เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 381 ประมุขยุทธ์ มหันตภัยแห่งวิถียุทธ์

“นายท่าน นี่คือสิ่งใดกัน”

ไป๋ฉีอดใจไม่ไหวจึงถามออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

บัลลังก์ที่สงางามขนาดนี้ ต่อให้มันเป็นแค่ปีศาจหมาป่า มันก็เห็นแล้วถูกใจเหมือนกัน

เสียงของมันปลุกมูหลิงลั่วให้ตื่นจากสภาวะลืมตัวตน

นางลืมตามองแล้วก็ตกตะลึงกับบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคา

เจียงฉางเซิงหัวเราะเบาๆ “สมบัติอาคมชิ้นหนึ่งของข้าเอง มันซ่อนอยู่ในดวงวิญญาณของข้า ระยะนี้ฝึกบำเพ็ญก้าวหน้าจึงเรียกออกมาได้”

ไป๋ฉีกับมูหลิงลั่วไม่สงสัยสักนิด

ทั้งแดนสวรรค์กับเทียนจิ่งต่างรู้วามรรคาจารย์เป็นบรรพจารย์แห่งเซียนทั้งปวงผู้กลับชาติมาเกิด

ตัวตนนี้ทำให้เจียงฉางเซิงอธิบายคำถามทั้งหลายได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพวกรางวัลรอดชีวิต

เจียงฉางเซิงตั้งสมาธิทลายเขตอาคม

ไป๋ฉีกับมูหลิงลั่วหันไปสนทนากัน คุยไปคุยมาพวกนางก็เริ่มพูดถึงสถานการณ์ในมหาพิภพจิตจร

ไม่นานมานี้มหาพิภพจิตจรจัดงานชุมนุมถกวิชายุทธ์

งานนี้คือการให้ผู้ศรัทธาทั้งหลายแบ่งฝ่ายกันเลือกวิชายุทธ์ที่ตนเองคิดว่าแข็งแกร่งที่สุด

ขอบเขตก็คือวิชายุทธ์สำหรับให้เผ่ามนุษย์ฝึกฝนในมหาพิภพจิตจร

เรื่องนี้จึงทำให้วิชายุทธ์จำนวนมากไหลทะลักเข้ามาในมหาพิภพจิตจร

ผู้ที่เป็นแกนนำของทุกอย่างก็คือจีอู๋จวิน

นางใช้ประโยชน์จากจิตใจชอบเอาชนะของผู้คน

วิชายุทธ์ที่ได้รับการยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุดตอนนี้กลับไม่ใช่ของเยี่ยจ้านหรือไท่สื่อฉางเซอ

เพราะวาวิชายุทธ์ของพวกเขาลึกล้ำเกินไป ผู้ที่รำเรียนสำเร็จมีน้อยคนนัก

ตอนนี้จึงยังไม่มีโอกาสแสดงความแข็งแกร่งออกมาให้เห็น

ยามนี้วิชายุทธ์ของกวนทงโยวยังคงเป็นวิชาที่ได้รับความนิยมสูงสุด

มูหลิงลั่วก็ตั้งใจจะเสนอยอดเคล็ดวิชาด้วย ไป๋ฉีสัญญากับนางว่าจะไปลากคนมาสนับสนุน

เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เจียงฉางเซิงทำให้บัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคายอมรับเจ้าของได้สำเร็จ

ไป๋ฉีกับมูหลิงลั่วก็เข้าไปในห้วงแห่งความฝันแล้ว

เจียงฉางเซิงนั่งลงบนบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาแล้วเอนพิงพนักบัลลังก์อย่างสบายอารมณ์

ความสบายที่บรรยายไม่ถูกพุ่งเข้าจู่โจมจิตใจของเขา

การนั่งอยู่บนบัลลังก์เทพนี้ทำให้อารมณ์ปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก

สิ่งสำคัญที่สุดก็คือเขาควบคุมเขตอาคมทั้งหมดของบัลลังก์เทพนี้ได้อย่างง่ายดายประหนึ่งแขนขาของตัวเอง

