮวงต้องถูกฝังทั้งเป็นเพราะเจ้า!

เขาคือดาวสังหารนิรันดรกาลหรือ เฮยโหวจ้องเจียงชั่น หัวใจเต็มไปด้วยความตะลึง

เจียงเทียนมิ่งเองก็เคยได้ยินเรื่องเล่าดาวสังหารนิรันดรกาลจากฉางเหยาหลิง คาดไม่ถึงว่าเจียงชั่นกลับเป็นดาวสังหารนิรันดรกาล!

เจียงชั่นที่กำลังนั่งสมาธิฝึกวิชาลืมตาขึ้นมองไปยังไทสื่อฉางเชอบนหอแมลงกระหายเลือด

ไทสื่อฉางเชอยกมือขึ้น กล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ว่า “เจ้าหนู ตามข้ามาเถอะ”

ทันใดนั้นเฮยโหวก็ทะยานขึ้นมาขวางอยู่ระหว่างเขากับเจียงชั่น กัดฟันมองอีกฝ่าย

ไทสื่อฉางเชอยิ้มเยาะ “เจ้าจะต่อต้านข้าหรือ”

เฮยโหว ยิ้มอย่างยากลำบาก “นายน้อยไทสื่อ คนผู้นี้ไม่ใช่ดาวสังหารนิรันดรกาลจริงๆ และเบื้องหลังของเขาก็ไม่ธรรมดา ขอร้องท่านอย่าสร้างปัญหาเลย”

แม้ตระกูลไทสื่อจะแข็งแกร่ง แต่ในสายตาของเฮยโหว ตระกูลไทสื่ออาจไม่กล้าลองดีกับมรรคาจารย์

ที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้เขาเป็นคนของมรรคาจารย์แล้ว จะนิ่งเฉยไม่ได้ เมื่อปีนั้นเขากล้าต่อกรกับท่านเทพไทฮวง ก็พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ใช่คนขี้ขลาด

การเข้าร่วมกับมรรคาจารย์ ก็เพราะในใจรู้สึกสำนึกบุญคุณ รู้สึกขอบคุณที่มรรคาจารย์ล้างแค้นแทนเบื้องหลัง

“เบื้องหลังหรือ เจ้าคิดว่าเบื้องหลังของข้าคือใคร วันนี้ต่อให้เทพแห่งยุทธ์บนสวรรค์ลงมา ก็ปกป้องดาวสังหารนิรันดรกาลไม่ได้!”

ไทสื่อฉางเชอกล่าวเสียงเย็น ขยับฝ่ามือลงทันที ฉับพลันนั้นเงาฝ่ามือสีโลหิตก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ กดลงมาดุจภูเขาไท่ซานถล่ม เฮยโหวรีบชูหมัดขึ้นต้าน

ตูม! เงาฝ่ามือสีโลหิตตกลงมาทำลายทั้งภูเขาลูกใหญ่ เศษหินพุ่งกระจาย ฝุ่นคลุ้งไปทั่ว ทำให้เหล่าทหารสวรรค์และผู้ฝึกยุทธ์ที่กำลังเก็บหินเงินลึกลับอยู่ไกลๆ ต้องหยุดสิ่งที่ทำอยู่แล้วทะยานขึ้นฟ้า

“พวกเจ้าอย่าเข้ามา!”

เสียงของเจียงเทียนมิ่งดังขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

เมื่อฝุ่นควันจางลง พวกเฮยโหวสามคนก็เผยร่างออกมา อยู่กลางอากาศ

เฮยโหวสีหน้าเคร่งเครียด แขนเสื้อทั้งสองขาดวิน แขนทั้งสองเปรอะเลือดเห็นกระดูกสีขาวร่างๆ เขาใช้ลมปราณของตนปกป้องอีกสองคนไว้

ไทสื่อฉางเชอเลิกคิ้ว กล่าวว่า “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้าขนาดนี้ แต่เจ้ายังรับฝ่ามือที่สองของข้าได้หรือไม่”

ผู้เฒ่าพัดขนนกข้างกายเขาหายวับไป ทันใดนั้นก็ปรากฏอยู่ด้านหลังเจียงชั่น จับไหล่ของเขาแล้วกลับไปยังหอแมลงกระหายเลือดอย่างรวดเร็ว

เฮยโหวตกใจอย่างหนัก เร็วขนาดนี้เขาไม่มีทางขัดขวางทัน เจียงเทียนมิ่งเดือดดาล ตะโกนว่า “ปล่อยเขา!”

