เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 879 ตระกูลมู่มาเยือน (3)/ตอนที่ 880 ตระกูลมู่มาเยือน (4)
ตอนที่ 879 ตระกูลมู่มาเยือน (3)
“ปรมาจารย์ไห่หรงข้าเข้าใจแล้ว”
มู่หลิงยิ้มขมอย่างจนใจ
ช่วงนี้ชิงเยียนไม่อยู่ตระกูลมู่ก็ไม่มีใครไปดูแลเอาใจใส่ท่านผู้เฒ่าอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว
ทว่าท่านผู้เฒ่าก็ยังดื้อดึงเช่นนี้ ไม่เข้าใจว่าบนโลกนี้ไม่มีผู้หญิงที่ไม่ว่าจะได้รับความอยุติธรรมเพียงใด ก็ยังดูแลเขาเหมือนเดิมโดยไม่บ่นไม่ขุ่นเคืองเหมือนเฉินชิงเยียนอีกแล้ว ว
แม้จะบอกว่าตอนแรกซู่อีก็ดีกับท่านผู้เฒ่ามาก แต่ปัญหาก็คือท่านผู้เฒ่าดีต่อนางก่อน หากเปลี่ยนเป็นซู่อี
หากท่านผู้เฒ่าทั้งตีทั้งด่าทอนาง นางไม่มีทางดูแลเขาเหมือนที่ผ่านมาแน่
มีแต่ชิงเยียน ความรักของนางนั้นยิ่งใหญ่ยิ่งนัก
เพื่อเขานางต้องทนยอมรับถึงเพียงนี้ ทั้งชีวิตของเขาล้วนไม่อาจตอบแทนความดีของนางได้
“นายท่านรอง!”
จู่ๆ ก็มีน้ำเสียงรีบร้อนดังมาจากด้านนอกประตู
มู่หลิงเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นทหารอารักขาของตระกูลมู่สาวเท้าเข้ามาตรงหน้าเขาแล้ว
“มีเรื่องอะไร?” มู่หลิงสีหน้าไม่สบอารมณ์
หรือว่าถานซวงซวงผู้หญิงคนนั้นจะก่อเรื่องให้ตระกูลมู่อีกแล้ว?
“นายท่านรอง คืออย่างนี้ขอรับ…”
ทหารอารักขาตัวสั่นเทิ้มนัยน์ตามีความตื่นตระหนก ทว่าเขาก็ยังเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนถนนทั้งหมดให้มู่หลิงฟัง
สีหน้ามู่หลิงยิ่งไม่น่ามองขึ้นเรื่อยๆ เสียงดังปึ้ง! กำปั้นทุบลงบนโต๊ะอย่างแรงใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
“ถานซวงซวง!”
ผู้หญิงที่สมควรตายนั่น เขาเคยบอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าผู้หญิงที่เขาพากลับมาเป็นหญิงที่ไม่บริสุทธิ์!
ถานซวงซวงกลับไม่สนใจคำสั่งของเขา!
หากไม่เห็นแก่ที่ถานซวงซวงตั้งท้องอยู่ เขาคงนำตัวผู้หญิงสมควรตายคนนี้ไปตีให้ตายนานแล้ว!
“เข้ามา ไปเรียกถานซวงซวงมาให้ข้า!”
สีหน้ามู่หลิงมืดมนร้องตะโกนเสียงเย็น
“ขอรับ”
ทหารอารักขารับคำสั่งแล้วถอยออกไป
หลังจากเขาออกไปได้ไม่นานทหารอารักขาอีกคนก็รีบร้อนเข้ามาคำนับ “นายท่านรอง”
มู่หลิงหยิบแก้วหยกที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ เพิ่งจะดื่มน้ำชาเข้าไปได้อึกหนึ่งก็เห็นทหารอารักขายืนอยู่ตรงหน้า เขาขมวดคิ้วอย่างเยือกเย็น “ที่เจ้าต้องการพูดคือเรื องที่ถานซวงซวงทำความผิดใช่หรือไม่?”
“ไม่…ไม่ใช่ขอรับ…” ทหารอารักขาเอ่ยอย่างนอบน้อม “เรียนนายท่านรอง เส่าฮูหยินกลับมาแล้วขอรับ”
เพล้ง!
มือของมู่หลิงบีบแก้วชาจนแตกละเอียด บนใบหน้าของเขาไม่มีความยินดีใดๆ แต่กลับแฝงด้วยความมืดมน
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าใครกลับมาแล้ว?”
