เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 366 กายาสุญญตามีดีเทานี้แเองรี
เจาตำหนักเทพจี้หนาเสียเขาฟาดฝามือลงไปอีกครั้งแตผลลัพธ์ก็ยังมิอาจทะลวงฝ่าเขตอาคมลองหนที่บากถ้ำได้อยูดี
สีหนาเขายำเยในพริบตาเยี่ยจ้านโลงอกแลวผลิรอยยิ้ม
คายกลของมรรคาจารยคนนีชางลึกลำยากหยังถึงจริงๆข้าสัมผัสมันไมได้แท้ๆแตมันกลับมีพลังป้องกันแข็งแกรงเชนนีเชียว”
บรรพจารยเผาเยียถอนหายใจอยูในสมองของเยียจานนำเสียงเต็มไปดวยความนับถือ
นี่เป็นหนแรกที่เยี่ยจ้านได้ยินเขาใชน้ำเสียงเชนนี้กอนหน้านื้อยางมากที่สุดก็เพียงถอนหายใจด้วยความทึ่งเทานั้น
สีหนาของเจาตำหนักเทพจีดำทะมึนอยางยิงเขาเงยหนามองสายตาเหมือนอยากจะมองใหทะลุตัวภูเขาไปถึงแดนสวรรค์ทื่อยู่เบื้องบน
แม้ที่แหงนี้จะเป็นโลกแหงยุทธ์เขาก็ไมลงมือบุมบาม
กอนหนานีเขาไปสืบขาวสถานการณมารรอบหนึงแลวกอนมาเขาฟารวง
เขามองมรรคาจารยผูนั้นไมออกแตในเมือมรรคาจารยคนนี้จองจำเยี่ยจานไวคงหมายความวาอีกฝ่ายเป็นศัตรูกับเยี่ยจ้าน
ดังนั้นเขาจึงคิดจะทำภารกิจของตนเองให้เรียบร้อยกอนคอยยื่นเท้าเข้าไปยุงกับบุคคลที่ไมรู้จักดี
แตคิดไมถึงวามรรคาจารย์กลับไมใชศัตรของเยี่ยจ้านเขาลกนี้เป็นสิ่งที่ใช้บกบ้องเยี่ยจ้านต่างหาก!
เจ้าตำหนักเทพจี้โทสะทวมหัวใจแตเขตอาคมลึกลับนี่ทำใหเขาหวันเกรงมรรคาจารยอยางยิง
เวลานีเขาจึงตกอยระหวางตัวเลือกอันเลือกยากสองทาง
ในตอนนั้นเองเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาในหูของเขาเขาเปลี่ยนสีหน้าแลวหายวัปไปจากที่เดิมทันที
เยี่ยจานสูดลมหายใจลึกยาวใบหนาเผยรอยยิมฺเขาพึมพำกับตนเองวา “มรรคาจารยลอเขาไปหรือ
“ขแนนอนอยูแลวแตเจ้าหมอนีฝีมือไมธรรมดาเลยฺหากเขาไมหวนกลับมาอีกแสดงวาเผาเยี่ยมีความหวังแล้ว”
“ะพลาดจากที่พึ่งคนนี้ไมได้.!” เสียงของบรรพจารย์เผาเยี่ยดังขึ้นในสมองของเยี่ยจ้านถอยคำเต็มไปดวยความคาดหวัง
เยี่ยจ้านได้ยินดังนั้นภก็เริ่มสวดภาวนาให้มรรคาจารย์ชนะอยนใจ
แตแนนอนวาเขาไมคอยมันใจเทาไรนักนับตั้งแตเผ่าเยี่ยตกตำเผาที่เคยผูกมิตรกันในวันวานลวนหลีกหนีตัวเขา
กับมรรคาจารยหาเคยผูกไมตรีกันไมเขายังไมรูวามรรคาจารยคิดอยางไรกับตัวเขาดวยชำ
หากมรรคาจารยไมรตัวตนของเขาแลวปลอยใหศัตรจากไปเลาเยี่ยจ้านยิ่งคิดกึยิ่งว้าวุน
ความรู้สึกของการฝากชีวิตไว้ในมือผู้อื่นชางไมนาอภิรมยจริงฯ
ความรสิกของความออนแอชางยากจะทนรับพดให้ถึงที่สุดแล้ว
จุดจบของเยี่ยเสินคงกับเผาเยี่ยก็เกิดขึนเพราะพวกเขาแข็งแกรงไมมากพอ!
เฮอ!