เขากลายเป็นแสงสีเงินเส้นหนึ่ง พุ่งไปยังหอแมลงกระหายเลือด พลังน่าเกรงขาม ทำให้หอแมลงกระหายเลือดสั่นสะเทือน แต่ถูกไทสื่อฉางเชอใช้ลมปราณหยุดไว้

ลมปราณสีโลหิตปกคลุมเจียงเทียนมิ่งไว้ ทำให้เขาไม่อาจพุ่งไปข้างหน้าและไม่อาจขยับได้ ความเจ็บปวดราวแมลงกัดกินกระดูกทำให้ใบหน้าเขาบิดเบี้ยว เส้นผมเส้นหนึ่งบนศีรษะส่องแสงจางๆ

“พรสวรรค์ของเจ้าก็ไม่เลว อยากรับใช้ข้าหรือไม่ ข้าจะพาเจ้าเหินขึ้นสวรรค์”

ไทสื่อฉางเชอจ้องเจียงเทียนมิ่งแล้วถาม เขามองออกในแวบเดียวว่าเจียงเทียนมิ่งแม้เป็นมนุษย์ แต่โลหิตและลมปราณกลับรุนแรงเป็นพิเศษ กลิ่นอายนั้นสลับซับซ้อนสุดขีด

เจียงเทียนมิ่งกัดฟันพูด “เป็นไปไม่ได้…”

เขาลืมตาที่สามบนหน้าผากทันที พุ่งแสงออกมาอย่างรุนแรง ฉีกปราณโลหิตเป็นสาย ไทสื่อฉางเชอหันหน้าหลบโดยไม่รู้ตัว แต่ยังถูกบาดแก้ม ด้านหลังของเขา หอแมลงกระหายเลือดถูกยิงทะลุเป็นรูใหญ่หนึ่งรู

ไทสื่อฉางเชอสะดุ้งตกใจ สายตาหวนกลับไปมองเจียงเทียนมิ่งอีกครั้ง ในนัยน์ตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและโกรธเคือง

ผู้เฒ่าพัดขนนกหรี่ตาเพ่งมองเจียงเทียนมิ่งอย่างละเอียด ในโลกเบื้องบนแม้ผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์ที่มีตาที่สามจะไม่ใช่เรื่องหายาก แต่ตาที่สามของเจียงเทียนมิ่งกลับแสดงพลังที่ระดับพลังยุทธ์นี้ไม่ควรมีออกมา

“ดีมาก เช่นนั้นข้าจะควักลูกตาเจ้าซะ!”

ไทสื่อฉางเชอพูดด้วยความอาฆาตแค้น ขณะกำลังจะลงมือ เส้นผมเส้นหนึ่งบนหน้าผากของเจียงเทียนมิ่งก็หลุดออก แล้วรวมตัวกลายเป็นร่างเสมือนสีน้ำเงิน เป็นร่างจิตจำแลงเทพของเจียงฉางเชิง

ร่างจิตจำแลงเทพโบกมือขวา ปราณสีโลหิตสลายไปทันที กลายเป็นลมกระโชกแรงกวาดไปทั่วฟ้าดิน

เฮยโหวถูกลมพัดจนผมเผากระเซิง เขาหรี่ตามองไป ใจพลันปลาบปลื้มยิ่งนัก “มรรคาจารย์!”

เขาอุทานด้วยความดีใจ เจียงเทียนมิ่งหันไปมองเห็นร่างจิตจำแลงเทพก็จำร่างนั้นได้ทันที พลันถอนหายใจโล่งอก

เจียงชั่นที่ถูกผู้เฒ่าพัดขนนกจับไว้ไม่เคยเห็นร่างจิตจำแลงเทพ แต่พอได้ยินเฮยโหวพูดเช่นนั้น ก็พลันอุทานด้วยความดีใจว่า “ท่านปู่!”

