เพิ่งเป็นเซียนได้ไม่นาน ลูกหลานกลับขอให้ข้าลงเขา - ตอนที่ 438 ต้นไม่่แทวะทรงอํานาจ

ฝึกทั้งอาคมและรางกายพวกเยี่ยจานทั้งสามคนมองตนไม่วิเศษเกล็ดทองที่่ทั้งศักดิ์สิทธิ์และมหืมาแลวจําต่องตกตะลึงเบิกเนตรอัครยุทธ์ทั้งยี่สิบคนตางสัมผัสได้ถึงอันตรายที่่รุนแรงเจียงฉางเชิงสะบัดมือซายตนไม่่วิเศษเกล็ดทองที่่บังแผนฟาปิดตะวันก็เริ่มสันไหวแสงสีทองสาดสองโลกเทพยุทธ์ทําใหคนนับไม่่ถ้วนตองมองตามไปไกลออกไปเฟ็งอวี้ที่่อยุทามกลางชากปรักหักพังเพิ่งฟื้นขึ้นมาเขาลืมดวงตาทั้งคูขึ้นอย่างยากเย็นแสงสีทองแทรกผ่านฝุ่นดินที่่กําลังหมุนม่วนและสาดลงมาบนใบหนาของเขา

“นั้นคือ…สิงใดกัน…”

เฟิงอวีสงสัยอยู่ในใจความทรงจําก่อนหมดสติไปพื้นคืนมาอยางรวดเร็วเขารีบเบิกตากว่างอยากลุกคลานขึ้นมาแตกายเนื้อของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเลือดลมแตกซานลําพังแคลุกขึ้นก็ยังตองใชเรี่ยวแรงที่่มีทั้งหมดยิ่งไม่่ต้องเอยถึงการออกไปตามหานองชายน่องสาวของตน

แสงสีทองที่่อยุทามกลางฟาดินสันไหวอยางเหิมเกริม

สิงที่ตามมาคิอลมพัดโหมรุนแรงพัดฝุนปลิวคลุงในปาเขาแถบนีจนกระจายไปเฟิงอวิหันหนาไปมองโดยไม่รูตัวเขาเบิกตากวางแมแตปากก็ยังอาออกจนคางดวย

นีเขามองเห็นสิงใดกันตนไม่สีทองใหญ่เที่ยมฟาตนหนึ่ง!

โลกเทพยุทธมีของวิเศษที่ใหญ่โตเชนนีตังแตเมือใด

เขาเห็นวาบนกิงกานของตนไม่วิเศษเกล็ดทองมีเถาวัลยสีทองทอดตัวออกมาและฟาดไปทิทิศทางหนึ่ง

นันมันสิงมีชีวิตหรือเป็นของวิเศษได้กัน

เฟิงอวิตดีนตกใจหากเป็นอยางหลังเขาก็ไม่สามารถจินตนาการได้เลยวาคนเชนใดกันทิใชของวิเศษเชนนี

สิงทิตนไม่วิเศษเกล็ดทองทําใหเกิดขีนนันไม่ใชแคลมกระโชกรุนแรงเทานัน!

เบิกเนตรอัครยุทธทังยีสิบคนทิเผชิญหนากับเจียงฉางเชิงพากันหลบออกไปอยางรวดเร็วแตก็จากนันไม่นานก็ถูกพัดจนกระเด็นพวกเขาตางใชเคล็ดวิชาของตนตานทานการไลโจมตีของเถาวัลยตนไม่วิเศษเกล็ดทองและมีคนที่ใชวิชาเขาโจมตีเจียงฉางเชิงจากระยะไกลดวยแตจนใจนักที่ไม่อาจแตะตองเจียงอางเชิงได้แมแตนอยเถาวัลยพันนับหมืนกําลังอาละวาดหนักอยุบนทองฟากระทังรุกไลผูฝึกยุทธลงไปในทะเลดวยหลิวเสินโจวทิเฟิงมูดออกมาจากกนทะเลเงยหนามองขันไปพลันมีสีหนาตินเตนดิใจเขากําลังจะเอยปากเยียเสินคงก็เขามาจุโจมเขาอีกครังชัวอึดใจนี่ลูกไฟเกาลูกที่เป็นเชนดวงอกาทิตยขนาดยอลอยขีนมาขางหลังเยียเสินคงทําใหอกนูภาพของเขาขยายใหญ่โตขึ้นมาก

เยียเสินคงเคลื่อนตัวรวดเร็วนักคือยขยับรางไม่หยุดหยอนราวกับวามีเขานับพันนับหมืนรางกําลังรุมโจมติ