เหนือทะเลเมฆทีชอนลดหลนเป็นชันเจาตำหนักเทพจีพุงทะลุทะเลเมฆมาถึงดานบน
เขาเงยหนาไปเห็นเจียงฉางเชิงผูยืนอยูสูงขึนไปบนเมฆอีกชั้นดานหลังของเจียงฉางเชิงมีแสงเทพสุดขอบตะวันประดับ
ขอยมือของเขาถือแสขนกิเลนต้นไม่วิเศษเกล็ดทองตั้งอยูดานขางตรงเอวห้อยระฆังศักดิ์สิทธิ์ตรีวิสทธิ์น้ำเต้าทองมวงและผูกแพรพันธนาการเทพเอาไว
คัมภีรภูผาสมุทรกับคันฉองฟ้าดินลอยอยู่เหนือหัวไหลทั้งสองข้าง
ตัวเขาแผพลังอานาจขอันแข็งแกรงไมธรรมดาจนทำใหระลอกสายลมบนทองฟาเกือบหยุดนิง
เจาตำหนักเทพจิขมวดคิวเขามองพลังของเจียงฉางเชิงไมออกแมวาตัวเขาจะอยูในขันสุญญตาทะลวงยุทธเป็นผูครอบครองกายาสุญญตาก็ตาม
แตเมือนึกถึงคายกลลึกลับที่ภูเขาฟ้ารวงเขาก็ระวังตัวมากกวาเดิมเขาเอยปากถาม “ทานเป็นผู้ใดกันแน”
แตเจียงฉางเซิงกลับกมหนามองเขาแลวยอนถามกลับแลวเจามาเยือนดวยเหตใดเลา”
คนผูนีมีมูลคาราวสามลานลานแตมฺตัวเลขยาวเป็นพรวนนั่นทำลายสถิติมูลคาสูงสุดของศัตรูที่เขาเคยเผชิญหน้ามา
พอคิดได้เชนนี้เจียงฉางเซิงก็รสึกวาเลือดร้อนระอุในรางพลงพลาน
“ข้ามาเพราะเผาเยี่ยเผาเยี่ยเป็นภัยคุกคามตอโลกเทพยุทธจึงจำต้องกำจัดพวกเขาหากกอนนี้ทานมิทราบตัวตนของเขาก็จงสงตัวเขามาตอนนี้จะได้ไมจำเป็นต้องเข้าใจผิดกัน”
เจาตำหนักเทพจีเอยตอบฺนำเสียงคอนขางระมัดระวัง
เจียงฉางเซิงเอยวา “หากขาตองการปกปองเขาเลา”
เจ้าตำหนักเทพจิ้รูมานตาหดเล็กลงคิดไมถึงวาเจียงฉางซงจะดอรั้นเชนนี้
เจียงฉางเชิงรูอยูแลววาตนเองกับโลกเทพยุทธไมมีหนทางประนีประนอมกันได
ดังนันเขาจึงตองการชักชวนเยี่ยจ้านที่กูกโลกเทพยุทธ์ทอรดทิงมาเป็นพวก
เขากับโลกเทพยุทธทังแขงกันขยายอำนาจทังมิความแคนตอกัน
อย่างเรื่องที่โลกเทพยุทธเตรียมตัวจะทอดทิ้งโลกยุทธ์ไทฮวงแคเรื่องนี้เรื่องเดียวภก็เทากับโลกเทพยุทธ์เป็นศัตรูกับทั้งโลกยุทธ์ไทฮวงแล้ว
“ทานรนหาทีตายฺทานรูหรือไมวาผูใดตองการตัวทายาทเผาเยี่ย” เจ้าตำหนักเทพจี้ถามเสียงเขม
เจียงฉางเชิงไดยินดังนั้นก็จับพิรุธบางอยางได้
ที่แท้ไมใชวาโลกเทพยุทธ์ต้องการถอนรากถอนโคนเผ่าเยียแตเป็นความประสงคของบุคคลทีแข็งแกรงคนใดคนหนึงบนโลกเทพยุทธ์เทานั้น
มิเธนนั้นเจ้าตำหนักเทพจี้คงไมจำเป็นต้องขมขูเซนนี้
หลังจากใครครวญอยางถี่ถ้วนก็รู้สึกวาเข้าเค้าจากความทรงจำของไทสื่อฉางเชอเผาเยี่ยไมได้ฝ้าฝินกฎของโลกเทพยุทธ
สมัยที่เยี่ยเสินคงกอเรื่องใหญ่โตบนโลกเทพยุทธ์เผาเยี่ยก็ตัดสัมพันธ์กับเขาอย่างเด็ดขาดละทิ้งเยี่ยเสินคงจนรักษาเผาเยี่ยเอาไวได
ในเมื่อเรื่องนั้นจบลงไปแลวตอให้โลกเทพยุทธ์คิดจะกำจัดเผ่าเยี่ยก็ทำอยางเอิกเกริกไมได้
โลกเทพยุทธก็ตองรักษาหนาเชนกันพวกเขาตองธำรงภาพลักษณอันดีงามยิ่งใหญ่และยุติธรรมให้สรรพสิงทั้งหลายทังปวงไดเห็น!