เขาทดลองสารพัดอย่างประหนึ่งได้ของเล่นใหม่เอี่ยมมาไว้ในมือ

เขานั่งบนบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาแล้วใช้วิชาหลีกเร้นห้าธาตุ

เขาค้นพบว่าการใช้วิชาง่ายดายอย่างยิ่ง มิหนำซ้ำยังใช้วิชาได้เร็วมากกว่าเดิม ได้ผลลัพธ์มากกว่าเดิมอีกด้วย

เขาปรากฏตัวบนทะเลเมฆ ลูกแก้วแสงทั้งเก้าด้านหลังบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาส่องแสงระยิบระยับ

เมฆหมอกวนเวียนอยู่รอบฐานของบัลลังก์ แสงเทพสุดขอบตะวันลอยอยู่ข้างกายเขา

ประหนึ่งดวงตะวันอันเจิดจ้าที่ครอบคลุมล้อมรอบร่าง

มันบดบังใบหน้าที่แท้จริงของเขา ทำให้เขาแลดูลึกลับและเต็มไปด้วยแรงกดดัน

เจียงฉางเซิงใช้วิชาทาบฟ้าเทียมพสุธา

ทันใดนั้นบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาก็ขยายขนาดตามร่างกายเขาไปด้วย มันขยายหดได้ดั่งใจ

โลกคุนหลุนในยามนี้กว้างใหญ่ไพศาล มีสถานที่ไร้ผู้คนมากมาย

เจียงฉางเซิงจึงเล่นอย่างสนุกสนานอยู่เนิ่นนานก่อนจะกลับมาในตำหนักเมฆาม่วง

เขานั่งฝึกวิชาบนบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาแล้วก็พบว่ามันมีส่วนช่วยในการฝึกวิชาด้วย

สวรรค์สามสิบสามชั้นฟ้า ตำหนักเมฆาม่วง บวกกับบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคา ประสิทธิผลทบทวีสามเท่า ช่างสบายเหลือเกิน!

เทียบกับแนวทางฝึกบำเพ็ญพลังชนิดอื่น การบำเพ็ญเซียนครบถ้วนรอบด้านที่สุดแล้ว

มันฝึกทั้งวิญญาณและร่างกาย ในขณะเดียวกันก็พัฒนาวัตถุปัจจัยภายนอกด้วย

เพราะมันมีพร้อมรอบด้านเช่นนี้เอง มันจึงยากกว่าแนวทางอื่น

เจียงฉางเซิงฝึกบำเพ็ญได้เร็วเช่นนี้ สาเหตุหลักมาจากความได้เปรียบที่เขาเป็นผู้ฝึกเซียนเพียงคนเดียว

หากใต้หล้ามีแต่ผู้ฝึกเซียน สำนักบำเพ็ญเซียนทั้งหลายย่อมมีวิธีการรวบรวมปราณวิญญาณ

ถึงยามนั้นผู้คนในโลกแห่งการฝึกเซียนย่อมต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน

นอกจากเป็นผูเดียวที่ฝึกเซียนแล้ว ระบบรอดชีวิตก็เป็นสิ่งที่ช่วยเขาเช่นกัน

บนเส้นทางสู่ความแข็งแกร่งย่อมต้องพึ่งพาวาสนาบ้าง บางครั้งพึ่งความขยันหมั่นเพียรอย่างเดียวก็ใช่ว่าจะสำเร็จ

เจียงฉางเซิงจมจ่อกับการฝึกวิชา

วันเวลาหลังจากนี้น่าจะยังไม่มีภัยอันตรายร้ายแรงสักระยะหนึ่ง ดังนั้นเขาย่อมเก็บตัวฝึกวิชาได้อย่างสบายใจ

บนท้องนภาสีฟ้าครามอันไร้ขอบเขต ทะเลเมฆลดหลั่นซ้อนเป็นชั้น โอบล้อมเป็นวงกลมวงแล้ววงเล่า เกิดเป็นทิวทัศน์อันแสนงดงาม

