เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 901 งานเลี้ยงวันเกิด (3)/ตอนที่ 902 งานเลี้ยงวันเกิด (4)
ตอนที่ 901 งานเลี้ยงวันเกิด (3)
“ได้ ข้าเชื่อฟังพี่หลิง”
เฉินชิงเยียนหลุบตาลง ปิดบังความเย็นชาในดวงตานั้น
ดูท่าคราวนี้ มู่หลิงก็ใช่ว่าจะพึ่งพาได้ ไม่ว่าอย่างไร นางต้องทำให้นายผู้เฒ่าย้ายกลับมาเรือนตะวันออกให้ได้!
มู่หลิงพลันชะงักไป เขาไม่รู้ทำไม ในสมองถึงฉุกคิดถึงคำพูดประโยคนั้นของปรมาจารย์ไห่หรง
“ชิงเยียน ปรมาจารย์ไห่หรงบอกว่า ระยะนี้ท่านพ่อไม่อาจถูกยั่วโทสะ ช่วงนี้พวกเราอย่าเพิ่งรบกวนเขาดีกว่า ไม่เช่นนั้นรอสุขภาพเขาดีขึ้นสักหน่อย เจ้าค่อยไปหาเขา”
ตอนที่มู่หลิงเอ่ยคำพูดนี้ ก็ปวดหัวขึ้นมาบ้าง
เขารู้ว่าท่านพ่อไม่ชอบชิงเยียน คิดไม่ถึงว่าจะไม่ชอบนางถึงขั้นนี้
ตอนนั้นชิงเยียนดึงดันจะต้มยาให้ท่านพ่อ สุดท้ายท่านไม่ยินยอม
เพื่อการนี้ชิงเยียนคุกเข่าจนเกือบเป็นลมไป
ตอนแรกเพื่อความกตัญญูของชิงเยียน เขาถึงได้ให้คนมอบยาเพียงชุดเดียวนั้นไปถึงมือชิงเยียน ให้นางเป็นคนต้มด้วยตัวเอง
เขาคิดว่าผ่านมานานแล้ว ท่านพ่อน่าจะยอมรับชิงเยียนได้บ้าง
หากเป็นคำพูดของคนอื่น เขาอาจไม่สนใจได้ แต่นี่ดันเป็นคำพูดของปรมาจารย์ไห่หรง
คำพูดของปรมาจารย์ไห่หรง เขาไม่เคยระแวงสงสัยมาก่อน!
ชิงเยียนสีหน้าซีดเซียว ท่าทางเหมือนถูกทำร้าย
ร่างกายอ่อนยวบโงนเงน สีหน้าเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง
“ที่แท้การดำรงอยู่ของข้าทำร้ายนายผู้เฒ่าหรือ” นางยิ้มขมขื่น “ข้าคิดว่าขอเพียงดีกับนายผู้เฒ่ามากพอ เขาก็จะยอมรับข้าได้”
มู่หลิงเจ็บปวดใจ โอบชิงเยียนเข้ามากอดแน่น “ชิงเยียน ไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นเหตุ เป็นเพราะนายผู้เฒ่าไม่อาจพบคนอื่น เจ้ากตัญญูต่อเขา คนทั้งบนและล่างในตระกูลมู่ต่างรับรู้ จะมีสา าเหตุมาจากเจ้าได้อย่างไร”
“พี่หลิง” เฉินชิงเยียนล้วงกำไลข้อมือออกมาจากถุงบรรจุ วางไว้ในมือมู่หลิง หัวเราะขมขื่น “นี่คือของที่ครั้งนี้ข้าออกไปหา ท่านใส่ให้นายผู้เฒ่า ก็จะช่วยปกปิดพลังของเขาได้ เช่นนี้ผู้อื่นจะไม่รู้ว่านายผู้เฒ่าพลังถดถอยแล้ว”
หลังจากนางยัดกำไลข้อมือใส่มือมู่หลิงแล้วก็หมุนกายเดินไปด้านนอก
มู่หลิงกำกำไลในมือไว้อย่างแน่นหนา แววตาเสียใจมองเงาร่างของเฉินชิงเยียน
ครั้งนี้สุดท้ายเขาก็ทำให้ชิงเยียนเสียใจ
“ตอนนี้นายผู้เฒ่าอยู่ที่ไหน”
“เรียนนายท่าน นายผู้เฒ่าอยู่ที่เรือนด้านหลังไม่ยอมออกมาขอรับ” องครักษ์รายงานด้วยความเคารพ
มู่หลิงลูบกำไล ไม่พูดมากอีก สาวเท้าไปทางเรือนด้านหลัง
…
