แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 68 ความริษยาของปิงเสวียนที่ลุกโชน
ได้ยินคำอธิบายของนักพรตซอมซ่อ ไป๋หลิงก็เริ่มกังวล
นางนึกไม่ถึงว่าขุมกำลังเหล่านี้จะมีความซับซ้อนขนาดนี้
ไม่รู้ว่าจะสร้างความเดือดร้อนให้ท่านอาจารย์หรือเปล่า ไป๋หลิงกังวลในใจ
ทว่าปิงเสวียนกลับหัวเราะเยาะ เจ้าคิดว่า ด้วยฝีมือแค่หางอึ่งของเจ้า จะหนีรอดไปได้ในวันนี้งั้นรึ ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าคงไม่รีบร้อนมารนหาที่ตายเร็วขนาดนี้หรอก เจ้ามันโง่จริงๆ
คำดูถูกของปิงเสวียนดึงสติไป๋หลิงกลับสู่ความเป็นจริง
ฮึ งั้นก็มาดูกัน ว่าวันนี้ใครจะอยู่ใครจะไป กระบี่ในมือไป๋หลิงเปล่งประกาย แผ่จิตสังหารรุนแรง
ฝากคนอื่นด้วยนะ ข้าจะจัดการนังแพศยาปิงเสวียนนี่ก่อน ไป๋หลิงหันไปบอกนักพรตซอมซ่อ
วางใจเถอะ แค่พวกปลาซิวปลาสร้อย ข้าไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก นักพรตซอมซ่อยังคงท่าทีสบายๆ
เห็นไป๋หลิงจะเข้ามาสู้ ปิงเสวียนก็เดือดดาล
นางเองก็อยากจะฆ่าไป๋หลิงให้ตายคามือที่นี่เช่นกัน
นางต้องการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า นางเหนือกว่าไป๋หลิง
พวกเจ้าไม่ต้องขยับ ข้าจะฆ่านางด้วยมือข้าเอง ปิงเสวียนสั่งคนของสำนักเหมันต์น้ำแข็ง
ฮึ จะเข้ามากี่คนก็เชิญ ใครไม่พอใจ ก็เข้ามาอัดข้าสิ ไป๋หลิงเริ่มจับเคล็ดลับได้แล้ว
ขอแค่ความหมายไม่เปลี่ยน จะพูดเพี้ยนไปบ้างคงไม่เป็นไร
ดังนั้น นางจึงตะโกนท้าทายทุกคนล่วงหน้าไปเลย
อวดดี ปิงเสวียนเรียกกระบี่ชิงเฟิงออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่ไป๋หลิงทันที
พริบตาเดียว ทั้งสองก็ปะทะกันอย่างดุเดือด
ส่วนผู้เฒ่าหวังไม่ได้สนใจการต่อสู้ของสองสาว เขาหันไปหานักพรตซอมซ่อ ให้ข้าลองเชิงเจ้าหน่อยเถอะ
ได้เลย นักพรตซอมซ่อยิ้มร่า
ฟึ่บ
ร่างของผู้เฒ่าหวังหายไปจากจุดเดิม พุ่งตรงเข้าหานักพรตซอมซ่อ
วินาทีต่อมา
ผู้เฒ่าหวังไปโผล่ด้านหลังนักพรตซอมซ่อ ตวัดขาเตะก้านคอ หวังจะระเบิดศีรษะนักพรตซอมซ่อให้กระจุย
แต่นักพรตซอมซ่อกลับยืนนิ่ง ราวกับมองไม่เห็น
ผู้เฒ่าหวังแสยะยิ้ม นึกว่าแน่ ที่แท้ก็แค่นี้
ไม่รอช้า ผู้เฒ่าหวังเตะเต็มแรง
แต่แล้วเรื่องน่าตกใจก็เกิดขึ้น
ขาของเขาทะลุผ่านร่างนักพรตซอมซ่อไป
เป็นไปได้ยังไง ผู้เฒ่าหวังตกตะลึง
เจ้าหาข้าอยู่รึ เสียงนักพรตซอมซ่อดังขึ้นจากด้านหลัง
วินาทีนั้น ผู้เฒ่าหวังขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ลูกเตะเมื่อกี้ เขาเตะโดนแค่ภาพติดตาเท่านั้น
ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งรับ
