เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 437 สิงใดที่่เรียกวาการตอสูของผูบําแพ้ญเซียน
- Home
- เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา
- ตอนที่ 437 สิงใดที่่เรียกวาการตอสูของผูบําแพ้ญเซียน
“ซางเป็นอานุภาพที่ทรงพลังเหลือเกินโลกเทพยุทธมีพลังเชนนือยุดวยหรือนี…”
หลิวเสินโจวเอยเสียงหนักสีหนาเครงเครียดกับตัวเองเศรเห็นชัดวาผูอยูในฐานะเชนเขาก็ยังไม่เคยได้เห็นอัครเทพยุทธมากอนซีหมิงหวังกลับมองอยางเขาใจและกลาววา “ไม่ใชพลังระดับนีแลวจะสยบสามพันดินแดนได้เยียงไรทั้งเจาและขาตางก็รูดีวาเหลาเผาสูงศักดินิร์นดรกาลแข็งแกรงเพียงใด”
เผาหมึงและเผาหลิวตางก็เป็นเผาทิแข็งแกรงแตเผาสูงศักดิที่แข็งแกรงยิงกวาพวกเขาก็ยังมือยหน้าซํายังมีไม่นอยดวยเยียจานกลับเคือาแตเหลิยวซายแลขวาราวกับกําลังหาบางอยางอยู่
เนื่องจากไม่ใชรางจริงของเจียงฉางเชิงทําใหไม่ได้ยินเสียงในใจของเขาจึงเอยถามไปวา “เจกก๊าลังมองสิงใดอยูวี”
หลิวเสินโจวและซีหมิงหวังหันหนาไปมองเยียจานพรอมกับสังเกตเห็นสิหนาสับสนของเขา
เยียจานสูดหายใจลึกแลวกลาววา “ขาเหมือนสัมผัสกลินอายของพีใหญ่ขาได้”
ได้ยินเซนนันทังหลิวเสินโจวและซีหมิงหวังกิ๊สะดุงและตางหันหนาไปมองนามของเยียเสินคงเป็นตํานานลัศจรรยอยางยิงยวดในมหาพิภพนิลเหลืองหากวากันเรืองของคุณสมบัติแตกําเนิดเขาหลิวเสินโจวและซีหมิงหวังเสมอกันกระทังมีคนบอกวาเขาสามารถไลตามไทซังคุนหลุนได้ทันเลยที่เดียว
ทวาสุดทายเยียเสินคงก็เป็นศัตรูกับโลกเทพยุทธตัวตนหายไปจากโลกแตดวยพฤติกรรมใจกลาบาบินเชนนีชื่อเสียงของเขาจึงเหนือกวาหลิวเสินใจวและซีหมิงหวัง
เจียงฉางเชิงกลาววา “เซนนันก็จงออกไปตามหาตามทิเจาสัมผัสได้เถิด”
เยียจานลังเลเขาไม่ได้ใงกลัววาอาจจะเป็นหลุมพรางได้
“ขาจะไปกับเจาดวย”
ได้ยินคําของมรรคาจารยเยียจานหนาซีนตาบานขึ้นมาทันใดวริบเอยขอบคุณจากนันก็เริมชีบอกทาง
หลิวเสินโจวและชีหมิงหวังหารอกันพวกเขากํ๊าลังเดาวาเยียเสินคงตกลงมกาทินีจริงๆหรือไม่กเรื่องนี้ไม่ชัดเจนรูเพียงวาโลกเทพยุทธประกาศออกมาวาเยียเสินคงตายแลว”
“ขาอยูในโลกเทพยุทธมาตังหลายปีก็ไม่เคยพบวามีใครซึ่อเจากรังเภคภ์คเรื่อนวิงเห็นมากับตาวาเยียเสินคงตายแลวกอนหนานีตอนไปหาจักรพรรดิเกาอัคราเพื่อไปสรางทารกเทพกําเนิดสวรรค”
หวังเที่ยนยังอยากจะสรางเยียเสินคงขืนมาอีกคนดวย
“ทกรกเทพกําเนิดสวรรครีดูทาจักรพรรดิเกาอัคราจะเป็นพวกอยูไม่สุข”