หลิวเสินโจวฝายหลิวเสินโจวก็จําตองใชพลังเทพเหนือกําเนิดเขาตาน

ซีหมิงหวังมองอยุพักหนึ่งจึงเขารวมการตอสูกับเยียเสินคงดวยยอดอัจฉริยะนิรันดรกาลทังสามคนตอสูกันอยางดุเดือดเหนือมหาสมุทรบังเกิดคลินนาสะพริงกลัวสายฟาฟาดเป็นเสนสายสลับกัน

เยียจานประเดียวก็มองตนไม่วิเศษเกล็ดทองที่อยหางไกลออกไปอิกประเดียวก็หันไปมองทางเยียเสินคงการตอสูทังสองฝังลวนทําใหเขาได้เปิดหูเปิดตาอยางมากับรรพจารยเผาเยียกลับเอาแตจับจองตนไม่วิเศษเกล็ดทองความสันสะทานในใจเขาไม่มีใครจะเที่ยบได้

แมวาเขาจะเป็นผูทิรูดิที่สุดวาเบิกเนตรอัครยุทธแข็งแกรงมากเพียงใดแตสมบัติอาคมหนึ่งชินสามารถปราบเบิกเนตรอัครยุทธยีสิบคนได้เรียกวาเหลือเชือจวิงๆ!

เพราะทิแหงนีคือโลกเทพยุทธเหลาเบิกเนตรอัครยุทธจึงไม่กลาลงมือเต็มทิทําได้เพียงรวบรวมพลังบรรพยุทธเพื่อไม่ใหสรางความเสียหายแกโลกเทพยุทธแตเดิมทิแลวความสามารถทานรับของดินแดนแหงโลกเทพยุทธกิมากกวาสามพันดินแดนอยแลวแมจะตองทานรับกับการตอสูของผูแข็งแกรงจํานวนมากเชนนีก็ยังไม่พังทลายลงไป

ตวนฝูตอสูกับเถาวัลยหลายเสนทิพุงเขามาดวยพลังของหมัดและลูกเตะจนเถาวัลยตองลาถอยออกไปแมจะทําสําเว็จแตทุกคราวทิเถาวัลยเฆียนถูกตัวเขาพลังบรรพยุทธในกายของเขาก็จะแตกกระเจิงไปสวนหนึ่ง

“ไม่ได้การ! หากเป็นเชนนีตอไปตองตายแน!”

ตวนผฝู่คิดไปพลางกัดฟันหากใชพลังบรรพยุทธหมดไปแล้วเขาจะตานทานอิกฝายได้อยจงไรโดยเฉพาะหอเชซีอมฟายังคงอยูในมืออิกฝายจากที่เห็นอิกฝายลงมือเกรงวาจะสามารถหวดหอฟาดพวกเขาไปได้ทั้งหมดในคราเดียว

เจียงฉางเชิงเห็นวาพวกเขาพากันหลบกิ๊หมดความสนใจไปอยางรวดเร็วจึงใสดวงจิตเขาไปในตนไม่วิเศษเกล็ดทองและเริมควบคุมตนไม่วิเศษเกล็ดทองเขาตอสูดวยตนเอง

เขายกมือซายขืนฟาดไปทางเหลาศัตรตนไม่วิเศษเกล็ดทองขนาดมหืมาก็ฟาดออกไปเหมือนพัดขนาดใหญูกิงไม่กิงแลวกิงเลากวิดมิติจนขาดและระหวางทิกําลังหวดฟาดอยูนัน

เถาวัลยหลายสายก็พุงเขาไปมัดตัวเบิกเนตรอัครยุทธทังยิสิบคนดวยความเร็วทิเร็วยิงกวาเดิม

พริบตานันมีคนตัดเควใหขาดเพื่อหลบหนืออกไปและมีคนที่อยากจะกลายรางเป็นความวางเปลาแตก็ลมเหลว

มีคนกลายรางเป็นโคลนใชกลยุทธจักจันลอกคราบเบิกเนตรอัครยุทธยีสิบคนแสดงความสามารถเฉพจะตนออกมาแตสวนมากตางหลบไม่ทันทังสินใโครม…

เสียงเลือนลันทิทังยาวนานและทรงพลังดังขืนตนไม่วิเศษเกล็ดทองกวาดตัวออกไปในแนวนคือนบังเกิดลมกระโชกเฉกเชนจะลางโลกทองฟาถูกฉิกขาดไปทันใดปรากฏรอยฉิกสิดําหลายสายเป็นภาพทิแสนอลังการเยียจานและบรรพจารยเผาเยียมองจนนิงตะลิง

ครั้งนีทรงพลังยิงใหญ่กวาตอนหวดหอเชซีือมฟาเสียอิกความใหญ่โตของตนไม่วิเศษเกล็ดทองไม่สามารถใชคําพูดมาคธิบายได้

ราวกับวากําลังกวาดทองฟาหน้าซํายังแคสะบัดมือเบาๆเทานันแตทองฟากลับแยกออกและแตกเป็นชินเล็กชินนอย!

