แค้นรักสามีตัวร้าย - บทที่ 615 ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ
บทที่ 615 ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ
“กมล นี่ลูกเป็นอะไร”
นรมนรีบลุกยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไป
ใบหน้าเล็กๆของกมลเปรอะไปด้วยโคลนเหมือนกับลูกแมวตัวน้อย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงดูรุงรัง คล้ายกับเพิ่งไปตบตีกับใครมา
“เกิดอะไรขึ้น”
นรมนรีบรับตัวกมลจากลูกน้องพร้อมถามขึ้น
ลูกน้องรีบตอบขึ้นว่า “คุณนาย ตอนที่ผมไปถึงนั้น คุณหนูกมลกำลังตบตีกับเด็กคนอื่นครับ”
“ตบตีเหรอ เป็นไปได้ยังไง”
ในความทรงจำของนรมน กมลนั้นใจเย็นมาก นอกจากทานเก่งแล้วไม่มีทางที่ตบตีกับคนอื่นได้ ทำไมถึงไปตบตีได้ล่ะ
“จริงๆครับคุณนาย ฝ่ายตรงข้ามยังเป็นถึงลูกคนใหญ่คนโตครับ”
“อะไรนะ”
หัวใจของนรมนเต้นรัวๆขึ้น
“กมล เกิดอะไรขึ้น”
กมลจึงตอบกลับว่า “ก็ไม่มีอะไรค่ะ ผู้ชายคนนั้นน่ารำคาญมาก จงใจแกล้งหนู”
“จงใจแกล้งหนูเหรอ ทำไมล่ะ”
เหตุผลนี้ทำให้นรมนรู้สึกแปลกพิลึก
ปากเล็กๆของกมลพูดต่อว่า “หนูจะไปรู้ได้ยังไง หนูจะไปรู้ความคิดบ้าๆของผู้ชายเหล่านั้นได้อย่างไรคะ”
เมื่อเห็นว่ากมลไม่ยอมพูดมากไปกว่านี้ นรมนจึงส่ายหัวขึ้น แล้วพาเธอไปทำความสะอาด ถึงได้ทำให้กมลได้กลายเป็นเจ้าหญิงผู้สะอาดสะอ้านอีกครั้ง
หลังจากที่กมลทำความสะอาดร่างกายแล้ว ก็ได้มองดูรอบๆ แล้วได้ถามขึ้น “หม่ามี้ พี่กิจจาล่ะคะ นานมากแล้วที่หนูไม่เห็นพี่กิจจา”
“หม่ามี้พาหนูไปหาพี่กิจจาหน่อยได้ไหม”
“ได้สิจ๊ะ”
กมลตื่นเต้น
นรมนรู้สึกเศร้าในดวงใจ
หวังอย่างยิ่งว่ากมลจะสามารถทำให้กิจจากลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
นรมนพากมลเข้าไปที่ห้องของกิจจา
ปฏิกิริยาของกิจจายังคงเป็นเหมือนเดิม นอนขดตัวหันหลังอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียง ใครก็ไม่สามารถดูออกว่าสถานการณ์ของเขาตอนนี้เป็นเช่นไร
เมื่อเห็นภาพนี้แล้ว นรมนก็รู้สึกเจ็บปวดใจอีกครั้ง
กมลสะบัดมือหลุดออกจากมือของนรมน แล้วก็วิ่งเข้าไป จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปเปิดผ้าห่มของกิจจา ดึงมือของกิจจาแล้วพูดขึ้นว่า “พี่กิจจา ไม่ต้องนอนแล้ว พระอาทิตย์ส่องถึงตูดแล้ว! ลุกขึ้นมาเล่นกับหนูหน่อยน๊าา”
นรมนกลัวว่ากิจจาจะสะบัดกมลล้ม แต่โชคดีที่กิจจาไม่ทำ
เขามองกมลอย่างเหม่อลอย ไม่พูดจาหรือยิ้มใดๆ จ้องดูเธออยู่อย่างนั้น แต่ก็คล้ายกับไม่ได้มองเธอ เหมือนกับสายตาไม่ได้โฟกัส
นรมนเกิดความไม่พอใจเล็กน้อยกับท่าทางของกิจจา จึงยื่นมือโบกไปมาตรงหน้าของกิจจา
“พี่กิจจา ตื่นๆ ทำไมพี่หลับทั้งๆที่ลืมตาล่ะคะ”
เมื่อได้ยินกมลพูดแบบนี้ นรมนรู้สึกจี๊ดจมูกเล็กน้อย
“กมล พี่กิจจาไม่ค่อยสบาย หนูปลอบใจพี่เขาเบาๆดีไหมจ๊ะ”
“ปลอบใจเหรอคะ”
กมลมองกิจจาด้วยความกลัดกลุ้ม เอามือจับที่คางแล้วพูดว่า “ปลอบยังไงคะ พี่กิจจา พี่จะให้หนูปลอบอย่างไร จูจุ๊บดีไหม”
เธอพลางพูดพลางยื่นหน้าไปที่หน้าของกิจจา แล้วหอมเข้าไปที่แก้ม
กิจจาตกใจตะลึง แล้วก็เริ่มโฟกัสที่หน้าของกมล
“ตื่นแล้วๆ พี่กิจจาตื่นแล้ว!”
