เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 885 หนานเสียนมาแล้ว (4)/ตอนที่ 886 หนานเสียนมาแล้ว (5)
ตอนที่ 885 หนานเสียนมาแล้ว (4)
คุณธรรมของมันไม่มีแล้ว ความบริสุทธิ์มันก็เกือบไม่มีแล้วเช่นกัน!
“ชิงน้อย”
เฟิงหรูชิงมองชิงน้อยคราหนึ่ง ยิ้มเบิกบานยิ่งขึ้น “ไม่พบกันนาน ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าน่ามองขึ้นนักนะ สีก็เขียวเข้มขึ้นอีกด้วย”
ชิงน้อย “…”
มันชูหัวขึ้นอย่างสั่นเทา เห็นสายตาสงบนิ่งมองมาที่มัน
ชิงน้อยพยายามกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ไม่ใช่ความผิดของข้า เมื่อครู่องค์หญิงบอกว่าสีข้าเขียวขึ้นแล้ว ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ถึงทำให้นางสังเกตเห็นข้าได้ หาใช่ตัวข้าที่ดึงดูดสา ายตาของนาง สาเหตุมาจากที่ตัวข้าสีเขียวเกินไป”
สุดท้ายเสียงของชิงน้อยสะอึกสะอื้นสั่นเทิ้ม
“ได้ยินว่า มีปลาไหลตัวหนึ่งชอบเจ้าหรือ”
“…”
“กลับไปข้าจะจัดงานแต่งงานให้พวกเจ้าซะ”
ชิงน้อยร่างกายแข็งค้าง
เมื่อก่อนก็แค่ให้มันไปล่อลวงงู ตอนนี้จับมันแต่งงานเลยหรือ
“นายท่าน ข้ากับองค์หญิงไม่มีอะไรจริงๆ”
องค์หญิงมีสัตว์วิเศษตั้งมากมาย นายท่านไม่ขวาง ทำไมถึงเอาแต่ขวางมันนะ
แค่มันเขียวไปหน่อย เป็นความผิดด้วยอย่างนั้นหรือ
มันเป็นผู้บริสุทธิ์นะ!
“หนานเสียน เจ้ากับชิงน้อยกลับมาแล้ว” ซู่อียิ้มจางๆ ทักขึ้น “ระยะนี้ชิงเอ๋อร์ต้องบำรุงร่างกาย งูตัวนี้ไม่เลวเลย เอามาบำรุงชิงเอ๋อร์พอดี มันจะได้ไม่พาเจ้าหนีไปไหน”
ชิงน้อยโดดลงมาจากคอหนานเสียนในบัดดล น้ำตานองหน้าเผ่นหนีจากไป
บ้านหลังนี้อยู่ไม่ได้แล้ว มีแต่คนรังแกมัน
มันจะหนีออกจากบ้าน! ไม่กลับมาอีกแล้ว!
เฟิงหรูชิงหัวเราะคิกคักมองชิงน้อยจากไปสักพักค่อยเคลื่อนสายตามองหนานเสียน
“ตอนนั้นคนที่สั่งให้พรรคเภสัชเทพไปหาเรื่องจวนเทียนเสินก็คือเจ้าหรือ”
หนานเสียนนิ่งไปครู่หนึ่ง “ชิงน้อยทำ”
“เจ้าสะกดรอยข้าหรือ” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง
หนานเสียนคิดเล็กน้อย “ชิงน้อยยุยงข้า”
“เจ้าไปหาข้าที่จวนเฟิงอวิ๋นด้วยใช่หรือไม่”
“ก็เป็นชิงน้อย…”
เอาเป็นว่าเรื่องอะไรก็ล้วนเป็นฝีมือชิงน้อย ส่วนตัวเขาเป็นผู้บริสุทธิ์
“จริงหรือ”
เฟิงหรูชิงยิ้มชวนให้คนหวั่นไหว
“จริง” หนานเสียนยืนยัน
