แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 184 อาชาจักรพรรดิ?
ลูกพี่เย่ เกิดอะไรขึ้นรึขอรับ? เซวี่ยขวงเผลอหลุดปากเรียกขานเย่หนานเปลี่ยนไปตามความสนิทสนม
ทว่าเย่หนานหาได้ใส่ใจไม่ เขารีบก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปหาสิ่งของประหลาดชิ้นนั้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
มันคือวัตถุโลหะสีทองอร่ามขนาดยาวเกือบสิบเมตร ด้านล่างมีล้อสองล้อประกบอยู่
เพียงแต่สภาพตอนนี้ถูกฝุ่นจับจนหนาเตอะ ดูมอมแมมไปบ้าง
แต่สำหรับเย่หนานผู้ข้ามภพมาจากโลก เขามองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่ามันคืออะไร
โอ้โห… นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้มาเจอมอเตอร์ไซค์ที่นี่ เย่หนานอุทานอย่างตื่นเต้น พลางใช้มือลูบไล้ปัดฝุ่นออกจากตัวถังรถ
มอเตอร์ไซค์? เซวี่ยขวงและคนอื่นๆ ทวนคำด้วยความงุนงง
ใช่แล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือมอเตอร์ไซค์รุ่นพิเศษขนาดใหญ่ยักษ์
รูปลักษณ์ของมันดูดุดันและล้ำสมัย ราวกับหลุดออกมาจากภาพยนตร์ไซไฟที่เย่หนานเคยดูเมื่อชาติปางก่อน
เร็วเข้า! พวกเจ้าช่วยข้าดูหน่อยว่าแถวนี้มีอะไรอีกไหม เย่หนานรีบสั่งการ
อ้อ… ได้ขอรับ! ได้เจ้าค่ะ! ทุกคนรับคำอย่างว่าง่าย แล้วแยกย้ายกันค้นหาไปทั่วบริเวณ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เย่หนานจัดการเช็ดถูเจ้ามอเตอร์ไซค์ยักษ์จนเงาวับ แม้เนื้อตัวของเขาจะเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นโคลน แต่แววตากลับเป็นประกายด้วยความปิติยินดี
นี่คือสิ่งประดิษฐ์จากโลกที่เขาจากมา การได้พบเห็นมอเตอร์ไซค์ในดินแดนเซียนเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก
กุญแจล่ะ? กุญแจอยู่ไหน? เย่หนานกวาดตามองหาไปรอบๆ ตัวรถ
อย่าบอกนะว่าไม่มีกุญแจ? แล้วจะสตาร์ทยังไงล่ะเนี่ย? หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เย่หนานเริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจ
ลูกพี่… นอกจากรูปปั้นพวกนั้นกับเจ้า… เอ่อนั่นแหละ มอเตอร์ไซค์ของท่าน ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นแล้วขอรับ เซวี่ยขวงเดินกลับมารายงาน
แต่เย่หนานในตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะฟัง เขาเอาแต่จ้องมองพิจารณาเจ้ายานพาหนะตรงหน้าอย่างละเอียด
เขาสังเกตเห็นว่ามันไม่มีรูเสียบกุญแจเลยสักนิด
หรือว่าเจ้านี่จะไม่ใช่มอเตอร์ไซค์ธรรมดา? เป็นเทคโนโลยีขั้นสูง? ระบบ AI? หรือว่าไม่ต้องใช้กุญแจ? ยิ่งคิด เย่หนานก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้
ลูกพี่… ไอ้มอเตอร์ไซค์นี่มันคือตัวอะไรกันแน่ขอรับ? เซวี่ยขวงอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยถาม
เอ่อ… จะอธิบายยังไงดี? เอาเป็นว่ามันคือสัตว์พาหนะชนิดหนึ่ง เข้าใจไหม? เย่หนานคิดหาคำอธิบายที่ง่ายที่สุด
อ้อ… สัตว์พาหนะนี่เอง! พูดแบบนี้ค่อยเข้าใจหน่อย แต่… มันขี่กันยังไงล่ะขอรับ? ดูเหมือนก้อนเหล็กทั้งดุ้น มันจะฟังภาษาคนรู้เรื่องรึ? เซวี่ยขวงและคนอื่นๆ เริ่มให้ความสนใจ พากันเดินเข้ามามุงดูเจ้าสัตว์พาหนะเหล็กด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ในขณะที่เย่หนานกำลังงมหาปุ่มสตาร์ทอยู่นั้น ใบหน้าของเขาก็ยื่นเข้าไปใกล้ส่วนหัวของมอเตอร์ไซค์
วิ้ง!
