เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 983 เทียนหยา เฟิงอู๋หุ่ย (6)/ตอนที่ 984 เทียนหยา เฟิงอู๋หุ่ย (7)
ตอนที่ 983 เทียนหยา เฟิงอู๋หุ่ย (6)
หลังจากตามเฟิงหรูชิงมาสายตาของหนานเสียนก็หยุดอยู่ที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลัว และรู้สึกว่านางมีเรื่องต้องการพูดคุยกับเฟิงหรูชิงจริงๆ
ท่าทีกังวลใจของนางนั้นไม่ใช่ของปลอม
“ได้”
เฟิงหรูชิงยิ้มกลับไป
รอยยิ้มของนางสว่างเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์ งดงามยิ่งนัก
หลังจากหนานเสียนจากไปสายตาเฟิงหรูชิงก็หันมาทางฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านต้องการพูดอะไรกับข้า?”
ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวยิ้มขมขื่น “แม่นางเฟิง เจ้ายังจำยอดฝีมือผู้นั้นที่ข้าเคยเล่าให้ฟังได้หรือไม่?”
“คือคนที่บีบให้ทั้งโลกสันโดษลงนามในสัญญาคนนั้น”
“ไม่ผิด ชื่อของคนผู้นั้นคือเทียนหยา นี่คือชื่อที่คนทั้งโลกสันโดษคุ้นเคยกันดี แต่ว่าเขายังมีอีกชื่อหนึ่ง ในโลกสันโดษมีเพียงข้ากับสามีของข้าที่ตายไปแล้วเท่านั้นที่รู้”
ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวยิ้มน้อยๆ “อีกชื่อหนึ่งของเขาคือเฟิงอู๋หุ่ย!”
เฟิงอู๋หุ่ย!
มือของเฟิงหรูชิงที่จับแขนของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวอยู่สั่น “เมื่อครู่ท่านพูดว่าเขาชื่ออะไร?”
“เฟิง! อู๋! หุ่ย! อู๋หุ่ยที่แปลว่าไม่เสียใจ”
เฟิงอู๋หุ่ย!
ฮ่องเต้องค์ก่อนของแคว้นหลิวอวิ๋นพระนามว่าอู๋หุ่ย!
วินาทีนั้นเฟิงหรูชิงรู้สึกเลือดทั่วทั้งกายไหลย้อน ดวงตาจ้องฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเขม็ง
“เฟิงอู๋หุ่ย ก็คือเทียนหยาที่ฆ่าคนในโลกสันโดษเลือดนองเป็นทาง? เขาก็คือคนที่บีบให้โลกสันโดษลงนามในสัญญาภายใต้วงล้อมของผู้คนนับไม่ถ้วนในโลกสันโดษคนนั้น? เขาคือคนที่ฆ่ายอดฝีมือของโลกสันโดษด้วยตัวคนเดียวเพราะประชาชนของแคว้นหลิวอวิ๋นถูกฆ่า?”
ทุกคำของเฟิงหรูชิงล้วนแฝงด้วยคำถาม ทำให้ในใจฮูหยินผู้เฒ่าหลัวยิ่งรู้สึกผิด
“นางหนู เรื่องนี้เป็นความผิดของข้า ตอนแรกหากไม่ใช่พวกเราตระกูลหลัวท่านปู่ของเจ้าก็ไม่ต้อง…”
เฟิงหรูชิงหลับตาลงช้าๆ
เฟิงอู๋หุ่ยยังมีชีวิตอยู่ นางก็ดีใจ
แต่ว่า…
พอคิดว่าวันนั้นเขาบุกเข้ามาให้โลกสันโดษได้รับการโจมตีจากกองกำลังนับไม่ถ้วน
เขาคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบ ทำอย่างไรจึงฆ่าคนจนเลือดไหลนองเป็นทาง?
อีกทั้งต้องจ่ายไปเท่าไหร่จึงจะลงนามในสัญญานี้ได้?
ก่อนที่ยังไม่รู้ว่าเทียนหยาคือเฟิงอู๋หุ่ย อย่างมากเฟิงหรูชิงก็แค่ชื่นชมและนับถือยอดฝีมือที่ไม่เคยรู้จักผู้นี้ ทว่าตอนนี้…
คนคนนี้คือท่านปู่ของนาง!
เป็นคนในครอบครัวของนาง!
