แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 126 ลูกพี่ พวกเรายังจะปล้นอยู่ไหม
ในขณะที่กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังเตรียมจะลงมือนั้นเอง
ซ่า ซ่า
ต้นไม้ใบหญ้ารอบด้านพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงลมกรรโชกที่ดังหวีดหวิวผิดปกติ
เมื่อเห็นสัญญาณเช่นนี้ สีหน้าของชายร่างยักษ์ผู้เป็นหัวหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที
เขารู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้ย่อมหมายถึงการปรากฏตัวของสัตว์อสูรเจ้าถิ่นตัวนั้น
พวกเราหลบก่อน หัวหน้าโจรออกคำสั่งเสียงเบา
ทว่าเมื่อหันกลับไปมอง ก็พบเพียงความว่างเปล่า เหล่าลูกน้องตัวดีต่างพากันเผ่นหนีไปซ่อนตัวล่วงหน้ากันหมดแล้ว
มุมปากของหัวหน้าโจรกระตุกยิก สบถออกมาด้วยความเอือมระอา ไอ้พวกสวะไร้ประโยชน์เอ๊ย
แม้ปากจะก่นด่า แต่เท้าของเขาก็ไวไม่แพ้กัน รีบพุ่งตัวไปหาที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว
ทางด้านเย่หนานที่นอนอยู่บนรถลา ยังคงหลับอุตุอย่างมีความสุข สายลมที่พัดมายิ่งทำให้เขาหลับสบายยิ่งขึ้น
ส่วนเจ้าลาน้อยผู้น่าสงสารที่ทำหน้าที่ลากรถ ก็ช่างดื้อรั้นและไม่รู้ประสีประสา มันยังคงก้มหน้าก้มตาเดินต่อไปโดยไม่รู้เลยว่ามัจจุราชกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
โฮก
วินาทีต่อมา พยัคฆ์ยักษ์ตัวมหึมาก็กระโจนออกมาจากป่าข้างทาง
เป้าหมายแรกของมันคือเจ้าลาที่เดินนำหน้า เจ้าลาน้อยยังไม่ทันได้ตั้งตัวหรือตอบสนอง ก็ถูกพยัคฆ์ยักษ์ขย้ำคอหอยดัง กร๊อบ สิ้นใจคาที่ในทันที
พยัคฆ์ยักษ์ตัวนี้มีขนาดใหญ่โตกว่าเสือทั่วไปหลายเท่า ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายดุร้ายและกลิ่นคาวเลือดที่น่าสะพรึงกลัวออกมา
หลังจากจัดการเหยื่อตัวแรกเสร็จ มันก็เบนสายตาไปยังเย่หนานที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนรถ
ลูกพี่ นั่นมันไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดาแล้วนะ ดูท่าครั้งนี้พวกเราคงคว้าน้ำเหลวอีกตามเคย ข้าหิวจนไส้กิ่วแล้วเนี่ย ลูกน้องคนหนึ่งกระซิบด้วยน้ำเสียงหดหู่
เฮ้อ ไอ้หนุ่มนั่นตายแน่ น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ ครั้งนี้หัวหน้าโจรไม่ได้ดุด่าลูกน้อง เขาเองก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย เพราะพวกเขาก็อดมื้อกินมื้อมานานแล้ว
รถลาหยุดชะงัก แรงสั่นสะเทือนที่คุ้นเคยหายไป
เย่หนานค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เขาปรือตามองไปยังเจ้าลาตรงหน้าที่ดูแปลกตาไป
หืม เจ้าลาน้อย ข้าแค่งีบไปแป๊บเดียว ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนรูปร่างไปได้ล่ะ เย่หนานขยี้ตาด้วยความงุนงง
โฮก
พยัคฆ์ยักษ์ดูเหมือนจะรู้สึกถูกดูหมิ่น จึงคำรามใส่หน้าเย่หนานเสียงดังสนั่น