ในเมื่อเป็นเซนนี้ตอให้เจียงฉางเซิงกำจัดเจ้าตำหนักเทพโลกเทพยุทธก็ไมมีทางยกทัพใหญ่มา
เขายังเตะถวงเวลาไดอยฺู่ตอใหโลกเทพยุทธไมสนใจหนาตาอยางมากที่สุดเขาก็แคหนีไปกอนเทานัน
เขาครอบครองพลังอภินิหารมากมายตอใหตองหนิตอนนีเขาก็ไมกลัว!
“ขารับบัญชาจากเจาสวรรคหากทานดึงดันจะกระทำดังวาทานจะตองตายแดนสวรรคของทานก็จะลมสลายด้วย!
“ได้้ยินมาวาโอรสสวรรคของเทียนจิ่งคือบุตรชายของทานสินะทานควรจะใครครวญใหชัดแจง
“เจาสวรรคตำแหนงสูงมากอานาจเป็นตัวแทนของโลกเทพยุทธการเป็นอริกับโลกเทพยุทธยอมไมมีจุดจบทีดี!”
เจาตำหนักเทพจีเอยเสียงเขมในใจเขาเต็มไปดวยแรงกดดันเขาถอยทันทีไมได
ตอนนี้จึงได้แตอ้างนามของเจ้าสวรรคขมขู่ใหอีกฝ่ายถอยเพือซื้อโอกาสทีจะทำภารกิจสำเร็จ
เจียงฉางเชิงตอบอยางเย็นชา”ลงมือเถิดทุมมาใหเต็มกำลังบางทีอาจยังมีโอกาสรอดสักเสียวหนึง”
แสงเทพสุดขอบตะวันบดบังใบหนาของเขาทำใหคนมองใบหนาทีแทจริงของเขาไมชัด
แตนำเสียงของเขาทำใหเจาตำหนักเทพเขาใจกระจางแจงวาตนเองไมมีทางใหถอยอิกแลว
เจาตำหนักเทพจิเผยยิมเย็นชาจูๆเขาก็กางสองแขนออกกายเนือสลายกลายเป็นไอสิดำนับไมถวนเลือนหายไปอยางรวดเร็วในบัดดล
ตอจากนั้นทั่วทั้งท้องนภาก็มืดหมน
“โอกาสรอดสักเสียวหนึงอยางนันหรือทานชางโอหังจริงๆทานคงจะไมรูจักความสามารถของกายาสุญญตาสินะ”
เจาตำหนักเทพจี๋หัวเราะหยันอยางดูแคลนแตแลวไมทันถึงชั่วอึดใจน้ำเสียงของเขากลับเปลี่ยนเป็นหวาดผวา
“อะไรกันเป็นไปไมได้: เหตุใดข้าจึงออกไปจากโลกใบนี้ไมได้”
เจียงฉางเชิงยกมือขึนควาทองนภาเพียงชัวพริปตาความมืดหมนบนท้องนภากึสูญสลาย
ไอสีดำก้อนหนึ่งปรากฏออกมาจากความวางเปลาเบืองหนาของเขากอนะรวมตัวกันเป็นรางของเจาตำหนักเทพจือยางรวดเร็ว
เจาตำหนักเทพจิมองจียงฉางเซิงอยางหวาดกลัวใบหนาปรากฏสีหนาไมอยากเชือ
คันฉองฟาดินเหนือหัวไหลขวาของเจียงฉางเชิงทอแสงระยิบระยับแตมันถูกแสงเทพสุดขอบตะวันเบืองหนากลบทับไว้จึงแลดูไมสะดุดตานัก
นีเป็นผลงานของคันฉองฟาดินนันเองเจียงฉางเชิงสะทอนภาพท้องนภาของโลกยุทธไทฮวงเก็บไว้ในคันฉองฟ้าดินกอนแลวสรรพสิงบนแผนดินคอยตสองเก็บอยางชาต
ไดแตกฎแหงมีติบนท้องนภาเป็นสิ่งสำคัญที่ใช้ขวางทางหนีของศัตรูเขาจึงจงใจทำเซนนี้
หลังจากรูจักขันสุญญตาทะลวงยุทธ์ในที่สุดวันนี้ก็ได้ใช้ประโยชน์
แนนอนวาตอให้ไมใช้คันฉองฟ้าดินเจียงฉางเชิงก็มั่นใจวาจะจับตัวเจ้าตำหนักเทพจี้ได้อยูดี
กายาสุญญตาที่เรียกขานกันก็เป็นเพียงการหยิบยืมพลังของกฎแหงมิติมาใชเทานันในความคิดเขามันดูคอนขางกระจอก