หลิ่วเสินโจวหยุดยืนบนท้องนภาเหนือเมืองแห่งหนึ่ง

เขาเอ่ยกับหลี่ชางไห่ว่า “เจ้าพักอยู่ที่นี่ไปก่อน แจ้งนามของข้าไว้”

หลี่ชางไห่พยักหน้า เขายังมีท่าทางมึนตงงเหมือนยังเรียกสติกลับมาจากมหันตภัยที่เผชิญก่อนหน้านี้ไม่ได้

หลิ่วเสินโจวเหาะไปยังภูเขาสูงลูกหนึ่งใจกลางเมือง เขาลูกนี้ใหญ่โตนัก

เหนือยอดเขามีแสงเรืองรองเปล่งประกายระยิบระยับ เขาเหาะไปที่ยอดเขาอย่างรวดเร็วจากนั้นก็หายวับไป

ไม่นานหลิ่วเสินโจวก็ก้าวเข้ามาในตำหนักที่ประดับประดาด้วยหยกและทองคำแห่งหนึ่ง เสื้อคลุมพลิ้วไสว

เขาเดินตรงมาหน้าขั้นบันไดแล้วแหงนหน้ามองเงาร่างด้านบนที่นั่งสมาธิหันหลังให้เขาอยู่

“ประมุขยุทธ์ ภารกิจล้มเหลว ทั้งกองทัพย่อยยับ มีเพียงข้าคนเดียวที่รอดกลับมา แม้แต่มหาเจ้าสวรรค์ทั้งห้าก็ไม่เว้น”

หลิ่วเสินโจวรายงานด้วยสีหน้าย่ำแย่ เขาไม่เอ่ยถึงหลี่ชางไห่

ประมุขยุทธ์มีแผ่นหลังกว้างกำยำ อาภรณ์สีเลือดปักลวดลายมังกร

เงาเลือนรางของมังกรทองตัวแล้วตัวเล่าขดล้อมอยู่รอบกายเขา พวกมันมีถึงเก้าตัว

ยามมังกรทั้งเก้าขยับ โอบพันเส้นผมดำแซมขาวของเขาก็ถูกพัดปลิวไสว

“ข้ารับรู้แล้ว ไหนว่ามาสิ ศัตรูเป็นคนเช่นไร”

ประมุขยุทธ์ไม่ลุกขึ้นแล้วก็ไม่หันมามอง น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยอย่างยิ่ง

หลิ่วเสินโจวไม่ปิดบัง เขาเล่าเรื่องราวการต่อสู้ออกมาอย่างตรงไปตรงมา

เมื่อหวนนึกถึงการต่อสู้หนนั้นอีกครั้ง สีหน้าของเขาก็ดำทะมึนอย่างยิ่ง

นี่เป็นความพ่ายแพ้อย่างยับเยิน!

นอกจากความรู้สึกพ่ายแพ้ สิ่งที่มีมากกว่าคือความฉงนสงสัย

ยอดเคล็ดวิชาของมรรคาจารย์ทำให้เขาขบคิดเท่าไรก็คิดไมตก

ยอดเคล็ดวิชาลึกลับที่หดร่างเขาเล็กลง ดัชนีปราณตระกูลเฉินที่ทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการต่อสู้เกือบทั้งหมด

แล้วยังมีวิชายุทธอันแข็งแกร่ง วิชาสุดท้ายที่สังหารผู้ฝึกยุทธนับล้านได้ภายในลมหายใจเดียวนั่นอีก…

หากมรรคาจารย์เป็นลัทธิโบราณจริงๆ พลังของศาสตร์โบราณนั่นก็…

ก่อนหน้านี้หลิ่วเสินโจวดูแคลนศาสตร์โบราณ แต่ความแข็งแกร่งของมรรคาจารย์เริ่มทำให้ความคิดของเขาสั่นคลอน

“พอเล่ามาเช่นนี้แล้วก็ดูแปลกจริงๆ บางทีเขาอาจเหมือนลัทธิโบราณ มิเช่นนั้นเหตุใดต้องเป็นอริกับโลกเทพยุทธ ทั้งยังกลัวโลกเทพยุทธล่วงรู้เล่า”

