แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 42 ลูกแก้วสีดำปริศนา

เสือ​ยักษ์​เห็น​มนุษย์​สอง​คน​ยัง​คุย​กัน​ไม่เลิก​ ไม่เห็น​หัวมัน​แม้แต่​นิดเดียว​ จะให้​มัน​ทน​ได้​อย่างไร​

โฮก​

เสือ​ยักษ์​คำราม​ลั่น​ พุ่ง​เข้าใส่​กู้​เฉิน​และ​หลาน​ห​ลิง​อีกครั้ง​

เมื่อ​เห็น​พละกำลัง​มหาศาล​ที่​พุ่งตรง​เข้ามา​

กู้​เฉิน​และ​หลาน​ห​ลิง​รีบ​ตั้ง​รับ​ทันที​

ครั้งนี้​ ดูเหมือน​เสือ​ยักษ์​จะรู้​แล้ว​ว่า​ถุงมือ​ของ​กู้​เฉิน​สามารถ​สร้าง​ความเสียหาย​ให้​มัน​ได้​

ดังนั้น​ การ​โจมตี​ครั้งนี้​ มัน​จึงไม่บุ่มบ่าม​พุ่งชน​ตรงๆ​ แต่​พยายาม​หลบหลีก​หมัด​ของ​กู้​เฉิน​ทุกครั้ง​

และ​นั่นเอง​ที่​ทำให้​มัน​ไม่สามารถ​แสดง​พลัง​ที่​แท้จริง​ออกมา​ได้​เต็มที่​

ด้วยเหตุที่​เสือ​ยักษ์​ออม​มือ​ กู้​เฉิน​และ​หลาน​ห​ลิง​จึงงัด​ทุก​กระบวนท่า​ออกมา​สู้ จน​สามารถ​ต่อกร​กับ​มัน​ได้​อย่าง​สูสี

นี่​มัน​ปีศาจชัด​ๆ ผู้คน​รอบข้าง​ที่​กำลัง​รับมือ​กับ​สัตว์​อสูร​ตัว​อื่น​ ต่าง​เหลือบมอง​กู้​เฉิน​ด้วย​ความ​ตกตะลึง​

ขั้น​รวบรวม​วิญญาณ​ สอง​คน​ สามารถ​ต่อกร​กับ​สัตว์​อสูร​ ขั้น​กา​ยา​บริสุทธิ์​ ได้​อย่าง​สูสี จะไม่ให้​ตกใจ​ได้​อย่างไร​

สมกับ​เป็น​ศิษย์​ของ​ท่าน​ผู้อาวุโส​เย่​ แต่ทว่า​ ยัย​หนู​หลาน​ห​ลิง​ผู้​นั้น​ อวี้​เซียน​หรี่ตา​ลง​

ใน​ใจเริ่ม​มีความคิด​อยาก​จะกำจัด​หลาน​ห​ลิง​ทิ้ง​เสีย​

ตัด​ภาพ​มาอีก​ด้าน​

เย่​หนาน​คาบ​ไม้จิ้มฟัน​ เดิน​นำ​ห​ลิง​หลง​เข้าไป​ยัง​ส่วนลึก​สุด​ของ​เทือกเขา​

ฝูงสัตว์​อสูร​ติดตาม​เย่​หนาน​มาตลอดทาง​ แต่​ไม่มีตัว​ไหน​กล้า​เข้าใกล้​

ระหว่างทาง​มีบ้าง​ที่​พยายาม​จะพุ่ง​เข้ามา​ฉีก​ร่าง​เย่​หนาน​ แต่​ ก็​กลายเป็น​ศพ​ไปหมด​แล้ว​

