เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 430 ร่วมมือกันบุกโลกเทพยุทธ

เจียงฉางเชิงเผามองหูยวนอยู่ครู่หนึ่งก็วางสายตากลับมาหันไปมองมู่หลิงลั่ว เมื่อเห็นสาวน้อยคนนี้กำลังหลอมโอสถอยู่เขาก็ไม่รบกวน ช่วงนี้แดนสวรรค์เกิดกระแสนิยมการหลอมโอสถ จักรพรรดิสวรรค์ถึงขั้นวางแผนจะจัดงานชุมนุมหลอมโอสถเป็นการปูทางก่อนงานชุมนุมทอสวรรค์ หลังจากวิถีเซียนพัฒนามาถึงยามนี้แดนสวรรค์ก็มีเทพเซียนที่ประสบความสำเร็จในศาสตร์โอสถบ้างแล้ว หนึ่งในนั้นมีดาราเทพองค์หนึ่งถึงขั้นกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งศาสตร์หลอมโอสถของแดนสวรรค์เลยทีเดียว แต่เมื่อกล่าวถึงศาสตร์การหลอมโอสถผู้ที่เก่งกาจที่สุดของโลกคุนหลุนกลับมิได้อยู่ในแดนสวรรค์แต่เร้นกายอยู่ในแดนมนุษย์ต่างหาก เขาเองก็เป็นผู้ศรัทธาเช่นไหวเช่นกันเพียงแต่คนผู้นั้นมิปรารถนาจะมาอยู่ในแดนสวรรค์

งานชุมนุมหลอมโอสถจัดขึ้นเพื่อดึงดูดอัจฉริยะแห่งการหลอมโอสถในโลกบำเพ็ญเซียนให้แดนสวรรค์นั่นเอง งานชุมนุมหลอมโอสถหนนี้แดนสวรรค์จะป่าวประกาศประโยชน์ของทอสวรรค์คืออิทธิฤทธิ์วิเศษในการยืดอายุขัยของมันเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตส่วนมากยากจะปฏิเสธ

หลังจากเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป เจียงฉางเชิงก็ส่งจิตไปช่วยพลังวิญญาณของมู่หลิงลั่วควบคุมเปลวไฟ มู่หลิงลั่วเหลือบตามองเขาใบหน้าแย้มรอยยิ้ม นางไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อยจดจ่อตั้งใจสังเกตการชี้แนะของเขาแต่โดยดี

จนตั้งแตเจายุทธวิบัติสิ้นชีพ โลกคุนหลุนก็ไม่มีคนจากโลกเทพยุทธมาโจมตีอีก เรื่องนี้อยู่ในความคาดการณ์ของเจียงฉางเชิงอยู่แล้ว ห้วงอนันตสูญญตากว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก ต่อให้เป็นโลกเทพยุทธหากอยากจะสำรวจห้วงอนันตสูญญตาที่ถูกแช่แข็งก็ต้องใช้เวลาเนิ่นนาน บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ยามคลื่นเหมันต์นิรันดรมาเยือนแต่ละหนมักจะแช่แข็งมิติอยู่หลายพันปีจนถึงนับหมื่นปี

เจียงฉางเชิงชี้แนะมู่หลิงลั่วหลอมโอสถเสร็จก็เริ่มถอดจิตท่องนอกพิภพสอดส่องความเป็นไปของห้วงอนันตสูญญตา บนทุ่งราบอันรกร้างแห่งหนึ่ง เงาร่างแล้วร่างเล่ายืนอยู่บนหน้าผา พวกเขาทอดสายตามองเมฆดำทะมึนที่ซ้อนเป็นชั้นๆ ตรงขอบฟ้า เสาแสงตนหนึ่งพุ่งทะลุชั้นเมฆก่อนจะโปรยปรายลงบนผืนดิน ท่ามกลางแสงรัศมีอันศักดิ์สิทธิ์นั้นมีร่างหนึ่งลอยอยู่ด้านใน เมื่อขยับเข้าไปมองใกล้ๆ จะเห็นว่ารอบกายเขามีวายุเคลื่อนวนล้อม ประกายดาวเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนที่สอดแทรกอยู่ด้านในค่อยๆ แทรกเข้าไปในร่างเขาอย่างต่อเนื่อง ผู้ฝึกยุทธบนหน้าผาตัดชั้นแต่ละคนล้วนมีพลังแก่กล้า ผู้ที่เป็นหัวหน้าก็คืออัครเทพยุทธคนหนึ่ง เขามีร่างกายกำยำ มือขวาไพล่อยู่หลังบันเอว มือซ้ายลูบหนวดเครา อาภรณ์สีดำสะบัดตามสายลม