มือที่สกปรกมอมแมมข้างหนึ่ง ก็คว้าหมับเข้าที่หลังคอของเขา
ตูม
นักพรตซอมซ่อจับผู้เฒ่าหวังฟาดลงกับพื้นเต็มแรง
การโจมตีนี้ ไม่มีการออมมือ
ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ผู้เฒ่าหวังนอนจมกองเลือดอยู่ในหลุม
ขะ… ขั้นสวรรค์ลี้ลับ เสียงแหบพร่าของผู้เฒ่าหวังดังออกมาจากหลุม
มิน่าล่ะ เขาถึงสัมผัสระดับพลังของนักพรตซอมซ่อไม่ได้เลย ตอนแรกไม่ได้คิดมาก เพราะไม่คิดว่าที่กันดารแบบนี้จะมียอดฝีมือระดับนี้โผล่มา
ตูม
ไป๋หลิงฟันกระบี่ผลักปิงเสวียนถอยไป แล้วหันมามองนักพรตซอมซ่อด้วยความประหลาดใจ
ที่แท้ตาแก่นี่ก็เก่งขนาดนี้
เวลานี้ ปิงเสวียนหน้าเขียวคล้ำ มองดูกระบี่ในมือที่หักเป็นสองท่อน
แล้วหันไปมองกระบี่แสงเหมันต์ในมือไป๋หลิง ความริษยาก็ลุกโชนในใจ
แค่ปะทะกันไม่กี่กระบวนท่า นางกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แถมกระบี่ยังหักอีก
เห็นผู้เฒ่าหวังนอนพะงาบๆ อยู่ในหลุม ตงหมิงที่ยืนอยู่ไกลๆ รูม่านตาหดเกร็ง จากนั้นก็เต็มไปด้วยความโกรธ
ขั้นสวรรค์ลี้ลับ ที่กันดารแบบนี้มียอดฝีมือระดับนี้ได้ยังไง ตงหมิงสงสัย
แต่ด้วยความหยิ่งยโสในสายเลือด ก็แค่ ขั้นสวรรค์ลี้ลับ ตระกูลเขาก็มีเหมือนกัน
ท่านผู้อาวุโส ท่านลงมือกับคนตระกูลตงของข้าแบบนี้ ไม่กลัวจะผิดใจกับตระกูลตงรึ ตงหมิงก้าวออกมาข้างหน้าช้าๆ
น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความโอหัง
เจ้าตาบอดรึไง ไม่เห็นเหรอว่าพวกเจ้าเป็นฝ่ายลงมือกับข้าก่อน หรือข้าต้องยืนเฉยๆ ให้พวกเจ้าตี นักพรตซอมซ่อตอกกลับไม่ไว้หน้า
ไหนๆ ก็มีเรื่องแล้ว ก็ลุยให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย
เจ้า ตงหมิงโกรธจนพูดไม่ออก
เจ้าอะไรของเจ้า ฟังปู่เจ้านี่ ใครกล้าขยับ ข้าจะฆ่ามันก่อน นักพรตซอมซ่อกระทืบเท้า กลิ่นอายพลังอันทรงพลังแผ่กระจายไปทั่วทิศ ทำเอาทุกคนถอยกรูด
แม่หนู เชิญต่อเลย เห็นว่าคุมสถานการณ์ได้แล้ว นักพรตซอมซ่อหันไปบอกไป๋หลิง
ไป๋หลิงพยักหน้า ไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่ปิงเสวียนอีกครั้ง
เวลานี้ ตงหมิงไม่กล้าพูดอะไรอีก ตระกูลเขาแข็งแกร่งก็จริง แต่น้ำไกลดับไฟใกล้ไม่ได้
ลำพังแค่ ขั้นผสานแก่นแท้ อย่างเขา ไม่คณามือนักพรตซอมซ่อหรอก
ได้แต่ยืนหน้าดำคร่ำเครียด คิดหาทางหนีทีไล่
เห็นความเก่งกาจของนักพรตซอมซ่อ ปิงเสวียนและปิงไท่ใจแป้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ปิงเสวียนก็เริ่มบ้าคลั่ง นางต้องการฆ่าไป๋หลิงให้ได้
ต่อให้เจ้าฟื้นพลังได้ มีสมบัติวิเศษแล้วไง สุดท้ายก็วัดกันที่ฝีมืออยู่ดี ปิงเสวียนที่ตกเป็นรอง ยังคงคิดว่าที่ไป๋หลิงได้เปรียบเพราะสมบัติวิเศษ