ทันใดนั้น ตัวรถทั้งคันก็สว่างวาบขึ้น แสงสีทองเจิดจ้าเปล่งประกายออกมา พร้อมกับเสียงกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านดังเปรี้ยะๆ
จากก้อนโลหะที่ดูไร้ชีวิตชีวาเมื่อครู่ บัดนี้กลับดูองอาจน่าเกรงขามขึ้นมาทันตา
ลวดลายสีทองบนตัวถังและวงล้อเริ่มหมุนวนและส่องแสงเรืองรอง
เชี่ย! เย่หนานสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
เซวี่ยขวงและพรรคพวกเองก็ผงะถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตื่นตระหนก
แต่หลังจากตั้งสติได้ ความตกใจของเย่หนานก็แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด
ฮ่าๆๆ ของไฮเทคจริงๆ ด้วย! ระบบจดจำใบหน้าสินะ มิน่าถึงไม่มีรูเสียบกุญแจ เย่หนานรีบยื่นหน้าเข้าไปใกล้ส่วนหัวของรถอีกครั้ง
มอเตอร์ไซค์ที่เท่ระเบิดขนาดนี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
ลูกผู้ชายคนไหนบ้างไม่มีความฝันอยากควบมอเตอร์ไซค์คันงาม? ต่อให้กลายเป็นเซียนเหาะเหินเดินอากาศได้ แต่พอมาเจอของเล่นชิ้นนี้ หัวใจของเย่หนานก็เต้นแรงจนแทบระเบิด
กำลังยืนยันตัวตน… ซ่า… ซ่า…
เสียงสังเคราะห์แบบเครื่องจักรดังขึ้น ดูเหมือนระบบจะรวนนิดหน่อยจากการถูกทิ้งร้างมานาน
ยืนยันตัวตนผิดพลาด… ยืนยันตัวตนผิดพลาด… กำลังทำการฟอร์แมตระบบ…
หา? อะไรนะ? อย่าบอกนะว่าพัง? เย่หนานหน้าเหวอ รถสวยขนาดนี้ถ้าพังไปคงน่าเสียดายแย่
ไม่นาน แสงไฟบนตัวรถก็ดับวูบลง กลับสู่สภาพไร้ชีวิตชีวาอีกครั้ง
รอหน่อยเถอะ มันคงต้องใช้เวลาล้างเครื่องใหม่ เย่หนานพอจะเดาออกว่าระบบ AI ของรถกำลังพูดถึงอะไร
ขอรับ/เจ้าค่ะ
ทุกคนพากันนั่งลงพักผ่อนรอคอยอย่างอดทน
ทว่าการรอคอยครั้งนี้กินเวลายาวนานถึงหลายวัน
ในขณะที่เย่หนานเริ่มถอดใจ คิดว่าเจ้ามอเตอร์ไซค์คงกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว
เสียงเครื่องจักรสังเคราะห์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ฟอร์แมตระบบเสร็จสมบูรณ์… กำลังรีบูต… กรุณารอสักครู่…
รอต่อไปอีกหลายวัน ในที่สุดเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น
รีบูตเสร็จสมบูรณ์ กรุณาระบุข้อมูลส่วนตัวของผู้ใช้งาน
ในที่สุดก็ใช้ได้สักที! เย่หนานรีบวิ่งเข้าไปเอาหน้าแนบส่วนหัวรถด้วยความดีใจ
โดยไม่ทันคิด เขาตอบกลับไปทันที เย่หนาน
บันทึกข้อมูลสำเร็จ คำสั่งปัจจุบัน: สัตว์พาหนะ เย่หนาน กรุณาขึ้นขี่รถ ระบบพร้อมพาคุณซิ่ง
บรื้นนนนน!
สิ้นเสียง AI เครื่องยนต์ก็คำรามกระหึ่มกึกก้องไปทั่วโถงถ้ำ เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดจากพันธนาการ พร้อมจะพุ่งทะยานออกไปได้ทุกเมื่อ
เย่หนานยิ้มแก้มปริด้วยความถูกใจ
มีเพียงเซวี่ยขวงที่ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยทัก ลูกพี่… มันทะแม่งๆ อยู่นะขอรับ ทำไมท่านถึงกลายเป็น สัตว์พาหนะ ไปได้ล่ะ?
รอยยิ้มของเย่หนานแข็งค้างไปทันที
เมื่อครู่เขาตื่นเต้นเกินไปเลยไม่ได้ไตร่ตรอง พอมานึกดูดีๆ… ชิบหายแล้ว!