“คนผูนีมีใจทะเยอทะยานจริงๆทวาความสามารถของเขาออนดอยนักไม่สามารถทําใหเกิดคลืนลมใดขึนมาได้”
เจียงฉางเชิงฟังคนทังสองหาวือกันแลวก็อดคิดถึงทารกเทพกําเนิดสวรรคที่อยูบนคงคาสวรรคไม่ได้
แมไม่ได้สรางทารกเทพกําเนิดสวรรคได้เสร็จสมบูรณแตก็แข็งแกรงจริงๆเขามีลางสังหรณวาในอนาคตจักรพรรดิเกาอัคราผูนันจะตองทําใหเกิดพายุฝนคาวโลหิตขีนมาเป็นแน
ทวานันก็เป็นความยุงยากของวิถียุทธเชนกันเพราะเมือพูดชวงเวลาเฉพาะหนานีแลวหากวิถิียุทธถูกคุกคามมากขึนจะเป็นการดียิงกวาสวนวาจะคุกคามมาถึงเขาในอนาคตหรือไม่เขายังคงเก็บความกังวลนีไวแตไม่ได้เดือดเนื่อรอนใจเกินไป
เดิมที่ในหลานีก็ไม่มีเรืองที่่แนนอนอยู่แลว
ตลอดทางที่เคลื่อนไปขางหนาก็เห็นวาการตอสูของโลกเทพยุทธได้เปิดฉากอยางเต็มที่แลวทุกแหงหนเต็มไปดวยการฆาฟันระหวางผูบําเพ็ญของมหามรรคาตางๆและเหลาผูฝึกยุทธผูสืบทอดมหามรรคาทังเจ็ดตางกระจายตัวออกไปแลว
ผูฝึกยุทธจํานวนมากที่เขามาโจมติตลอดทางตางถูกหลิวเสินโจวและชีหมิงหวังจัดการผูทิแข็งแกรงกวาเขาทังสองคนยังไม่ได้บูกเขามาหวรือไม่ก็ถูกผูแข็งแกรงคนอืนๆรังตัวเอาไว
เมื่อผานพนมหาสมุทรอันกวางใหญ่ไปแลวพวกเขาก็มาถึงเกาะบนทะเลเกาะหนึ่งดานหลังของเกาะยังมีทัณฑ์เทวะกับเบิกเนตรอัครยุทธ์อิกหลายคนที่กําลังตอสูกันอยกระทังทองฟากัยังขาดแยกออกสายฟาฟาดลงมาพัวพันสลับกัน
บนเกาะมีลมปราณแสนกดดันสายหนึ่งเจียงฉางเชิงเพงสายตามองไปเห็นเพียงบุรูษอาภรณสีดําสวมหนากากนังขัดสมาธิอยุบนหนาผาบนเขาผมดํามัดรวบไวขางหลังศีรษะรูปรางคือนขางผอมแคได้เห็นเขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายในทันที่
หรือจะเป็นพีใหญ่จวริงๆ
เยียจานเบิกตากวางแตไม่ได้บุมบามเขาไป
บรรพจารยเผาเยียเหาะออกไปมองบุรุษอาภรณสีดําอยางตกตะลึงแลวกลาววา “ไม่ผิดเป็นเขาแนนอนแมกลินอายจะเปลี่ยนไปแตขาไม่มีทางจําคนผิดไปได้!”
เขาอยูกับเยียเสินคงมาจนเติบใหญ่กอนจะไปบุกทะลวงถึงสามพันดินแดนในมหาพิภพนิลเหลืองไม่มีใครรูจักเยียเสินคงได้ดีกวาเขาอีกแลวแฉกคร
ทาทิของเขาผิดปกติ!
บรรพจกรยเผาเยียเอยดวยสีหนาเครงเครียดเจียงฉางเชิงก็มองออกเชนกันภายในรางของบุรุษอาภรณสีดําไม่มีจิตวิญญาณรางเนื่อถูกพลังพิเศษชนิดหนึ่งควบคุมอยชากอน|
เหตุใดพลังนี้ถึงคือนขางคลายกับพลังของเจาหมอนันกัน
เจียงฉางเชิงคิดถึงผูสืบทอดมหามรรคาผูหนึ่งจากนันเขาก็พลันเขาใจขีนมาทันทิโลกเทพยุทธซุกซอนหนอนบอนไสไวในหมูพวกเขาจวิงๆดวย!
