เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 395 เจ็ดสิบสองถ้ำเทวะ แดนต้องห้ามบรรพกาล

เรื่องที่เจียงชั่นจากไปไม่มีการป่าวประกาศให้แดนสวรรค์รับรู้

เพราะตัวตนดาวสังหารนิรันดรกาลของเขาเป็นความลับต่อแดนสวรรค์มาตลอด

มีเพียงคนจำนวนน้อยที่ล่วงรู้

เจียงฉางเซิงฝึกบำเพ็ญต่อ เขาทำสิ่งที่ทำได้เพื่อเจียงชั่นหมดแล้ว

ส่วนที่เหลือต้องพึ่งเจ้าเด็กน้อยคนนี้เอง

วันเวลาหลังจากนั้นไม่มีผู้ใดมารบกวนเจียงฉางเซิงอีก

ผู้ฝึกยุทธ์เผ่าเหยียนในมหาพิภพจิตจรมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนรุ่นเยาว์ แต่ผู้ศรัทธาในมหาพิภพจิตจรมีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนอยู่แล้ว

ดังนั้นการมาเยือนของพวกเขาจึงไม่ทำให้เกิดหยดน้ำกระเซ็นอันใด

กาลเวลาโบยบินผ่านไป ณ ภูเขาฟ้าร่วงในมหาสมุทรไร้ขอบเขต

เยี่ยจ้านกำลังนั่งสมาธิอยู่ในถ้ำ ผู้เฒ่าซอมซ่อคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงปากถ้ำ เฝ้ามองเขาฝึกกำลังภายใน

“ไม่ต้องรอแล้ว ต่อให้ข้าตอบตกลงเจ้าก็ไม่ได้สิ่งที่เจ้าต้องการอยู่ดี เพราะมันไกลเกินไป”

เยี่ยจ้านโคจรลมปราณพลางเอ่ยไปด้วย

ผู้เฒ่าซอมซ่อถามว่า “เหตุใดเล่า เจ้าไม่มีพลังพอจะย้อนกลับไปยังโลกเบื้องบนหรือ”

แม้เขาจะรู้ว่าโลกเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่เขากลับไม่รู้ว่ามรรคาจารย์ส่งโลกคุนหลุนมาอยู่ในห้วงสุญญตาแล้ว

เขายังคิดว่าคนจากโลกเบื้องบนยังเดินทางกลับโลกเบื้องบนได้อยู่

“ก็ไม่มีจริงนั่นแหละ” เยี่ยจ้านตอบอย่างขอไปที

เผ่าเกิดใหม่ต้องการฟื้นคืนชีพผู้พรรณนาชนของเผ่าเยี่ยผู้มีระดับขั้นพลังสูง

แม้ตัวตายไปแล้ว แต่กายเนื้อจะไม่เสื่อมสลาย ขอเพียงตามหาสุสานของเผ่าเยี่ยพบก็จะได้รับศพของยอดฝีมือจำนวนมาก

ผู้เฒ่าซอมซ่อจึงให้สัญญากับเขาว่า หากคนเหล่านี้ฟื้นคืนชีพสำเร็จจะมาช่วยเขาแก้แค้น

เริ่มแรกเยี่ยจ้านเคยหวั่นไหว แต่หลังจากบรรพจารย์เผ่าเยี่ยพร่ำพูดเกลี้ยกล่อม

บวกกับเขาไปสืบข่าวเกี่ยวกับเผ่าเกิดใหม่ในมหาพิภพจิตจรมาแล้ว

เขาจึงรู้สึกว่าเผ่านี้น่าเชื่อถือไม่ค่อยได้

ผู้เฒ่าซอมซ่อเงียบงันแต่ในใจกลับรู้สึกไม่ยินยอม

เผ่าเกิดใหม่ล้วนมีแต่จักรพรรดิยุทธ์ พวกเขาย่อมมีใจทะเยอทะยาน

แรกเริ่มเดิมทีพวกเขาหมายมาดจะกำราบใต้หล้าขึ้นปกครองโลก

แต่จนปัญญาที่มรรคาจารย์โผล่มาเสียก่อน

มรรคาจารย์ใช้ความเร็วที่พวกเขาต้องตาค้างขึ้นปกครองใต้หล้าแล้วสร้างแดนสวรรค์ขึ้นมา