เออว่ะ! ทำไมข้ากลายเป็นสัตว์พาหนะไปได้ฟะ? หรือว่า AI มันเอ๋อไปแล้ว? เย่หนานหน้าดำคร่ำเครียด
ติ๊ด… ติ๊ด… ขอเชิญสัตว์พาหนะเย่หนานขึ้นรถ… ขอเชิญสัตว์พาหนะเย่หนานขึ้นรถ… รถคันนี้จะพาคุณไปซิ่ง
เสียงระบบ AI ยังคงพูดย้ำประโยคเดิมซ้ำๆ ยิ่งฟังหน้าของเย่หนานก็ยิ่งมืดมนลงเรื่อยๆ
เซวี่ยขวงและคนอื่นๆ แทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่
แต่ในใจลึกๆ พวกเขากลับตกตะลึงพรึงเพริดที่เห็นก้อนเหล็กนี้สามารถพูดโต้ตอบและขยับเองได้
ในสายตาของชาวโลกผู้บำเพ็ญเพียร นี่คือศาสตราวุธวิเศษที่มี จิตวิญญาณ สถิตอยู่
แม้เย่หนานจะอยากได้มันแค่ไหน พวกเขาก็ไม่กล้าแย่งชิง
เพียงแต่สำหรับเย่หนานในตอนนี้ เจ้าปัญญาประดิษฐ์นี้ได้กลายเป็น ปัญญาอ่อนประดิษฐ์ ไปเสียแล้ว
หุบปากซะ! ข้าจะตั้งชื่อเท่ๆ ให้แกใหม่ เย่หนานตะคอกใส่อย่างหัวเสีย
ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็นึกชื่อที่เหมาะสมออก
เมื่อมองดูรูปลักษณ์สีทองอร่ามและดีไซน์อันดุดัน ทำให้นึกถึงซีรีส์ฮีโร่แปลงร่างที่เคยดูตอนเด็กๆ
ต่อไปนี้ แกชื่อ อาชาจักรพรรดิ เย่หนานประกาศด้วยความภาคภูมิใจ
อาชาจักรพรรดิ? ชื่อดี! ชื่อล้ำเลิศ! เหมาะสมกับลูกพี่ยิ่งนักขอรับ! เซวี่ยขวงรีบประจบสอพลอทันที
ชางหยวนและคนอื่นๆ ได้แต่ยิ้มแหยๆ
บันทึกข้อมูลสำเร็จ ทันทีที่เย่หนานเอ่ยชื่อ ระบบ AI ก็ตอบรับ
ติ๊ด… ติ๊ด… ขอเชิญสัตว์พาหนะเย่หนานขึ้นรถ… ขอเชิญสัตว์พาหนะเย่หนานขึ้นรถ… อาชาจักรพรรดิจะพาคุณไปซิ่ง
ยิ่งฟังเย่หนานก็ยิ่งปวดตับ
คนอื่นๆ ก็เริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความขบขัน
ดูท่า มนุษย์ต่างดาวคงเคยมาเยือนโลกผู้บำเพ็ญเพียรจริงๆ สินะ เย่หนานบ่นพึมพำขณะมองเจ้ามอเตอร์ไซค์ปัญญาอ่อนที่กำลังสั่นเครื่องยนต์หงึกๆ หงักๆ
ช่างเถอะ เลิกคิดมาก ลองขี่ดูเลยดีกว่า เย่หนานคร้านจะใส่ใจเรื่องชื่อเรียก เขาอยากลองของเต็มแก่แล้ว
เย่หนานกระโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ยักษ์ จับแฮนด์มั่น
พวกเจ้าก็ขึ้นมาสิ เดี๋ยวจะโชว์ลีลาเด็กแว้นให้ดู เย่หนานหันไปกวักมือเรียกพวกเมี่ยวฉางอัน
ได้เลยขอรับลูกพี่! เซวี่ยขวงที่คันไม้คันมืออยากลองนั่งเจ้าก้อนเหล็กมหัศจรรย์นี้อยู่แล้ว รีบกระโดดขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเย่หนานเป็นคนแรก
โชคดีที่ตัวรถยาวมาก ทำให้ผู้ชายตัวโตๆ หลายคนนั่งซ้อนกันได้สบายๆ ไม่อึดอัด เพียงแต่ท่านั่งกางขาคร่อมเบาะทำให้เมี่ยวฉางอันรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง
เจ้านั่งตามสบายเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกข้าหรอก เย่หนานเข้าใจความลำบากใจของหญิงสาวจึงเอ่ยบอก
YOU MAY ALSO LIKE
