แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 75 เจ้าไม่อาบน้ำบ้างรึไง
แม่นางไป๋ หวังว่าจะมีวาสนาได้พบกันใหม่ จูหลานประสานมือคารวะไป๋หลิง
เดี๋ยวก่อน ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า ไป๋หลิงรีบเรียกจูหลานไว้
ได้ยินแบบนี้ จูหลานชะงัก
นี่… ไม่ต้องหรอก ข้าไปคนเดียวได้ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป จูหลานส่ายหน้า
พูดจบ นางก็เหลือบมองเย่หนานที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอาบแดดอยู่อย่างระแวดระวัง
ไม่ใช่แค่นาง แม้แต่ไป๋หลิง กู้เฉิน และคนอื่นๆ ก็ลอบมองเย่หนานที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้
วางใจเถอะ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว เพื่อนช่วยเพื่อนเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ แบบนี้จะได้มีคนคอยดูแลกันด้วยไง ไป๋หลิงเห็นเย่หนานนิ่งเฉย ก็ตาเป็นประกาย
งั้น… ก็ได้ จูหลานเห็นเย่หนานไม่ห้าม ก็ตาเป็นประกายเช่นกัน
มีไป๋หลิงอยู่ด้วย นางก็ปลอดภัยขึ้นเยอะ
ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เย่หนานคงไม่ทิ้งไป๋หลิง และคงช่วยนางพ่วงไปด้วย
รอข้าเดี๋ยว พูดจบ ไป๋หลิงก็วิ่งไปหาหลิงหลงที่นอนอาบแดดอยู่เหมือนกัน
ไป๋หลิงย่อตัวลง จับมือเล็กๆ ของหลิงหลงแล้วยิ้มหวาน ศิษย์พี่ใหญ่ ขอตุ๊กตาไม้ให้ข้าสักตัวสิ
เอ้า หลิงหลงก็ใจดี ลืมตาขึ้น หยิบตุ๊กตาไม้ออกมาสองตัวยื่นให้ไป๋หลิง
ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ ไป๋หลิงลุกขึ้นลูบหัวหลิงหลงเบาๆ
หลิงหลงไม่ได้ขัดขืน นางรู้ว่าศิษย์น้องคนนี้กำลังจะออกไปทำธุระ จึงไม่พูดอะไร
ไป๋หลิงกลับมาหาจูหลาน อ่ะ ให้เจ้าตัวหนึ่ง ไป๋หลิงยื่นตุ๊กตาไม้ให้จูหลาน
ขอบคุณ จูหลานเหลือบมองเย่หนานอีกครั้ง ชัดเจนว่าคำขอบคุณนี้ส่งไปถึงเย่หนาน
ถ้าเย่หนานไม่อนุญาต นางคงไม่ได้ของสิ่งนี้
ไปกันเถอะ ไป๋หลิงดึงมือจูหลานที่ยังดูอาลัยอาวรณ์ เดินจากไป
จนกระทั่งร่างของทั้งสองหายลับไป เย่หนานถึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ท่านอาจารย์ ไหนบอกว่าจะไม่ช่วยไงขอรับ กู้เฉินเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย
ข้าไม่ได้ช่วยนี่ คนช่วยคือศิษย์น้องเจ้าต่างหาก เกี่ยวอะไรกับข้า เย่หนานมองค้อน
กู้เฉิน
กู้เฉิน: …..