เขาถูกเรียกขานว่าเทพยุทธถู มิใช่หมายถึงเทพยุทธแห่งการเข่นฆ่าสังหาร แตเพราะเขาแซ่ถู อัครเทพยุทธทั้งสิบแปดคนล้วนใช้แซ่เรียกขานกัน

“ไทซังคุนหลุนมิเสียที่ที่เป็นยอดอัจฉริยะที่โลกเทพยุทธให้ความสำคัญที่สุด”

ระดับขั้นเพียงเท่านี้ก็ควบคุมพลังแห่งเทพยุทธได้แล้ว ข่มขวัญยิ่งนัก ว่าหนทางข้างหน้าคงไร้ขีดจำกัด

เขาครอบครองพลังเทพยุทธได้ราบรื่นเช่นนี้ไม่แน่หลังจากนี้อาจกลายเป็นเทวะแห่งโลกเทพยุทธก็ได้

“นั่นสิวิถียุทธจงเจริญ ถึงเวลาสมควรกำจัดพวกผิดแผกพวกนั้นแล้ว”

“จะว่าไปแล้วช่วงนี้โลกเทพยุทธกำจัดพวกผิดแผกได้ไม่ราบรื่นเท่าไร มียอดฝีมือตายไปไม่น้อย”

เทพยุทธถูฟังคนรอบข้างสนทนากันแต่ไม่เอ่ยคำใดตอบ สายตาของเขาจับจองอยู่ที่ไทซังคุนหลุนผู้อยู่ไกลๆ ไทซังคุนหลุนผู้อยู่กลางลำแสงถูกอาบไล้ด้วยแสงเจิดจ้า

เขาปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้าใบหน้ามีสีหน้าสงบนิ่ง เขายกมือขวาขึ้นแล้วพึมพำเสียงเบาว่า “นี่นะหรือพลังแห่งเทพยุทธช่างแข็งแกร่งเสียจริง มิน่าเล่าจึงถูกเรียกขานว่าพลังยุทธของทวยเทพ”

ดวงตาของเขาทอประกายเย็นยะเยือกน่าสะพรึง นั่นคือแววตายามความปรารถนาจะต่อสู้ลุกโชน ห้วงเวลานี้ไทซังคุนหลุนนึกถึงมรรคาจารย์เป็นคนแรก!

มรรคาจารย์สังหารเจ็ดสิบสองท้าเทวะของเขา แค่นี้มิอาจไม่ชำระ แต่จนปัญญาที่โลกเทพยุทธห้ามปรามเขาไว้มาตลอดเพราะคิดว่าเขามิใช่คู่ต่อสู้ของมรรคาจารย์ ยามนี้เขาครอบครองพลังแห่งเทพยุทธแล้วจะไม่มีผู้ใดขวางเขาได้อีกต่อไป!

ขณะที่ไทซังคุนหลุนกำลังคิดเรื่องนี้ เทพยุทธถูก็ปรากฏกายออกมาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า เขายืนอยู่นอกลำแสงเจิดจ้า สายตากวาดสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ไม่เลว เจ้าในตอนนี้น่าจะสยบขั้นเบิกเนตรอัครยุทธทั้งปวงได้แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าอดรนทนไม่ไหวอยากออกไปแล้ว แต่โลกเทพยุทธยังมีภารกิจอื่นที่ต้องให้เจ้าไปจัดการ”

เทพยุทธถูกลิ้มยิ้ม เขายิ่งมองไทซังคุนหลุนเท่าใดก็ยิ่งพออกพอใจ ไทซังคุนหลุนขมวดคิ้วถามว่า “ภารกิจใด”