ไม่นาน​นัก​ สอง​พี่น้อง​ต่างวัย​ก็​มาหยุด​อยู่​หน้า​ภูเขา​ยักษ์​ลูก​หนึ่ง​

ภูเขา​ลูก​นี้​ดูเหมือน​รังผึ้ง​ เต็มไปด้วย​รู​พรุน​

มีสัตว์​อสูร​วิ่ง​เข้า​วิ่ง​ออก​อยู่​ตลอดเวลา​

เมื่อ​เข้ามา​ใกล้​บริเวณ​นี้​ เย่​หนาน​สังเกตเห็น​ว่า​สัตว์​อสูร​ที่​ตามมา​ดูจะ​บ้าคลั่ง​ยิ่งกว่า​เดิม​

และ​ บน​ตัว​ของ​พวก​มัน​เริ่ม​มีไอ​สีดำ​จางๆ ไหลเวียน​อยู่​

ซึ่งก่อนหน้านี้​ตอน​อยู่​รอบนอก​ เขา​ไม่เห็น​ไอ​สีดำ​พวก​นี้​เลย​

หรือว่า​ จะเกี่ยวข้อง​กับ​ภูเขา​ลูก​นี้​ เย่​หนาน​เริ่ม​สงสัย​

ไป เข้าไป​ดูกัน​ เย่​หนาน​จูงมือ​ห​ลิง​หลง​เดิน​เข้าไป​ใน​โพรง​ถ้ำแห่ง​หนึ่ง​

ทันทีที่​ก้าว​เข้าไป​ สัตว์​อสูร​จำนวนมาก​ก็​พุ่ง​เข้าใส่​

ตูม​

เย่​หนาน​ตบ​สวน​กลับ​ไปทีเดียว​

อุโมงค์​ถ้ำถล่ม​ลงมา​ทันที​ ส่วน​สัตว์​อสูร​พวก​นั้น​ เละ​ไม่มีชิ้น​ดี​

แต่ทว่า​ ยังคง​มีสัตว์​อสูร​ดาหน้า​เข้ามา​ไม่ขาดสาย​

แม้แต่​สัตว์​อสูร​ที่​ตาม​เย่​หนาน​มาจาก​ข้างนอก​ ตอนนี้​ก็​ดูเหมือน​จะเสียสติ​ไปแล้ว​

ดวงตา​แดงก่ำ​ พุ่ง​เข้าใส่​เย่​หนาน​อย่าง​บ้าคลั่ง​

ดูท่า​ จะเป็น​เพราะ​ภูเขา​ลูก​นี้​จริงๆ​ ข้างใน​มีอะไร​ซ่อน​อยู่​กัน​แน่​นะ​ เย่​หนาน​ยิ่ง​สงสัย​หนัก​เข้าไป​อีก​

แต่​มือ​ก็​ยังคง​ตบ​สัตว์​อสูร​ไม่หยุด​

เย่​หนาน​ยก​มือขึ้น​ข้าง​หนึ่ง​

คลื่น​พลัง​วิญญาณ​มหาศาล​รวมตัวกัน​บน​ท้องฟ้า​

เกิด​เป็น​ฝ่ามือ​ปราณ​ขนาด​ยักษ์​ดุจ​ขุนเขา​

ตูม​

ฝ่ามือ​ยักษ์​กด​ทับ​ลงมา​

ฝูงสัตว์​อสูร​ที่​ดาหน้า​เข้ามา​ ไม่ว่า​จะระดับ​ไหน​ ล้วน​แหลก​สลาย​หาย​ไปใน​พริบตา​

เย่​หนาน​ปัด​มือเบา​ๆ แล้ว​เอ่ย​ว่า​ ค่อย​สงบ​หู​สงบ​ตา​หน่อย​

ภายใน​ภูเขา​มีเส้นทาง​สลับซับซ้อน​ ทำเอา​เย่​หนาน​หน้ามืด​

แม้แต่​ห​ลิง​หลง​ยัง​เกา​หัว​แกรก​ๆ ด้วย​ความ​งุนงง​

เพราะ​ เดิน​วน​อยู่​นาน​ สรุป​ว่า​กลับมา​ที่​เดิม​

พี่​หนาน​ หนู​เวียนหัว​ไปหมด​แล้ว​ ห​ลิง​หลง​บ่น​อุบ​

แม่งเอ๊ย​ ไม่เดิน​แล้ว​โว้ย​ ทุบ​ทิ้ง​แม่งเลย​ดีกว่า​ เย่​หนาน​พา​ห​ลิง​หลง​เดิน​ออก​มาจาก​ถ้ำ