พวกเขาโค่นล้มการปกครองของแดนสวรรค์ไม่ได้อีกแล้ว

ดังนั้นพวกเขาจึงหันไปหมายตาโลกเบื้องบนแทน

ขอเพียงสานสัมพันธ์กับโลกเบื้องบนได้ ต่อให้ขึ้นเป็นผู้ปกครองไม่ได้ ก็ยังพอแลกสิทธิ์การเป็นผู้ปกครองดินแดนสักแห่งได้

ปัญหาก็คือเยี่ยจ้านท่าทางเหมือนกำลังบอกปัดพวกเขาอย่างขอไปที

ผู้เฒ่าซอมซ่อถอนหายใจ เขาลุกขึ้นตั้งท่าจะจากไป

ทันใดนั้นเยี่ยจ้านก็หันมามองเขาแล้วเอ่ยว่า

“พวกเจ้ารู้ความเป็นมาของตนเองแน่ชัดจริงๆ หรือ

พวกเจ้าแน่ใจหรือว่าการมีอยู่ของพวกเจ้าเป็นความกรุณาของสวรรค์ มิใช่แผนการของใครบางคน”

ผู้เฒ่าซอมซ่อได้ยินก็ขมวดคิ้วหันไปมองเขาแล้วถามว่า “เจ้ารู้อะไรมา”

เยี่ยจ้านส่ายหน้า “ข้าไม่รู้หรอก แต่ใช่ว่าการคงอยู่ของทุกสิ่งจะเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

หากไม่รู้ตำแหน่งที่ยืนของตนเองให้ชัดเจน ต่อให้มีใจทะเยอทะยานมากเพียงใด

ก็ล้วนเป็นตะกร้าสานตักน้ำที่ตักน้ำไม่ได้สักหยด ซ้ำร้ายอาจเป็นการตัดชุดแต่งงานให้ผู้อื่นอย่างเสียแรงเปล่าด้วย”

ผู้เฒ่าซอมซ่อเงียบงัน เขาจับจ้องเยี่ยจ้านเหมือนอยากจะมองทะลุไปให้ถึงหัวใจแต่สุดท้ายก็ล้มเหลว

เยี่ยจ้านไม่สนใจเขาอีกต่อไป เผ่าเกิดใหม่ไม่มีค่าควรให้เอ่ยถึง!

หากอยู่ที่โลกเบื้องบน ขุมกำลังระดับนี้เขาคร้านจะชายตามองให้เต็มตาสักหน่อยด้วยซ้ำ

ตอนนี้สาเหตุที่เขายังเกรงใจผู้เฒ่าซอมซ่ออยู่ก็เพราะเขาอยากสร้างผลงาน!

หากหลังจากนี้อยากเข้าร่วมแดนสวรรค์ จะไม่มีหินเคาะประตูได้อย่างไรเล่า

ในที่สุดผู้เฒ่าซอมซ่อก็จากไป เยี่ยจ้านฝึกลมปราณต่อ

เขาเชื่อว่าเจ้าหมอนั่นต้องมาหาเขาอีกแน่

“ข้าคิดมาตลอดว่าพลังฟื้นคืนชีพจะก่อให้เกิดมหันตภัยแห่งวิถียุทธ์”

บรรพจารย์เผ่าเยี่ยโผล่ออกมา เขาลอยวนไปมาบนอากาศพลางเอ่ยอย่างอ้อยอิ่ง

“ในโลกทั้งสามพันใบ ไม่ว่าผู้ใดบรรลุเป็นจักรพรรดิยุทธ์ กายเนื้อล้วนคงอยู่ชั่วกาลนาน

มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าสุสานทั้งหมดรวมกันแล้วมีศพอยู่จำนวนเท่าไร

หากทั้งหมดฟื้นคืนชีพขึ้นมา การจะสั่นคลอนโลกเทพยุทธ์ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้”

บรรพจารย์เผ่าเยี่ยถอนหายใจ ตัวเขาไม่ร้อนใจนัก เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ตายมานานแล้ว