คนพวกนั้นรุมล้อมโจมตีเขาอย่างไร้ยางอาย แล้วยังบีบเขาไปที่ที่ไม่อาจออกมาได้อีก!
“ข้ารู้แล้ว”
เฟิงหรูชิงลืมตาขึ้น
น้ำเสียงของนางยังคงนิ่งเรียบ ทว่าในความนิ่งเรียบซ่อนคลื่นลมแรงเอาไว้
“เสี่ยวชิง”
สายตาของหลัวลี่ดูเป็นกังวล นางกอบกุมมือเฟิงหรูชิงแผ่วเบา
ท่าทีแสดงออกของเฟิงหรูชิงจึงอ่อนลงบ้าง นางยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กๆ ของหลัวลี่ “ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าไม่ต้องกังวล นี่สำหรับข้าแล้วเป็นข่าวดี อย่างน้อย…ท่านปู่ของข้าก็ยังไม่ตาย เขายังมีชีวิตอยู่!”
“เช่นนั้นก็ดี”
หลัวลี่จึงถอนหายใจโล่งอก นางยิ้มออกมาเผยเขี้ยวเล็กๆ น่าเอ็นดู “เสี่ยวชิง ท่านปู่ของเจ้าจะต้องกลับมา ต้องกลับมาแน่ๆ”
“อื้อ”
ต่อให้เขาไม่กลับมานางก็จะไปที่นั่นแล้วพาเขากลับมา!
“เสี่ยวชิง เช่นนั้นพวกเราไปก่อนนะ” หลัวลี่ยิ้มกว้าง “รอเจ้ามีเวลาแล้วอย่าลืมไปหาข้าที่ตระกูลหลัว”
“ได้ ข้าจะไป”
หลังจากเฟิงหรูชิงเอ่ยคำนี้ออกมาฮูหยินผู้เฒ่ากับหลัวลี่ก็จากไป
นางมองไปยังทิศที่ทั้งสองคนจากไปแล้วยกมือขึ้นกุมหัวใจ
สายเลือด…เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดจริงๆ (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
นางครอบครองร่างกายของเจ้าของคนก่อนและสืบทอดสายเลือดของนางด้วย
……………..
ตอนที่ 984 เทียนหยา เฟิงอู๋หุ่ย (7)
ดังนั้น…นางไม่มีทางที่จะไม่สนใจเฟิงอู๋หุ่ย!
“ชิงเอ๋อร์”
หนานเสียนปรากฏตัวที่ด้านหลังของเฟิงหรูชิงแล้วดึงนางเข้าสู่อ้อมแขน นิ้วมือของเขาลูบเส้นผมของนางแผ่วเบาแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พวกเจ้าพูดคุยกันเสร็จแล้วหรือ?”
“อื้อ” ตอนที่เฟิงหรูชิงเห็นหนานเสียนสีหน้าก็ผ่อนคลายลง “หนานเสียน เจ้าช่วยข้าอย่างหนึ่ง”
“เรื่องอะไร?”
“ข้าอยากรู้ว่าพวกคนที่ล้อมโจมตีเทียนหยาในตอนนั้นมีกี่กองกำลังกันแน่ที่ร่วมด้วย ข้าต้องการรายชื่อของกองกำลังทั้งหมดและยังมีคนที่เข้าร่วม ไม่ว่าจะเป็นหรือตายข้าต้องการทั้งหมด!”
“ได้”
หนานเสียนไม่ถามอะไรทั้งสิ้น กับเฟิงหรูชิงเขาจะจำเป็นต้องถามมาก หากนางอยากพูดไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะบอกกับเขาเอง และที่เขาทำได้ก็คือช่วยนาง
“ข้าหวังเป็นอย่างยิ่ง วันหน้าไม่ว่าเรื่องอะไรเจ้าจะพึ่งพิงข้าให้ข้าช่วยเจ้า” หนานเสียนยิ้มบางๆ อ้อมกอดของเขาอบอุ่นยิ่งนัก สายตาอ่อนโยน “ไม่ใช่จิ่วหมิง”
เฟิงหรูชิงชะงัก “เจ้ารู้?”