ประมุขยุทธ์เอ่ยเหมือนไม่ใส่ใจ ไม่เก็บเอาความตายของผู้ฝึกยุทธนับล้านมาใส่ใจแม้แต่น้อย

หลิ่วเสินโจวถามอย่างประหลาดใจ “คล้ายกับลัทธิโบราณหรือ? หรือว่านอกจากวิถียุทธ์กับศาสตร์โบราณแล้วยังมีพลังอื่นที่ฝึกบำเพ็ญได้อีก”

“ต้องมีแน่นอนอยู่แล้ว ในอดีตกาลเนิ่นนานคือยุคสมัยแห่งศาสตร์โบราณ แล้วก่อนศาสตร์โบราณจะไม่มีการฝึกบำเพ็ญสายอื่นบ้างเลยหรือ เพียงแต่ว่าเก่าไปใหม่มา สุดท้ายวิถียุทธ์แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น”

ประมุขยุทธ์เอ่ยตอบ หลิ่วเสินโจวได้ยินดังนั้นแววตาก็วูบไหว

วิถียุทธ์แข็งแกร่งที่สุดจริงๆ หรือ? พลังของมรรคาจารย์ต้องเคยเผชิญหน้าเท่านั้นจึงจะทราบว่าน่ากลัว

เขารู้สึกว่าตนเองบีบให้มรรคาจารย์ใช้พลังที่แท้จริงออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ

จากนั้นเขาก็หวนนึกถึงถ้อยคำที่มรรคาจารย์เอ่ยบอกตน หากเขาไขว่คว้าหาเพียงพลัง…

“ไม่ต้องขบคิดเรื่องนี้ต่อแล้ว เจ้าจงเตรียมจัดการทดสอบภายในโลกเทพยุทธเถิด”

“เรื่องของแดนสวรรค์กับมรรคาจารย์ โลกเทพยุทธย่อมจัดการเอง ข่าวที่พวกเจ้าล้มเหลวโลกเทพยุทธรับทราบแล้ว”

“หลังจากนี้กองทัพทัณฑ์เทพจะกวาดล้างมหาพิภพนิลเหลือง ผู้ใดที่เกี่ยวข้องล้วนต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก”

คำพูดของประมุขยุทธ์ดึงสติของหลิ่วเสินโจวกลับมายังความเป็นจริง

หลิ่วเสินโจวนึกถึงคำพูดอีกคำหนึ่งของมรรคาจารย์กับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในจักรวาลโลกเบื้องล่าง

เขารู้ว่าหายนะคราวนี้คงมีคนตายมากกว่าเดิม พอคิดจบหลิ่วเสินโจวก็หมุนตัวเตรียมเดินออกไป

“เหตุใดมรรคาจารย์จึงปล่อยเจ้ารอดมาได้” ประมุขยุทธ์ก็เอ่ยขึ้น

หลิ่วเสินโจวได้ยินคำถามก็หยุดก้าวเท้า เขาหมุนตัวกลับมาก็พบว่าประมุขยุทธ์ลุกขึ้นมายืนแล้ว

ทั้งยังกำลังก้มลงมาจับจ้องเขาอีกด้วย

รอบกายประมุขยุทธ์มีมังกรเก้าตนโอบพัน สีหน้าเย็นชาห่างเหิน จิตมุ่งร้ายแผ่ออกมาจากกลางหว่างคิ้ว

ดวงตาคนนั้นดุราวกับเสือ มันจับจ้องหลิ่วเสินโจวอย่างเย็นชา

แววตาเช่นนี้สร้างแรงกดดันมากอย่างยิ่ง หลิ่วเสินโจวเห็นแล้วพลันต้องขมวดคิ้ว

หลิ่วเสินโจวเอ่ยเสียงเข้มตอบว่า “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเหตุใดเขาจึงละเว้นข้า หรือท่านไม่เชื่อข้า”

หลิ่วเสินโจวเผชิญหน้ากับประมุขยุทธ์ด้วยท่าทีแข็งกร้าวอย่างยิ่ง เขาไม่ได้ขอใครเข้ามาในโลกเทพยุทธ์สักหน่อย!

