เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 977 แผลที่ไม่มีทางหาย/ตอนที่ 978 เทียนหยา เฟิงอู๋หุ่ย (1)
ตอนที่ 977 แผลที่ไม่มีทางหาย
ไม่มีมู่หลิงอยู่ข้างกายแม้แต่แสดงนางยังขี้เกียจแสดง
เฟิงหรูชิงยิ้มกริ่มเดินเข้ามา “เจ้าดูสิว่าแผลของเจ้าฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้างแล้ว หากฟื้นคืนดีแล้วเจ้าก็ควรไปตักมูลได้แล้ว”
“...”
สีหน้าเฉินชิงเยียนเปลี่ยนไปทันที สายตาเกลียดชังของนางจับจ้องเฟิงหรูชิงเขม็ง
เฟิงหรูชิงราวกับไม่เห็นสายตาของนางอย่างไรอย่างนั้น เดินตรงเข้าไปข้างกายเฉินชิงเยียน
จากนั้น…
นางก็ยื่นมือออกมากดแรงๆ สองครั้งบนแผ่นหลังของเฉินชิงเยียน
“อ๊า!”
ความเจ็บจากการฉีกขาด เจ็บจนเหงื่อเย็นๆ ของเฉินชิงเยียนไหลซึมออกมา น้ำตาคลอสายตายิ่งอาฆาตแค้น
“อ้อ ดูเหมือนจะยังไม่หายดี ข้าลองตรวจที่อื่นดูอีก...”
“เจ้า!”
เฉินชิงเยียนเกลียดแค้นจนตัวสั่นไปทั้งตัว
มีสิทธิ์อะไร?
มีสิทธิ์อะไรคนพวกนี้จึงได้บังอาจทำร้ายนางเช่นนี้?
ก่อนที่พวกเขายังไม่กลับมานางเป็นนายหญิงของบ้านนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจขัดคำสั่งนาง
ตั้งแต่คนพวกนั้นกลับมา ที่รอนางอยู่มีแต่วันที่เหมือนฝันร้าย!
คำด่าทอทั้งหมดยังไม่ทันได้พูดออกมามือของเฟิงหรูชิงก็กดลงมาอีก เจ็บจนเฉินชิงเยียนส่งเสียงร้องปานจะขาดใจ ความอาฆาตแค้นในดวงตาเข้มข้นราวกับงูพิษตัวหนึ่งที่ต้องการจะกลืนกินคนลงไป
“เฟิงหรูชิง เจ้าทำเช่นนี้เจ้าไม่กลัวสวรรค์ลงโทษหรืออย่างไร?”
“สวรรค์?” เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “ข้าคือบรรพบุรุษของสวรรค์ สวรรค์กล้าลงโทษข้าหรือ?”
เฉินชิงเยียนเบิกตาโตมองหญิงสาวที่มีรอยยิ้มอยู่เต็มใบหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา
“ข้ามาดูว่าแผลของเจ้าหายดีหรือยังด้วยความจริงใจ ยังมีมูลอีกมากมายรอให้เจ้าไปตัก ดังนั้นรอพรุ่งนี้ข้าจะมาดูเจ้าอีก หวังว่าแผลของเจ้าจะหายโดยเร็ว เสี่ยวย่า พวกเราไปกันเถอะ”
เฟิงหรูชิงหมุนตัวจากไปภายใต้ดวงตาที่แดงก่ำของเฉินชิงเยียน
เฉินชิงเยียนหน้าเขียวคล้ำกำหมัดแน่น
หวังให้นางหายดีในเร็ววัน?
หึหึ…
ขอเพียงคนชั้นต่ำนี่ไม่มาหานางอีก แผลของนางใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถหายดี
หากนางมาทุกวันแล้วนางจะพักรักษาแผลได้อย่างไร?
“ชิงเยียนฮูหยิน!”
สาวใช้คนหนึ่งเพิ่งจะเดินเข้ามาจากนอกประตูก็เห็นเลือดเต็มแผ่นหลังของเฉินชิงเยียน นางตกใจร้องเสียงดัง “ชิงเยียนฮูหยินบาดแผลของท่านฉีกอีกแล้ว บ่าวจะรีบไปตามหมอมารักษาให้ท่านเดี๋ยวนี้”
สาวใช้วางกะละมังใส่น้ำลงบนโต๊ะแล้วรีบจากไป
เฉินชิงเยียนสูดหายใจเข้าลึก สายตาของนางแฝงด้วยความโหดเหี้ยมและดุร้าย “เฟิงหรูชิง ช้าเร็วต้องมีสักวันที่ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้เรื่องนี้!”