“ท่านปู่หรือ” ไทสื่อฉางเชอและผู้เฒ่าพัดขนนกขมวดคิ้ว ร่างจิตจำแลงเทพเงยหน้า สายตาตกลงที่เจียงชั่น

ไทสื่อฉางเชอเอ่ยเสียงต่ำ “เจ้าเป็นใคร”

ร่างจิตจำแลงเทพเอ่ยปาก “ลงมือให้เต็มกำลัง ไม่เช่นนั้นก็ตายเสีย”

ไทสื่อฉางเชอเดือดดาล กำลังจะพูดออกมา ทว่าถูกผู้เฒ่าพัดขนนกขวางไว้ ผู้เฒ่าพัดขนนกจ้องมองร่างจิตจำแลงเทพแล้วเอ่ยถาม “ใต้เท้าคงไม่ใช่ผู้มาจากโลกเบื้องบนใช่หรือไม่”

ร่างจิตจำแลงเทพไม่ได้ตอบ ผู้เฒ่าพัดขนนกเอ่ย “ดาวสังหารนิรันดรกาลได้ถือกำเนิดใหม่ในโลกแห่งยุทธ์ก่อนการประลองจะเริ่มขึ้น ท่านเป็นปู่ของเขา เช่นนั้นคงเป็นคนของโลกแห่งยุทธ์”

“กระฆังโลกแห่งยุทธ์ที่พิเศษที่สุดในครั้งนี้ก็คือโลกยุทธ์ไทฮวง เพราะท่านเทพของโลกแห่งยุทธ์นั้นตายอยู่ในโลกแห่งยุทธ์ของตนเอง หรือว่าตายด้วยน้ำมือท่านกัน”

“ท่านอาจไม่รู้ถึงความสำคัญของดาวสังหารนิรันดรกาล เขาเลือกเกิดใหม่ในสายโลหิตของท่านด้วยตนเอง เมื่อดาวสังหารนิรันดรกาลถือกำเนิด จะไปเกิดในสายเลือดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนั้น เพื่อวางรากฐานให้ดวงชะตาดาวสังหารได้ตื่นขึ้น”

“เมื่อเขาเติบโตขึ้นจะเห็นการสังหารหมู่เป็นความสนุก และตอนนี้มีหลายฝ่ายกำลังไล่ล่าเขา เลิกล้มเสียเถิด ท่านอาจแข็งแกร่งมาก แต่ในโลกเบื้องบนไม่มีใครหนุนหลัง แม้แต่ท่านเทพจื่อหวนผู้ครองโลกยุทธ์ไทฮวงในตอนนี้ ยังไม่กล้ายุ่งเกี่ยวกับดาวสังหารนิรันดรกาลเลย!”

คำพูดนี้ทำให้เจียงชั่นตกตะลึง เจียงเทียนมิ่งอดมองเขาไม่ได้ พลันเข้าใจขึ้นมาทันที มิน่าพลังของเจ้าหนู่นี่ถึงได้พุ่งทะยานขึ้นทุกครั้งหลังการต่อสู้ใหญ่ ก็เพราะเขาคือดาวสังหารนิรันดรกาล แข็งแกร่งขึ้นด้วยการสังหาร

ไทสื่อฉางเชอเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “แค่พวกที่ไม่กล้าเผยตัวจริงจะไปกลัวอะไรเล่า!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็ยกมือขวาขึ้น เหล่าแมลงกระหายเลือดใต้หอแมลงกระหายเลือดเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นก็ยกหอแมลงกระหายเลือดขึ้นไปยังฟ้าอย่างรวดเร็ว

แมลงกระหายเลือดนับไม่ถ้วนปกคลุมทั่วนภากลืนหอแมลงกระหายเลือดไว้ เหลือเพียงยอดหอให้เห็นเท่านั้น ในฝูงแมลงกระหายเลือดอันไร้ที่สิ้นสุด ไทสื่อฉางเชอกล่าวอย่างดูแคลน “ไม่เคยมีใครกล้าขู่ข้าให้ข้าไปตาย เจ้ากำลังล่วงเกินตัวตนที่เจ้ารับมือไม่ไหว!”

แมลงกระหายเลือดทั้งหมดอ้าปาก แทบจะยิงเส้นโลหิตออกมาพร้อมกัน รวมตัวกันราวกับคลื่นโลหิตกลืนผืนดิน เหล่าทหารสวรรค์และผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ไกลๆ ต่างตกตะลึง นี่คือวิถียุทธ์อะไร พวกเขาไม่เคยเห็นใครควบคุมแมลงสู้ศึกมาก่อน อย่างมากก็แค่เลี้ยงแมลงพิษเท่านั้น

ร่างจิตจำแลงเทพยกมือขวาขึ้น นิ้วชี้เหยียดออก เกิดเสียงตูมดังสนั่น! ดัชนีปราณหนึ่งสายพุ่งออกมาทะลวงใส่ฝูงแมลงกระหายเลือด เจาะเปิดเป็นโพรงกว้างเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าพันจั้ง งดงามตระการตาน่าตกตะลึงยิ่งนัก