“เส่าฮูหยินขอรับ ฉินฮูหยินแห่งตระกูลฉินส่งคนมาบอกว่าเมื่อครู่นางพบกับเส่าฮูหยินแล้ว”
ถ้าเป็นเมื่อก่อนหากซู่อีกลับมามู่หลิงจะต้องดีใจมากเป็นแน่
แต่ว่า…
เหตุใดต้องเป็นเวลานี้?
ปรมาจารย์ไห่หรงอีกไม่กี่วันก็จะไปแล้ว จะให้ซู่อีเจอกับปรมาจารย์ไห่หรงไม่ได้เด็ดขาด
“เจ้าสั่งลงไป ให้ถานซวงซวงไปคุกเข่าที่ห้องโถงบรรพชน ข้ามีเรื่องต้องออกไปข้างนอก”
มู่หลิงเรียกสติกลับมา เขาจับชายเสื้อแล้วก้าวเท้าออกจากห้องโถงใหญ่ตระกูลมู่ไป
…
ศาลาในสวนดอกไม้
เฟิงหรูชิงจูงมือซู่อีมานั่งลง
ชิงหานกะพริบตาโตๆ สดใสอิงแอบอยู่ที่ต้นขาของเฟิงหรูชิง
“ชิงเอ๋อร์ ไม่ได้เจอกันพักหนึ่งเหตุใดข้ารู้สึกว่าเจ้าผอมลงแล้ว?” ซู่อีจับมือเฟิงหรูชิงด้วยความสงสาร “เป็นเพราะหลายวันมานี้หนานเสียนไม่ได้ดูแลเจ้าเป็นอย่างดีใช่หรือไม่? เจ้ าเป็นหญิงสาวตัวคนเดียวมาจวนเทียนเสินก็ไม่ยอมเอาสาวใช้มาดูแลสักสองสามคน ต่อให้เจ้าไม่พาสาวใช้มาในจวนของเจ้ามีสัตว์วิเศษมากมายเช่นนี้นำติดตัวมาด้วยสักสองสามตัวก็ได้”
เฟิงหรูชิงงุนงง นางกำลังจะบอกซู่อีว่าหนานเสียนไม่ได้อยู่กับนาง แต่ยังไม่ทันได้พูดออกไปเสียงที่แฝงด้วยความตำหนิของซู่อีก็ดังขึ้นอีก
……………..
ตอนที่ 880 ตระกูลมู่มาเยือน (4)
“แล้วหนานเสียนเจ้านั่นล่ะ? เขาบอกกับข้าแค่ว่าเจ้าอยู่ที่นี่แล้วตัวเองหนีไปที่ไหนอีก?”
“…”
ซู่อีหานางพบเพราะหนานเสียนเป็นคนบอก?
หนานเสียนรู้นานแล้วว่านางจะมาจวนเทียนเสิน?
ในตอนนั้นใบหน้าเฟิงหรูชิงก็ดำทะมึน “อ้อ เขาอาจจะไปเที่ยวเล่นสองคนกับชิงน้อยแล้ว”
ซู่อีขมวดคิ้ว “งูตัวนั้นแค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่งูดี แล้วยังลักพาตัวหนานเสียนไปอีก ชิงเอ๋อร์เจ้าวางใจรอครั้งหน้าเจอพวกเขาสองคนข้าจะช่วยเจ้าเอางูไปต้มซุป พร้อมกับซุปหงส์ขาวด้ วย ให้เจ้าบำรุงร่างกายพอดี”
…
ในตอนนี้เองชิงน้อยที่อยู่ห่างออกไปนอกจวนเทียนเสินก็อดจามออกมาไม่ได้ มันยื่นศีรษะเล็กๆ ออกมานัยน์ตางูแฝงด้วยความสับสน
“เมื่อครู่มีคนบ่นถึงข้าใช่หรือไม่? จะต้องเป็นงูเสน่ห์ตัวนั้นแน่! นายท่าน ท่านแน่ใจนะว่างูเสน่ห์จะไม่ตามข้ามาถึงที่นี่?”
หนานเสียนกวาดสายตามองชิงน้อยนิ่งๆ
ชิงน้อยหุบปากลงทันทีไม่พูดอะไรอีก
จากนั้นสายตาของหนานเสียนก็หันไปมองเด็กหนุ่มกับหงส์ขาวตัวนั้นที่ยืนอยู่บนน้ำ สายตาของเขาเรียบนิ่งดุจดั่งสายลม
“ก่อนนี้…มีองค์หญิงงูน้ำตัวหนึ่งชอบเจ้า?”