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าทำอะไรสามารถปิดบังข้าได้?” รอยยิ้มของหนานเสียนยิ่งอ่อนโยนกว่าเดิม “ข้าให้ชิงจู๋ไปล่อลวงงูมากมายมา พวกมันล้วนกำลังตามหาคนที่พาฉินเฉินกลับมาตระกูลฉินในตอนแรก”
เป็นครั้งแรกที่เฟิงหรูชิงสงสารชิงจู๋ ประโยชน์ของมันก็คือล่อลวงงูตัวเมีย
“กั๋วซือ เจ้ารู้สึกว่า…เฉินเอ๋อร์จะเป็นน้องชายที่หายสาบสูญของข้าหรือไม่?” เฟิงหรูชิงเงยหน้ามองหนานเสียนแล้วเอ่ยถาม
หนานเสียนยิ้มพรางลูบศีรษะนาง “ข้าหวังว่าจะใช่”
“เพราะอะไร?”
เพราะอะไร?
หากฉินเฉินเป็นน้องชายแท้ๆ ของเฟิงหรูชิง เช่นนั้นเขาก็จะหมดศัตรูหัวใจไปคนหนึ่ง
“จริงสิ” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง “ดังนั้นเจ้ารู้นานแล้วว่าข้ามาจวนเทียนเสินเพื่อหาน้องชายของข้า?”
หนานเสียน “…” ดูเหมือนเขาจะไม่ทันระวังหลุดปากออกไปแล้ว
“หนานเสียน!” เฟิงหรูชิงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ท่านกำลังล้อข้าเล่น? เจ้าปิดบังข้าเช่นนี้วันนี้ข้าจะต้องลงโทษเจ้า!”
หนนเสียนยกยิ้มอ่อนโยน “ชิงเอ๋อร์ต้องการลงโทษข้าอย่างไร?”
“แน่นอนว่าเป็น…”
เฟิงหรูชิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางดึงปกเสื้อหนานเสียนแล้วลากเขามาตรงหน้า หลังจากนั้นก็เขย่งปลายเท้าขึ้นจุมพิตลงไป
จูบนี้ยาวนาน ทะเลเหือดแห้ง ก้อนหินผุพัง
จูบจนกระทั่งหายใจไม่ทันแล้วเฟิงหรูชิงจึงจะปล่อยชายตรงหน้า มุมปากของนางมีรอยยิ้มชั่วร้าย ยิ้มอย่างมีเลศนัย
ราวกับคุณชายตระกูลผู้ดีมีเงินกำลังหยอกล้อหญิงสาว
“กั๋วซือ คนที่นี่มีมากเกินไปไม่ค่อยดี พวกเราไปในห้องแล้วค่อยทำสงครามครั้งใหญ่กันเป็นอย่างไร?”
หนานเสียนยกมือขึ้นดึงเฟิงหรูชิงเข้ามาในอ้อมกอด
ทั้งสองคนอิงแอบแนบชิด ต่างฝ่ายต่างรู้สึกถึงอุณหภูมิของฝ่ายตรงข้าม
เสียงของชายหนุ่มอ่อนโยน “ดี”
“เจ้าไม่ถามหรือว่าข้าจะทำสงครามบนเตียงหรือล่างเตียง?”
“ได้ทั้งนั้น”
“เช่นนั้นข้าอยากฉีกเสื้อผ้าเจ้า?”
“ก็ได้”
...
ฉินเฟยเอ๋อร์ต้องการมาหาเฉินชิงเยียน ปกติแล้วนางมาจนเคยชินไม่จำเป็นต้องแจ้งก่อนสามารถเดินเข้ามาได้เลย
ใครจะรู้เพิ่งจะมาถึงตระกูลมู่ก็ต้องเห็นภาพบาดตาเสียแล้ว
“ชายหญิงสุนัข!” หลิวสยาสาวใช้ข้างกายเอ่ยด้วยความโกรธ “กลางวันแสกๆ ก็หน้าไม่อายเช่นนี้ ยังไม่ได้แต่งงานก็อยู่ด้วยกันเสียแล้วไร้ยางอายยิ่งนัก!”
“หลิวสยา!” สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ถมึงทึงลงเอ่ยเสียงดัง “เรื่องก่อนหน้านี้เจ้าลืมแล้วหรือ? ตอนแรกเพราะเจ้าปากไม่มีหูรูดทำให้จวนฝูจู่ต้องการถอนหมั้นกับตะกูลมู่ ถ้าไม่ใช่ข้าปกป้องเจ้าเอาไว้ท่านพ่อต้องตีเจ้าตายแน่ ตอนนี้เจ้ายังเป็นเช่นนี้อีก!”
……………….
YOU MAY ALSO LIKE
