เส้นทางดวงดาว - ตอนที่ 72
ตอนที่ 72
“ จ้างงาน ? ” รูเพิร์ชเอ่ยทวนอย่างห้ามไม่ได้แต่หลังจากนั้นเขาก็ได้เอ่ยขึ้น
“ เจ้าต้องการอุปกรณ์โลหะตามสั่ง ? หรือว่าดาบ. . . บอกไว้ก่อนนะว่าฝีมือการตีดาบของข้านั้นไม่ค่อยจะดีนัก ”
ในตอนนี้รูเพิร์ชที่ฉุนเฉียวกลายเป็นชายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น สายตาของเขาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเป็นมิตรหลังจากที่พบว่าชายหนุ่มคนนี้คือลูกค้าของเขา
ในอดีตรูเพิร์ชนั้นคือทหารรับจ้างที่มีชื่อเสียงโด่งดังในสามอาณาจักร ฝีมือการใช้หอกของเขาแม้แต่กองทัพของสามอาณาจักรก็ต้องการตัวเขา แน่นอนว่างานแต่ละงานที่ว่าจ้างรูเพิร์ชนั้นมีค่าตอบแทนเป็นเหรียญทองหลายพัน ความมั่งคั่งนี้เป็นสิ่งที่แม้แต่เศรษฐีในเมืองเล็กๆก็ยังอิจฉา
อย่างไรก็ตามรูเพิร์ชไม่ได้เลือกทำอาชีพนี้เพราะเห็นแก่ความมั่งคั่งแต่เป็นเพราะเขาต้องการขัดเกลาฝีมือการต่อสู้และทักษะการใช้หอกของเขา สำหรับความมั่งคั่งเป็นเพียงผลพลอยได้ที่ซึ่งจะกลายเป็นทรัพยากรของการบ่มเพาะ
แน่นอนว่าบุคคลประเภทนี้ไม่ใช่คนโลภและเห็นแก่เงิน แต่ทว่าหลังจากการต่อสู้ในครั้งนั้นเมื่อสามปีที่แล้วรูเพิร์ชก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากพิษที่ไม่ทราบชนิด ความมั่งคั่งที่เหลืออยู่ทั้งหมดถูกใช้ไปกับการซื้อยารักษาและการตามหาผู้เชี่ยวชาญในการรักษาพิษ
้ ที่สุดแล้วความมั่งคั่งของรูเพิร์ชก็หมดสิ้นลงโดยที่อาการบาดเจ็บของเขายังไม่ได้รับการรักษา จากทหารรับจ้างที่มีรายได้หลายพันเหรียญทองต่อเดือนกลับกลายเป็นยาจกที่ต้องหาเช้ากินค่ำโดยการตีเหล็กสร้างอุปกรณ์เล็กๆขายตามร้านในเมืองเพื่อประทังชีวิต นี่คือโชคชะตาที่เล่นตลกร้ายกับชายที่มีชื่อว่ารูเพิร์ช
ด้วยสถานะของตนเองในปัจจุบันรูเพิร์ชจึงต้องยอมโค้งงอให้กับเงิน ในอดีตผู้คนขอร้องให้เขาทำงานให้แต่ในปัจจุบันรูเพิร์ชตกต่ำถึงขนาดที่ว่าเขาสามารถกลืนความโกรธของตนเองได้เพื่อป้อยอลูกค้า ทั้งหมดก็เพื่อเงินสำหรับใช้ในการดำรงชีวิต. . .