หากชิงน้อยเป็นแมวเกรงว่าเมื่อได้ยินประโยคนี้คงจะพองขน
น่าเสียดายมันเป็นงูไม่มีขนให้พอง ได้แต่ยืนตัวขึ้นทั้งตัวอยู่ในสถานะป้องกัน
“นายท่าน ท่านคิดจะทำอะไรอีก?”
เสียงชิงน้อยสะอึกสะอื้น
มันเป็นงูมีจริยธรรม ขายแต่ศิลปะไม่ขายตัว ครั้งนั้นไม่มีทางไปหลอกล่องูเด็ดขาด
“อื้อ เจ้าไปยั่วยวนมัน ให้คนเผ่าน้ำอย่าหาทางให้เขา”
“…” ชิงน้อยจะร้องไห้แล้วจริงๆ “นายท่าน องค์หญิงงูน้ำแม้จะสวยกว่างูเสน่ห์แต่ว่ามันโหดร้ายยิ่งนัก ข้ากลัว…”
สายตาของหนานเสียนนิ่งเงียบขึ้นเรื่อยๆ
“นายท่าน เหตุใดท่านไม่ลงมือเอง เหตุใดกัน?” เสียงของชิงน้อยสั่นเครือ “ท่านสามารถลงมือเองได้แท้ๆ เหตุใดต้องเสียสละพรหมจรรย์ของข้า? ข้าไม่ทำ!”
หนานเสียนนิ่งดุจสายลมและก้อนเมฆ “ให้ชิงเอ๋อร์รู้เข้าต้องมีคนรับผิด”
ความหมายก็คือ ชิงน้อยเป็นคนที่ต้องรับผิดนั่นเอง
ถึงตอนนั้นหากเฟิงหรูชิงโกรธก็ผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้ชิงน้อย
ชิงน้อยตกตะลึงมองหนานเสียนค้าง ลืมแม้แต่จะร้องไห้
นายท่านไม่อยากให้ศัตรูหัวใจไปหาองค์หญิง ดังนั้นเพื่อหยุดเขาก็เลยผลักมันงูที่น่าสงสารตัวนี้ออกมา?
“องค์หญิงต้องเอาข้าไปต้มซุปแน่ จริงๆ”
“อื้อ” หนานเสียนสีหน้าเย็นชา “ชิงเอ๋อร์คิดถึงซุปงูมาโดยตลอด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ครั้งนี้ข้าก็จะให้นางได้บำรุงร่างกาย”
ชิงน้อยระเบิดในทันที ตั้งแต่รู้จักองค์หญิงนายท่านก็ไม่ใช่นายท่านที่มันรู้จักอีกต่อไป
ไม่มีบรรทัดฐานเอาเสียเลย
“นายท่าน เมื่อครู่ข้าล้อเล่น จริงๆ นะ” ชิงน้อยพันรอบแขนหนานเสียนราวกับเอาใจ “ท่านเป็นนายท่านที่ข้าเคารพที่สุด อย่าว่าแต่ให้ข้าไปยั่วยวนองค์หญิงงูน้ำเลย ต่อให้ท่านให้ ข้าไปยั่วยวนหนีชิว[1]ข้าก็ยอม”
สายตาหนานเสียนมืดลงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
แสงในดวงตาของเขาทำให้ชิงน้อยตัวสั่นทันที มันจำได้ขึ้นมากะทันหัน ตอนแรกมีหนีชิวที่สามารถกลายร่างได้คิดจะยั่วยวนมันจริงๆ
ไม่มีทางเลือก ใครให้มันเป็นงูที่มีเสน่ห์มากที่สุดในเผ่า ทั่วทุกที่มีแต่สัตว์วิเศษต้องการข่มแหงมัน
“ที่จริง ประโยคนี้ของข้าก็เป็นการล้อเล่นเช่นกัน”
หนานเสียนเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าจำไว้แล้ว”
ชิงน้อยร้องไห้ด้วยความเสียใจ นายท่าน ท่านไม่ใช่มีความจำเพียงเจ็ดวินาทีหรือ? ขอร้องท่านช่วยลืมประโยคนั้นไปทีเถอะ คิดเสียว่ามันไม่เคยพูดได้หรือไม่?
หนานเสียนดึงชิงน้อยออกจากแขนแล้วโยนทิ้งด้านข้างด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
…………………
[1] หนีชิว หมายถึง ปลาชนิดหนึ่งรูปร่างคล้ายปลาไหล
YOU MAY ALSO LIKE