เปรี้ยะ เปรี้ยะ
สิ้นเสียงปิงเสวียน ไอเย็นยะเยือกก็แผ่ออกมาจากร่างนาง
แม้แต่คนรอบข้างยังทนความหนาวเหน็บนี้แทบไม่ไหว
เห็นแบบนี้ ไป๋หลิงแววตาอำมหิตขึ้น
เห็นท่าทางของไป๋หลิง ปิงเสวียนเยาะเย้ย เป็นไงล่ะ ฟื้นพลังได้แล้วไง จะสู้คนที่มีรากวิญญาณเหมันต์อย่างข้าได้เหรอ อ้อ จริงสิ ต้องขอบใจเจ้านะ ฮ่าฮ่าฮ่า
เห็นปิงเสวียนระเบิดพลังเพิ่มขึ้น คนของสำนักเหมันต์น้ำแข็งก็โล่งอก
พวกเขาโดนนักพรตซอมซ่อข่มขวัญจนไม่กล้าขยับ
แต่การต่อสู้ของคนรุ่นเยาว์ ต่อให้นักพรตซอมซ่อจะเก่งแค่ไหน ก็คงไม่สอดมือเข้ามายุ่งหรอกมั้ง
ขืนทำแบบนั้น จะกระทบต่อวิถีแห่งเต๋าของไป๋หลิงเปล่าๆ
นักพรตซอมซ่อรู้ดีในข้อนี้ และสังเกตเห็นว่าพลังของปิงเสวียนในตอนนี้ เหนือกว่าไป๋หลิงไปแล้ว
ทำไม ไม่ให้ตาแก่นั่นช่วยแล้วเหรอ ปิงเสวียนยังคงยั่วยุไป๋หลิง
ความจริงนางก็กลัวนักพรตซอมซ่อจะลงมือ จึงพยายามยั่วยุไป๋หลิงไว้
ฮึ จะฆ่าเจ้า ไม่ต้องพึ่งใครหรอก รากวิญญาณเหมันต์งั้นรึ ก็แค่ของมีตำหนิ ข้ายังนึกขอบคุณเจ้าเลยที่เอาขยะนั่นไปจากตัวข้า ไป๋หลิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย
ได้ยินคำพูดของไป๋หลิง ทุกคนงุนงง
เจ้าหมายความว่ายังไง ปิงเสวียนหรี่ตามองไป๋หลิง
นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
ฮึ งั้นจะให้ดู ว่ารากวิญญาณเหมันต์ของจริงมันเป็นยังไง ไป๋หลิงแค่นเสียง
เปรี้ยะ เปรี้ยะ
วินาทีต่อมา ไอเย็นยะเยือกที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าของปิงเสวียนหลายเท่าก็แผ่กระจายออกมา
ศิษย์สำนักเหมันต์น้ำแข็งที่อยู่ใกล้ๆ ถูกแช่แข็งในพริบตา
เพียงชั่วพริบตา ไอเย็นของไป๋หลิงก็กดข่มไอเย็นของปิงเสวียนจนมิด
ราวกับหนูเจอแมว ไอเย็นของปิงเสวียนหดกลับเข้าไปในร่างนาง
เวลานี้ รัศมีของไป๋หลิงเปลี่ยนไป
ดูราวกับเทพธิดาผู้ควบคุมหิมะและน้ำแข็ง ให้ความรู้สึกสูงส่งจนมิอาจเอื้อม
รากวิญญาณที่แข็งแกร่งมาก นี่มันรากวิญญาณอะไรกัน นักพรตซอมซ่ออุทานด้วยความทึ่ง
ส่วนตงหมิงที่อยู่ด้านข้าง มองไป๋หลิงด้วยความโลภยิ่งกว่าเดิม
พอเอาไป๋หลิงมาเทียบกับปิงเสวียนตอนนี้ ปิงเสวียนดูเหมือนสาวบ้านนอกไปเลย
ผู้หญิงอย่างไป๋หลิงเท่านั้น ถึงจะคู่ควรกับเขา เขาต้องหาทางเอาไป๋หลิงมาครองให้ได้
ปะ… เป็นไปไม่ได้ รากวิญญาณเจ้าถูกข้าขุดไปแล้วนี่นา ทำไมถึงสร้างใหม่ได้ แถมยังแข็งแกร่งกว่าเดิมอีก ปิงเสวียนกรีดร้อง
แม้แต่ปิงไท่ ร่างกายก็สั่นเทาไม่หยุด
ดูจากสถานการณ์แล้ว หากวันนี้ไป๋หลิงไม่ตาย วันหน้าสำนักเหมันต์น้ำแข็งต้องพินาศแน่
YOU MAY ALSO LIKE