ได้ยินคำถามของรูเพิร์ชเจมส์ก็ส่ายหัวพร้อมกับมองไปยังอุปกรณ์เหล็กหลายหลายรูปแบบที่ถูกแขวนไว้ตามผนังของบ้านด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ ข้าไม่ได้ต้องการฝีมือการตีเหล็กกระจอกๆของเจ้าแต่เป็น. . . ” เจมส์เอ่ยพร้อมกับชี้ไปยังมุมหนึ่งของบ้าน
รูเพิร์ชเกือบจะระงับอารมณ์ไว้ไม่ได้หลังจากที่เขาถูกกวนประสาทแถมยังโดนดูถูกเรื่องฝีมือของการตีเหล็ก แม้ว่าเขาจะยอมลดทิฐิปั้นรอยยิ้มเพื่อรักษาลูกค้าไว้แล้วแต่กระนั้นเจ้าหนุ่มคนนี้ก็ยังเลือกที่จะผลักดันขีดจำกัดของเขา
ทว่าเมื่อรูเพิร์ชหันมองไปตามทิศทางที่นิ้วมือชี้ไปอารมณ์ของเขาก็กลับตาลปัตรเหมือนสภาพอากาศในภาคพื้นสมุทรที่เอาแน่เอานอนไม่ได้
ในทิศทางที่นิ้วมือของเจมส์ชี้ไปนั้นเป็นที่ตั้งของอาวุธยาวที่มีปลายแหลม แม้ว่าจะตั้งอยู่ในมุมที่ลึกที่สุดและรายล้อมไปด้วยความมืดทึบของสภาพแวดล้อมแต่กระนั้นมันก็ยังคงเฉิดฉายดูเด่นเหนือกว่างานโลหะชิ้นอื่นๆ ราวกับยอดบุรุษแม้ว่าจะผ่านช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ไปนานแล้วแต่รัศมีของเขาก็ยังคงโดดเด่นกว่าบุรุษทั่วไป
มองไปยังอาวุธที่เคยเป็นดังเช่นมิตรสหายที่ร่วมเผชิญหน้ากับความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน รูเพิร์ชไม่สามารถช่วยได้แต่หัวใจของเขาถูกขับเคลื่อนกลับไปสู่ช่วงเวลาที่เนื้อและเลือดเดือดพล่าน
ในช่วงเวลาที่สายตาของเขาทอดมองท้องฟ้าโดยหวังว่าสักวันหนึ่งจะไปถึงจุดสิ้นสุดของเส้นทางดวงดาว ในช่วงเวลาที่คิดว่ามืออันหยาบกร้านนี้จะสามารถเอาชนะท้องฟ้าและสามารถสยบโลกทั้งโลกไว้ภายใต้คมหอก ความรู้สึกของความทะเยอทะยานนี้แม้ว่าจะเจือจางลงแต่มันก็ยังคงเด่นชัดอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ
อย่างไรก็ตามเมื่อย้อนมองกลับมาดูสภาพของตนเองในปัจจุบันรูเพิร์ชทำได้แค่เพียงส่ายหัว
“ หอกนั่น ข้าไม่สามารถขายได้ มันคือชีวิตของข้า ” รูเพิร์ชเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า สายตาของเขายังคงจมแน่นอยู่กับหอกที่ตั้งอยู่ในมุมมืด
“ ข้าไม่ได้ต้องการซื้อหอกเล่มนั้น ข้าไม่ใช่ผู้ใช้หอก ที่จริงแล้วข้าจะมาจ้างเจ้าในฐานะของทหารรับจ้าง. . . ” เจมส์เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อปล่อยให้รูเพิร์ชนั้นได้รำลึกถึงความทรงจำเก่าๆ
ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มรูเพิร์ชก็หันกลับมาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ตกตะลึง มันเป็นเวลานานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ถูกจ้างงานในฐานะของทหารรับจ้าง . . .