อุ๊ยตาย เสียงคำรามนั้นทำเอาเย่หนานสะดุ้งโหยง
คราวนี้เขาตาสว่างเต็มที่ เมื่อกวาดสายตามองดีๆ ก็เห็นร่างไร้วิญญาณของเจ้าลาน้อยนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น
ใบหน้าของเย่หนานดำทะมึนลงทันที เขาจ้องมองพยัคฆ์ยักษ์ด้วยสายตาอำมหิต
คาดไม่ถึงเลยว่าเขาแค่เผลอหลับไปครู่เดียว พาหนะคู่ใจจะถูกสังหารเสียแล้ว
กล้าดียังไงมาแตะต้องลาของข้า เย่หนานตวาดลั่นด้วยความโกรธ
โฮก
พยัคฆ์ยักษ์ไม่สนใจวาจาของเหยื่อ มันกระโจนเข้าใส่เย่หนานหมายจะขย้ำให้ตายในคำเดียว
จบกัน จบเห่แล้ว หวังว่ามันจะไม่กลืนไอ้หนุ่มนั่นลงไปทั้งตัวนะ เผื่อเหลือถุงเงินไว้ให้เราบ้าง หัวหน้าโจรที่ซ่อนตัวอยู่ไกลๆ ภาวนาในใจ
เมื่อเห็นพยัคฆ์ยักษ์พุ่งเข้ามา เย่หนานเพียงแค่ยกมือขึ้นอย่างช้าๆ
เพียะ
ฝ่ามือฟาดลงไปกลางอากาศ คลื่นพลังที่มองไม่เห็นกดทับลงมาจากเบื้องบน
ตูม
พื้นดินใต้ร่างพยัคฆ์ยักษ์ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกรูปฝ่ามือขนาดมหึมา กว้างกว่าสิบเมตร
พยัคฆ์ยักษ์ที่อยู่ใจกลางหลุมกระตุกเกร็งอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะแน่นิ่งไป สิ้นใจตายคาที่
บัดซบ เย็นนี้ข้าจะกินเจ้าแทนลา โทษฐานที่บังอาจมาขวางทางข้า เย่หนานถลกแขนเสื้อขึ้น คว้ามีดทำครัวออกมา แล้วกระโดดลงไปแล่เนื้อพยัคฆ์ยักษ์ทันที
ไกลออกไปในพุ่มไม้ กลุ่มโจรทั้งหมดยืนแข็งทื่อเป็นหิน บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มใบหน้าของทุกคน
อะ เอือก ลูก ลูกพี่ พวกเรายังจะปล้นเขาอยู่ไหม ลูกน้องคนหนึ่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถามเสียงสั่นเครือ
ผัวะ
ไอ้ควาย อยากไปก็ไปคนเดียวสิโว้ย ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสองสามปี หัวหน้าโจรตวาดใส่ลูกน้องตาเขียวปั๊ด
ลูกน้องที่โดนตบหน้ารู้สึกน้อยใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าปริปากบ่น
เมื่อเทียบกับการโดนตบหน้า กับการรักษาชีวิตน้อยๆ ไว้ได้ นับว่าโชคดีมหาศาล หากพยัคฆ์ยักษ์ตัวนั้นไม่โผล่ออกมาเสียก่อน ป่านนี้คนที่นอนเป็นผีเฝ้าหลุมคงเป็นพวกเขา
คิดได้ดังนั้น ทุกคนก็รู้สึกหนาวสันหลังวาบ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
กลุ่มโจรหมอบนิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อน กลัวว่าหากทำเสียงดังแม้แต่นิดเดียว เย่หนานจะรู้ตัวแล้วถือมีดทำครัวเดินมาเชือดพวกเขาแทน
ความจริงแล้วพวกเขาหารู้ไม่ว่า เย่หนานไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคนแอบตามมา เขาไม่มีสัมผัสเทวะ ใช้เพียงสายตามองและหูฟังเท่านั้น
และด้วยนิสัยขี้เกียจของเย่หนาน เรื่องการจับสัมผัสรอบข้างจึงเป็นสิ่งที่เขาละเลยมาตลอด
ลูกพี่ หอมจังเลย ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว ลูกน้องคนหนึ่งกุมท้องมองดูเนื้อย่างสีเหลืองทองที่เย่หนานกำลังย่างอยู่ไกลๆ