มองดู​ภูเขา​ยักษ์​ตรงหน้า​ แล้ว​ก้ม​มอง​มือ​ตัวเอง​ เย่​หนาน​ลังเล​เล็กน้อย​

เพราะ​ เขา​เอง​ก็​ไม่แน่ใจ​ว่า​พลัง​ของ​เขา​ตอนนี้​ จะทุบ​ภูเขา​ลูก​นี้​ให้​แตก​ได้​ไหม​

ช่างหัวมัน​ ลองดู​เดี๋ยว​ก็​รู้​ เย่​หนาน​ยก​สอง​มือขึ้น​

คราวนี้​เย่​หนาน​ใส่เต็มเหนี่ยว​

ไม่นาน​ ฝ่ามือ​ปราณ​ขนาด​ยักษ์​สอง​ข้าง​ก็​ปรากฏ​ขึ้น​ขนาบ​ข้าง​ภูเขา​

จากนั้น​ เย่​หนาน​ตบมือ​เข้าหา​กัน​

ตูม​

ภูเขา​ทั้ง​ลูก​สั่นสะเทือน​เลื่อน​ลั่น​

ฝ่ามือ​ยักษ์​บีบ​อัด​เข้าหา​กัน​อย่าง​รุนแรง​

เศษหิน​ปลิว​ว่อน​ แผ่นดิน​สั่น​ไหว​

ดูท่า​ ต้อง​ออกแรง​หน่อย​แฮะ เย่​หนาน​กัดฟัน​กรอด​

รวบรวม​พลัง​เฮือกสุดท้าย​

ตูม​

ภูเขา​ยักษ์​ทน​แรง​บีบ​ไม่ไหว​ ระเบิด​กระจาย​เป็นจุณ​

ฟู่ว​ พลัง​ไม่เบา​เลย​แฮะ เย่​หนาน​ตกใจ​เล็กน้อย​

ภูเขา​ลูก​นี้​ไม่ใช่เล็ก​ๆ ขนาด​พอๆ กับ​ครึ่ง​เมือง​เมฆา แต่กลับ​ถูก​เขา​ตบ​ทีเดียว​หายวับ​

คราวนี้​ เขา​พอ​จะเข้าใจ​ระดับ​พลัง​ของ​ตัวเอง​ขึ้น​มาบ้าง​แล้ว​

ว้าว​ พี่​หนาน​เก่ง​จังเลย​ ห​ลิง​หลง​มองดู​พื้น​ที่ว่างเปล่า​ที่​เคย​เป็น​ภูเขา​ด้วย​ความตื่นเต้น​

อิอิ​ แน่นอน​สิ ไม่ดู​เลย​ว่า​พี่ชาย​เจ้าเป็น​ใคร​ เย่​หนาน​ยืดอก​รับ​คำชม​

เอ๋​ พี่​หนาน​ แล้ว​พี่​เป็น​ใคร​อะ​ ห​ลิง​หลง​เอียง​คอ​ถามตา​ใส

เอ่อ​. เย่​หนาน​พูดไม่ออก​ เขา​แค่​โม้ไปงั้น​เอง​

วิ้ง​

ในขณะที่​ทั้งสอง​คุย​กัน​ ลูกแก้ว​สีดำ​ขนาด​เท่า​กำปั้น​เด็กทารก​ที่​เปล่งแสง​สีดำ​ก็​ลอย​ขึ้น​มาจาก​ใจกลาง​ที่​เคย​เป็น​ภูเขา​