มีเพียงอวี้เซียนและมู่เป่ยเฉินที่ครุ่นคิด
เจ้าหน้าบูดอะไรนักหนา รีบมานี่ ข้าจะสอนเคล็ดวิชาให้ เย่หนานมองมู่เป่ยเฉินที่เนื้อตัวสกปรกมอมแมมอย่างไม่สบอารมณ์
ได้ยินเสียงเย่หนาน มู่เป่ยเฉินรีบลุกขึ้น
ทำหน้าประจบสอพลอ ถูมือเดินเข้ามาหาเย่หนาน แล้วถามอย่างนอบน้อม แหะๆ… ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์จะสอนเคล็ดวิชาอะไรให้ศิษย์หรือขอรับ
เอียงหูมานี่ เย่หนานกระซิบวิธีใช้เคล็ดวิชาให้มู่เป่ยเฉินฟัง
ตอนแรกก็ยังดีๆ อยู่ แต่พอฟังไปเรื่อยๆ หน้ามู่เป่ยเฉินก็เริ่มดำทะมึน
นี่คือเคล็ดวิชา ท่านอาจารย์แน่ใจนะว่าไม่ได้อำข้าเล่น มู่เป่ยเฉินพูดไม่ออก
กลับเป็นกู้เฉินที่ดูกระตือรือร้น
อยู่นิ่งๆ ไปเลย ของเขามันคนละอย่างกับพวกเจ้า เย่หนานปรายตามองกู้เฉิน
ได้ยินดังนั้น กู้เฉินหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย
แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เย่หนานขี้เกียจสนใจ นอนอืดต่อ
มีเพียงมู่เป่ยเฉินที่สงสัย ฟังจากคำพูดของเย่หนาน ดูเหมือนศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นจะมีเคล็ดวิชาแบบนี้เหมือนกัน และดูเหมือนจะเป็นของจริงเสียด้วย
ในโลกนี้มีเคล็ดวิชาแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย มู่เป่ยเฉินคิดในใจ
ท่านอาจารย์ ข้าอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกขอรับ มู่เป่ยเฉินขออนุญาตเย่หนาน
อยู่ที่นี่เห็นสมบัติล้ำค่าเต็มไปหมดแต่แตะต้องไม่ได้ มันทรมานใจเหลือเกิน
ตามสบาย เย่หนานตอบสั้นๆ
ได้รับอนุญาต มู่เป่ยเฉินก็ถอนหายใจโล่งอก
นึกว่าเย่หนานจะกักบริเวณซะอีก
เขาจึงเดินยิ้มร่าเข้าไปหาหลิงหลง
การกระทำของไป๋หลิงก่อนหน้านี้ เขาเห็นเต็มสองตา
ตุ๊กตาไม้เชียวนะ นั่นคือเหตุผลหลักที่เขามาที่นี่ นึกไม่ถึงว่าจะได้วาสนาใหญ่กว่านั้นอีก
หลิงหลงที่กำลังหลับตาพริ้มอาบแดด จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว
เพราะ… จมูกเล็กๆ ของนางได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยมา
หลิงหลงลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย เห็นมู่เป่ยเฉินกำลังเดินตรงมาที่นาง หลิงหลงรีบยื่นมือห้าม หยุด
มู่เป่ยเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็หยุดตามคำสั่ง
ศิษย์พี่ใหญ่ มีอะไรหรือขอรับ มู่เป่ยเฉินงุนงง
เจ้าไม่อาบน้ำบ้างรึไง หลิงหลงมองมู่เป่ยเฉินด้วยสายตาตำหนิ
คราวนี้ อวี้เซียนและกู้เฉิน หรือแม้แต่เย่หนาน ก็กลั้นขำไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา
ก่อนหน้านี้พวกเขายังไว้หน้ามู่เป่ยเฉิน แต่หลิงหลงนั้นตรงไปตรงมา