ประมุขยุทธ์เหลือบตามองเขาแล้วเอ่ยว่า “ข้าแค่เป็นห่วงลูกศิษย์เจ้าเท่านั้น ในเมื่อเจ้าไม่รู้ก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว หลังจากนี้จงอย่าได้ก้าวออกจากโลกเทพยุทธ!”

“เหอะ!”

หลิ่วเสินโจวแค่นเสียงหยันก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

กาลเวลาเคลื่อนคล้อยอย่างเฉื่อยชา

ถึงอย่างนั้นเวลาสามสิบปีก็ยังผ่านไปอย่างรวดเร็ว กาลเวลาหมุนเวียนมาจนถึงปีติ้งเทียนที่สองร้อยเจ็ดสิบเก้า

ภายในสามสิบปีนี้เจียงฉางเซิงฝึกวิชาอยู่ตลอด

จนกระทั่งวันหนึ่งเฉินหลี่เดินทางมาเยี่ยมเยียนเขาเพื่อบอกว่ามีคนบุกรุกเข้ามาในแดนสวรรค์

คนผู้นั้นก็คือโมปู้นิ

ก่อนหน้านี้เขาอยากออกไปจากโลกคุนหลุนแต่ถูกเผ่าฉางขัดขวาง

หลังจากนั้นเขาก็ท่องเที่ยวในโลกคุนหลุนแต่กลับยิ่งหงุดหงิดเพิ่มขึ้นทุกที

สุดท้ายจึงอดทนไม่ไหวบุกขึ้นมาบนแดนสวรรค์จนถูกไท่สื่อฉางเชอจับตัวไว้

ตอนนี้โมปู้นิถูกจับขังอยู่ในคุก “ข้าทราบเรื่องแล้ว จัดการไปตามกฎสวรรค์เถิด”

เสียงของเจียงฉางเซิงลอยออกมาจากในตำหนักเมฆาม่วง เฉินหลี่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ก่อนหน้านี้เขากลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายอาจมีความสัมพันธ์บางอย่างกับมรรคาจารย์ หากเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับว่าพวกเขาตบหน้ามรรคาจารย์น่ะสิ

เฉินหลี่คำนับแล้วขอตัวออกไป ไปฉีเดินมาหาอย่างสนอกสนใจก่อนจะผละออกไปข้างนอก ตั้งใจจะแวะไปดูเจ้าโมปู้นิ

ตั้งแต่ต้นจนจบเจียงฉางเซิงไม่ลืมตาแม้แต่หนเดียว เขาจดจ่อสมาธิกับการฝึกบำเพ็ญ

บุรุษอาภรณ์สีขาวที่ร่างจิตจำแลงเทพรอบก่อนเคยพบ ทำให้เขารู้สึกถึงความกดดัน ดังนั้นเขาต้องเร่งฝึกวิชาบำเพ็ญ

อีกด้านหนึ่งภายในถ้ำของภูเขาฟ้าร่วง เยี่ยจ้านกำลังนั่งสมาธิอยู่บนพื้น

รอบด้านมีปราณแห่งนิพพานสีเทาขมุกขมัวเวียนวน

บรรพจารย์เผ่าเยี่ยลอยเท้งเต้งอยู่ด้านข้าง สีหน้าสลับไปมาระหว่างความยินดีกับความกลัดกลุ้ม

ผ่านไปเนิ่นนาน เยี่ยจ้านก็ลืมตา เขากระอักลมปราณที่ขุ่นมัวออกมาคำหนึ่งแล้วถอนหายใจ

“วิชานิพพานสู่กำเนิดช่างแข็งแกร่งมากจริงๆ มิน่าเล่าสมัยนั้นท่านพี่เสินคงถึงตะลุยท่องมหาพิภพนิลเหลืองได้ หากฝึกวิชานิพพานสู่กำเนิดจนบรรลุ การจะถล่มศัตรูข้ามขั้นก็คงไม่ใช่เรื่องยาก”

