เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 973 ความเสียใจของเขา (1)/ตอนที่ 974 ความเสียใจของเขา (2)
ตอนที่ 973 ความเสียใจของเขา (1)
มู่หลิงที่เดิมมีท่าทีดุดันจะไปหาเฟิงหรูชิงเพื่อคิดบัญชี ทว่าเพิ่งกลับมาถึงตระกูลมู่ก็เห็นซู่อีที่กำลังพูดคุยยิ้มอยู่กับมู่ชิงอิ้น
รอยยิ้มบนใบหน้านางงามสง่า ทำให้ใจเขาสั่นไหวได้อย่างง่ายดายเหมือนเมื่อยี่สิบปีก่อน
ทว่ารอยยิ้มของนางในตอนนี้กลับไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว!
มู่หลิงรู้สึกปวดใจ ในหัวของเขามีคำพูดเหล่านั้นของพ่อบ้านเฒ่าปรากฏขึ้นมา เขาจึงตัดสินใจเดินไปทางซู่อี
ซู่อีได้กลิ่นบนตัวของมู่หลิงมาแต่ไกล
น้ำหอมปกปิดไปไม่น้อยแล้วจริงๆ ทว่าไม่ใช่ว่ากลิ่นทั้งหมดจะถูกกำจัดไปได้
มองไปยังมู่หลิงที่เดินเข้ามาช้าๆ แล้วรอยยิ้มของซู่อีก็เลือนหายไป กลายเป็นนิ่งเรียบสง่างาม สายตาเย็นชา “เจ้าเดินมาผิดทางหรือไม่? ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมา ที่เจ้าควรไปคือเรือนของเฉินชิงเยียน”
ท่าทีเย็นชาของหญิงสาวราวกับกระบี่คมกริบแทงลงกลางใจมู่หลิงอย่างแรง
เขาไม่เคยเสียใจเช่นนี้มาก่อน
เขาเป็นคนผลักซู่อีออกไปไกลด้วยมือตัวเอง ไม่มีทางกลับมาอีก
“ซู่อี…”
เสียงแหบแห้งของเขาแฝงด้วยความเศร้าโศก “เจ้าบอกข้ามา ตอนแรกที่ข้าได้รับบาดเจ็บหนักเป็นเจ้าที่ช่วยข้าเอาไว้ใช่หรือไม่? ใช่เจ้าหรือไม่?”
ทุกคำของมู่หลิงล้วนแฝงด้วยความเศร้าเสียใจ เอ่ยปากเค้นถามด้วยสายตาร้องขอ
“อ้อ”
น้ำเสียงซู่อีนิ่งเรียบ “ใช่แล้วอย่างไร ไม่ใช่แล้วอย่างไร? เกี่ยวอะไรกับเจ้า? ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงตอนจบระหว่างพวกเรา เสี่ยวชิงอิ้นพวกเราไปกัน”
ใจมู่หลิงเจ็บปวด
ซู่อีในเมื่อก่อนสายตาจับจ้องตามเขาตลอดเวลา ทว่าตอนนี้…แม้แต่จะมองเขาสักครั้งนางยังไม่มอง
“ได้”
มู่ชิงอิ้นมองมู่หลิงแล้วหมุนตัวตามซู่อีไป
เสียใจแล้วตอนนั้นทำไปทำไม?
บางทีก่อนหน้านี้มู่ชิงอิ้นยังหวังให้ซู่อีกลับมาตระกูลมู่ ยังหวังให้นางเป็นพี่สะใภ้ของเขาเหมือนเดิม
ทว่าหลังจากเรื่องเมื่อสองสามวันก่อนความคิดทั้งหมดของเขาก็ต้องหยุดพัก ไม่มีความคิดนอกเรื่องเช่นนี้อีก
มู่หลิงอดไม่ได้ร้องเรียกอีกครั้ง “ซู่อี!”
ฝีเท้าซู่อีชะงัก นางหันหลังให้เขาด้วยท่าทีสง่างามและนิ่งสงบ น้ำเสียงเรียบเบา “เจ้ายังมีเรื่องอะไรอีกหรือ?”
แผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวเหมือนธนูนับหมื่นยิงทะลุใจ
มู่หลิงไม่เข้าใจว่าเป็นอะไรไป เหตุใดพวกเขาจึงเดินมาถึงจุดนี้ได้
“ก่อนหน้านี้ข้าคิดมาตลอด…คิดว่าเจ้าไม่ได้รักข้าเหมือนที่ข้าคิด ข้าคิดว่าความรักที่ข้ามีต่อเจ้าในตอนแรกล้วนเป็นข้าที่รักอยู่ฝ่ายเดียว ซู่อี ข้ารู้ว่าทั้งหมดนี้ข้าเข้าใจเจ้าผิดไป เป็นความผิดของข้า เจ้าจะให้โอกาสข้าอีกครั้งได้หรือไม่?”
ซู่อียิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงด้วยการเยียดหยัน นางหันหน้ามานิ่งๆ สายตามองไปยังชายตรงหน้า
ท่าทางของเขาโศกเศร้าเสียใจยิ่งนัก
อย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
หลายปีมานี้มู่หลิงคิดเป็นร้อยพันวิธีเพื่อให้ซู่อีกลับมา
ทว่าทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับซู่อีเขาล้วนหยิ่งผยอง ใช้ทัศนคติมีเมตตาด้วย ราวกับว่าที่เขายินยอมลดตัวลงไปหานางก็นับเป็นสิ่งล้ำค่าของนางแล้ว
มีเพียงครั้งนี้เพียงครั้งเดียวที่ซู่อีเห็นการขอร้องอย่างจริงใจของชายคนนี้
น่าเสียดาย…
ตั้งแต่เฉินชิงเยียนก้าวเข้ามาในบ้านนางก็ตัดสินใจจากมาแล้ว
ความรักนั้นไม่มีทางยอมให้ใครเข้ามาแทรกแซง ในสายตานางก็ไม่ยอมเห็นอะไรขัดหูขัดตา
“มู่หลิง เจ้าบอกว่าข้าไม่เคยชอบเจ้า” ซู่อียิ้มน้อยๆ “หากตอนแรกไม่ใช่เพื่อความชอบราคาถูกนั่นข้าจะมาตระกูลมู่หรือ? จะคลอดลูกเลี้ยงลูกให้เจ้าหรือ? หากไม่ชอบข้าจะให้ตัวเองลำบากอุ้มท้องสิบเดือนเพื่ออะไร? แต่ว่าข้าก็ขอบใจเจ้ามาก ไม่มีเจ้าก็ไม่มีหนานเสียนและยิ่งไม่มีชิงเอ๋อร์ลูกสะใภ้คนนี้”
………………
ตอนที่ 974 ความเสียใจของเขา (2)
มู่หลิงก้มหน้าลง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“แต่ว่าตอนนี้ข้าไม่ชอบเจ้าจริงๆ มู่หลิง เอาหนังสือหย่าให้ข้าฉบับหนึ่ง วันหน้าเราสองคนไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
นางไม่ใช่สะใภ้ตระกูลมู่นานแล้ว ตอนนี้ก็ขาดแค่เพียงหนังสือหย่าฉบับหนึ่งเท่านั้น
“ซู่อี!” ใจมู่หลิงสั่นคว้าแขนซู่อีเอาไว้ทันที สายตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไร้เยื่อใยเช่นนี้ เมื่อก่อนเป็นข้าที่เข้าใจผิดไปมาก ซู่อี เจ้าให้โอกาสข้าไม่ได้จริงหรือ?”
ซู่อีก้มลงมองมู่หลิงที่จับมือนางไว้ก็ชักกลับทันที นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดข้อมือที่ถูกมู่หลิงจับ การกระทำนั้นสง่างามยิ่งนักดูแล้วสบายตาสบายใจ
“เข้าใจผิด? นั่นเป็นความเข้าใจผิดที่เจ้ามีต่อข้า ข้าไม่ได้เข้าใจเจ้าผิด เจ้ารับอนุเป็นเรื่องจริง ระหว่างเรายังมีความเข้าใจผิดอะไรต้องพูดอีก?”
มู่หลิงชะงักไปแล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง “แต่ว่าโลกนี้สามภรรยาสี่อนุก็เป็นเรื่องปกติ ซู่อีเจ้าก็ไม่เคยพูดว่าไม่ให้ข้ารับอนุ”
ซู่อีเงยหน้ามองมู่หลิง “เจ้ารับอนุข้าอนุญาตหรือไม่? ข้าเคยห้ามปรามหรือไม่?”
