เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 975 ความเสียใจของเขา (3)/ตอนที่ 976 ความเสียใจของเขา (4)
ตอนที่ 975 ความเสียใจของเขา (3)
นี่จะให้ซู่อีไม่เกลียดได้อย่างไร?
“เมื่อครู่เจ้าถามข้าว่าครั้งนั้นเป็นข้าใช่หรือไม่ที่ช่วยเจ้าไว้ ไม่ผิด เป็นข้าที่ลงมือจริงๆ กระทั่งทำให้พลังของข้าถดถอยถึงหลิงอู่ขั้นสูง…” ซู่อียิ้มบาง “หากไม่ใช่เพราะพลังของข้าถดถอย ครั้งนั้นที่เฉินชิงเยียนคิดฆ่าหนานเสียนพวกเจ้าไม่มีใครหยุดไม่ให้ข้าฆ่านางได้ทั้งนั้น!”
หลังจากมู่หลิงรู้เรื่องนี้จากปากพ่อบ้านเฒ่าเขาก็รู้คำตอบแล้ว
ตอนนี้ได้ยินกับหูจากปากของซู่อีก็ยิ่งทำให้เขาเชื่อมั่น
หากซู่อีทุ่มเทให้เขามากมายเช่นนี้จริง…
เช่นนั้นก็ไม่ใช่ซู่อีที่ติดค้างเขา แต่เป็นเขา…ที่ติดค้างซู่อี!
ซู่อีกับมู่ชิงอิ้นจากไปไกลแล้ว
มู่หลิงยืนนิ่งค้างมองทั้งสองคนค่อยๆ เดินออกไปไกล สายตาของเขาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของชายหนุ่มที่สูงสง่า
ความหึงหวงคุมเครือออกมาจากหัวใจ
เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของซู่อีในตอนนั้นเป็นครั้งแรก
ที่แท้ตอนที่ข้างกายของคนที่รักมีคนอื่นยืนอยู่มันทรมานเช่นนี้นี่เอง
ต่อให้เขารู้ทั้งรู้ว่ามู่ชิงอิ้นเห็นซู่อีเป็นพี่สาว ทว่าเกิดซู่อีชอบคนอื่นขึ้นมาแล้วเขาจะทนได้อย่างไร?
“ข้าไม่มีทางยอมแพ้ ไม่มีวันยอมแพ้ตลอดไป!”
ไม่ตั้งก็ไม่เป็นไร
ช้าเร็วเขาก็ต้องรักษาโรคนี้ให้หาย
เขาไม่มีทางให้ซู่อีมีโอกาสไปจากเขาได้อีก!
มู่หลิงละสายตากลับมา เขากำหมัดแน่นแล้วหันหลังเดินไปทางหลังเรือน
...
ห้องปีกทิศตะวันออก
เฉินชิงเยียนนอนอยู่บนเตียง หน้านางขาวซีดไร้สีเลือดดูอ่อนแอยิ่งนัก
ผ้าเนื้อบางเบาสีขาวปกปิดบาดแผลบนหลังเอาไว้ไม่มิด
ประตูห้องถูกมือมือหนึ่งเปิดออก เฉินชิงเยียนรีบเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นมู่หลิงเดินเข้ามาจากนอกประตู
ดวงตาของนางแดงก่ำน้ำตาเอ่อนอง กัดริมฝีปากแน่นดูเศร้าสร้อยน่าเห็นอกเห็นใจ
“ท่านพี่หลิง…”
นางตะเกียกตะกายต้องการจะลุกขึ้น
มู่หลิงรีบเดินไปข้างหน้ากดนางไว้กับเตียงแล้วถอนหายใจเบาๆ “ชิงเยียน แผลของเจ้ายังไม่หายดีนอนพักบนเตียงดีๆ เถอะ”
“ท่านพี่หลิง” เฉินชิงเยียนกัดริมฝีปาก “ข้าทำอะไรผิดไปใช่หรือไม่? ท่านบอกว่าจะเอายาวิเศษมารักษาบาดแผลให้ข้า สุดท้ายกลับให้สาวใช้คนหนึ่งนำมาส่ง ข้าไม่ต้องการยาวิเศษอะไร สำหรับข้าแล้วยาวิเศษใดก็ไม่สู้ท่านพี่หลิงอยู่เคียงข้าง”
มือมู่หลิงที่จับเฉินชิงเยียนอยู่สั่น เขาก้มลงมองใบหน้าขาวน่าอนาถตรงหน้าแล้วเงียบไปชั่วครู่ “ชิงเยียนข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถามเจ้า…”
“เรื่องอะไร?” สายตาเฉินชิงเยียนแฝงด้วยความไม่เข้าใจ นางมองมู่หลิงด้วยความสงสัย
ดวงตามู่หลิงมืดลง “เจ้ายังจำที่ข้าบาดเจ็บสาหัสครั้งนั้นได้หรือไม่?”