ทว่าในวินาทีต่อมารูเพิร์ชก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ วะฮ่าๆ สามารถทำให้ข้าทั้งโมโห ซึมเศร้าและขบขันได้ในคราวเดียว ต้องบอกว่าการสร้างความประทับใจของเจ้านั้นน่าทึ่งอย่างแท้จริง ”
ผ่านไปครู่หนึ่งอารมณ์ของรูเพิร์ชก็กลับมาคงที่ “ เอาล่ะ หมดเวลาเล่นแล้ว ถ้าเจ้าไม่มีอะไรก็กลับไปได้ เพราะครั้งนี้เจ้าทำให้ข้าอารมณ์ดีข้าจะไม่ถือสาเจ้าสำหรับการล้อเล่นแล้วกัน ”
เมื่อเอ่ยสิ้นรูเพิร์ชก็เตรียมตัวที่จะจากไปแต่ทว่าเสียงของชายหนุ่มประหลาดก็ดังขึ้นซะก่อน “ ข้าไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ทำไมเจ้าไม่ฟังข้อเสนอของข้าซะก่อนล่ะ. . . ”
แม้ว่าเจมส์จะยืนยันจุดประสงค์ในการมาที่นี่ของแต่รูเพิร์ชก็ไม่สนใจ เขาเพียงแค่หยุดฝีเท้าแต่พร้อมกับเอ่ย
“ การที่เจ้ามาที่นี่ก็คงจะรู้จักเบื้องลึกเบื้องหลังของข้ามาไม่มากก็น้อย ในตอนนี้ข้าเป็นเพียงแค่ช่างตีเหล็กธรรมดาๆที่หาเช้ากินค่ำ เจ้าจงกลับไปเสียเถอะ . . . เส้นทางของข้าในฐานะทหารรับจ้างสิ้นสุดลงตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้วล่ะ ”
“ แต่ข้อเสนอของข้านั้นน่าสนใจมาก . . . ”
รูเพิร์ชยังคงไม่สนใจและดูเหมือนว่าเขาจะไม่ต้องการพูดคุยอีกต่อไป มือของเขาคว้าไปที่บานประตูและค่อยๆผลักปิดมัน เมื่อบานประตูปิดสนิทรูเพิร์ชก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ต้องยอมรับว่าการสนทนากับชายหนุ่มประหลาดนั้นทำให้เขารู้สึกถึงความทะเยอทะยานในอดีตเขาเกือบจะลืมไปแล้ว
อย่างไรก็ตามสามปีที่ทำงานหนักเพื่อหาวิธีการรักษาอาการบาดเจ็บของตนเอง แม้กระทั่งความมั่งคั่งทั้งหมดที่เมีอยู่ก็หมดไปกับการรักษาแต่ทว่าอาการก็ยังไม่ดีขึ้น ถึงจะได้รับพลังใจจากการสนทนาเมื่อครู่แต่รูเพิร์ชก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสิ้นหวัง อย่างน้อยวันนี้เขาก็มีอารมณ์ที่ดี
เมื่อรูเพิร์ชเตรียมตัวที่จะเดินกลับไปยังลานข้างบ้านเพื่อทำงานที่คั่งค้างเสียงจากอีกฟากหนึ่งของบานประตูก็ได้ดังขึ้น มันเป็นเสียงที่ไม่ดังมากนักเมื่อฟังจากอีกฝั่งของบานประตูแต่สำหรับรูเพิร์ชนั้นประโยคดังกล่าวดังกังวาลเหมือนระฆังที่ก้องที่ในจิตสำนึกของเขา
“ ข้ารู้วิธีปัดเป่าพิษที่อยู่ในทะเลดวงดาวของเจ้า. . .”
