เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 873 ซู่อีกลับมาแล้ว (2)/ตอนที่ 874 ซู่อีกลับมาแล้ว (3)
ตอนที่ 873 ซู่อีกลับมาแล้ว (2)
ร่างฉินเฟยเอ๋อร์สั่นสะท้านสีหน้าซีดขาว
นางกัดริมฝีปากราวกับถูกเหยียดหยาม ใบหน้าก็ยิ่งไม่น่ามองเป็นที่สุด
“เจ้า…จะเข้าตระกูลฉินของข้าให้ได้จริงหรือ? เจ้าปล่อยเสี่ยวเฉินไปไม่ได้หรือ?”
เดิมนางตั้งใจจะยอมถอยแล้ว
ขอเพียงเสี่ยวเฉินดีใจ ให้นางเข้าสู่ขอผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เป็นไร
ทว่าเห็นได้ชัดว่าเฟิงหรูชิงไม่รักตัวเอง นางจะให้น้องชายก้าวเข้าไปในกองไฟนี้ได้อย่างไร?
ตอนนี้นางเพียงต้องการอาศัยตอนที่เสี่ยวเฉินยังไม่ถลำลึกลงไป ช่วยเขาออกมาจากกองไฟ
…
ฐานะของตระกูลฉินในจวนเทียนเสินสูงส่ง ทำให้ประตูบ้านในตอนนี้ถูกล้อมด้วยผู้คนจำนวนไม่น้อย
ทุกคนล้วนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดฮูหยินตระกูลฉินจึงต้องพาคนกลุ่มหนึ่งมาบีบหญิงสาวคนหนึ่ง
ทว่าในตอนนั้นเอง…
เสียงดังปึ้ง!
เถาวัลย์ทะลุขึ้นมาจากพื้นในทันที หิ้วร่างของฉินเฟยเอ๋อร์ขึ้นกลางอากาศราวกับหนวดปลาหมึก แล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรง
โลกทั้งใบกลับสู่ความเงียบในที่สุด
เวินอวี่ตกตะลึงนิ่งค้าง
นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนกล้าทำร้ายลูกสาวของนางต่อหน้านาง ครั้งนี้ต่อให้ฉินเฟยเอ๋อร์ห้ามนางนางก็ไม่มีทางปล่อยคนชั้นต่ำนี่ไป
“เข้ามา จับตัวนางผู้นี้ให้ข้า จับมาเดี๋ยวนี้!”
เวินอวี่โกรธจนเต้นเร่าไม่มีกิริยามารยาทเหมือนที่ผ่านมาแม้แต่น้อย นัยน์ตาของนางฉายความโกรธแค้นมากพอที่จะเผาคนได้
ฉินเฟยเอ๋อร์ไอออกมาเป็นเลือดครั้งหนึ่ง ร่างของนางสั่นคลอนฉุดลากใจผู้คนได้อย่างง่ายดาย
ไม่ว่าเรื่องนี้ใครถูกใครผิดก็ไม่จำเป็นต้องถามต้นเหตุใดๆ แล้ว
ในฐานะผู้ที่อ่อนแอย่อมทำให้คนมากมายยืนอยู่ข้างนาง!
“แม่นางน้อยผู้นี้อายุยังน้อยแต่กลับโหดเหี้ยมเช่นนี้ ไม่รู้ว่าต่อไปใครจะรับนางได้”
“เท่าที่ข้าดูหญิงสาวที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ชาตินี้ไม่มีทางได้แต่งงานออกไปได้หรอก อีกอย่างเมื่อครู่ข้ายังได้ยินคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินพูดว่านางกำลังเกาะนายน้อยฉินเฉินของตระกูลฉ ฉินอยู่?”
“แม้ฉินเฟยเอ๋อร์จะมาหานางก็ไม่ผิด ใครจะยอมให้น้องชายตัวเองสู่ขอหญิงสาวที่โหดเหี้ยมเช่นนี้? หากสู่ขอผู้หญิงเช่นนี้เข้าตระกูล ตระกูลฉินคงไม่มีทางอยู่อย่างเป็นสุขแน่!”