“ข้าจำได้” บนใบหน้าเฉินชิงเยียนมีรอยยิ้ม “ครั้งนั้นข้ามาตระกูลมู่หาท่าน ได้ยินมีคนพูดว่าท่านได้รับบาดเจ็บจึงรีบไปดูแลท่าน เดิมนายผู้เฒ่าไม่ยอมให้ข้าไป ต่อมาข้าคุกเข่าขอร้องนายผู้เฒ่าท่านจึงอนุญาตให้ข้าดูแลท่าน”
ใจมู่หลิงอ่อนยวบแล้วเอ่ยถามต่อ “วันนั้นเจ้าไปดูแลข้าเห็นคนอื่นอยู่หรือไม่?”
สายตาเฉินชิงเยียนสับสน นางครุ่นคิดอยู่สักพักก็ส่ายหน้า “ไม่มี ตอนที่ข้าไปก็มีท่านนอนอยู่เพียงคนเดียวไม่มีคนอื่นอยู่ พูดขึ้นมาแล้วก็น่าแปลก พวกเขาล้วนบอกว่าท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่าเท่าที่ข้าเห็นท่านก็ดูเหมือนไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต”
มู่หลิงลอบถอนหายใจในใจ
ดูแล้วเรื่องนี้ชิงเยียนคงจะไม่รู้เรื่อง (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
ตอนที่นางมาหาเขาซู่อีก็จากไปแล้ว ดังนั้นนางจึงอยู่ดูแลเขาด้วยความยากลำบาก
……………..
ตอนที่ 976 ความเสียใจของเขา (4)
“ท่านพี่หลิงเป็นอะไรหรือ? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” สายตาของเฉินชิงเยียนจับจ้องไปยังมู่หลิง “ข้ารู้สึกว่าท่านมีบางอย่างอยากจะพูดกับข้า”
มู่หลิงส่ายหน้าแล้วลูบศีรษะของเฉินชิงเยียน “ไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่ถามไปอย่างนั้นเอง วันเวลาเหล่านั้นต้องขอบคุณการดูแลของเจ้าจริงๆ ข้าถึงได้ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว”
เฉินชิงเยียนก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย “ท่านพี่หลิงเป็นคนที่ข้ารักมากที่สุด เพื่อท่านต้องทุ่มเทเพียงใดข้าก็เต็มใจ”
“ชิงเยียน...” มู่หลิงลังเลเล็กน้อย “เฟิงหรูชิงคือคนที่ซู่อียอมรับ การกระทำของนางแสดงถึงการกระทำของซู่อี ที่ข้าอยากถามก็คือ ซู่อีทำกับเจ้าเช่นนี้เจ้าเคยตำหนินางหรือไม่?”
มือเฉินชิงเยียนที่วางอยู่บนผ้าปูที่นอนกำแน่น สักพักนางก็คลายออกบนใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ ไม่เปลี่ยนแปลง
“ท่านพี่หลิง รักคนคนหนึ่งก็ต้องรักทุกอย่างที่เป็นเขาเรื่องนี้ข้าเข้าใจ ท่านพี่หลิงชอบท่านพี่ซู่อีข้าก็ต้องชอบนาง หากท่านพี่หลิงไม่ชอบนางแล้วข้าก็จะไม่ชอบ ดังนั้นข้าไม่มีทางตำหนิการกระทำของพวกเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเดิมก็เป็นความผิดของอยู่แล้ว การลงโทษเหล่านี้ข้าสมควรได้รับ”
การแสดงออกของนางช่างน่าสังเวช ทว่ากลับทำให้คนประทับใจ
มู่หลิงหลับตาลงด้วยความโศกเศร้า “ชิงเยียน ข้าขอโทษ…”
ทุกครั้งที่เห็นซู่อีกลับมาเขามักจะมีความคิดจะส่งเฉินชิงเยียนไปอยู่ข้างนอก
ทว่าเฉินชิงเยียนรักเขาเท่าชีวิต ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ไปจากเขาแล้วจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร?