เนื้อสัตว์อสูรนั้นมีราคาแพงลิบลิ่ว ยิ่งเป็นสัตว์อสูรระดับสูงเช่นนี้ รสชาติย่อมเลิศรสและดีต่อการบำเพ็ญเพียร
เฮ้อ แล้วจะให้ข้าทำยังไง ข้าเองก็หิวเหมือนกันโว้ย หัวหน้าโจรกัดฟันตอบด้วยความอัดอั้นตันใจ
เขาไม่รู้ว่าเย่หนานใช้เครื่องปรุงอะไรทำไมกลิ่นถึงได้หอมยั่วน้ำลายขนาดนี้ หอมกว่าเนื้อย่างร้านไหนๆ ที่เขาเคยได้กลิ่นมาทั้งชีวิต
ทางด้านเย่หนาน เขากำลังมีความสุขกับการแทะเนื้อย่างไม้แล้วไม้เล่า
เฮ้อ กินคนเดียวมันเหงาพิลึก ถ้าหลิงหลงกับเจ้าพวกนั้นอยู่ด้วยคงครึกครื้นกว่านี้ เย่หนานส่ายหน้ายิ้มๆ
จากนั้น เขาก็กินไปย่างไปอย่างสบายอารมณ์
ส่วนกลุ่มโจรในป่าก็ได้แต่กลืนน้ำลายมองตาละห้อย ทรมานยิ่งกว่าตกนรก
เมื่อกินอิ่ม เย่หนานก็หยิบไหเหล้าออกมา กระดกขึ้นดื่มอึกใหญ่ด้วยความชื่นใจ
เขามองไปรอบๆ แล้วบ่นพึมพำอย่างปลงตก ที่นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย สายตาเหลือบไปเห็นซากลาที่ตายสนิท ช่างเถอะ ถือโอกาสทดสอบวิชาตีนผีดูหน่อยก็แล้วกัน
คิดได้ดังนั้น เย่หนานก็ไม่รอช้า
เขาเกร็งพลังที่ขา กดเท้าลงพื้น
ฟุ่บ
ราวกับติดเครื่องยนต์เทอร์โบ ฝุ่นตลบฟุ้งกระจาย ร่างของเย่หนานหายวับไปจากสายตาในพริบตาเดียว
เห็นภาพนั้น กลุ่มโจรถึงกับตาค้าง
ลูกพี่ เหมือนมันจะไปแล้วนะ ลูกน้องตาโต จ้องมองกองเนื้อย่างที่เหลือและไหเหล้าที่ยังไม่หมด
ผัวะ
หัวหน้าโจรตบกบาลมันอีกที ข้ารู้แล้ว ต้องให้บอกไหม รออีกเดี๋ยว เผื่อมันย้อนกลับมา
ทุกคนจำต้องรอต่อไปอีกหลายชั่วยาม จนกระทั่งลูกน้องคนเดิมทนไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นอีก ลูกพี่ เราออกไปได้หรือยัง
แต่คราวนี้ไร้เสียงตอบรับ
เมื่อหันไปมองจุดที่หัวหน้าเคยอยู่ ก็พบแต่ความว่างเปล่า
ฮ่าๆๆ เหล้าดีเนื้อดี ข้ามาแล้วจ้า
เสียงหัวเราะของหัวหน้าโจรรดังมาจากกองไฟ
ทุกคนเงยหน้ามอง ก็เห็นหัวหน้าของตนวิ่งไปถึงที่นั่นแล้ว ยกไหเหล้าขึ้นกระดกอย่างมีความสุข
ฮ่าๆๆ สุดยอด รสชาติเยี่ยมยอด ข้าไม่เคยดื่มเหล้าที่ไหนรสชาติดีขนาดนี้มาก่อนเลย หัวหน้าโจรตะโกนก้องด้วยความตื่นเต้น
แน่นอนอยู่แล้ว เหล้าเหล่านี้ล้วนเป็นของบรรณาการชั้นเลิศจากสำนักยู่ฮวาที่เตรียมไว้ให้เย่หนานโดยเฉพาะ
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ
เหล่าลูกน้องไม่รอช้า วิ่งกรูเข้าไปราวกับฝูงหมาป่าหิวโซ รุมทึ้งเนื้อย่างและแย่งกันดื่มเหล้า
ความจริงเย่หนานกินไปไม่เยอะ ยังเหลือเนื้อและเครื่องปรุงอยู่อีกมาก ซึ่งกลายเป็นลาภปากของกลุ่มโจรเหล่านี้
เอ้า ให้จิบคนละคำพอ ห้ามดื่มเยอะนะโว้ย หัวหน้าโจรผู้ไม่ลืมลูกน้อง แบ่งเหล้าให้ทุกคนได้ลิ้มรส
เมื่อเห็นว่าเหล้ายังเหลืออยู่ค่อนไห หัวหน้าโจรจึงรีบหยิบน้ำเต้าส่วนตัวออกมา บรรจงเทเหล้าที่เหลือใส่ลงไปอย่างระมัดระวัง
ของดีแบบนี้ต้องเก็บไว้จิบวันหลัง เพราะใช่ว่าจะมีวาสนาได้กินของดีเช่นนี้ได้บ่อยๆ
YOU MAY ALSO LIKE