“อ้อ ดูท่าชิงน้อยทำอะไรเพื่อข้ามากมาย ต่อไปพวกเราดีกับมันเสียหน่อย อย่าเอาแต่…”
หนานเสียนดึงเฟิงหรูชิงมากอดเบาๆ “เมื่อครู่ข้าเอ่ยวาจาเหลวไหลเอง เรื่องเหล่านั้นข้าเป็นคนสั่งการชิงน้อย ไม่เกี่ยวอะไรกับมันทั้งนั้น”
“…”
คำพูดไร้ยางอายเช่นนี้ กั๋วซือเจ้าพูดออกมาได้อย่างไรกัน
ซู่อีรู้สึกว่าลูกชายของนางเปลี่ยนไป เมื่อก่อนเขาไม่เคยไร้ยางอายถึงเพียงนี้
“ซู่อี” เฟิงหรูชิงหันมองซู่อี “ผ่านไปสักระยะจะเป็นวันเกิดของนายผู้เฒ่ามู่แล้ว ท่านจะกลับไปหรือไม่”
ซู่อีอึ้งงัน พยักหน้าเบาๆ
“ข้าจะไปกับท่าน”
เฟิงหรูชิงกุมมือนางไว้ เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น
ใบหน้าสง่างามของซู่อีเผยยิ้ม “คนของตระกูลมู่ นอกจากนายผู้เฒ่ากับเสี่ยวชิงอิ้นแล้ว ที่เหลือล้วนสกปรกนัก ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละคนยังเป็นคนอกตัญญู ข้าไม่อยากให้เจ้าเสียสายตา”
บางทีเมื่อคิดถึงเรื่องในปีนั้น รอยยิ้มของนางค่อยๆ เยือกเย็นขึ้น
“เมื่อครู่ มู่หลิงบอกว่าตอนเขาบาดเจ็บ มีแต่เฉินชิงเยียนดูแลเขาเท่านั้น ส่วนข้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่หากมิใช่เพราะข้าช่วยเขา ไม่สนว่าพลังจะถดถอย จนถึงบัดนี้ยังไม่ฟื้นฟ ฟู เขายังจะมีชีวิตอยู่อีกหรือ”
“ความจริงเรื่องนี้ข้าก็ต้องรับผิด ตอนนั้นเพื่อไม่ให้เขาบาดเจ็บภายใน ถึงไม่บอกเรื่องนี้ ถึงขั้นให้นายผู้เฒ่าช่วยข้าปิดบังเอาไว้”
“แต่ภายหลัง พวกเราสามคนออกจากจวนเทียนเสินพบศัตรูตระกูลมู่ เขาจำได้แต่เฉินชิงเยียนไม่ทอดทิ้งเขา กลับลืมไปว่า ข้าเป็นคนล่อศัตรูออกไป ถึงทำให้พวกเขารอดจากอันตรายได้ ข้ากลับ บถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ต้องซ่อนตัวพักฟื้นครึ่งปีถึงกลับไปได้”
………………….
ตอนที่ 886 หนานเสียนมาแล้ว (5)
“หลังจากข้ากลับไปแล้ว ค่อยได้รับข่าวว่าเขารับเฉินชิงเยียนเป็นอนุ”
ซู่อีหลับตาลงช้าๆ
นางหลงคิดว่าลืมไปหมดแล้ว แต่เมื่อคิดถึงเรื่องต่างๆ นานาที่เคยเกิดขึ้น ใจนางยังคงเคียดแค้นอย่างไม่อาจถอนตัวได้
ปีนั้นนางทุ่มเทไปมากถึงฟื้นตัวกลับมาได้
ชั่วชีวิตนี้นางไม่ยอมให้ใครฝังร่างร่วมสุสานกับนางแน่!
เฟิงหรูชิงเงียบไปสักพัก “ตอนสุนัชมู่ยังอยู่ ทำไมท่านไม่พูด ท่านไม่ได้ทำอะรผิดเลย ไม่มีใครมีคุณสมบัติรังแกท่าน!”