ได้ยินคำถามของหลิงหลง มู่เป่ยเฉินหน้าแดงด้วยความอับอาย
ศะ… ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ามีเรื่องอยากจะคุยด้วย มู่เป่ยเฉินหน้าแดงก่ำ
พอเลย ยืนพูดอยู่ตรงนั้นแหละ หลิงหลงรีบห้าม
ขะ… ข้าอยากได้ตุ๊กตาไม้สักตัว มู่เป่ยเฉินตะโกนบอกจากระยะหลายเมตร
ฟึ่บ
สิ้นเสียงมู่เป่ยเฉิน ตุ๊กตาไม้ตัวหนึ่งก็ลอยหวือมาหาเขา
ให้แล้ว รีบไปได้แล้ว หลิงหลงรีบโบกมือไล่อย่างไม่ไยดี
รับทราบ รับตุ๊กตาไม้มา มู่เป่ยเฉินก็กระโดดโลดเต้นจากไปอย่างมีความสุข
เห็นมู่เป่ยเฉินไปแล้ว หลิงหลงหน้าแดงก่ำเพราะกลั้นหายใจมานาน
ตอนนี้ถึงได้สูดหายใจเข้าเต็มปอด
ส่วนอวี้เซียนที่อยู่ข้างๆ ก็สงสัย
ทำไมศิษย์ของเย่หนานถึงอยากได้ตุ๊กตาไม้พวกนี้นัก
นางลองสัมผัสดูแล้ว ก็แค่ตุ๊กตาไม้ธรรมดา
แน่นอน... นั่นเป็นเพียงการสัมผัสของนาง เย่หนานแข็งแกร่งขนาดนี้ ของในมือย่อมไม่ธรรมดาอย่างที่ตาเห็น
เย่หนานเองก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจน
นางก็อยากขอหลิงหลงสักตัว แต่ไม่ใช่ศิษย์เย่หนาน เลยไม่กล้าเอ่ยปาก
ไม่รู้ทำไมตระกูลฉู่ถึงไม่มาหาเรื่องอีก เริ่มเบื่อๆ แล้วสิ เย่หนานบ่นพึมพำ
แต่… กู้เฉินไม่ได้ยิน เพราะกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารกลางวัน
อีกด้านหนึ่ง สองสาวหยุดพักผ่อนในหุบเขาแห่งหนึ่ง
ไม่ใช่ใครอื่น ไป๋หลิงและจูหลานนั่นเอง
พี่จูหลาน ลองดูสิว่าท่านอาจารย์ให้เคล็ดวิชาอะไรมา ไป๋หลิงเปลี่ยนสรรพนามเรียกจูหลานเป็นพี่สาว เพราะจูหลานอายุมากกว่า
ได้เลยน้องไป๋หลิง จูหลานพยักหน้า
นางเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเย่หนานให้อาวุธและเคล็ดวิชาอะไรมา
ฟึ่บ
จูหลานหยิบเคล็ดวิชาและกระบี่โบราณออกมา
นางเปิดดูเคล็ดวิชาก่อน
ทันทีที่เปิดออก มิติรอบกายของทั้งสองสาวดูเหมือนจะบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ แต่ก็เพียงเสี้ยววินาที
จนพวกนางแทบไม่รู้สึกตัว
เมื่อกางออกจนสุด ทั้งสองสาวถึงกับตะลึง
ไป๋หลิงไม่ได้ตกใจกับตัวเคล็ดวิชา แต่ตกใจที่… เย่หนานมอบเคล็ดวิชาระดับนี้ให้จูหลาน
ระ… ระดับจักรพรรดิ จูหลานอึ้งกิมกี่
ถ้าไม่ได้ไป๋หลิงช่วยพยุงไว้ จูหลานคงทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว
น้องไป๋หลิง ท่านผู้อาวุโสเป็นใครกันแน่ สมองขาวโพลนไปหมด จูหลานเผลอถามออกมา
แต่พอตั้งสติได้ จูหลานก็นึกเสียใจที่ถาม
แต่… ไป๋หลิงไม่ได้ถือสา กลับทำท่าครุ่นคิดจริงจัง เรื่องนี้… ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ท่านอาจารย์มีระดับพลังแค่ ขั้นกลั่นลมปราณ มาตลอด ข้าดูไม่ออกหรอก
**แอดจะอัพให้ล่วงหน้านะครับ วันเสาร์ จะไม่ได้อัพนิยายครับผม
YOU MAY ALSO LIKE