ปัง ! ค้อนเหล็กในมือของรูเพิร์ชหลุดร่วงลงไปบนพื้น ประโยคที่ทิ้งไว้โดยชายหนุ่มนั้นเป็นเหมือนกับกำปั้นของพระเจ้าที่ทุบลงบนโลกที่ไร้ซึ่งแสงแห่งความหวัง มันทำลายขอบกำแพงความมืดและเปิดเผยให้เห็นแสงตะวันจางๆที่ฉายอยู่บนเส้นขอบฟ้า
ในพริบตาประตูที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออกอย่างฉับพลัน รูเพิร์ชได้พบกับชายหนุ่มแปลกประหลาดอีกครั้งที่ซึ่งในครั้งนี้ชายหนุ่มนั้นยืนยิ้มให้กับเขาราวกับว่าประโยคที่พูดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เป็นแค่คำพูดธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลย
“ เจ้าหนุ่ม เมื่อครู่นี้เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม ? ” รูเพิร์ชคว้าบ่าของชายหนุ่มตรงหน้าและเอ่ยถามออกไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่สามารถหักห้ามได้
“ เส้นทางดาวในร่างกายของเจ้าถูกแช่แข็งโดยพิษประหลาดทำให้ฐานการบ่มเพาะของเจ้าเป็นง่อย นอกจากนี้เมื่อเวลาผ่านไปร่างกายของเจ้าจะรู้สึกหนาวมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ นี่ก็ผ่านไปสามปีแล้วข้าเดาว่าในตอนนี้เจ้าคงรู้สึกไม่ต่างอะไรกับการถูกผนึกอยู่ในก้อนน้ำแข็ง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือเส้นทางดาวของเจ้ากำลังแสดงให้เห็นถึงสัญญาณของการล่มสลาย. . . ”
เจมส์หยุดมองปฏิกิริยาของชายตรงหน้าครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะเอ่ยต่อ “ เพื่อบรรเทาความทุกข์ทรมานที่เกิดจากผลข้างเคียงของพิษเจ้าจึงเลือกประกอบอาชีพเป็นช่างตีเหล็กที่ทำงานอยู่หน้าเตาไฟที่ร้อนระอุอยู่ตลอดเวลาแต่พักหลังมานี้ความร้อนจากเปลวไฟทั่วไปคงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้มาก . . . ข้าพูดถูกรึไม่ ? ”
ได้ฟังคำพูดของชายหนุ่มร่างกายของรูเพิร์ชก็สั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ ทุกคำพูดนั้นเป็นจริงทุกประการ เป็นไปได้ไหมว่าชายหนุ่มคนนี้รู้วิธีรักษาอาการบาดเจ็บของเขาได้จริงๆ ?
“ นั่น. . . ชะ-ใช่แล้ว ” รูเพิร์ชตอบเสียงสั่น
เจมส์พยักหน้าพร้อมกับเผยรอยยิ้มของความพึงพอใจ สำหรับอาการบาดเจ็บของรูเพิร์ชนั้นไม่ได้เป็นความลับเลยแม้แต่น้อย ในอดีตข้อมูลเหล่านี้ล้วนแต่ถูกเขียนไว้ในชีวประวัติของผู้ติดตามที่โด่งดังที่สุดในการแข่งขันครั้งแรกของเส้นทางดวงดาว
แต่แม้ว่าจะไม่มีข้อมูลของยาแก้พิษหรือแม้แต่ชื่อของพิษที่ทำร้ายรูเพิร์ชมานานหลายปีระบุไว้ในข้อมูลชีวประวัติแต่ด้วยงานอดิเรกของเจมส์ที่เป็นถึงนักปรุงยาระดับราชาโอสถมีหรือว่าเขาจะไม่รู้จักพิษที่ว่านี้
พิษเหมันต์สาปสวรรค์ ที่มาของมันไม่ได้เกิดจากการปรุงแต่งโดยใช้วัสดุแต่เป็นศาสตร์จักรวาลที่มีชื่อว่า “ ฝ่ามือเหมันต์มืด ” ศาสตร์จักรวาลดังกล่าวคือศาสตร์จักรวาลที่สืบทอดกันในครอบครัวเก่าแก่ของอาณาจักรกุนรี คนเหล่านี้ไม่ค่อยจะปรากฏตัวในโลกภายนอกและมักจะอาศัยอยู่ในพื้นที่ของครอบครัวที่ซึ่งตั้งอยู่ในดินแดนรกร้างเยือกแข็งทางตอนเหนือสุดเขตของอาณาจักรกุนรี
เหตุนี้เองจึงทำให้พิษเหมันต์สาปสวรรค์จึงแทบจะไม่เป็นที่รู้จักและยังเป็นสาเหตุว่าทำไมอาการบาดเจ็บของรูเพิร์ชจึงไม่ได้รับการรักษาแม้ว่าเขาจะใช้ความพยายามและความมั่งคั่งทั้งหมดที่มีอยู่
“ ที่นี้เจ้าสนใจที่จะฟังข้อเสนอของข้าแล้วรึยัง ? ”
—
YOU MAY ALSO LIKE