เทพยุทธถูดวงตาวาวโรจน์เอ่ยว่า “กำจัดพวกผิดแผกจบคลื่นเหมันต์นิรันดร”

ได้ยินคำนี้ไทซังคุนหลุนก็คลายคิ้วที่ขมวดมุ่น ภารกิจนี้ย่อมรวมมรรคาจารย์ด้วย ดังนั้นเขาย่อมไม่ปฏิเสธ

“ช่วงนี้เจ้าพวกหนังเหนียวทั้งหลายในห้วงอนันตสูญญตาเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว โลกทั้งสามพันใบต้องการผู้ครอบครองพลังแห่งเทพยุทธไปจัดการอย่าทำให้พวกข้าผิดหวังเล่า”

ไทซังคุนหลุนเผชิญหน้ากับคำสั่งของเทพยุทธถูก็พยักหน้าอย่างนิ่งสงบ

ศัตรูยิ่งแข็งแกร่งเขาก็ยิ่งตื่นเต้น!

ผู้แข็งแกร่งต้องมีศัตรูมาเสริมบารมีจึงจะโดดเด่น!

นี่คือความเชื่อของเขานับตั้งแต่เขาฝึกยุทธเขาก็สยบคู่ต่อสู้ทุกระดับขั้นมิเคยพ่ายแพ้ เขาจะรักษาสถิตินี้ต่อไป!

ไทซังคุนหลุนเงยหน้าจ้องเทพยุทธถูแล้วพลันถามว่า “มิทราบว่าข้ายังด้อยกว่าอัครเทพยุทธทั้งสิบแปดท่านอีกเท่าใด”

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความก้าวร้าว จ้องเทพยุทธถูอย่างกำเริบเสิบสาน เทพยุทธถูกลับไม่โกรธ เขาหัวเราะดังลั่น “เจ้าเด็กรุ่นหลัง ในอดีตครั้งที่ข้าเพิ่งได้รับพลังแห่งเทพยุทธก็เคยหลงลำพองเช่นเจ้า เมื่อเจ้าจบคลื่นเหมันต์นิรันดรได้แล้วเจ้าย่อมมีคุณสมบัติจะท้าสู้กับพวกข้า!”

ไทซังคุนหลุนยกมุมปากยิ้ม “วันนั้นย่อมอยู่ไม่ไกล!”

จิตของเจียงฉางเชิงท่องอยู่ในห้วงอนันตสูญญตา เขาพบว่าแม้โลกทั้งหลายจะถูกแช่แข็งแต่สิ่งมีชีวิตกลับไม่ตาย ขอเพียงไม่มีสิ่งใดไปทำลายพวกมันก็พอ ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างที่กาลเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปกลิ่นอายพลังของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้กลับแข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย

หรือว่าคลื่นเหมันต์นิรันดรจะมิใช่หายนะแต่เป็นโชคลาภกัน

มิน่าเล่าครานั้นที่คลื่นเหมันต์นิรันดรมาเยือนจึงไม่มีรางวัลรอดชีวิตมอบให้ คลื่นเหมันต์นิรันดรละม้ายคล้ายกับคงคาสวรรค์ทั้งเป็นหายนะได้แล้วก็เป็นโชควาสนาได้ด้วย หายนะที่แท้จริงคือคนเช่นเจายุทธวิบัติที่เข่นฆ่าสังหารสิ่งมีชีวิตบริสุทธิ์ตามอำเภอใจ เจียงฉางเชิงเริ่มสงสัยใคร่รู้ต้นกำเนิดพลังงานของคลื่นเหมันต์นิรันดร คลื่นความหนาวนี้ต้านทานได้แม้กระทั่งจิตของเขามันแข็งแกร่งอย่างยิ่งในหมู่พลังอันแข็งแกร่งที่เขาเคยพบเจอมาในอดีตไม่มีสิ่งใดสู้ลมหนาวของคลื่นเหมันต์นิรันดรได้ บางทีมันอาจเกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดของวิถียุทธ

เจียงฉางเชิงคิดไปพลางก็เตรียมตัวจบการท่องจิตหนนี้

แต่แล้วทันใดนั้นเองเขาก็นึกถึงบุรุษอาภรณ์สีครามจากลัทธิโบราณผู้นั้น

เขาส่งดวงจิตลอยละล่องไปยังโลกที่บุรุษอาภรณ์สีครามผู้นั้นหลบซ่อนตัวอยู่ทันทีแต่ปรากฏว่าเขากลับเห็นอีกฝ่ายเอาชีวิตรอดจากกลางทางเลียรี่

บุรุษอาภรณ์สีครามกำลังเหาะอยู่ในห้วงมิติที่ถูกแช่แข็งด้วยความเร็วสูงสุด ประเดี๋ยวก่อนนะ!

ทิศทางนั้นมัน…

อีกฝ่ายกำลังมุ่งหน้าไปโลกคุนหลุน!

จะให้เขาเข้าใกล้โลกคุนหลุนไม่ได้ หากไปขัดขวางเอาตอนนั้นจะมีตัวแปรมากเกินไป เจียงฉางเชิงรั้งดวงจิตกลับมาทันทีแล้วใช้เนตรฟ้าดินไร้ขอบเขตมองไปทางบุรุษอาภรณ์สีคราม

บุรุษอาภรณ์สีครามเหาะมาด้วยความเร็ว สีหน้าของเขาถมึงทึง ไม่ทราบว่าในใจคิดสิ่งใดอยู่ ทันใดนั้นเอง! เงาร่างสีน้ำเงินร่างหนึ่งพลันปรากฏตัวตรงหน้าเขาตกใจหยุดนิ่งไปทันที ร่างจิตจำแลงเทพนั่นเอง!

บุรุษอาภรณ์สีครามขมวดคิ้วจนเป็นปมแต่หลังจากนั้นเขาก็ทำท่าเหมือนมองบางสิ่งออก หัวคิ้วจึงคลายออกจากกันแล้วถามว่า “ข้าบังอาจถามท่านคือมรรคาจารย์แห่งแดนสวรรค์ใช่หรือไม่”

ร่างจิตจำแลงเทพถามกลับว่า “เหตุไฉนเจ้าจึงรู้จักข้า”

บุรุษอาภรณ์สีครามคลี่ยิ้มตอบ “หลายปีที่ผ่านมาชื่อเสียงของท่านโด่งดังไม่น้อย พวกผิดแผกกลุ่มอื่นข้าล้วนเคยพบเจอมาหมดแล้วมีเพียงท่านเท่านั้นที่มิเคยพบหน้า ดูท่าท่านคงจะทำนายได้ว่าข้าจะไปหาท่านสินะ”

ร่างจิตจำแลงเทพนิ่งเงียบไม่เอ่ยตอบคำใด

บุรุษอาภรณ์สีครามเอ่ยต่อ “ข้าคือผู้สืบทอดวิชาโบราณนามว่าโมวัง โลกของข้าสูญสิ้นเพราะโลกเทพยุทธ ต่อไปโลกของท่านก็คงยากจะหนีพ้นภัย ข้าตั้งใจจะเดินทางไปหาท่านรวมถึงผู้สืบทอดวิถิบำเพ็ญที่มิใช่วิถียุทธคนอื่นๆ เพื่อรวมกันต่อต้านโลกเทพยุทธ แทนที่จะนั่งเฉยรอความตายมิสู้พวกเรารวมมือกันบุกโลกเทพยุทธเสียดีกว่าหรือ!”

เขาจับจองร่างจิตจำแลงเทพเขม็งในใจเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

นี่มันคือวิชาอันใดกันเขามองพลังกับโฉมหน้าที่แท้จริงของอีกฝ่ายไม่ออกสักนิด

ร่างจิตจำแลงเทพเอ่ยปากอย่างเนิบช้า “เจ้าตามหาผู้สืบทอดได้ทั้งหมดกี่คนแล้วมั่นใจสักเท่าใด”