พี่​หนาน​ นั่น​อะไร​น่ะ​ ห​ลิง​หลง​ชี้ให้​ดู​

อืม​ ไม่รู้​สิ ไปดู​กัน​ ไม่นาน​ ทั้งสอง​ก็​มายืน​อยู่​หน้า​ลูกแก้ว​สีดำ​

ว้าว​ สวย​จัง พี่​หนาน​ หนู​ขอ​ได้​ไหม​ ห​ลิง​หลง​มอง​ลูก​แก้วตา​เป็นประกาย​

อืม​ สวย​ก็​จริง​ แต่​พี่​รู้สึก​ตะหงิด​ๆ ว่า​มัน​จะไม่ใช่ของดี​นะ​สิ เย่​หนาน​ลูบ​คาง​พิจารณา​

ฟึ่บ​

ทันใดนั้น​ ลูกแก้ว​ก็​พุ่ง​หนี​ไป

เหตุการณ์​กะทันหัน​ทำเอา​ทั้งสอง​คน​อึ้ง​

พี่​หนาน​ รีบ​จับ​มัน​เร็ว​ มัน​จะหนี​แล้ว​ ห​ลิง​หลง​ได้สติ​ก่อน​ รีบ​ตะโกน​บอก​

คิด​จะหนี​ กลับมา​นี่​ซะดี​ๆ เย่​หนาน​วาด​มือ​สร้าง​ฝ่ามือ​ปราณ​คว้า​จับ​

แต่​วินาที​ต่อมา​ ลูกแก้ว​สีดำ​สั่น​ไหว​ ปลดปล่อย​หมอก​ควัน​สีดำ​จำนวน​มหาศาล​ออกมา​ปะทะ​ฝ่ามือ​ของ​เย่​หนาน​

ใน​หมอ​กค​วันนั้น​ มีหัวกะโหลก​มากมาย​แหวกว่าย​อยู่​ และ​พวก​มัน​กำลัง​กัด​กิน​ฝ่ามือ​ปราณ​ของ​เย่​หนาน​

เพียง​ครู่เดียว​ ฝ่ามือ​ปราณ​ก็​ถูก​กัด​กิน​จน​หมดเกลี้ยง​

พี่​หนาน​ ลูกแก้ว​นี่​เก่ง​จัง ห​ลิง​หลง​มอง​ด้วย​ความ​ทึ่ง​ ไม่ได้​รู้สึก​กลัว​เลย​สักนิด​

ฟึ่บ​

เมื่อ​กิน​ฝ่ามือ​ปราณ​หมด​ ลูกแก้ว​สีดำ​ก็​ไม่รอ​ช้า รีบ​พุ่ง​หนี​ต่อไป​

หน​อย​แน่ะ​ กิน​แล้ว​ชิ่งเหรอ​ เย่​หนาน​ย่อเข่า​ แล้ว​ดีดตัว​กระโดด​ตาม​

ตูม​

พื้นดิน​ที่​เย่​หนาน​เหยียบ​ระเบิด​เป็น​หลุม​ลึก​

ร่าง​ของ​เย่​หนาน​พุ่ง​ตรงดิ่ง​เข้าหา​ลูกแก้ว​สีดำ​

ถึงข้า​จะเหาะ​ไม่ได้​ แต่​ข้า​กระโดด​ได้​นะ​เว้ย​ หนี​ไม่พ้น​เงื้อมมือ​ข้า​หรอก​ เย่​หนาน​แสยะ​ยิ้ม​

เมื่อ​เห็น​เย่​หนาน​ตามมา​ติดๆ​ ลูกแก้ว​สีดำ​ก็​เร่งความเร็ว​ขึ้น​

แต่​เย่​หนาน​ไม่มีทาง​ปล่อย​มัน​ไป

ทุกครั้งที่​เท้า​แตะ​พื้น​ จะเกิด​หลุม​ระเบิด​ขนาดใหญ่​ ส่งแรง​ส่งให้​เขา​กระโจน​ตาม​ไปติดๆ​

เมื่อ​เห็น​ว่า​สลัด​เย่​หนาน​ไม่หลุด​ ลูกแก้ว​สีดำ​ก็​ปล่อย​หมอก​ควัน​ออกมา​อีกครั้ง​ หวัง​จะกลืน​กิน​เย่​หนาน​

