เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 899 งานเลี้ยงวันเกิด (1)/ตอนที่ 900 งานเลี้ยงวันเกิด (2)
ตอนที่ 899 งานเลี้ยงวันเกิด (1)
จนใจที่ปรมาจารย์ไห่หรงไม่เพียงไม่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียง ซ้ำยังเกลียดพวกใช้ชื่อเสียงอีกด้วย
“หันเฟิง เจ้าออกไปก่อน งานเลี้ยงวันเกิดนายผู้เฒ่าใกล้เข้ามาแล้ว คนจำนวนไม่น้อยมาร่วมงาน ไม่อาจปล่อยให้เกิดเรื่องในวันนั้นเด็ดขาด”
“ขอรับ นายท่าน”
หันเฟิงประสานมือคารวะอย่างเคารพ เดินกะโผกกะเผลกออกจากห้องโถง
ยามที่หันเฟิงเดินจากไปได้ไม่นาน มู่ฮวนเดินเข้ามา นางโอหังเย็นชา ต่อให้อยู่เบื้องหน้าผู้เป็นพ่อ นางก็ไม่ว่านอนสอนง่ายใส่ใจเท่ากับยามอยู่ต่อหน้าปรมาจารย์ไห่หรง
“ข้าไปหาอาจารย์มาแล้ว ไม่กี่วันนี้เขาจะกลับไปเอง” มู่ฮวนสีหน้าอึมครึม “แต่ข้ารู้สึกว่าอาจารย์เริ่มสงสัยคำพูดของท่านแม่แล้ว”
มู่หลิงใจกระตุกอย่างรุนแรง ทะลึ่งตัวขึ้น “เจ้าว่าอย่างไรนะ ปรมาจารย์ไห่หรงเริ่มสงสัยแล้วหรือ”
“อืม…” มู่ฮวนพยักหน้าน้อยๆ “ท่านพ่อ รอผ่านงานวันเกิดท่านปู่ไป เรื่องนี้อย่าได้จงใจปิดบังอาจารย์อีกเลย ข้ารู้สึกว่าไม่ช้าก็เร็วเขาต้องรู้แน่”
มู่หลิงกำหมัดแน่น “ไม่ได้ ไม่อาจให้เขารู้ ไม่เช่นนั้นทุกอย่างจะถูกทำลายแล้ว!”
“ท่านพ่อ!” สีหน้ามู่ฮวนไม่สบอารมณ์ “ข้ารู้สึกว่า ข้ากับอาจารย์อยู่ร่วมกันมาสิบกว่าปีแล้ว ยังเทียบกับที่ท่านอยู่กับซู่อีในระยะเวลาสั้นๆ ไม่กี่เดือนไม่ได้เชียวหรือ ยิ่งท่า านทำเช่นนี้ ยิ่งทำให้ข้าคิดว่าที่ข้ามีความสำเร็จได้ทุกวันนี้ ล้วนเป็นเพราะซู่อีมอบให้! ทั้งๆ ที่ข้าใช้ความสามารถของตัวแท้ๆ ซู่อีนับเป็นตัวอะไรกัน…”
เพี๊ยะ!
ด้วยความโกรธ มู่หลิงตบหน้ามู่ฮวนโดยแรง
มู่ฮวนร่างแข็งค้าง นางเงยหน้าด้วยความแตกตื่น แววตาตกตะลึงและเย็นเยือก
แต่เล็กท่านไม่เคยลงมือกับนางสักนิด มาตอนนี้ท่านพ่อตบนางเพื่อผู้หญิงคนนั้น!
ในใจของเขา ลูกสาวกับไม่สำคัญเท่ากับผู้หญิงคนหนึ่งหรือ
“ฮวนเอ๋อร์…” มู่หลิงมองใบหน้านิ่งสงบของมู่ฮวนอย่างรู้สึกผิด “ข้าไม่ได้ตั้งใจตบเจ้า ซู่อีทำเรื่องผิดพลาดมากมาย ตอนนี้นางก็ยังเป็นภรรยาของข้า เป็นผู้อาวุโสของเจ้า เจ้ามิ ควรพูดเช่นนี้”
เขาตำหนิโทษซู่อีได้
แต่มู่ฮวนเป็นผู้เยาว์ ไม่มีเหตุผลใดที่ผู้เยาว์จะโทษผู้อาวุโสได้!