สองสามวันต่อมา ทุกครั้งเฟิงหรูชิงล้วนมาลอยหน้าลอยตาต่อหน้าเฉินชิงเยียน แม้เฉินชิงเยียนจะร้องไห้ต่อหน้ามู่หลิงหลายต่อหลายครั้ง อย่างไรเสียมู่หลิงก็หวาดกลัวหนานเสียนทั้งยังรู้สึกผิดกับซู่อี พูดเพียงไม่กี่คำสุดท้ายก็จบลงอย่างโดยไม่มีบทสรุป
ดังนั้นเวลาที่เหลือของหมอตระกูลมู่จึงกลายเป็นยุ่งมาก
พวกเขาก็ไม่รู้ว่าอย่างไร บาดแผลของเฉินชิงเยียนจึงไม่อาจหายดีได้ ทั้งๆ ที่ใช้ยาวิเศษไปมากมายนับไม่ถ้วน บาดแผลกลับฉีกขาดใหม่ไม่เว้นวัน น่าสังเวชเหลือเกิน
...
ในสวนดอกไม้ด้านหลัง ชิงหานวิ่งออกมาจากมิติว่างนางพุ่งเข้าใส่อ้อมกอดของเฟิงหรูชิง ดวงตาคู่โตเป็นกระกายเสียยิ่งกว่าดวงดาว
เฟิงหรูชิงรับร่างนุ่มนิ่มของเด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้ มุมปากยกยิ้มบางๆ
“ช่วงนี้บีบเฉินชิงเยียนมากพอแล้วนางจะต้องทนไม่ได้แน่ ถึงตอนนั้นเจ้าก็ให้พวกนกที่เจ้าให้จับตามองเฉินชิงเยียนเพิ่มความระมัดระวังหน่อย หากเฉินชิงเยียนมีความเคลื่อนไหวใดให้กลับมารายงานข้าทันที” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
…………….
ตอนที่ 978 เทียนหยา เฟิงอู๋หุ่ย (1)
“ได้ค่ะท่านแม่”
เสียงของชิงหานน่ารักน่าเอ็นดู นุ่มนิ่มและหวานยิ่งกว่าขนมสายไหม
“จริงสิ ฝูเฉินเมื่อไรจะตื่น?”
คิดถึงฝูเฉินที่ยังคงหลับลึกอยู่คิ้วของเฟิงหรูชิงก็ขมวดแล้วเอ่ยปากถาม
ชิงหานส่ายหน้าด้วยแววตาไม่รู้อะไร “ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่ข้ารู้สึกว่าท่านพี่ฝูเฉินจะตื่นขึ้นมาเร็วๆ นี้”
เฟิงหรูชิงก้มลงใช้อ้อมแขนกอดรัดชิงหานเบาๆ นางไม่พูดอะไรอีก ใบหน้างดงามของนางส่องแสงเจิดจ้าภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า
ตอนที่นางเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้า
ชายหนุ่มยืนหันหลังให้แดด ราวกับเทพเซียนบนสวรรค์ สง่าสงามโดดเด่น ทั้งสง่างามและเยือกเย็น
“ท่านแม่ ท่านพ่อราคาถูกมาแล้วข้าไปหาท่านย่าล่ะ”
ชิงหานออกจากอ้อมกอดเฟิงหรูชิง ใบหน้าเล็กเหมือนหยกแกะสลักมีรอยยิ้มสดใส
นางกระแทกจูบลงบนแก้มเฟิงหรูชิงทีหนึ่งแล้วออกจากสวนดอกไม้ด้านหลังไปด้วยรอยยิ้ม
ท่านย่าซู่อีเคยบอกไว้ ตอนท่านพ่อกับท่านแม่อยู่ด้วยกันห้ามไปรบกวนพวกเขา จะส่งผลกระทบถึงการมีน้องสาวของท่านแม่
แม้นางกับฝูเฉินล้วนไม่ใช่ท่านแม่ให้กำเนิด หากใช้คำพูดของมนุษย์มาพูด แม้ถูกรับมาเลี้ยงแต่หากท่านแม่ให้กำเนิดน้องสาวตัวน้อย นางจะต้องรักนางยิ่งกว่าพี่สาวแท้ๆ เป็นแน่