มิหนำซ้ำยังถูกสาปให้กลายเป็นวิญญาณร้ายเสียด้วย

บนทุ่งหญ้ารกร้าง เจียงเจี่ยน หลินเฮาเทียน กับผิงอันกำลังพักผ่อนอยู่

เจียงเจี่ยนกำลังย่างน่องสัตว์อสูรขนาดยักษ์ น่องหนังน้ำมันไหลหยดออกมาส่งกลิ่นหอมฉุย

ผิงอันมองแล้วน้ำลายสอ

เหนือศีรษะของพวกเขาพระจันทร์ดวงโตแขวนอยู่กลางท้องฟ้าเหมือนยามรัตติกาล

แต่กลับมองไม่เห็นหมู่ดาว

หลินเฮาเทียนถือแผนที่ในมือพลางขมวดคิ้ว “นี่มันสิ่งใดกันแน่ ข้าดูมาครึ่งวันแล้วก็ยังมองไม่ออกเลย”

เจียงเจี่ยนจ้องไม่ละสายตา “ถึงเจ้าจะเคยได้ความทรงจำการสู้รบของจักรพรรดิยุทธ์ยุคโบราณมา

แต่ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่ที่ไทฮวงแล้ว สิ่งที่เห็นแล้วไม่เข้าใจย่อมมีอยู่มากมาย

ก็เหมือนพระจันทร์เหนือหัวพวกเรานี่ ทั้งที่มันใหญ่โตขนาดนี้

แต่กลับอยู่ห่างจากพวกเราไกลโพ้น มีแต่ภูตผีเท่านั้นที่รู้ว่าขนาดจริงๆ ของมันใหญ่โตมากเพียงใด”

พวกเขาเดินทางมายังโลกแห่งนี้ผ่านประตูหมื่นโลก ไม่ใช่เพื่อปฏิบัติภารกิจของแดนสวรรค์

แต่เพื่อตามหาโชควาสนาเป็นการส่วนตัว

แดนสวรรค์สร้างระบบเนตราของตนเองขึ้นมาแล้ว หากไม่ใช่ภารกิจของแดนสวรรค์

คนผู้ใดหรือคนกลุ่มใดต้องการใช้ประตูหมื่นโลกจะต้องควักเงินจำนวนไม่น้อยออกมาจ่าย

เป้าหมายก็เพื่อกระตุ้นให้เทพเซียนทั้งหลายขยันพากเพียรสร้างความสำเร็จมากกว่าเดิม

“เจ้าว่าตอนนี้พวกเราอยู่ที่ใด หากออกจากโลกใบนี้ไป ต้องใช้เวลานานเท่าใดกว่าจะกลับถึงโลกคุนหลุน”

หลินเฮาเทียนถามอย่างสงสัยใคร่รู้

เจียงเจี่ยนกลอกตาแล้วย้อนถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “แล้วเจ้ารู้หรือว่าโลกคุนหลุนอยู่ทิศใด”

หลินเฮาเทียนถอนหายใจ “นั่นสินะ แม้แต่โลกคุนหลุนอยู่ที่ใดพวกเราก็ยังไม่รู้

เจ้าว่าผู้อาวุโสมรรคาจารย์แยกแยะทิศทางได้อย่างไรกัน แล้วเขาพาโลกคุนหลุนหลบหนีมาได้อย่างไร”

เจียงเจี่ยนจ้องคบไฟแล้วตอบว่า “ข้าจะไปรู้ได้เช่นไร รอพวกเราบรรลุระดับขั้นสูงเท่าเขาอาจจะรู้ก็เป็นได้”

หลินเฮาเทียนก็เป็นเช่นนี้ พอเบื่อหน่ายขึ้นมาก็จะขุดคำถามขึ้นมาถามไม่หยุดไม่หย่อน

ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ เจียงเจี่ยนทำท่าจะไปหยิบเนื้อย่างลงมา

ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสถึงบางสิ่ง เขาเงยหน้ามอง หลินเฮาเทียนกับผิงอันก็ล้วนทำเช่นเดียวกัน