…
เสียงของทุกคนบนถนนภายใต้แสงอาทิตย์ตกนี้ดูฉับพลันและบาดหูยิ่งนัก
เฟิงหรูชิงกลับเหมือนไม่ได้ยิน มุมปากของนางมีรอยยิ้มบางๆ สายตาสงบนิ่งมองไปยังคนตระกูลฉินที่ล้อมนางเอาไว้
โลกทั้งใบราวกับมีนางเพียงคนเดียว ต่อสู้เพียงลำพังแผ่นหลังเหยียดตรง
“ข้าตีเจ้า เจ้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจริงหรือ?” นางไม่มีความหวาดกลัวบนใบหน้าแย้มยิ้มบางดุจภาพวาด “เจ้าทำลายชื่อเสียงข้าเช่นนี้ข้ายังไม่มีสิทธิ์ตีเจ้าอีกหรือ? เหมือนที่เจ้าทำเพื อหน้าตาตัวเองโดยไม่ลังเลที่จะให้หลัวลี่ต้องอดทนอดกลั้น?”
เสียงทั้งหมดหายไปแล้ว
ตอนแรกคนที่สามารถไปร่วมงานเลี้ยงจวนฝูจู่มีอยู่ไม่มาก ทว่าสำหรับหลัวลี่ชื่อนี้คนจวนเทียนเสินมากมายก็รู้จักเป็นอย่างดี
ฉินเฟยเอ๋อร์จิตใจดีอ่อนโยน นางเหมือนมีกลิ่นอายของเทพธิดาส่องสว่างใต้หล้า
หลัวลี่ก็คือปีศาจร้าย นิสัยเหมือนเด็ก หยิ่งผยอง ชอบก่อเรื่อง
ทว่าปีศาจร้ายนี่ถูกเทพธิดากดปราบไว้แล้ว ในโลกใบนี้ก็คงมีแต่ฉินเฟยเอ๋อร์ที่สามารถกดหลัวลี่เอาไว้ได้
ฉินเฟยเอ๋อร์ที่เป็นเช่นนี้ดูเหมือนไม่ผิด นางทำไปทั้งหมดล้วนเพื่อความสงบสุขของจวนเทียนเสิน หากไม่มีนางหลัวลี่จะเปลี่ยนเป็นว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ได้อย่างไร?
อะไรที่เรียกว่าอดทนอดกลั้น?
คนใจกว้างจึงจะทำเรื่องใหญ่สำเร็จ หากเพียงเพื่อเรื่องเล็กๆ ก็คิดเล็กคิดน้อย คนเช่นนี้จะได้รับการชื่นชมยกย่องจากผู้คนได้อย่างไร?
…………….
ตอนที่ 874 ซู่อีกลับมาแล้ว (3)
สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ขาวซีด นางไอเป็นเลือดออกมาอีกครั้งแล้วซวนเซลุกขึ้นมาจากพื้น
“เฟยเอ๋อร์” สายตาของเวินอวี่ทั้งปวดใจทั้งโกรธแค้น “จิตใจที่ดีงามของเจ้าต้องแบ่งแยกฝ่ายตรงข้ามด้วย หากเจ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปคนอื่นก็จะไม่เห็นตระกูลฉินของพวกเราอยู่ในสายตา ถึงแ แม้ว่าท่านพ่อของเจ้าจะจิตใจดีงามเหมือนเจ้า แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเรื่องเดียวกันไม่ควรทำซ้ำถึงสามครั้ง คนคนหนึ่งที่ยั่วยุตระกูลฉินครั้งแล้วครั้งเล่าคนเช่นนี้จะสามารถอดทนได้ อย่างไร?”
ฉินเฟยเอ๋อร์กำมือแน่น
“ข้าเพียงแค่ทำเพื่อเฉินเอ๋อร์…” หากไม่ใช่เพื่อเฉินเอ๋อร์นางไม่มีทางอดทนถอยให้เช่นนี้
ทว่าเฟิงหรูชิงใช้เท้าเหยียบศีรษะนางครั้งแล้วครั้งเล่า นางก็เป็นคนมีความรู้สึกเช่นกันจะทนให้นางทำเช่นนี้ต่อไปได้อย่างไร?
“โมโหแล้วหรือ?” เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “ที่แท้เจ้าก็รู้จักโมโหด้วย ตอนนั้นที่หลัวลี่ถูกคนรังแกอย่างร้ายกาจเจ้าเกลี้ยกล่อมให้นางใช้คุณธรรมตอบแทนความแค้นมิใช่หรือ? ข้าเพียงแค่ให้ เจ้าล้มสองครั้งเท่านั้นเจ้าก็โมโหแล้วหรือ?” ฉินเฟยเอ๋อร์ตัวสั่น
ผู้หญิงคนนี้กำลังแก้แค้นนางแทนหลัวลี่?