ดัชนีปราณทลายหลังคาหอแมลงกระหายเลือด ไทสื่อฉางเชอและผู้เฒ่าพัดขนนกตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกโพลง “นี่คือวิชายุทธ์อะไรกัน…”

ผู้เฒ่าพัดขนนกกล่าวเสียงสั่น หากเมื่อครู่นั้นดัชนีปราณพุ่งมาใส่พวกเขา เกรงว่าคงตายไปแล้ว

ไทสื่อฉางเชอยิ่งโกรธ พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว บินขึ้นสู่ทะเลเมฆ เริ่มเคลื่อนพลัง แมลงกระหายเลือดทั่วท้องฟ้ากลายเป็นธุลีอย่างต่อเนื่อง ราวกับหมอกโลหิตแผ่กระจาย ทำให้ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

ไทสื่อฉางเชอคำรามลั่น มือขวายกขึ้นสูง โลหิตอันน่าสะพรึงกลัวพวยพุ่งจากฝ่ามือ สายฟ้าสอดประสาน มือขวาของเขาก็ฟาดลงมา พายุหมุนโลหิตอันบ้าคลั่งกวาดเสียงฟ้าผ่ามหาศาลพัดผ่านไป ทะเลเมฆบนท้องนภาถูกกวนกระจาย ลมแรงอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ทหารสวรรค์และผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ไกลถูกพัดกระเด็นไปหมด

ภูเขาลูกแล้วลูกเล่าถูกบดแหลก หินแตกฝุ่นตลบพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ราวกับหายนะวันสิ้นโลกมาเยือน ผืนดินสะเทือนเลื่อนลั่น ฟ้าถล่มแผ่นดินแยก!

ไทสื่อฉางเชอแสดงพลังทั้งหมดออกมาได้อย่างน่าตกตะลึง สะเทือนฟ้าสะเทือนดินจนผีสางต้องร่ำไห้!

ต่อหน้าวิชายุทธ์อันน่ากลัวเช่นนี้ ร่างจิตจำแลงเทพสลายเป็นลูกศรคมพุ่งเข้าใส่พายุโลหิต ทำลายล้างฟ้าดินถูกสลายในทันที ร่างจิตจำแลงเทพแทบจะมาปรากฏตรงหน้าไทสื่อฉางเชอในชั่วพริบตา ม่านตาของไทสื่อฉางเชอขยายกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขาตอบสนองไวมาก ต้องการหลบหลีกตามสัญชาตญาณ แต่ร่างจิตจำแลงเทพกลับเร็วกว่า ฝ่ามือหนึ่งฟาดเข้าที่หน้าท้องของเขา ผัวะ!

ร่างของไทสื่อฉางเชอโก่งงออย่างแรง เบื้องหลังเกิดคลื่นพลังอัดแน่นพวยพุ่งขึ้นสูเวหา “พรูด…” ไทสื่อฉางเชอพ่นโลหิตพุ่งออกมาเป็นสาย ลูกศรโลหิตยังไม่ทันตกถึงตัว ร่างจิตจำแลงเทพก็ระเหยหายไป

“บังอาจนัก! เจ้าไมอาจฆ่าเขาได้ ไม่เช่นนั้นทั้งโลกยุทธ์ไทฮวงจะต้องถูกฝังทั้งเป็นเพราะเจ้า!”

ผู้เฒ่าพัดขนนกตะโกนเสียงกร้าว ร่างจิตจำแลงเทพปรากฏตัวเบื้องหน้าเขาทันที มือซ้ายพลันสะบัดออก ศีรษะของผู้เฒ่าก็ระเบิดกระจาย เลือดสาดเต็มนภา

เจียงชั่นตัวสั่นสะท้านทันที เขาอยู่ใกล้ไทสื่อฉางเชอและผู้เฒ่าพัดขนนกมากที่สุด พลังของทั้งสองทำให้เขาหายใจแทบไม่ออก ถึงขั้นรู้สึกราวกับร่างจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แต่สองผู้แข็งแกร่งกลับไร้หนทางต้านทานต่อหน้าท่านปู่ของเขา