“กายาสุญญตามีดีเทานี้เองหรือเจียงฉางเชิงเอยเสียงเรียบเฉยเขายืนอยูเหนือเมฆาไมขยับเทาสักกาว
แมเจาตำหนักเทพจี๋จะตกตะลึงแตเขาไมยืนอึงอยูกับที
เขาหยิบดาบยาวเลมหนึงออกมาจากแหวนบรรจุสรรพสิงอย่างรวดเร็วสองมือเงือดาบยาวขึนสูงฟันลงมาหาเจียงฉางซิงอยางโกรธเกรียว
ดาบนิฉายแสงสวางวาบทัวฟาดินแมแตหวงแหงความวางปลานอกพิภพก็ยังเห็นประกายแสงสายหนึงฉายวาบ
มันมาเร็วแลวก็ไปเร็วเพียงแวบเดียวภก็หายไปแลวทะเลเมฆบนทองนภาถูกสะบันขาดคลายทองนภาทังผืนถูกผาเป็นสองซีก
กระแสลมอันนากลัวโหมพัดไปทัวฟาดินเปรียง!
เจาตำหนักเทพจีเบิกตาโตดาบยาวของเขาถูกสองนิวของเจียงฉางเชิงคีบเอาไว
คมดาบทอประกายเย็นยะเยือกแตไม่วาเขาจะทุมแรงออกมาอยางไรก็ไมอาจขยับเขยื้อนดาบเศษของตนไดในตอนนีเอง!
ดวงเนตรมหามรรคาบนหนาฝากของเจียงฉางเชิงพลันปรือเปิดแสงสีทองสายหนึงทะลวงผานหนาอกของเขาดวยความเร็วทีเจาตำหนักจี้ไมเคยพบเจอมากอน
มันพุงยาวเหินลับหายไปจากขอบฟาเจ้าตำหนักเทพจี้สั่นไปทั้งกายา
เขาก้มมองหน้าอกของตนแลวพรันพรึงเมือพบวาพลังบรรพยุทธของตนมิอาจฟินฟูกายเนือได
พลังอันกราวแกรงนาหวาดกลัวสายนันกำลังทะลวงผานรางกายของเขาทำลายเลือดลมและเลือดเนือของเขาอย่างเหิมเกริม
“เจาเป็นฝูใดกันแน…นี่มันไมใชพลังบรรพยุทธ์…” เจ้าตำหนักเทพจี้งยหน้ามองเจียงฉางเชิงด้วยสีหน้าสินหวัง
“หรือวาขาวลือประหลาดทีเลาลือในโลกเบืองลางกอนหนานีจะเป็นเรืองจริงเจาก็เป็นพวกผิดแผกอยางนันหรือ”
“เจามาจากลัทธิ…”
เจาตำหนักเทพจิตะโกนดวยนำเสียงหวาดผวาทวายังไมทันเอยคำพูดจบฺฺแสงสีทองมหามรรคาอึกสายหนึงก็พุงมาระเบิดศีรษะของเขาจนกระจุย
เจียงฉางเชิงหยิบนำเตาทองมวงขินมาเก็บศพของเจ้าตำหนักเทพจี้ลงไป
เจ้าตำหนักเทพจี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังต้องทำลายศพลบรองรอยไมทิ้งรองรอยใดตไว้
สาเหตุที่ไมปราบเจ้าตำหนักเทพจี้ให้ยอมจำนนภ็เพราะเจ้าตำหนักเทพจิ้ระดับขั้นสูงเกินไปภายในเวลาสั้นยากนักทีจะแกไขความทรงจำทังหมดของเขา
เจาตำหนักเทพจี้แตกต่างจากไทสื่อฉางเชอเขาไมได้ลงมายังโลกเบื้องลางเพือฝึกฝนแตมาเพือทำภารกิจใหลุลวง
เมือเวลาผานไประยะหนึงแลวยังไมกลับไปเจาสวรรคผูนันตองสังเกตเห็นแน
หากเจาสวรรคคนนันทิงวิชาอะไรบางอยางไวบนตัวเจาตำหนักเทพจเชนนันยอมไมดีแลว
หลังจากทำทุกสิ่งเสร็จสิ้นเจียงฉางเชิงก์หมุนตัวจากไป
ขันสุญญตาทะลวงยุทธแข็งแกรงมากแตนาเสียดายเมือเผชิญหนากับเจียงฉางเชิงเขาก็ไมแตกต่างจากมดปลวกพลังของทังสองคนหางกันไกลโพน!