มุก​เดิม​ งั้น​เจอ​หัตถ์​ทองคำ​ของ​ท่าน​พี่​หน่อย​เป็นไง​ ทันใดนั้น​ มือขวา​ของ​เย่​หนาน​ก็​เปลี่ยนเป็น​สีทอง​อร่าม​

เย่​หนาน​ตบ​มือขวา​ฝ่าเข้าไป​ใน​หมอก​ควัน​

ทันทีที่​หมอก​ควัน​สัมผัส​โดน​มือขวา​ของ​เย่​หนาน​ ราวกับ​เจอ​ของแสลง​ มัน​รีบ​หดกลับ​ไปทันที​

มหัศจรรย์​ขนาด​นี้​เลย​เหรอ​ เย่​หนาน​เพิ่ง​เคย​ใช้ความสามารถ​ของ​มือขวา​เป็นครั้งแรก​

เมื่อ​เห็น​ลูกแก้ว​ยัง​คิด​จะหนี​ เย่​หนาน​ไม่เปิดโอกาส​ให้​อีกแล้ว​

ฟึ่บ​

เย่​หนาน​เร่งความเร็ว​ถึงขีดสุด​

ชั่วพริบตา​ เขา​ก็​มาดักหน้า​ลูกแก้ว​สีดำ​

แล้ว​คว้า​หมับ​เข้าที่​ลูกแก้ว​

ดูเหมือน​ลูกแก้ว​จะตั้งตัว​ไม่ทัน​ พุ่งชน​มือ​เย่​หนาน​เข้า​อย่าง​จัง

เย่​หนาน​กำ​แน่น​

ลูกแก้ว​สีดำ​ดิ้น​ขลุกขลัก​อยู่​สอง​สามที​ แล้วก็​นิ่ง​สนิท​ไป

แสงสีดำ​ที่​เคย​เปล่ง​ออกมา​ก็​หายวับ​ไป

เย่​หนาน​พินิจ​ดู​ลูกแก้ว​ใน​มือ​

วิ้ง​

ดวงตา​ของ​เย่​หนาน​ส่อง​ประกาย​สีทอง​วูบ​หนึ่ง​

ใน​ลูกแก้ว​นี่​ ทำไม​มีหัวใจ​อยู่​ด้วย​ล่ะ​ เย่​หนาน​งุนงง​

เขา​ใช้เนตร​สยบ​มาร​ตรวจสอบ​ดู​จน​ทะลุปรุโปร่ง​

ภายใน​ลูกแก้ว​ มีหัวใจ​สีดำ​ขนาด​ย่อส่วน​นอน​สงบนิ่ง​อยู่​ และ​หมอก​ควัน​สีดำ​ก็​แผ่ออก​มาจาก​หัวใจ​ดวง​นี้​นี่เอง​

แต่​สำหรับ​เขา​แล้ว​ มัน​ไม่มีประโยชน์​ และ​ไม่มีอันตราย​ใดๆ​

ไม่นาน​ เย่​หนาน​ก็​นำ​ลูกแก้ว​กลับ​มาหา​ห​ลิง​หลง​

เอ้า​ เอา​ไป เย่​หนาน​ยื่น​ลูกแก้ว​ให้​ห​ลิง​หลง​

แต่​ พี่​ว่า​ไอ้​นี่​มัน​ดู​ไม่ค่อย​น่าไว้วางใจ​นะ​ จะเอา​จริงๆ​ เหรอ​ เย่​หนาน​เตือน​ด้วย​ความเป็นห่วง​

ก็​มีพี่​หนาน​อยู่​ทั้งคน​นี่​นา​ ห​ลิง​หลง​ยิ้ม​หวาน​

อืม​ ก็​จริง​ มีพี่​อยู่​ มัน​จะไปทำ​อะไร​ได้​ เย่​หนาน​ยืดอก​รับ​คำชม​อย่าง​ภาคภูมิใจ​