โมวังเผยยิ้ม “ห้วงอนันตสูญญตาไม่เคยขาดผู้แข็งแกร่ง พวกเขาส่วนใหญ่บังเอิญพานพบวาสนากับวิถีบำเพ็ญที่ไม่ใช่วิถียุทธจึงถูกขับไล่ แม้แต่ข้าก็ไม่รู้แน่ชัดว่าห้วงอนันตสูญญตาซุกซ่อนผู้สืบทอดมหามรรคาไว้กี่สายแต่ข้าตามหาพบไม่ต่ำกว่าสิบคนแล้ว ในนั้นมีห้าคนที่พลังไม่ด้อยกว่าข้า โลกของพวกเขาเติบใหญ่เต็มที่ยิ่งกว่าโลกของข้าเพียงแต่พวกเขาชอบเก็บตัวเงียบก็เท่านั้น คลื่นเหมันต์นิรันดรคือฝีมือของเทวะมหาเหมันต์ทุกครั้งที่เทวะมหาเหมันต์ใช้คลื่นเหมันต์เขาจะหลับใหลแสนปี นี่คือโอกาสของพวกเราอีกอย่างระหว่างหลายปีที่ผ่านมาโลกเทพยุทธถูกจู่โจมหลายต่อหลายหนแล้ว ขุมกำลังของพวกเขาย่อมลดลงประมาณหนึ่ง”

เจียงฉางเชิงกำลังขบคิด ก่อนหน้านี้คนของมหาพิภพอาคมจิตวิญญาณก็เคยพยากรณ์หาโลกคุนหลุนพบ ยามนี้โมวังก็ทำได้อีก สิ่งนี้หมายความว่าไม่ว่าเขาจะย้ายโลกคุนหลุนอย่างไรก็ล้วนจะถูกหาพบอยู่ดี แทนที่จะนั่งรอความตายไม่สู้ลองดูสักหนดีกว่าหรือ เขากับโลกเทพยุทธกลายเป็นศัตรูกันไปแล้วและไม่มีทางแปรผันจากศัตรูมาเป็นมิตรกันได้

ร่างจิตจำแลงเทพเอ่ยว่า “ได้เมื่อใดเล่า”

รอยยิ้มของโมวังขยายกว้าง เพียงแต่รอยยิ้มของเขาดูอันตรายยิ่งนัก เขาเอ่ยสำเนียงเย็นยะเยือก “ในเมื่อจะร่วมมือกันบุกโจมตีโลกเทพยุทธย่อมต้องเตรียมการให้พร้อมสรรพ ข้าจะเป็นคนดำเนินแผนการนี้ด้วยตนเองท่านโปรดรอฟังข่าวคราวจากข้า”

ร่างจิตจำแลงเทพพยักหน้าอย่างเนิบช้า โมวังมิพูดสิ่งใดมากมายอีก เขาประสานมือคำนับแล้วเหาะไปยังอีกทิศทางหนึ่ง

การตัดสินใจเรื่องใหญ่ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ช่วยให้เห็นสถานการณ์ของพวกผิดแผกอย่างพวกเขาได้เป็นอย่างดี โมวังไม่กังวลสักนิดว่าเจียงฉางเชิงจะหักหลัง

ร่างจิตจำแลงเทพมองโมวังจากไป ผ่านไปครู่ใหญ่ร่างจิตจำแลงเทพก็ค่อยๆ จางหาย ในตำหนักเมฆาม่วง

เจียงฉางเชิงปลดวิชาเนตรฟ้าดินไร้ขอบเขต สีหน้าของเขาเครียดขรึมเริ่มขบคิดว่าถึงเวลาจะลงมืออย่างไร ในเมื่อต้องสู้เช่นนั้นก็จะทำเป็นเล่นไม่ได้!

หนนี้ต้องทำให้โลกเทพยุทธเจ็บหนัก เจ็บจนอย่างน้อยก็มิกล้ามาคุกคามอีกต่อไป!

สิ่งที่โลกคุนหลุนต้องการมากที่สุดก็คือเวลา ขอเพียงหมื่นปีก็พลิกโฉมโลกคุนหลุนได้แล้ว!

ศึกนี้ต้องเตรียมพร้อมให้ดี!