“ข้านึกว่าเจ้าไม่ชอบเฉินชิงเยียน...อีกอย่างเจ้าห้ามปรามครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นเจ้าก็ไม่เคยห้ามปรามข้าอีกเลย”
ชายผู้นี้ไม่ว่าพูดอะไรเขาก็บิดเบียนเหตุผลสามารมอธิบายได้หมด
“อ้อ เจ้าตัดสินใจรับอนุไปแล้วข้าเพียงแค่แสดงเจตจำนงของข้าเท่านั้น หากเจ้าจะรับอนุให้ได้เหตุใดข้ายังต้องติดสอยห้อยตามอยู่กับเจ้า? มู่หลิง อย่าหาเหตุผลอะไรให้ความหลายใจของเจ้า คนอื่นสามารถอยู่คู่กันไปตลอดชีวิตได้หากเจ้าทำไม่ได้ก็อย่าไปโทษวัฒนธรรมของโลกเลย หรือวัฒนธรรมสามารถบีบให้เจ้ารับอนุได้หรืออย่างไร?”
นางมีความหยิ่งทะนงและความเคารพตัวเองของนาง
สามีจะรับอนุนางแสดงเจตจำนงของตัวเองออกไป ผลปรากฏมู่หลิงโมโหคิดว่านางหึงหวง ตอนนี้กลับโทษว่านางห้ามปรามเพียงครั้งเดียว?
น่าขัน!
ตอนนั้นหลังจากออกจากตระกูลมู่ นางเคยเจ็บปวด สิ้นหวัง ทั้งโลกล้วนมืดมิด
จนกระทั่งต่อมา…ได้พบกับหงส์ขาว
อาจเป็นเพราะความอบอุ่นและการอยู่เคียงข้างของหงส์ขาวนางจึงค่อยๆ เดินออกมาจากความเจ็บปวดได้ ดังนั้นนางไม่มีทางเข้าไปอีกเป็นครั้งที่สอง!
ลำคอของมู่หลิงตื้นตันขึ้นไปอีก “ซู่อี เช่นนั้นเจ้าจะให้ทำอย่างไรจึงจะสามารถยกโทษให้ข้าได้?”
“ยกโทษให้ไม่ได้ แม้เจ้ากับเฉินชิงเยียนตายไปแล้วข้าก็ไม่ยกโทษให้! ข้ายอมรับตระกูลมู่ก็เพื่อนายผู้เฒ่ากับเสี่ยวชิงอิ้น แต่ระหว่างพวกเจ้าสองคนกับข้าอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว!”
“เพราะอะไร…ข้าแค่รับอนุเท่านั้น เพราะอะไรเจ้าต้องเกลียดข้าเช่นนี้? หากเจ้าไม่ยอมรับเฉินชิงเยียนข้าสามารถให้นางย้ายออกไปอยู่ข้างได้ ชีวิตนี้เจ้าจะไม่มีทางพบเจอนางอีก และข้าก็รับปากเจ้าว่าจะไม่แตะต้องสัมผัสกายใดๆ กับนาง เหตุใดเจ้ายังต้องเกลียดข้าเช่นนี้?”
ซู่อีกวาดสายตามองมู่หลิงศีรษะจรดเท้า สายตานั้นแฝงด้วยความเย้ยหยัน “แตะเนื้อต้องตัว? เจ้ายังคิดจะแตะเนื้อต้องตัวใครอีก? เจ้ายังมีความสามารถนั้นอยู่หรือ?”
สีหน้ามู่หลิงเปลี่ยนไปทันที เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว
“มู่หลิง ตั้งแต่เจ้าตัดสินใจก้าวก่ายเรื่องของหนานเสียน อีกทั้งยังทำร้ายชิงเอ๋อร์ด้วยเหตุนี้…” นางค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างนิ่งเรียบ “ข้าก็ไม่มีทางยกโทษให้เจ้าได้อีก!”
มู่หลิงไม่ได้ชอบนางแล้วเป็นอิสระของมู่หลิง ในเมื่อมู่หลิงไม่อาจปกป้องพวกเขาสองแม่ลูกได้ดี เช่นนั้นนางก็จากไปอย่างไม่สนใจอะไร
แต่ที่นางไม่พอใจก็คือ มู่หลิงลงมือกับชิงเอ๋อร์
ต้องการให้ชิงเอ๋อร์ไม่สามารถมีลูกได้ ทำร้ายหลานชายหลานสาวของนางในอนาคต
YOU MAY ALSO LIKE