ร่างจิตจำแลงเทพยังหิ้วไทสื่อฉางเชอไว้ด้วยมือขวา มือซ้ายจิ้มจุดไปที่ตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ลงอักขระผนึก ผนึกลมปราณและจิตวิญญาณของอีกฝ่ายจนดวงตาของไทสื่อฉางเชอปิดลง

ร่างจิตจำแลงเทพกลับมายืนต่อหน้าเฮยโหว ยื่นร่างไทสื่อฉางเชอให้ พลางกล่าวว่า “พารายนี้กลับแดนสวรรค์ อย่าให้เรื่องรั่วไหล เขาถูกข้าผนึกไว้แล้ว”

พูดจบ ร่างจิตจำแลงเทพก็สลายหายไป เหลือเพียงเฮยโหวที่ยืนกอดร่างไทสื่อฉางเชออยู่อย่างงุนงง

เจียงเทียนมิ่งบินมาหาเจียงชั่น แล้วดึงเขาออกมาจากหอแมลงกระหายเลือด

“เจ้าหนู เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง!” เจียงเทียนมิ่งฮึดฮัดแสดงความไม่พอใจต่อพฤติกรรมของเจียงชั่นก่อนหน้านี้ เจียงชั่นตอบอย่างอึดอัด “ก็ข้าถูกดาวสังหารนิรันดรกาลกดข่มไว้มิใช่หรือ”

เหล่าทหารสวรรค์และผู้ฝึกยุทธ์จากแดนไกลต่างบินเข้ามา พวกเขาต่างถูกความแข็งแกร่งของร่างจิตจำแลงเทพทำให้ตื่นตะลึง พากันตื่นเต้นยินดีสุดขีด

[ปีติ้งเทียนที่ห้าสิบสอง ไทสื่อฉางเชอและไทสื่อจื่อปั่ว พยายามจับเจียงชั่นหลานชายของเจ้า โชคดีที่เจ้าลงมือได้ทันกาล ตัดขาดผลกรรมครั้งนี้ไปได้ ได้รับรางวัลรอดชีวิตเป็นอภินิหาร นามว่า ‘ฟ้าดินสิ้นสลาย’]

ในตำหนักเมฆาม่วง เจียงฉางเชิงมองข้อความแจ้งเตือนตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

ตอนร่างจิตจำแลงเทพต่อสู้ก่อนหน้านี้ เขาเห็นการต่อสู้ทั้งหมด และได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าพัดขนนก “เจ้าว่าข้าฆ่านายน้อยของเจ้าไม่ได้ เช่นนั้นข้าก็ฆ่าเจ้าแทน เจ้าพอใจแล้วกระมัง”

เจียงฉางเชิงคิดเงียบๆ ถึงเขาจะมั่นใจในตัวเอง แต่ไม่ได้หลงตัวเองจนประมาท เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงขนาดว่าโลกยุทธ์ไทฮวงทั้งใบจะต้องกลายเป็นสุสาน เขาก็เลือกจะไว้ชีวิตไทสื่อฉางเชอ และผนึกไปจนถึงที่สุด

เขาเริ่มรับถ่ายทอดความทรงจำของอภินิหารฟ้าดินสิ้นสลาย ฟ้าดินสิ้นสลายเป็นอภินิหารทำลายล้างขั้นสุดยอด ไม่เพียงทำลายผืนฟ้าผืนดิน แต่ยังลบเลือนกฎเกณฑ์ของฟ้าดินจนสรรพสิ่งกลายเป็นความว่างเปล่า เป็นอภินิหารที่น่ากลัวมาก! ให้ความรู้สึกราวกับเป็นระเบิดนิวเคลียร์เวอร์ชันฝึกเซียน เป็นเวอร์ชันอัปเกรดระดับมหากาพย์

อย่างไรไทสื่อฉางเชอและไทสื่อจื่อปั่วก็ล้วนเป็นยอดยุทธ์กำเนิดสวรรค์ รางวัลรอดชีวิตที่แลกมาจากสองยอดยุทธ์กำเนิดสวรรค์แข็งแกร่งจริงๆ เส้นผมนั้นของเจียงเทียนมิ่งเป็นสิ่งที่เจียงฉางเชิงมอบให้เมื่อหลายปีก่อน แสดงถึงพลังล่าสุดของเจียงฉางเชิง ถึงจะเป็นแค่ร่างเสมือนก็เพียงพอจะจัดการยอดยุทธ์กำเนิดสวรรค์ได้สองคนอย่างง่ายดาย!