เกาะเวหาทามกลางทะเลดาวทานเทพจือหวนกับหญิงรับใชสองนางกำลังมองลงมายังโลกเบื้องลาง
ไมใชแคพวกนางเทานั้นยอดฝีมือทั้งหลายบนเกาะเวหาเกาะอื่นท่อยไกลๆก็กำลังชมดูอยูเชนกัน
“แสงเมือครูนันมัน…” ทานเทพจือหวนสีหนาเต็มไปดวยความสงสัย
นางไมรู้วาเบื้องลางเกิดสิ่งใดขึ้นสิ่งเดียวที่นางคิดออกก็คือเจาตำหนักเทพจีนาจะลงมือแลว
เพราะการตอสูของขันยอดยุทธ์กำเนิดสวรรค์ยากจะสงผลกระทบมาไกลถึงที่นี่ได้
สตรีชุดกระโปรงขาวถามอยางระมัดระวัง “หากนายทานผู้นั้นไมกลับมาพวกเราควรทำเซนไรเจ้าคะ”
ดวงหนางมของสตรีชุดกระโปรงครามซีดเผือดหากแม้แตเจ้าตำหนักเทพจี้ยังไม่ใชคูตอสูของมรรคาจารยฺเชนนันมรรคาจารยตอนปนพวกผิดแผกอยานนแท!
ทานเทพหนึงองคกับเจาตำหนักเทพอิกหนึงองคตายอยูในโลกแห่งยุทธิ์ที่ทานเทพจื่อหวนดูแลพวกนางยากจะหนีพ้นความรับผิดชอบนี
แมแตเผาฉางก็คงถูกหางเลขไปดวยทานเทพจือหวนยอมคิดเรืองนืออกเซนกันหัวใจนางจึงกระสับกระสายอยางยิง
เรองหหลดออกไปจากขอบเขตการควบคุมของนางแลวตอนนี้ขอนางไมมีเวลาสนใจผลประโยชน์อะไรทั้งนั้น
นางต้องคิดหาวิธีปกปองตนเองสิ่งสำคัญที่สุดภ็คือการปกป้องเผาฉาง
ในเวลาเดียวกันนี้ดานในภูเขาฟารวงในราชอาณาจักรหลัวหงบนโลกยุทธไทฮวง
เยียจานถามอยางประหลาดใจ “เหตุใดจึงไมมีอะไรเกิดขินเลยเลา”
ดวงวิญญาณของบรรพจารยเผาเยียลอยออกมาเขาตอบดวยสีหนาเครงขรึม “ตอสกันจบแลว
“พลังเมือครจะตองเป็นของขันสุญญตาทะลวงยุทธอยางแนนอนแตการตอสูููกลับจบลงเร็วถึงพียงนี..”
เยียจานหนังตาดีดฝึงอยางแรงเขาเขาใจดีวาขันสุญญตาทะลวงยุทธหมายถึงสิงใด
กายาสุญญตาฺเป็นสิงที่แทบจะสังหารไมได้! หากมรรคาจารยสังหารขันแสุญญตาทะลวงยุทธไดในเวลาสันนิดเดียว..
เยี่ยจ้านอกสั่นขวัญแขวนเซนนั้นโลกยุทธ์ไทฮวงใบนี้ซอนความลับอะไรไวกันแนตัวตนที่นากลัวถึงเพียงนี้จึงเรนกายอารศัยอยูที่นี่
บรรพจารย์เผาเยี่ยสีหน้าซับซอนเอยวา “จานเออรสงบใจอยู่ใหครบหารอยปีเถิด
“หลังจากหารอยปีสินสุดก็จงไปแดนสวรรคคุกเขาหนาประตูสวรรคขอบคุณจักรพรรดิสวรรคเสีย!”
เยี่ยจานไดยินคำนึกึทำทาจะพดอะไรบางอยางแตแลวก็เงียบไป
เขาตังใจวาจะไปเขาพวกกับมรรคาจารยอยูแลวแตถึงขันจะใหเขาคุกเขา..
บรรพจารย์เผาเยียมองเขาแลวบอกว่า “วันหนาเจ้าะดีใจที่เลือกเซนนี้”
YOU MAY ALSO LIKE