ในจวนตระกูลมู่ เรือนด้านหลังนับว่าเป็นสถานที่แห่งเดียวที่เงียบสงบ
ห่างออกไป มู่หลิงเห็นนายผู้เฒ่านั่งสั่งการย้ายบ้านของพวกมดบนพื้น เขามุ่นคิ้ว สายตาทอประกายโกรธ
“ท่านพ่อ ท่านกำลังทำอะไรอีก”
นายผู้เฒ่าร้องหึ “มดพวกนี้รู้จักสามัคคี แต่ตระกูลเราเหมือเม็ดทรายที่แตกซ่าน”
“ท่านพ่อ!” มู่หลิงสีหน้าเจ็บปวด “ข้าไม่รู้ว่าทำไมท่านถึงเกลียดชิงเยียนเช่นนี้ นางทำเพื่อท่านมากมายยังไม่พอหรือ ท่านดึงดันจะย้ายออกจากเรือนตะวันออกก็ช่างเถอะ ท่านเป็นพ่อข ข้า ข้าทำอะไรท่านไม่ได้ แต่ท่านจะเห็นแก่หน้าข้า ดีกับชิงเยียนสักหน่อยได้หรือไม่”
นายผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้น เอ่ยอย่างตะลึง “เจ้าพูดถึงเฉินชิงเยียน นางยังไม่ตายอีกหรือ”
“ท่านพ่อ!!!”
มู่หลิงสีหน้าไม่น่าชมนัก เขาไม่เข้าใจเลย ปีนั้นนายผู้เฒ่ายอมรับซู่อีได้อย่างง่ายด้าย แต่กลับโหดร้ายกับชิงเยียนเช่นนี้
เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป เหตุใดยังไม่ปล่อยวางอีกกัน
“ปรมาจารย์ไห่หรงบอกว่า ท่านไม่อาจกระทบกระเทือนจิตใจ ให้ชิงเยียนมาหาท่านน้อยหน่อย ท่านรู้หรือไม่ว่าคำพูดเหล่านี้ทำร้ายจิตใจนางมากเพียงใด นางคิดทำเพื่อท่านอยู่ตลอด กตัญญู กับท่านจากใจ ยอมกล้ำกลืนอยู่ในจวนตระกูลมู่ ส่วนท่านกระทั่งยอมทำดีกับนางสักนิดเพื่อข้าก็มิได้เลย”
……………….
ตอนที่ 902 งานเลี้ยงวันเกิด (4)
“นางเป็นสตรีชั่ว คิดทำร้ายข้า!” นายผู้เฒ่าร้องหึคำหนึ่ง
“เอาเป็นว่าข้าพบนางครั้งหนึ่ง จะตีนางทีหนึ่ง! เจ้ายังพูดแทนนางอีก ข้าจะตีเจ้าด้วย!”
มู่หลิงหน้าคล้ำง้ำงอ นายผู้เฒ่านี้ไม่มีเหตุผลขึ้นทุกวัน
เฉินชิงเยียนทำเพื่อเขา กลับกลายเป็นทำร้ายเขา
“ท่านพ่อ เพราะท่านเป็นพ่อข้า ข้าถึงได้อดทนท่านอยู่เสมอ ยังให้ชิงเยียนอดทนไปด้วย แต่ท่านไม่อาจไม่เห็นเจตนาดีของนาง หลายวันนี้ท่านอยู่กับน้องรอง ข้าก็ตามใจท่าน รอผ่าน นงานเลี้ยงวันเกิดไปแล้ว ท่านย้ายกลับเรือนตะวันออกเถอะ อย่าผิดต่อความลำบากของนางเลย”
“อีกอย่างท่านคิดว่าชิงเยียนวางยาทำร้ายท่าน ครั้งหน้าข้าจะไม่ให้ชิงเยียนลำบากต้มยาให้ท่านอีกแล้ว กันไม่ให้ความหวังดีของนางถูกท่านทำลายย่อยยับ”
สิ้นคำ มู่หลิงก็จากด้วยสีหน้าไม่น่ามอง เขาเกรงว่าหากยังรั้งอยู่ต่อไปจะควบคุมตัวเองไม่ให้ทะเลาะกับนายผู้เฒ่าไม่ได้
นายผู้เฒ่าต้องมองทิศทางมี่มู่หลิงจากไป สีหน้ากล้ำกลืน
“พ่อบ้าน ครั้งนี้ซู่อีจะกลับมาหรือไม่ นางจะพาหลานของข้ากลับมาหรือเปล่า”
“พ่อบ้านเดินถอนใจออกมาจากด้านใน “น่าจะขอรับ”
“หึ มู่หลิงรังแกข้า เมื่อครู่ยังตวาดข้าอีก เขามันสารเลว ข้าจะไปฟ้องซู่อี ให้จัดการเขา!”