เจียงฉางเชิงเปิดปากเอยวา “เวลานีเขาเป็นหุนเชิดไปแลวดวงวิญญาณไม่ได้อยูในกาย”
เยียจานหนาซีดเผื่อดในพริบตาหลังจากเขามาอยในวิถิเซียนเขาก็ได้รูถึงความสําคัญของดวงวิญญาณมีดวงวิญญาณจึงจะมีคนบรรพจกรยเผาเยียขมวดคิวและเอยวา “มินาเลาโลกเทพยุทธจึงไม่ได้สังหารเขาเสียแตแรกขาก็ยังนีกสงสัยอยที่แทเพราะตองการรางเนื่อของเขานี่เอง”
หลิวเสินโจวพูดตอวา “จะวาไปแลวเหลาผูเยียมยุทธที่่หายตัวไปอยางลึกลับในโลกเทพยุทธก็มีจํานวนไม่นอยเลยทวาโลกเทพยุทธกลับโยนความผิดใหลัทธิโบราณศาสตรโบราณแปลกประหลาดยากหยังถึงเมื่อโยนความผิดมาใหพวกเขาเหลาผูฝึกยุทธยอมเขาใจวาเป็นดังนันซึงนีก็คือสาเหตุที่ความแคนระหวางโลกเทพยุทธกับลัทธิโบราณหยังรากลิกลงเรือยๆ”
ซีหมิงหวังจิปากเอยดวยความสงสัยวา “กอนนีลัทธิโบราณไม่ได้คลุมคลังเชนนีเป็นโลกเทพยุทธที่กําหนดใหพวกเขาเป็นพวกผิดแผกในชวงเวลาลันยาวนานพวกเขาจึงเปลี่ยนจากการตังรับมาเป็นรุกโจมติ”
เยียจานกําสองหมัดแนนพยายามสงบอารมณของตนเอาไว
แมพวกเขาจะเป็นพืนองกันแทๆทวาแตเล็กจนใตเยียจานไม่เคยได้พบกับเยียเสินคงเลยได้ยินแตตํานานของเยียเสินคงจนเติบโตมาจวบจนเขามีพรสวรรคทิโดดเดนจึงเริมมีคนหวังวาเขาจะได้กลายเป็นเยียเสินคงคนถัดไปแตจนใจนักหลังจากเยียเสินคงถูกโลกเทพยุทธกําราบสถานการณของเผาเยียก็เลวรายลงยังไม่ทันรอใหเยียจานแข็งแกรงขึนเผาเยียก็ถูกเผาสูงศักดิจํานวนมากลอมเขาโจมติเลสี่ยแลวเขาสงสัยมาโดยตลอดวาเบืองหลังของเรืองนิจะเป็นฝีมือโลกเทพยุทธบงการอยางนอยโลกเทพยุทธก็ไม่ได้ทวงถามความยุติธรรมใหเผาเยียซึงถือวาละเมิดกฎเกณฑที่โลกเทพยุทธกําหนดเอาไว
ทันใดนันเจียงฉางเชิงก็มาปรากฏตัวอยุตอหนาเยียจานพรอมกับความนาเกรงขามแสนทรงพลังทิเขามาโจมติคลืนลมรุนแรงกดดันจนทั้งสามคนตองสะดุงจากนันเห็นวาเยียเสินคงพุงเขามาตรงหนาเจียงฉางเชิงและถูกพลังอาคมสกัดกันเอาไวแลวดวงตาทังคูขางใตหนากากไรแววตาเหมือนกับซากศพ
เยียจานเห็นแลวตองเศราเสียใจนักับรรพจารยเผาเยียยิงถึงกับถอนหายใจ
เจียงฉางเชิงกําลังจะยกมือขืนแตจๆเยียเสินคงก็หายวับไปยายรางไปที่ปลายขอบฟาเพื่อรักษาระยะหางทิไกลกับเขามากระยะหางนีเพียงพอใหคนทัวไปเดินทังชิวิตแตสําหรับเขาแลวไม่นับวาไกลแตอยางใด
“ในเมือเป็นรางเนื้อของพีชายเจาเชซนนันขาก็จะเก็บเอาไวแลวกัน!”
เจียงฉางเชิงเอยคําพูดของเขานําพาความหวังมาใหแกเยียจานและบรรพจารยเผาเยีย
ดวยวิธีการของมรรคาจารยจะชวยฟินคืนดวงวิญญาณใหแกเยียเสินคงได้หรือไม่ซ้พวกเขาเกิดความหวังขึื้นภายในใจในเวลานันเองมีลมปราณแสนทรงพลังพุงเขามาจากทัวลวนเป็นขันเบิกเนตรอัครยุทธมีทังหมดถึงยีสิบกระแสลมปราณทิเดียว!