ทุกครั้งยามต่อสู้วิชานิพพานสู่กำเนิดจะทำให้เขามีพลังเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

หากบรรลุนิพพานขั้นเก้า พลังของเขาคงบรรลุระดับขั้นที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

ระหว่างช่วงเวลาอันยาวนานที่ถูกจองจำนี้ เยี่ยจ้านรู้สึกว่าตนเองก้าวหน้าได้เร็วกว่าเมื่อก่อนมาก

เขารู้สึกขอบคุณมรรคาจารย์จากก้นบึ้งหัวใจ คิดว่านี่เป็นโอกาสที่มรรคาจารย์มอบให้เขา

เขาหันไปมองบรรพจารย์เผ่าเยี่ยแล้วถามว่า “ท่านบรรพจารย์ เหตุไฉนท่านเงียบไปเล่า สองสามปีนี้ท่านกำลังคิดอะไรอยู่หรือ”

บรรพจารย์เผ่าเยี่ยตามติดเขาอยู่เสมอเพราะมีเพียงร่างวิญญาณ ปกติท่านบรรพจารย์จึงเหงามาก มักจะชวนเขาคุยเป็นประจำ

ทว่านับตั้งแต่มีมหาพิภพจิตจรเขาก็เริ่มละเลยไม่ใส่ใจบรรพจารย์เผ่าเยี่ย

บรรพจารย์เผ่าเยี่ยจ้องมองเขาแล้วบอกว่า “ระยะนี้จิตใจข้าไม่สงบ สังหรณ์อยู่ตลอดว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ข้าคิดถึงมหันตภัยหนนั้นเมื่อสองล้านปีก่อน”

เยี่ยจ้านได้ยินก็ขมวดคิ้วตาม

เมื่อสองล้านปีก่อนลัทธิโบราณทำลายต้นสายคงคาสวรรค์ที่ไหลไปยังจักรวาลโลกเบื้องล่างแห่งหนึ่ง

หลังจากนั้นพวกเขาก็ขยายอำนาจในเวลาไม่นานแล้วยกพลมาบุกโจมตีมหาพิภพนิลเหลือง

เหตุการณ์หนนั่นถูกเรียกขนานนามว่ามหันตภัยแห่งวิถียุทธ์

มหันตภัยแห่งวิถียุทธ์ครั้งล่าสุดมันดำเนินต่อเนื่องเป็นเวลานับหมื่นปี สิ่งมีชีวิตที่ล้มตายมีมากมายจนนับไม่ไหว

แม้แต่โลกเทพยุทธก็เคยถูกโจมตีสำเร็จ แต่สุดท้ายลัทธิโบราณก็พ่ายแพ้แล้วถูกเข่นฆ่าล้างบางครั้งใหญ่

จวบจนวันนี้พวกเขาก็ยังเป็นหนูข้างถนน ทำได้เพียงหลบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด

เยี่ยจ้านถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ท่านคิดว่ามรรคาจารย์จะสร้างมหันตภัยให้มหาพิภพนิลเหลืองหรือ?”

แม้เขาจะมาจากมหาพิภพนิลเหลืองแต่เพราะเหตุการณ์ที่เผ่าเยี่ยถูกทำลาย เขาจึงไม่มีความรู้สึกดีต่อมหาพิภพนิลเหลืองแม้แต่น้อย

บรรพจารย์เผ่าเยี่ยเอ่ยตอบ “ถ้าดูจากสภาพการพัฒนาในปัจจุบันของโลกคุนหลุน พวกเขายังไม่แข็งแกร่งพอจะก่อมหันตภัยแห่งวิถียุทธ์”

“สิ่งที่ข้ากังวลใจก็คือเมื่อมรรคาจารย์ก้าวออกมาสาแดงเดช ด้านที่อ่อนแอของโลกเทพยุทธอาจถูกเผยออกมาให้ผู้อื่นเห็น”

“เมื่อถึงยามนั้น ผู้ที่อยู่มานานทั้งหลายย่อมถูกชักนำให้ก้าวออกมาจากเงามืด”