มุมปากมู่ฮวนหยัดยิ้มเย้ยหยัน “ท่านพ่อ ตอนท่านป่วย แม่ข้าอยู่ข้างกายคอยปรนนิบัติท่าน หนานซู่อีหนีออกไปไม่รู้ว่าไปสุมหัวอยู่กับใครที่ไหน ไม่เห็นเงาหนึ่งเดือนเต็มๆ ต่อมาพวก กท่านถูกคนไล่ฆ่า ท่านแม่ปกป้องท่านอย่างไม่คิดชีวิต หนานซู่อีกลับหาทางหนีไปก่อน ทิ้งพวกท่านทั้งสองเอาไว้ ต่อให้ท่านแม่ทำอะไรมากมาย หนานซู่อีไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ท่านยังคง งชอบหนานซู่อีมากกว่าหรือ”
“ฮวนเอ๋อร์ เมื่อก่อนเจ้ามิใช่คนแบบนี้ เหตุใดออกจากตระกูลมู่ไปหลายปี ถึงได้เปลี่ยนไปพูดจาบีบคั้นคนเช่นนี้”
ลูกสาวว่านอนสอนง่ายของเขาในอดีตไม่อยู่แล้ว มู่หลิงหนักใจ แววตาเจ็บปวดยิ่ง
เมื่อครู่ตบนาง เขาก็เสียใจแล้ว ไม่ว่าลูกสาวจะเป็นอย่างไรก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา!
ถูกเลี้ยงดูพะเน้าพะนอมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยได้รับความเจ็บช้ำน้ำใจมาก่อน!
แต่เขากลับตบนาง!
มู่ฮวนเอ่ยเสียงเย็น “ข้าก็แค่ทนดูสิ่งที่ท่านทำกับท่านแม่ไม่ไหวเท่านั้นเอง! ท่านโปรดปรานท่านแม่ เพราะนางเชื่อฟังกว่าหนานซู่อี ยอมเป็นอนุของท่านโดยไม่ถือสา ท่านมีนางแล้ว ยังไม่พอ ยังรับผู้หญิงอย่างถานซวงซวงเข้าตระกูลมู่มาอีก ท่านพ่อ ท่านว่าข้ายังจะเคารพท่านอีกได้อย่างไร”
“หากท่านอยากให้ข้าเคารพท่านต่อไปไม่ใช่ทำไม่ได้ ไล่ถานซวงซวงออกไปซะ ประกาศหย่าขาดกับหนานซู่อี ส่วนเหตุผลก็คือ นางมีความสัมพันธ์กับชายอื่น!”
……………….
ตอนที่ 900 งานเลี้ยงวันเกิด (2)
มีเพียงทำเช่นนี้ อาจารย์ถึงเข้าใจว่าหนานซู่อีเป็นคนอย่างไร
ต่อให้ทุกเรื่องถูกเปิดโปง อาจารย์ก็ไม่โมโหถึงขั้นตาบอด ไม่ตำหนิโทษท่านแม่อีก
“เจ้า…” แววตามู่หลิงสุมไปด้วยเพลิงโทสะ ครั้นเห็นใบหน้าดื้อดึงของมู่ฮวน สิ่งท้ายก็ข่มโทสะไว้ “เรื่องนี้ข้าทำไม่ได้ ไม่เพียงเพราะซู่อีไม่มีทางมีความสัมพันธ์กับชายอื่น ยิ่งไ ไปกว่านั้นไม่อาจทำลายชื่อเสียงตระกูลมู่ได้”
ประกาศต่อทั่วหล้าว่าซู่อีมีความสัมพันธ์กับชายอื่น เช่นนั้นคนที่เสียหน้าก็คือเขามู่หลิง!
เขาไม่อาจเสียศักดิ์ศรีได้!
อีกอย่างต่อให้ซู่อีไม่ให้อภัยเขาอีก ก็ไม่อาจยอมรับชายอื่นได้
เรื่องนี้มู่หลิงมั่นใจอย่างยิ่ง!
มู่ฮวนสะบัดชายเสื้ออย่างแรง ไม่พูดพร่ำอีกมากมาย หมุนตัวจากไปทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังเย็นเยียบ...