ซู่อีมองเฟิงหรูชิงอย่างเลื่อนลอย “เจ้าบอกให้ข้ายืนรออยู่ข้างๆ มิใช่หรือไง”
“…”
แม่สามีนางยังมีความสามารถทำตัวน่ารักไร้เดียงสาด้วยหรือ
บางทีเพราะนางไม่สนใจเรื่องราวภายนอก ตอนนั้นถึงถูกมู่หลิงปิดหูปิดตา
เคราะห์ดีที่ซู่อีได้สติแล้ว! หนีออกมาจากหลุมพรางนี้ได้
“หนานเสียน เมื่อครู่ท่านส่งสุนัขมู่ไปที่ใด” เฟิงหรูชิงหันมองหนานเสียน
มือของเขาไล้ผมนางเบาๆ “ส่งไปยังที่ที่ต้องใช้เวลาครึ่งเดือนถึงคลานกลับมาได้”
เขาไม่ได้อยู่ข้างกายนางมานานมากแล้ว ย่อมไม่ยอมให้มู่หลิงมารบกวนพวกนาง
“ชิงเอ๋อร์ ข้าเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนก่อนล่ะ”
ซู่อียิ้มอ่อน “เจ้าอยู่กับหนานเสียนดีๆ ทางที่สุดรุ่งนี้เช้าก็คลอดลูกออกมาสักคน”
เฟิงหรูชิงทำตาปริบๆ “เด็กที่น่ารักแบบข้าน่ะหรือ”
“ต้องน่ารักเหมือนชิงหานสิ” ซู่อีบีบแก้มชิงหาน “ชิงหานชอบน้องชายหรือน้องสาว”
ชิงหานกัดปลายนิ้วมือ “อยากได้น้องสาวที่น่ารัก ไม่ชอบน้องชาย”
“เพราะอะไร”
“น้องชายซุกซนเกินไป น้องสาวสงบกว่า แต่หากเป็นน้องที่ท่านแม่คลอดออกมา ข้าชอบทั้งนั้น”
“งั้นพวกเราก็อย่ารบกวนพวกเขาเลย บางทีพวกเขาอยากให้กำเนิดออกมาเร็วๆ นี้แล้ว” ซู่อีดึงมือชิงหาน ยิ้มเดินไปเรือนด้านหลัง
ทั่วทั้งสวนดอกไม้เหลือเพียงเฟิงหรูชิงกับหนานเสียน
หนานเสียนดึงมือเบาๆ กอดเฟิงหรูชิงเข้ามา เกยคางบนบ่านาง
นิ้วมือเขาไล้ผ่านเรือนผมนาง ลมหายใจอุ่นร้อน
“ทำไมท่านเอาแต่สะกดรอยข้า ไม่ยอมปรากฏตัวออกมา” เฟิงหรูชิงช้อนตามองบุรุษตรงหน้า
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนปนอบอุ่น “เจ้าไม่อยากให้ข้าติดตาม หากข้าเผยตัวออกไป เจ้าจะโกรธหรือไม่”
เฟิงหรูชิงอ้าปากตาค้าง “…”
หนานเสียนลอบสะกดรอยนางมาตลอดเพราะกลัวว่าถ้าปรากฏตัวออกมาโดยพลการ นางจะไม่พอใจอย่างนั้นหรือ
ระหว่างนางกับหนานเสียนทั้งๆ ที่นางเป็นฝ่ายอยากนอนกับเขาก่อนแท้ๆ…
แต่คนที่เอาแต่คอยระวังนั่นกลับเป็นหนานเสียน!
เฟิงหรูชิงสับสนเล็กน้อย หนานเสียนที่นางเพิ่งรู้จักใหม่ๆ เหมือนกับหน้าผาสูงชัน ใบหน้าไร้อารมณ์ มักทำให้นางอยากฉีกโฉมหน้านั้นออก
วันนี้เขากลายเป็นพวกชอบสะกดรอยตามแล้ว!
“ข้าไม่อยากให้ท่านมา เพียงเพราะที่นี่สำหรับพวกท่านแล้วคือฝันร้าย” เฟิงหรูชิงมองหน้าเสียนด้วยแววตาล้ำลึก “ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่อยากให้ท่านตามข้ามาด้วย แต่ตอนนี้ข้ามีคำถา ามสำคัญกว่านั้นที่ท่านต้องตอบข้า ท่านคิดแบบนั้นกับข้าตั้งแต่เมื่อไร”
นางคิดไม่ออกจริงๆ ว่ากั๋วซือเริ่มมีความรู้สึกกับนางตั้งแต่เมื่อไรกัน
รักแรกพบหรือ
เฟิงหรูชิงไม่คิดว่าใช่
ตอนนั้นนางอ้วนมาก นางไม่เชื่อวเขาจะตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบได้ แต่ตั้งแต่ก่อนที่นางจะผอม เขาก็คอยปกป้องนางตลอด
เช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไรกันแน่
มือของหนานเสียนลูบหน้าหญิงสาว “อาจเป็นตอนที่ข้าห้าขวบ…”
YOU MAY ALSO LIKE