ความจริงแล้วนี่ล้วนเป็นชิงหานที่คิดมากไปเอง ตอนที่เฟิงหรูชิงให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองเรียกนางว่าท่านแม่ ก็เพื่อเก็บเอาลูกชายลูกสาวราคาถูกมาเท่านั้น
“กั๋วซือ” เฟิงหรูชิงลุกขึ้นพุ่งไปทางหนานเสียน
มือของนางกอดเอวของชายหนุ่มแน่น ประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขา
เส้นผมปลิวตามลม ชุดแดงสวยสดงดงาม ชุดขาวราวกับภาพวาด
งดงามยิ่งกว่าสิ่งใดในใต้หล้าราวกับคำที่งดงามที่สุดในใต้หล้านี้ ล้วนยากที่จะบรรยายภาพที่ทำให้คนยากจะลืมเลือนนี้ได้
ทว่าในเวลานี้กลับมีเสียงที่ทำลายบรรยากาศดังขึ้น ทำลายความปรองดองและความสงบสุขในตอนนี้
“เสี่ยวชิง ตอนที่ข้ามาหาเจ้าก็เห็นงูตัวหนึ่งยื่นคอแอบมองอยู่ข้างนอก ข้าจับมันมาแล้ว พวกเจ้า…”
กู้อีอีเพิ่งจะวิ่งเข้ามาทันใดนั้นก็เห็นฉากจูบนั้นเข้า
ดวงตาของนางแทบจะถูกความเจิดจ้าของฉากนั้นทำให้ตาบอด หัวใจแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เหตุใด…เหตุใดต้องให้นางเห็นฉากโหดร้ายทุกครั้ง?
เห็นผู้หญิงที่นางรักมากที่สุดถูกชายล่วงเกิน
กู้อีอีโยนงูในมือทิ้งวิ่งร้องไห้หายไปโดยไม่หันกลับมา
ทิ้งไว้เพียงงูเขียวตัวหนึ่งนอนนิ่งค้างอยู่กับพื้นใบหน้าตกตะลึง
อายเย็นทำให้งูเขียวเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ในตอนนั้นเองก็ได้สบกับสายตาเย็นชา
มันไม่รู้เรื่อง “ข้าบอกว่าครั้งนี้ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ พวกท่านเชื่อหรือไม่?”
เมื่อครู่มันเห็นฉากที่นายท่านกอดจูบกับองค์หญิงงดงามจนมันไม่กล้าส่งเสียงไปทำลาย
แน่นอนว่าชิงจู๋ไม่มีวันยอมรับ มันถูกตีมามากจนจำได้แล้ว ตอนไปหาหนานเสียนต้องดูก่อนว่าเขากับองค์หญิงกำลังทำอะไร แล้วค่อยตัดสินใจว่าต้องปรากฏตัวออกไปหรือไม่
ทว่ามันคิดไม่ถึงว่าจะมาเจอหญิงบ้าคนหนึ่งที่มาหาเฟิงหรูชิง แล้วยังลากมันออกมาอีก
ชิงจู๋รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา
ผู้หญิงบ้านั่นหนีไปแล้วทิ้งมันไว้เผชิญหน้ากับนายท่านปีศาจคนนี้เพียงลำพัง หรือว่ามันจะหนีโชคชะตาที่ต้องถูกทำเป็นซุปงูไม่ได้แล้วจริงๆ?
“ชิงจู๋ เจ้าหนีออกจากบ้านไปแล้วไม่ใช่หรือ? กลับมาแล้วหรือ?” เฟิงหรูชิงออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม เดินไปทางชิงจู๋ด้วยรอยยิ้มกว้าง
ชิงน้อยหนาวเหน็บสั่นไปทั้งตัว “องค์หญิง ท่านมีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ท่านทำเช่นนี้ข้ากลัว…”
………………
YOU MAY ALSO LIKE