พวกเขามองเห็นดาวตกกลุ่มหนึ่งวาดผ่านเหนือศีรษะ

พวกมันแหวกนภามุ่งหน้าไปยังสุดขอบผืนปฐพีแล้วหายลับไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่กี่ลมหายใจ ผืนดินก็สั่นสะเทือน สายลมแรงพัดมาจากปลายขอบฟ้าพาฝุ่นดินพุ่งตลบทั่วทั้งนภา

หลินเฮาเทียนยกมือขึ้นสะบัดลมปราณก่อเกิดเป็นกำแพงต้านคลื่นลมเอาไว้

ทำให้พวกมันไม่เปื้อนเนื้อย่างของพวกเขา

เจียงเจี่ยนชักสีหน้า เขาสัมผัสคลื่นปราณวิญญาณยุทธ์จำนวนมหาศาลได้

เขากับหลินเฮาเทียนเหลือบมองสบตากัน ในดวงตาของทั้งสองคนล้วนฉายแววตื่นเต้น

“รีบกินเถิด กินอิ่มแล้วก็ไปทำงานกัน!”

หลินเฮาเทียนหัวเราะอย่างตื่นเต้น เขาชักดาบเฉือนเนื้อชิ้นใหญ่โยนให้ผิงอัน

ผิงอันฉีกยิ้มแล้วยัดใส่ปากเคี้ยวกลืนลงไปในไม่กี่คำอย่างไม่กลัวร้อนสักนิด

ท่าทางราวกับสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์ก็ไม่ปาน

ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบลมหายใจ ทั้งสามคนก็ทิ้งไว้เพียงซากโครงกระดูกชิ้นใหญ่ท่อนหนึ่ง

แล้วเหาะตามไปยังทิศทางที่ฝนดาวตกร่วงหล่น

ประตูหมื่นโลกไม่ได้เชื่อมอยู่กับโลกใบนี้เพียงใบเดียว

มันเชื่อมต่อกับโลกอีกสิบกว่าใบซึ่งรอคอยให้เทพเซียนทั้งหลายไปบุกเบิกสำรวจ

โชคดีที่จีอู๋จวิน มูหลิงลั่ว เยี่ยสวินตี้ เทพกระบี่ กับเจียงเทียนมิ่ง และคนอื่นๆ ต่างก็เป็นผู้รักการผจญภัยทั้งสิ้น

เทพเซียนทั้งหลายบนแดนสวรรค์กำลังโลดแล่นในเรื่องราวและตำนานของตนเอง

ทุกคนล้วนเป็นตัวเอกในเรื่องของตน ส่วนมรรคาจารย์ก็ยังคงทิ้งห่างพวกเขาไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ

นี่บ่งชี้ให้เห็นว่าแดนสวรรค์กำลังก้าวหน้าเพื่อทำให้ตนเองแข็งแกร่งจนยืนได้อย่างอิสระ

กาลเวลาไหลผ่านเร็วรี่ เมื่อเจียงฉางเซิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง

กาลเวลาก็ผ่านไปอีกหกสิบสองปี นับตั้งแต่มีประตูหมื่นโลก

ทุกครั้งที่จบการปิดด่านแล้วลืมตาขึ้น เจียงฉางเซิงจะสัมผัสได้ว่าแดนสวรรค์เปลี่ยนแปลงไปครั้งใหญ่

เรียกได้ว่าราวกับผลัดจันทร์เปลี่ยนตะวันเลยทีเดียว

ในช่วงเวลานี้จำนวนของผู้ถวายงานเทพเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว

อาณาเขตพลังโชคชะตาของแดนสวรรค์ขยายใหญ่ขึ้นอย่างมาก ชั้นล่างสุดของสวรรค์เก้าชั้นฟ้าบรรยากาศครึกครื้น

ยินดีแดนสวรรค์แข็งแกร่งขึ้น เทพเซียนที่ฝ่าฝืนกฎสวรรค์ก็มีมากขึ้นทุกที

โชคยังดีที่ส่วนมากล้วนเป็นความผิดเล็กน้อย

ส่วนโลกเบื้องล่างตอนนี้ยังไม่มีคดีเทพเซียนข่มเหงสิ่งมีชีวิตเดินดินโผล่ออกมา

เจียงจื๋ออวี้ส่งเทพเซียนไปสร้างความสัมพันธ์กับราชวงศ์แห่งโชคชะตาของเผ่ามนุษย์ในที่ต่างๆ แล้ว