เจียงฉางเชิงเริ่มใชวิชามหามรรคาจำแลงกาย เสกพลังอภินิหารของตนเองแต่ละอย่างขึ้นมาเป็นเส้นผม มีทั้งพลังฟ้าดินสิ้นสลาย พลังดัชนีมรรคพิฆาตโลกาเป็นต้น

แต่เขาพบว่าเมื่อเสกพลังฟ้าดินสิ้นสลายให้กลายเป็นเส้นผมแล้ว พลังอาคมที่บรรจุอยู่กลับล้นทะลัก มิอาจยัดพลังอาคมทั้งหมดเข้าไปได้ นี่เป็นเพราะตัวพลังอภินิหารขัดกัน ฟ้าดินสิ้นสลายเป็นพลังระดับขั้นสูงกว่ามหามรรคาจำแลงกาย ดังนั้นวิชามหามรรคาจำแลงกายจึงสำแดงพลังของวิชาฟ้าดินสิ้นสลายได้เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ทว่าเท่านั้นก็เป็นสิ่งล้ำค่ามากแล้ว

ดวงตะวันทอดลำแสงลอดผ่านเขามาอย่างเชื่องช้า ทั่วฟ้าดินมีลมหนาวลอยละล่อง ท่ามกลางหมู่เขาหูยวนนอนอยู่บนหลังของวัวเขียวครามตัวหนึ่ง เขาคาบหญ้าเส้นหนึ่งไว้ในปาก ขาข้างหนึ่งยกขึ้นมาพาดหัวเข่าอีกข้าง ดูเพลิดเพลินใจยิ่งนัก

เจ้าวัวเขียวครามตัวนี้เขาเป็นคนเลี้ยงมันมาจนโต เขาเลี้ยงมันมาสิบปีแล้ว มันตัวใหญ่กว่าวัวที่เขาเคยเลี้ยงในบ้านสมัยเด็กเสียอีก ก็เพราะเคยเลี้ยงวัวมาตั้งแต่เล็กนี่เองเขาจึงมีความรู้สึกพิเศษให้วัวอยู่เสมอ เจ้าวัวเขียวครามตัวนี้มีสายเลือดของสัตว์อสูรแห่งไทฮวง ดังนั้นเขาจึงเก็บมันไว้ข้างตัวแล้วเลี้ยงไว้เป็นพาหนะ

“ตอนนี้ขาดก็แต่ศาสตราเทวะที่เหมาะมือสักชิ้น ได้ยินว่าวังมังกรมีสมบัติล้ำค่าจากทั่วใต้หล้า คงต้องลองไปดูสักหน่อยแล้ว”

หูยวนทอดมองอาทิตย์อัสดงแล้วครุ่นคิดอยู่นิ่งๆ เขาท่องโลกบำเพ็ญเซียนตามลำพังมาร้อยปีแล้ว เขาคิดถึงครอบครัวน้อยลงทุกทีแต่เขามักจะคิดถึงอาจารย์ของตนเองอยู่บ่อยครั้ง

บางทีอาจเป็นเพราะเขายังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของอาจารย์หรืออาจเป็นเพราะเขายังมิได้ตอบแทนบุญคุณ อาจารย์จึงกลายเป็นห่วงที่ใหญ่ที่สุดในใจของเขา

ในตอนนี้เองสายลมแรงสายหนึ่งก็หอบพัดเข้ามาจู่โจม หูยวนตกใจกระโดดผลุงขึ้นมายืนบนหลังเจ้าวัวแล้วทอดสายตามองออกไป เหนือภูเขาสูงที่อยู่ไกลลิบๆ มีวิหคท่าทางองอาจตัวหนึ่งบินอยู่ ร่างของมันปกคลุมด้วยเส้นขนสีทอง หัวดูคล้ายเหยี่ยว ยามกระพือปีกแต่ละทีสนีบาตฟาดลงมาเป็นแพ

เจ้าเหยี่ยวสีทองโฉบผ่านไปอย่างเร็วรี่ทำให้ผืนพนาทิรอบตัวหูยวนสั่นโคลงเคลงอย่างรุนแรงปานประหนึ่งว่าจะถูกถอนรากออกมาจากผืนดินได้ตลอดเวลา

[1] บรรทัดนี้หมายถึงแซ่ “ถู” (屠) ซึ่งมีความหมายว่าเข่นฆ่าสังหาร