พ่อบ้านนิ่งสงบไปสักพัก “นายผู้เฒ่าท่านโต้ตอบกลับไปก็ได้”
“ไม่ได้ ไม่ได้ ข้าไม่ใช่คนที่ต่อยตีเป็น ข้านิสัยดียิ่ง”
“…”
พ่อบ้านเงียบไปอีกครั้ง
นายผู้เฒ่าท่านพูดแบบนี้ไม่อับอายหรือ
แต่พ่อบ้านรู้ดี ทุกครั้งที่เฉินชิงเยียนปรากฏตัว นายผู้เฒ่ามักได้รับความแตกตื่น ทั้งต่อยตีทั้งด่าง หากมีใครมาขวางเขาไว้ กระทั่งคนขวางก็ถูกตีไปด้วย
ตอนที่เฉินชิงเยียนยังไม่ปรากฏตัว โรคของนายผู้เฒ่าไม่กำเริบขึ้นง่ายๆ
“ท่านเจ้าบ้าน ท่านรังเกียจเฉินชิงเยียน เพราะเหตุผลอื่นใช่หรือไม่”
นี่คือเรื่องที่พ่อบ้านสงสัยมากที่สุด
ตอนนั้นนายผู้เฒ่าไม่ชอบเฉินชิงเยียน ก็ไม่ถึงขั้นนี้
เขาเป็นตั้งแต่เมื่อไรกันนะ
จริงสิ คล้ายกับก่อนที่ฮูหยินน้อยจากไป นายผู้เฒ่าเกลียดเฉินชิงเยียนถึงขีดสุด
“เพราะอะไร ข้าเองก็จำไม่ค่อยได้แล้ว…” นายผู้เฒ่าแววตาเลื่อนลอย “ข้ารู้สึกว่าระยะนี้ข้าลืมเรื่องไปมาก หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ข้าอาจจะลืมว่ากินข้าวด้วยหรือเปล่า”
พ่อบ้านเอ่ยด้วยความปวดใจ “ท่านเจ้าบ้าน ไม่เป็นไร บ่าวจำได้จะช่วยป้อนท่านเอง”
“อ้อ จริงสิ เสี่ยวชิงอิ้นเข้าเรียนหรือยัง ติดต่อเขาได้หรือไม่”
“ท่านเจ้าบ้าน คุณชายรองอายุจะสามสิบแล้ว…”
“เสี่ยวชิงอิ้นอายุจะสามสิบแล้วหรือ เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน ข้าจำได้ว่าหัวเขาเพิ่งจะใหญ่เท่านี้เอง”
นายผู้เฒ่าใช้มือทำท่าประกอบ เบื้องลึกในความทรงจำ “ตอนนั้นวันๆ เขาเอาแต่ตามติดซู่อี โดยเฉพาะยามที่ซู่อีตั้งครรภ์ ทั้งๆ ที่เสี่ยวชิงอิ้นสุขภาพไม่แข็งแรง ยังทำตัวเหมือนองครักษ์น น้อยคอยปกป้องซู่อี จริงสิ ซู่อีล่ะ นางไปไหนแล้ว”
พ่อบ้านถอนใจ “ฮูหยินน้อยออกไปข้างนอกแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะกลับมา”
“งั้นก็ดี งั้นก็ดี ข้าคิดว่าซู่อีถูกหญิงชั่วไล่ไปแล้วเสียอีก นางกลับมาได้ก็ดี”
นายผู้เฒ่ายิ้มร่า
สีหน้าพ่อบ้านกลัดกลุ้มไปทุกทีๆ ความจำของนายผู้เฒ่าย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ทุกครั้งลืมว่าฮูหยินน้อยออกจากตระกูลไปแล้ว มักคิดว่าคุณชายรองยังเป็นเด็กน้อยอายุสิบกว่าขวบอยู่เท่านั้น
เป็นอย่างนี้ต่อไป จะดีหรือ
บางทีคนที่ปลอบนายผู้เฒ่าได้ ยามนี้อาจมีแต่ฮูหยินน้อยกับคุณชายหนานเสียนเท่านั้น…
YOU MAY ALSO LIKE