…
ในตระกูลมู่
กำลังเกิดพายุร้ายโหมกระหน่ำ
เฉินชิงเยียนกลับมาช้ากว่ามู่ฮวนวันหนึ่ง ยามนางกลับมาก็รีบร้อนไปที่เรือนตะวันออกที่พำนักของนายผู้เฒ่า กลับได้รับรายงานว่า นายผู้เฒ่าย้ายออกจากเรือนตะวันออกแล้ว สีหน้านางเปล ลี่ยนไป แววตามืดหม่น
“ใครอนุญาตให้พวกเจ้าให้ท่านพ่อย้ายออกไปตอนข้าไม่อยู่ พวกเจ้าไม่ดูแลนายผู้เฒ่าอย่างนั้นหรือ”
บ่าวไพร่ตัวสั่น คุกเข่าเป็นลงเป็นแถบ แววตาหวาดกลัว
ฮูหยินชิงเยียนไม่ใช่ฮูหยินน้อย แต่ไรนางนิสัยอ่อนโยน นี่เป็นครั้งแรกที่นางบันดาลโทสะ เห็นได้ชัดว่าในใจของฮูหยินชิงเยียน นายผู้เฒ่ามีค่ามากแค่ไหน
“ชิงเยียน”
น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้นมาจากด้านหลัง
มู่หลิงบันดาลโทสะเพราะมู่ฮวน ยามพบเฉินชิงเยียน ความเดือดดาลนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย แววตาอ่อนโยน “เกิดเรื่องอะไร ทำไมกลับมาก็บันดาลโทสะแล้ว”
เขาเชื่อใจชิงเยียน นางไม่โมโหง่ายๆ ย่อมถูกบ่าวไพร่ยั่วโมโหแน่
“ท่านพี่หลิง”
เฉินชิงเยียนน้ำตานองหน้า เสียงสะอื้น “ข้าจากไปเพียงไม่กี่วัน นายผู้เฒ่าก็ย้ายไปเรือนน้องรองแล้วหรือ”
“ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง” มู่หลิงยิ้มขมส่ายหน้า “นายผู้เฒ่าก็ไม่รู้เป็นอะไร ถึงได้โวยวายจะย้ายออกไป ข้าสู้เขาไม่ได้ จึงรับปาก เจ้าปล่อยเขาไปก็ดีแล้ว”
เฉินชิงเยียนหน้าซีดเซียว ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด! นายผู้เฒ่าต้องกลับมาเรือนตะวันออก ไม่อาจย้ายออกไปจากเรือนตะวันออกได้!
“ท่านพี่หลิง” เฉินชิงเยียนก้มหน้า น้ำตาคลอ “เรือนตะวันออกเหมาะกับการพักพื้น ข้าเองก็คิดเพื่อสุขภาพของนายผู้เฒ่า อีกอย่างตอนนั้นเพื่ออาการป่วยของนายผู้เฒ่าแล้ว ข้าปลูกย ยาวิเศษมากมายไว้ในเรือนตะวันออก เพื่อให้เขาฟื้นฟูได้ไวขึ้น เรือนน้องรองถึงจะดี แต่กลับอัตคัดไปบ้าง ไม่เหมาะกับการพักฟื้น ท่านตามใจนายผู้เฒ่าได้อย่างไรกัน”
น้ำเสียงนางแกมตำหนิ ดวงตาไม่เสแสร้ง ทำให้มู่หลิงใจอ่อน
“ชิงเยียน นายผู้เฒ่าดื้อดึง ข้าก็จนปัญญา รอถึงเวลานั้นข้าจะโน้มน้าวนายผู้เฒ่า อย่างไรเขาก็เป็นพ่อข้า ข้าไม่อาจแข็งกร้าวกับเขามากเกินไปนัก”
เอาเป็นว่า บางครั้งมู่หลิงก็ยังนับว่ากตัญญู แต่เขาเห็นแก่ผลประโยชน์มากเกินไป ถึงไม่กล้าให้ใครรู้ว่ากำลังของนายผู้เฒ่าถดถอย
เฉินชิงเยียนหวั่นใจ ขบปากแน่น “แต่ว่าท่านพี่หลิง…”
“เอาอย่างนี้เถอะ จวนจะถึงวันเกิดนายผู้เฒ่าแล้ว ระยะนี้ก็ปล่อยเขาไปเถอะ รอจบงานเลี้ยงวันเกิดแล้ว ข้าจะหาทางให้เขาย้ายกลับมา ข้ารู้ว่าท่านทำดีเพื่อนายผู้เฒ่า ตอนนี้ท่านพ่ ออยู่ในเรือนห่างไกล ท่านยังไปเยี่ยมเขาได้ น้องรองไม่กล้าขวางเจ้าหรอก”
YOU MAY ALSO LIKE