มีสายตามองมาทางเจียงฉางเชิงมากขึนเรือยๆลมปราณแสนนากลัวเพงเขามาหา

“ฮาๆๆสมกับทิเป็นมรรคาจารยแหงวิถีเซียนรายกาจ! รายกาจนัก! ตนไม่นีทรงพลังอํานาจอยางที่ไม่เคยมีมาแตโบราณโดยแท!”

เสียงหัวเราะของโมวังดังสะทอนไปทัวโลกเทพยุทธเป็นการบอกสิงมีชีวิตทังปวงในโลกเทพยุทธไปพรอมกันวาตนไม่วิเศษเกล็ดทองนี่เป็นของมรรคาจารย

เจียงอางเชิงบนอยในใจนีเจกกําลังยกยองหรือวากําลังขุดหลุมฝังขากันแนทวาเขาไม่ได้สนใจตอใหรวาเป็นของเขาแลวอยางไรเพราะเหตุที่มาครังนีเขาก็หวังวาจะได้หัวใจของผูศรัทธาเซนไหวอยูแลวตองใชพลังที่มหาศาลอยางยิงเทานันจึงจะทําใหเหลาผูฝึกยุทธที่แสวงหาพละกําลังมาแตเดิมยอมสยบได้จนถึงขันทิยอมติดตามเขา

เฟิงอวีคนหานองชายนองสาวไปพลางจดจําชือของมรรคาจารยไปพลาง

กอนหนานี่เขารูสึกวาโลกเทพยุทธทรงพลังที่สุดคิดไม่ถึงวาสามพันดินแดนก็มีผูแข็งแกรงเชนนีอยูดวยมรรคาจารยเป็นผูศักดิสิทธิจากทิใดกันแน

เฟิงอวิสูดหายใจลึกและตั้งใจคนหาพวกนองๆเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของนองๆแลวทุกคนลวนยังไม่ตายสิงนี่เป็นสาเหตุที่่ทําใหเขากลาแบงความสนใจไปทางมรรคาจารยเพียงแตอาการบาดเจ็บของเขาสาหัสนักทําใหเคลือนไหวได้ไม่สะดวก

เมื่อตนไม่วิเศษเกล็ดทองกวาดออกไปก็ทําใหรางเนื่อของเบิกเนตรอัครยุทธเกาคนระเบิดไปทันใดแมแตรางของมหาจักรพรรดิกระดูกวิญญาณที่เป็นอมตะก็ยังไม่่สามารถทานทนได้แลวนับประสาอะไรกับคนอินๆความแข็งแกรงของเบิกเนตรอัครยุทธไชวาจะอยทิรางเนื่อเทานันแตอาจเป็นพลังบรรพยุทธได้ดวยแตรางเนื่อจะไปถึงภาวะคือขวดได้งายกวาพลังบรรพยุทธตวนฝูรอดไปได้อิกครังเขามีเลือดทวมกายแขนขวาหายไปแลวยังมีเลือดสุดหยดลงมาสามกจรถมองเห็นกระดูกสีขาวภายในได้เมื่อเลือดของเขาหยดลงในนําทะเลก็ทําใหเกิดวงคลินรุนแรงซัดออกมา

มูมปากของเจียงฉางเชิงยกขึ้นจากนันตนไม่วิเศษเกล็ดทองกตั้งลําตนขีนพรอมสาดแสงสีทองเรื่องรองแสงสีทองหลายสายสาดสองไปยังเบิกเนตรอัครยุทธที่เหลืออยทังสิบเอ็ดคนและแผดเผารางเนื่อของพวกเขาจนพวกเขาตองลาถอยออกไปดวยความเจ็บปวดแสงสีทองนันสาดสองไปเป็นบริเวณกวางใหญ่นักไม่ใชวาทุกคนจะถูกแผดเผาดจงจิตของเจียงฉางเชิงจับจองอยทิตัวเบิกเนตรอัครยุทธสิบเอ็ดคนนันมีเพียงพวกเขาทิสัมผัสได้

“ผูบําเพ็ญเซียนควบคุมสมบัติอาคมได้อยางละเอียดออนหาได้เปรียบผูฝึกยุทธควบคุมศาสตราเทระก็ไม่มีทางเที่ยบได้”

ในเวลานันเอง!