เขาจะเนรคุณถึงขั้นนั้นได้อย่างไร?
“ท่านพี่หลิง” เฉินชิงเยียนก้มหน้าลง “ท่านพี่ซู่อีรับข้าไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ไม่เป็นไรข้าไปก็ได้ ขอเพียงนางสามารถยกโทษให้ท่าน พวกท่านสามารถมีความสุขได้ก็เพียงพอแล้ว เพื่อท่านข้าละทิ้งได้ทุกอย่าง”
“ซู่อี…”
“ท่านพี่หลิง ตั้งแต่พวกเขามาตระกูลมู่ก็ไม่ค่อยสงบนัก นี่ล้วนเป็นเพราะข้าเป็นต้นเหตุ! หากข้าไปแล้วบางทีพวกเขาอาจจะไม่เกลียดท่านอีก ยิ่งไม่ทำให้ตระกูลมู่อลม่านถึงเพียงนี้”
นางไม่อยากไปจากมู่หลิง ทว่าตระกูลมู่นี้นางอยู่ต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ
มู่หลิงก็ไม่มีวิธีปกป้องนางไม่ให้นางถูกทำร้ายแม้แต่น้อยได้!
หากนางยังอยู่ต่อเฟิงหรูชิงคนชั้นต่ำนั่นจะต้องใช้วิธีอะไรมาทรมานนางอีกเป็นแน่!
“ไม่ได้ ชิงเยียนเจ้าไปไม่ได้” มู่หลิงกุมมือเฉินชิงเยียนไว้แน่น “ข้าจะคิดวิธีอื่นให้ซู่อียกโทษให้ข้า หากเจ้าไปแล้วเจ้าไม่มีทางใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกต่อไปได้แน่ ข้าไม่อาจมองดูเจ้าเป็นเช่นนั้นได้”
มู่หลิงในตอนนี้ไม่เห็นใบหน้าที่แข็งทื่อของเฉินชิงเยียนเลย
นางอยู่ตระกูลมู่สิถึงจะถูกทรมานจนตาย!
ครั้งนี้นางอยากไปอยู่เรือนอื่นเพื่อหลบลมพายุจากใจจริง
“แต่ว่า ท่านพี่หลิง…”
“ชิงเยียน เจ้าพักผ่อนดีๆ ข้าจะไปคิดหาวิธีอื่น เจ้าวางใจเถอะ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรข้าจะไม่คิดให้เจ้าไปอยู่ที่อื่นอีก”
มู่หลิงปล่อยมือเฉินชิงเยียน หมุนตัวเดินหายลับไปอย่างเด็ดเดี่ยวใต้แสงอาทิตย์ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเฉินชิงเยียน
หน้าเฉินชิงเยียนซีดมือยังยื่นออกไปด้านนอกแข็งค้างอยู่อย่างนั้น
ในตอนที่เฉินชิงเยียนกำลังระทมขมขื่นอยู่นั้นก็เห็นประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง
นางเงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ “ท่านพี่…”
เสียงของนางหยุดชะงัก
เพราะนางเห็นเฟิงหรูชิงยืนอยู่ที่ประตู
ที่ด้านหลังเฟิงหรูชิงคือหญิงสาวหน้าตาอัปลักษณ์ รอยแผลเป็นที่โหดร้ายเต็มใบหน้าทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว
“เจ้ามาทำไม?” สีหน้าเฉินชิงเยียนเคร่งขรึม เย็นยะเยือก
………………….
YOU MAY ALSO LIKE