“ลงมือ!” สายตาเวินอวี่ฉายแววดุร้ายตะโกนเสียงดัง
กลุ่มคนตระกูลฉินชักดาบออกมาแล้วขยับเข้าไปใกล้เฟิงหรูชิง…เฟิงหรูชิงยังคงยิ้มน้อยๆ นิ่งเรียบดุจสายลมแผ่วเบา ทว่าภายใต้รอยยิ้มของนางแอบซ่อนความหนาวเย็นเอาไว้
เหมือนกับดาบที่กินคนสามารถกลืนกินทุกคนได้ทุกเมื่อ…ในตอนนี้เองเสียงอ่อนเบาเสียงหนึ่งดุจดั่งสายลมอันหนาวเหน็บพัดผ่านหน้าทุกคน ทั้งๆ ที่เสียงนี้เบาบางเช่นนี้แท้ๆ แต่กลับทำ ำให้คนตัวสั่น
“ข้าเพียงแค่ออกจากจวนเทียนเสินไปสิบกว่าปีเท่านั้น ทำไม? จวนเทียนเสินนี้ให้ตระกูลฉินเป็นผู้ตัดสินใจตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
สำหรับคนที่อยู่ในเหตุการณ์แล้วเสียงนี้ไม่คุ้นเคยยิ่งนัก ทว่าสำหรับเวินอวี่แล้วคุ้นเคยจนเข้าไปถึงกระดูก ทำให้ตัวนางแข็งทื่ออย่างควบคุมไม่ได้
เฟิงหรูชิงชะงักไป นางเบนสายตาไปมองก็เห็นภายใต้แสงอาทิตย์ตกนั้นมีหญิงชุดขาวกำลังย่างกายเข้ามาช้าๆ
หญิงสาวงดงามดุจภาพวาดไม่มีร่องรอยของอายุแม้แต่น้อย นางโดดเด่นสง่างามสายตานิ่งสงบไร้คลื่นใดๆ
มีเพียงตอนที่เห็นเฟิงหรูชิงมุมปากของนางจึงมีรอยยิ้มบางเบา นางเดินมาตรงหน้านางใช้นิ้วมือลูบเส้นผมสีดำของหญิงสาวเบาๆ และน้ำเสียงอ่อนโยน
“ชิงเอ๋อร์เหตุใดจะไปก็ไม่พูดสักคำ? แล้วยังมาที่นี่โดยไม่บอกไม่กล่าวอีก”
“อื้อ ข้าไม่อยากให้พวกท่านกลับมา…” นางไม่อยากให้ซู่อีกับหนานเสียนกลับมา ดังนั้นนางจึงได้เข้ามาในจวนเทียนเสินคนเดียว
“แต่ถ้าพวกเราไม่กลับมาก็ไม่รู้ว่าเจ้าต้องถูกรังแกมากน้อยเพียงใด” สายตานิ่งเรียบของซู่อีหันไปทางเวินอวี่ช้าๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ฉินฮูหยิน เจ้าไม่พอใจอะไรชิงเอ๋อร์ของข้าอย่ างนั้นหรือ?”
สีหน้าเวินอวี่ขาวโพลน นางจ้องมองใบหน้าสง่างามตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก
“ท่านแม่?” ฉินเฟยเอ๋อร์เห็นท่าทีของเวินอวี่นัยน์ตานางก็ฉายแววประหลาดใจ
ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? เหตุใด…จึงทำให้ท่านแม่เกรงกลัวเช่นนี้?
เวินอวี่ดึงมือฉินเฟยเอ๋อร์แน่นฝืนเผยรอยยิ้มแห้งที่มุมปาก “มู่เส่าฮูหยิน คิดไม่ถึงว่าไม่ได้พบกันนานหลายปีเจ้าจะยังงดงามและอ่อนเยาว์เช่นนี้ข้าเกือบจะจำไม่ได้ไปทั่วขณะ ก่อนหน้าน นี้ข้าไม่รู้ว่าแม่นางผู้นี้มีความสัมพันธ์กับเจ้า เฟยเอ๋อร์พวกเรากลับกัน”
มู่เส่าฮูหยิน…หลังจากได้ยินคำเรียกนี้ของเวินอวี่ฉินเฟยเอ๋อร์ก็สั่นสะท้าน
ในจวนเทียนเสินมู่เส่าฮูหยินมีเพียงคนเดียว
ซู่อีที่เคยพาคุณชายหนานเสียนจากไป!
ผู้หญิงหน้าตางดงามคนนี้ก็คือ…ท่านแม่ของหนานเสียน?
นางกับเฟิงหรูชิงมีความสัมพันธ์อะไรกัน?
YOU MAY ALSO LIKE