เจียงฉางเชิงเลิกคิวการตอนรับเชนนีสูงสงยิงกวาทัณฑ์เทวะเสียอิกเขาถอนเสนผมออกมาสามเสนและโยนออกไปทันใดกลายเป็นรางจิตจําแลงเทพเพื่อเขาตอสูกับผูแข็งแกรงที่มาโจมติจากระยะไกล
เขาขีเมฆาคือยเคลือนตัวไปขางหนาเหาะเขาไปหาเยียเสินคง
เยียเสินคงกระโดดขิ่นสูงทะลุชันเมฆอิดใจตอมาทะเลเมฆพลันแหวกออกอุกกาบาตขนาดมหีมาลูกหนึ่งรวงลงมาจกากฟาราวกับมหาปฐพิกลับหัวกินพืนทิทังหมดของทองฟา
“นั้นคือเคล็ดวิชาของเยียเสินคงใชพลังบรรพยุทธกอรางเป็นดวงดาวเมื่อใดที่ถูกกระแทกดวงดาวจะระเบิดออกพลังบรรพยุทธของเขาจะแทรกซึ่มเขาไปภายในกายของอิกฝายเขาเกาะกุมเสนเอ็นและกระดูกทังหมด”
บรรพจารยเผาเยียกลาวอยางรวดเร็วสีหนาของหลิวเสินโจวและซีหมิงหวังไม่เป็นธรรมชาติอยางยิงเห็นชัดวาพวกเขาเคยลิมรสกระบวนทานีมาแลวอูกกาบาตลูกมหีมาตกลงมาไม่นับวาเร็วมากแตสิงสําคัญคืออานุภาพทรงพลังจนทําใหความสามารถในการควบคุมกายเนื่อของอิกฝายชาลงทําเอาเจียงฉางเชิงรูสึกเลือดลมติดขัดขึ้นมาเชนกันซ่เคล็ดวิชานีไม่ธรรมดาดูเหมือนพูดเกินจริงแตเมือตองเผชิญหนาจริงๆกลับนากลัวยิงกวาที่เห็นเจียงฉางเชิงยกมือขวาขีนมาซีดัชนียิงพลังปราณออกไปเจาะทะลุอุกกาบคอนมหืมาทันใดนันอุกกาบาตก็แหลกสลายเศษหินนับไม่ถวนกลายเป็นคลืนปราณกระจายออกไป
เยียเสินคงพุงตัวลงมาจากทองฟาถิบเขาใสเจียงฉางเชิง
ตึง…
หอเซีือมฟาปรากฏขีนกลางอากาศและกวาดซัดเขาใสตัวเยียเสินคงดวยความเร็วที่พวกหลิวเสินโจวทังสามคนตามไม่ทันกระแทกเขาตกลงไปถึงกนทะเล
เยียจานรองเรียกดวยความตกใจโดยไม่รูตัวกลัววาเยียเสินคงจะถูกทํารายจนกายเนื่อแหลกับรรพจกรยเผาเยียเห็นแลวหนังตากระตุกอยางบาคลังเหตุใดมรรคาจการยจึงใชหอเซีอมฟาได้ตามอําเภอใจเชนนี่
เขาถึงขันสงสัยวาหอเชือมฟาก็เป็นสมบัติอาคมของวิถิเซียนดวยผูบําเพ็ญเซียนจึงสามารถควบคุมได้ดังใจปรารถนาผิวนําทะเลพุงทะลวงทําใหเกิดวงคลินซัดสาดขยายออกไปหลายหมืนลิคลืนโถมรวดเร็วเหลือใจ
เจียงอางเชิงกลาววา “ไม่ตองเป็นกังวลรางเนื่อของเขาแข็งแกรงนักพวกเจาไม่สามารถจินตนาการได้เลยวารางเนื่อของเขาแข็งแกรงมากเพียงใด”
ถูกหอเซชีอมฟาฟาดใสเชนนีงามนิวมือของเจียงฉางเซิงก็ยังรูสึกถึงแรงสะทอนอยางชัดเจน
เยียเสินคงสมคํารําลือจริงๆ!
ครนๆ…
ผิวนําทะเลถาโถมขีนมาเลียงอืออิงเลือนลันมาจากกนทะเลเห็นเพียงมีแสงเพลิงปรากฏขึนทึกนทะเลกอนขยายตัวออกอยางรวดเร็วราวกับดวงอาทิตยลูกหนึ่งที่กําลังจะโผลขึนมา
“มรรคาจารยใหขาสูกับเขาเถิดขารอวันนีมานานแลว!”