ลําแสงสิแดงสายหนึ่งกรีดผานทองฟาทิยับเยินประหนึ่งเทพไททิพุงเขาชนตนไม่วิเศษเกล็ดทองดวยโทสะ

เกิดเสียงดังโครม!

ตนไม่วิเศษเกล็ดทองถูกชนจนกระเด็นปรากฏโพรงสีดําขนาดมหีมาขึ้นที่ดานหลังและดูดกลิ่นตนไม่วิเศษเกล็ดทองเขาไปทันใด

เจียงฉางเชิงสะดุงและสัมผัสได้วาตนไม่วิเศษเกล็ดทองกําลังรวงลงราวกับวากําลังถูกเคลื่อนยายไปอยางรวดเร็วและตอเนื่องเห็นได้ชัดวากําลังเขาไปสูการทะลุผานมิติเวลาอิกฝายซัดใหตนไม่วิเศษเกล็ดทองออกไปจากโลกเทพยุทธดวยการโจมติเพียงครั้งเดียว!

เจียงฉางเชิงเพงตามองไปบูรุษที่มีเปลวเพลิงลอมรอบกายนันตัวสูงใหญ่ก้ายําคลุมเลือคลุมขนสัตวตัวใหญ่มหนวดเคราเต็มหนาสองตาเซนเสื้อดาวกําลังมองเขาดวยหางตา

วิถีเซียนออนดอยเซนนีเองหวือ

เสี่ยงดูแคลนจากอิกฝายดังกองไปทัวฟาดิน

บรรพจกรยเผาเยียเอยเสียงหนักวา “มรรคาจกรยเขามีนามวาฟางเยียนเพลิงของเขามือาจปรามกสผูสัมผัสถูกจ๊าตองตาย”

ขนาดนันเชียว?

ฟางเยียนมองมาทางบรรพจารยเผาเยียยิมถากถางแลวเอยวา “ทิแทเป็นเจานีเองผูอาวุโสเหตุใดเจาจึงเหลือลมหายใจอยูอิกคิดไม่ถึงวาหลังจากเยียเสินคงแลวเจายังไปหาหนอนนาสงสารมาได้อิกตัวหนนีเจาหวังวาจะใหคนรุนหลังของเจาตายอยางไรเลา”

ได้ยินเชนนันบรรพจารยเผาเยียพลันมีสีหนาถมึงทึ่งในสายตาของเยียจานยิงปะทุจิตสังหารออกมาฟางเยียนมองผานพวกเขากลับไปจับจองเจียงฉางเชิงอีกครังแลวกลาววา “เมื่อไม่มีตนไม่นันเจาจะตานทานเพลิงโทสะของโลกเทพยุทธเชนใด”

เจียงฉางเชิงยอนถามวา “เจาแนใจหรือวาไม่มีแลวปล”

มานตาของฟางเยียนขยายใหญ่ขึ้นเขาพุงเขาใสเจียงฉางเชิงทันที่!

ตุม…

เพลิงรอนแรงเขาปะทะกับพลังอาคมบังเกิดคลินระอุแสนพรันพรึ่งกวาดออกไปทุกทิศทุกทางอานุภาพสะทานจิตสะเทือนวิญญาณปกคลุมโลกเทพยุทธมหาพิภพนิลเหลืองและนภาดาราพรางพราวถูกแชแข็งไปแลวเมือทอดสายตามองไปทุกสิงลวนจับตัวเป็นนําแข็งทังดวงดาวอุกกาบาตกลุมของฝุ่นไอและอินๆสามพันดินแดนอยูในภาวะนิงตายทันใดนัน!

เบืองบนของนภาดาราพลันปรากฏโพรงสีดําขนาดใหญ่ตนไม่วิเศษเกล็ดทองใหญ่ยักษตกลงมาแสงสีทองสองไปหัวฟาดินแสงสวางรอนแรงตกลงมายังพิภพและดวงดาวนับไม่ถวนในนภาดารา