แม้แดนสวรรค์จะไม่ขัดขวางการต่อสู้แย่งชิงอำนาจของราชวงศ์และเผ่าพันธุ์ทั้งหลาย

แต่หากเกิดเรื่องที่ผิดศีลธรรมจนฟ้าไม่อาจให้อภัย หรือเซียนกับมนุษย์สมคบกันทำชั่วขึ้นมา

พวกเขาก็จะมีหนทางร้องเรียนกับแดนสวรรค์

โครงสร้างที่เป็นระบบระเบียบทำให้สิ่งมีชีวิตในโลกมนุษย์ยอมรับเทพเซียนมากขึ้นเรื่อยๆ

แต้มเซ่นไหว้ของเจียงฉางเซิงเพิ่มพูนเร็วขึ้นเรื่อยๆ

มันอยู่ไม่ไกลจากล้านล้านแต้มที่เป็นด่านใหญ่แล้ว พลังโชคชะตาของเขาก็ทะลุสิบล้านล้านเช่นกัน

แดนสวรรค์ได้รับพลังโชคชะตาของเขา พลังโชคชะตาของแดนสวรรค์ก็ยิ่งแข็งแกร่ง

พลังโชคชะตาของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งด้วย

เจียงฉางเซิงมั่นใจกับการผ่านด่านเคราะห์หนหน้าอย่างยิ่ง เขาเฝ้ารอวันที่จะเลื่อนขั้นอยู่

เจียงฉางเซิงมองเทียนจิ่งที่อยู่บนโลกมนุษย์แล้วก็รับรู้ว่า วันนี้เป็นปีเฉิงเทียนที่หนึ่งร้อยหกสิบหกแล้ว

นั่นบ่งบอกว่าเขาอายุหนึ่งพันกับอีกห้าสิบปีแล้ว กาลเวลาช่างเร็วจริงๆ

นับตั้งแต่สำเร็จเป็นเซียน เขารู้สึกว่ากาลเวลาไหลผ่านไปเร็วกว่าก่อนหน้ามาก

บางทีนี่อาจเป็นหนึ่งในความกลัดกลุ้มของการเป็นเซียน

เจียงฉางเซิงหันไปมองคนที่ตนเองใส่ใจ เหล่านั้นทุกคนมีชีวิตอยู่เป็นอย่างดี

ตอนนี้ไม่พบปัญหายุ่งยากใหญ่หลวง

เจียงชั่นเพิ่งเดินทางไปถึงแดนโลหิต เขาเริ่มต้นเส้นทางแห่งการเข่นฆ่าแล้ว

การสังหารมารโลหิตที่ไร้สติปัญญาทำให้เขาไม่ต้องแบกรับภาระทางจิตใจแม้แต่น้อย

แล้วยังได้ปลดปล่อยความกระหายอยากฆ่าอีกด้วย

เพียงแต่การมาถึงของเจียงชั่นทำให้ผู้แข็งแกร่งในแดนโลหิตไม่พอใจ

มหาจักรพรรดิกะดูกวิญญาณใช้ท่าทีอันแข็งกร้าวปกป้องเจียงชั่นอยู่

แม้เป็นเช่นนี้เจียงฉางเซิงก็คิดว่า ช้าเร็วเจียงชั่นคงต้องเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งในแดนโลหิตอยู่ดี

ล้วนเป็นเส้นทางที่เจียงชั่นควรเดินผ่าน คนเราย่อมต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากที่ควบคุมไม่ได้อยู่เสมอ

เจียงฉางเซิงรั้งสายตากลับมาแล้วหันไปเพ่งความสนใจกับผลมรรคาในร่างตน

การฝึกบำเพ็ญเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่งเสมอ!