หลิวเสินโจวก็เอยออกมาเขาเห็นวารางจิตจําแลงเทพรางหนึ่งถูกทําลายไปนีจึงเป็นโอกาสของเขา
เจียงอางเชิงพยักหนาจากนันมองไปยังการตอสูที่อยหางออกไปหลังจากรางจิตจําแลงเทพรางหนึ่งถูกทําลายรางจิตจําแลงเทพอิกสองรางก็ไม่สามารถตานทานได้นานนักเบิกเนตรอัครยุทธยีสิบคนเขามารวมกันเรียงตัวกันเห็นดาหนาเขามาหนึ่งในนันเห็นชัดวาคือตวนฝูทิพบกันกอนหนานี
ทิแทเป็นเจาหมอนีเรียกทัพหนุนมานีเอง!
ระจวังไวสักหนอยเขาแข็งแกรงมากพวกเราจะปลอยใหเขาเลนงานเราที่ละคนไม่ได้เด็ดขาด|!
ตวนผฝู่เอยเลียงหนักเมื่อเห็นวามรรคาจกรยใชหอเซซีอมฟาหวดเขาใสเยียเสินคงจนจมลงไปกนทะเลเขาก็ริษยาจนตาแดงไปหมด
นิตางหากคิอวิธิการลงมือทิเขาปรารถนา|!
จนใจนักที่หอเซีอมฟาหนักเหลือเกินลําพังแคใชมันเขาทำศึกก็เป็นเรืองยากเย็นแสนเข็ญยังไม่ตองเอยถึงวาสามารถหวดมันได้ตามใจชอบ
นําหนักของหอเซีือมฟานากลัวกวาที่เห็นเสียอิกหากนําไปวางไวในโลกเบืองลางก็สามารถทับดินแดนแหงหนึ่งจนแบนไปได้ในทหันใดทิเดียวไม่ตองใหตวนผฝู่เตือนภาพที่เจียงฉางเชิงหวดหอเชซีอมฟาเมือครูนีก็ทําใหเบิกเนตรอัครยุทธคนอินๆตองตินตกใจแลว
หลิวเสินโจวมูดลงไปกนทะเลชิหมิงหวังเยียจานและบรรพจารยเผาเยียอดมองไปยังเบิกเนตรอัครยุทธทังยีสิบคนไม่ได้และตางตองใจเตนอยางบาคลัง
“ลวนเป็นผูยิงใหญ่นิรันดรกาลทังสิน…”
บรรพจารยเผาเยียเอยดวยสิหนาเครงเครียดซีหมิงหวังนันยังดีแตเยียจานตืนตกใจไปแลวผูยิงใหญ่นิรันดรกาลเป็นบุคคลในตํานานแหงวิถิยุทธเซียวนะ!
เจียงฉางเชิงสังเกตเห็นความตึงเครียดของเยียจาน
ซีหมิงหวังเองก็ตึงเครียดมากเชซนกันเพียงแตไม่ได้แสดงออกมาเทานันเซนนีใชไม่ได้|!
ผูยิงใหญ่นิรันดรกาลแข็งแกรงมากนักหวือเจียงฉางเชิงเอยขัดจังหวะความคิดของคนทังสามเขา
ยกมือซายขึนแสงสีทองแลนออกมาจากในแขนเสือกอนขยายใหญ่ขืนอยางรวดเร็วกลายเป็นตนไม่วิเศษสีทองเป็นตนไม่วิเศษเกล็ดทองนันเคง!
พวกเจาจงดูใหดิสิงใดที่เรียกวาการตอสูของผูบําเพ็ญเซียน!
เจียงฉางเชิงเอยเสียงเย็นพอสินเสียงตนไม่วิเศษเกล็ดทองก็ลอยขึ้นไปพริบตาเดียวทองฟาก็เปลียนเป็นสีทองและสองแสงสะทอนลงไปยังผิวทะเล
ทัณฑ์เทวะที่่กําลังตอสูอยูไกลออกไปอดไม่ได้ที่จะเอียงตามองมาทางนีเมือนั้นมานตาของเขาก็พลันขยายใหญ่ขึนมา
ซิหมิงหวังเยียจานและบรรพจารยเผาเยียตางตองตกตะลึงจนไม่สามารถควบคุมสีหนาของตนได้เบิกเนตรอัครยุทธทังยีสิบคนทิกําลังบุกเขามาตองตกใจจนหยุดชะงักพวกเขาเงยหนาขึนไปมองกิงกานของตนไม่วิเศษเกล็ดทองบังแผนฟาปิดตะวันแสงสีทองนับไม่ถวนเจิดจาเฉกเซนดวงดาวระยิบระยับเต็มทองฟา
ชัวอืดใจนีทังโลกเทพยุทธตางสามารถมองเห็นแสงสิทองเรืองรองของตนไม่วิเศษเกล็ดทองได้|!