เมื่อตนไม่วิเศษเกล็ดทองตังตัวใหม่้นคงแลวก็สันสะทานอยูเล็กนอย

เนื่องจากมีระยะหางไกลเกินไปทําใหเจียงฉางเชิงควบคุมมันได้นอยลงและทําใหความรอนระอุในตัวมันไม่่ถูกสะกดเอาไวชั้นนําแข็งบนพิภพและดวงดาวตางๆถูกหลอมละลายไปมากขึ้นเรื่อยๆผู้ฝึกยุทธ์ในระดับขันสูงสักหนอยได้สติขึ้นมากอนแลวลืมตาขึ้นมาพวกเขากองเห็นแสงสีทองเรืองรองยิ่งใหญ่นั้นจากดินแดนตางๆรวมทั้งตนไม่ทองศักดิ์สิทธิ์ที่่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคําพูดได้ภาพนี้ประทับอยู่ในส่วนลึกของใจิตใจพวกเขาไม่่อาจลืมได้ชัวนิรันดร์ไม่่นานนักตนไม่่วิเศษเกล็ดทองก็สันอยางรุนแรงก่อนเห็นขึ้นสูงและมุดเข้าไปในโพรงสีดํานั้นกอนหายวับไปไม่่เห็นอิกเลยแตความรอนที่่มันสงออกมากําลังชวยหลอมละลายความเย็นยะเยือกใหแกพิภพจํานวนมากณโลกเทพยุทธ์โครม! โครม! โครม!

เจียงฉางเชิงและฟางเยียนเหมือนแสงดาวตกสองสายที่พุงชนกันอยางบาคลังหางออกไปจากพวกเยียจานทังสองคนไกลมาก

ความแข็งแกรงของฟางเยียนเป็นพลังการตอสูระดับสูงสุดในบรรดาเบิกเนตรอัครยุทธอยางนอยๆตองมีมูลคาแตมเซนไหวมรรคาสวรรค

เจียงฉางเชิงเหินขึ้นสูงไม่ยอมหยุดแตฟางเยียนก็สามารถไลตามจนทันฟางเยียนเองกิแอบตืนตกใจเชนกันเหตุใดเจาหมอนีจึงรวดเวร็วถึงเพียงนี่

สิงสําคัญคือเจียงฉางเชิงไม่ได้หนื่ออกไปไกลนักแตยังคงอยูนิงณสวนหนึ่งของทองฟาและขยับหลบไปมาไม่ยอมหยุดทําใหเขาเกิดความรูสึกเหมือนถูกปันหัว

ทันใดนันเจียงฉางเชิงก็ลงมาและสะบัดมือขางขวาหอเซชือมฟาในมือก็พรวดพราดใหญ่ใตขีนมาทันที่่และกวาดออกไปในแนวนอนฟางเยียนกําลังเขาโจมตีจึงตังตัวไม่ทันพลันยกแขนขิ่นมากันไวโดยไม่รูตัว

โครม!

ฟางเยียนถูกกระแทกจนกระเด็นเกิดแสงพลูไฟปรากฏบนทองฟาสูงประหนึ่งดอกไม่ไฟในแดนมนุษยแตนันคือเปลวเพลิงรอนแรงของฟางเยียนเจียงฉางเชิงมองอยางละเอียดและพบวาทุกสวนของหอเชือมฟาทิถูกเปลวเพลิงของฟางเยียนกลับไม่ได้ถูกเผาทําลาย

หอเซชือมฟานีแข็งดิจริงๆ!

บรรพจารยเผาเขียก็สังเกตเห็นขอนเซนกันและมสิหนาแปลกประหลาดขึนมาเทไม่ใชแคมือภินิหารกวางขวางทารางของเขาก็รวดเร็วนักและวิธีการทิเขาไซหอเชซือมฟาก็เหลือเชือจวิงๆบรรพจกรยเผาเยียนิงเงียบเขารูสึกมาโดยตลอดวกาผูบําเพ็ญเซียนก็เพียงแคใชวิชาอาคมและอภินิหารเทานันไม่สามารถทําการตอสูได้จากระยะไกลแตมรรคาจกรยกลับทําลายความรูเดิมของเขาไปทั้งหมด

เยียจานเองก็เป็นเชนเดียวกัน

“หรื่อวามรรคาจารยจะฝึกทังอาคมและรางกาย”

เกิดการคาดเดาขอหนึ่งขี้นมาในสมองของเยียจานเพราะเวลานีมีสายยอยของการบําเพ็ญเซียนเกิดขืนมากมายในโลกของการผูบําเพ็ญเซียน

เมื่อเจียงฉางเชิงกํามือขวาหอเซีอมฟาก็หายรับไปกับตาแตความจริงแลวมันหดตัวเล็กลงและเขาไปอยูในฝามือของเขาเขายกมือซายขึ้นแสงสีทองปรากฏขึ้นเหนือศิรษะเห็นเพียงตนไม่วิเศษเกล็ดทองอันแสนยิงใหญ่และแสนศักดิสิทธิพุงออกมาจกากโพรงสีดําลําตนแสนทรงพลังพุงเขาชนฟางเยียนที่่ยังไม่หยุดอยกับที่เถาวัลยนับไม่ถวนพุงเขาโจมตีอยางรวดเร็วยิงกวาเดิม