การฝึกบำเพ็ญในระยะนี้ทำให้เขาเข้าใจความเป็นไปของเคราะห์กรรมลึกซึ้งยิ่งขึ้น

เขาเริ่มทดลองทำนายผลกรรมทั้งหลายด้วยตนเอง

เทพเซียนนับนิ้วทำนายก็ล่วงรู้ทุกสรรพสิ่ง นี่เป็นขอบขั้นที่เขาแสวงหาอยู่ตอนนี้

ทำนายไปทำนายมา ในที่สุดเจียงฉางเซิงก็ทำนายสำเร็จเล็กน้อย

มีเคราะห์กรรมบางอย่างกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เขา!

เขาเพ่งสัมผัสแต่กลับรับรู้ถึงมันได้เลือนราง

เขาดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงไล่ตามรอยประทับสังสารวัฏของหลี่วเสินโจวทันที

ไม่ผิดจากที่คาด หลี่วเสินโจวกับหลี่ชางไห่กำลังล่องนาวาสวรรคลำหนึ่ง เดินทางมายังห้วงสุญญตา

ทิศทางที่มุ่งหน้ามาก็คือโลกคุนหลุน น่าจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ!

เจียงฉางเซิงนึกถึงทารกเทพกำเนิดสวรรค์ หรือว่าทารกเทพกำเนิดสวรรค์จะตามหาเขาได้

เขาถอดจิตท่องนอกพิภพมุ่งหน้าไปหาพวกหลี่วเสินโจวสองคนทันที

เมื่อดวงจิตของเขามาถึงนาวาสวรรคลำนั้น ก็พบบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬาร

มันก็คือตัวเขาที่เจียงเทียนมิ่งเคยฝันเห็นนั่นเอง มันสูงถึงหมื่นจั้ง

อยู่ในทะเลที่ซ่อนลึกอยู่ในนาวาสวรรค์ ในน้ำทะเลเต็มไปด้วยปราณวิญญาณยุทธ์

เห็นชัดว่าไม่ใช่ธรรมดา

“เจ้าหมอนี่คิดจะทำอะไร ท้าสู้กับข้ารึ” เจียงฉางเซิงนึกสงสัยกับตนเอง

ทารกเทพกำเนิดสวรรค์ตนนี้แข็งแกร่งมากจริงๆ แต่ก็ไม่ถึงขั้นทำให้เขารู้สึกว่าสู้ไม่ได้

ดวงจิตของเขาเริ่มสำรวจนาวาสวรรคลำนี้ ดูว่ายังมีผู้ที่มีพลังของโลกเทพยุทธ์อยู่อีกหรือไม่

แต่บนนาวาสวรรค์ทั้งลำ นอกจากพวกหลี่วเสินโจวสองคน

ก็มีเพียงผู้ฝึกยุทธ์หลายพันคนเท่านั้น ผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้เห็นชัดว่าเป็นคนสนิทของหลี่วเสินโจว

เพราะพวกเขามีกรรมผูกพันกับหลี่วเสินโจวอย่างแน่นแฟ้น

เจียงฉางเซิงดึงดวงจิตกลับมา แม้เป็นการถอดจิตท่องนอกพิภพ

แต่การเดินทางข้ามห้วงมิติอันกว้างใหญ่ไพศาลกับมหาพิภพนิลเหลืองก็ยังเสียเวลาไม่น้อย

“ข้าก็อยากดูเหมือนกันว่าทารกเทพกำเนิดสวรรค์ของเจ้าจะแข็งแกร่งมากเพียงใด”

เจียงฉางเซิงคิดอย่างเงียบๆ ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง นี่เป็นรางวัลรอดชีวิตเชียวนะ

เขายังสังเกตเห็นเรื่องหนึ่งอีกด้วย ระหว่างเส้นทางที่ถอดจิตท่องนอกพิภพ

เขามองเห็นโลกของมหาพิภพนิลเหลืองจำนวนไม่น้อยตกอยู่ในสภาวะสงคราม

โดยเฉพาะโลกที่อยู่ใกล้กันสองฝ่ายต่างบุกรุกรานกัน แต่กลับไม่มีเงาของลัทธิโบราณ

เขานึกถึงเรื่องที่เทพเซียนทั้งหลายคุยกัน ตอนนี้แดนสวรรค์ใช้ประตูหมื่นโลก

ทำให้มีโอกาสพบเจอขุมอำนาจของมหาพิภพนิลเหลืองเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

บางทีสองเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกันก็ได้