กมลดีใจอย่างกระโดดโลดเต้น
เห็นกิจจามีปฏิกิริยาตอบสนอง ใบหน้าของนรมนก็เผยรอยยิ้มออกมา
“กิจจา หิวไหม รู้สึกตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า”
กิจจาส่ายหัว ยื่นมือไปจับมือกมลไว้ จากนั้นพิงลงที่ไหล่ของเธอแล้วหลับตาลงอีกครั้ง
นรมนตะลึงงัน
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
กมลก็ไม่ได้รังเกียจที่กิจจาซบเธอ ตรงกันข้ามเธอได้ยื่นมืออันน้อยๆตบอยู่ที่ด้านหลังของเขาอย่างเบาๆ แล้วพูดด้วยเสียงบางๆว่า “พี่ เป็นเด็กดี พี่ง่วงแล้วใช่ไหม กมลจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ดีไหม”
กิจจากุมมือของกมลไว้แน่น
กมลดีใจจนเผยฟันเขี้ยวน้อยๆออกมา แล้วพูดอีกครั้งว่า “พวกเราตกลงกันแล้วนะ รอให้พี่ตื่นมา พี่ต้องพาหนูไปหาของอร่อยๆกินกันนะ พี่พูดแล้วนะ พี่ยังติดเคเอฟฟีหนูสามครั้งนะ”
กิจจากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
“ถ้าพี่ไม่พูดก็แสดงว่าพี่ตกลงแล้ว พวกเราพูดคำไหนต้องคำนั้น มา มาเกี่ยวก้อยกัน!”
เมื่อนรมนเห็นภาพนี้ ถึงแม้ว่ากิจจาจะไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ แต่อย่างน้อยๆเขาก็ไม่ต่อต้านขัดขืนกมล และยอมให้เธอทำตามใจ
บางทีลึกๆจิตใจของกิจจายังคงรักและเอ็นดูกมล
“กมล หนูอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนพี่กิจจาดีไหม”
“ดีค่ะ”
“หม่ามี้ออกไปก่อน ถ้ามีเรื่องอะไรก็เรียกหาหม่ามี้นะ ตกลงไหม”
“ตกลงค่ะ”
ใบหน้าของกมลที่อ่อนโยน
เธอให้กิจจานอนลง แล้วตัวเองก็จับกุมมือของกิจจาไว้แล้วนอนลงข้างๆ คู่ดวงตาสดใสคู่นั้นมองดูกิจจา แล้วพูดอย่างยิ้มแย้มว่า “หนูจะนอนเฝ้าพี่นะ พี่หลับให้สบายเถอะ”
พลางพูดพลางยื่นมือตบกิจจาเบาๆ ทำเหมือนกับเวลาที่นรมนกล่อมเธอเวลานอน
นรมนยิ้มขึ้นอย่างปลื้มปริ่ม
หวังว่ากมลจะสามารถพากิจจาเดินออกมาจากความเสียใจที่สูญเสียพ่อ
นรมนได้ ปิดประตูเบาๆ ปล่อยให้กิจจาและกมลอยู่ด้วยกัน
ขณะที่นรมนเดินออกมานั้น ห้องของคุณนายตระกูลโตเล็กได้มีเสียงทุบตีสิ่งของดังขึ้น รวมไปถึงเสียงดุด่าของคุณนายตระกูลโตเล็ก
เวลานี้เธอดูไม่มีสง่าราศีไม่หลงเหลือภาพของความเป็นผู้ดีเช่นอย่างเคย เป็นเพียงหญิงชราที่ถูกกระทบกระเทือน ไร้เหตุผลจนทำให้คนรู้สึกรำคาญ
นรมนไม่ได้สนใจเธอ แล้วพูดกับคนข้างๆว่า “ปล่อยเธอไปจนกว่าเธอจะเลิกไปเอง แล้วก็ส่งคนเข้าไปทำความสะอาด ไม่ต้องไปสนใจเธอ”
“ครับ”
นรมนเดินลงจากบันได แล้วคนด้านนอกได้เข้ามารายงาน
“คุณนาย คนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดามาหาครับ”
“ตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ใคร”
นรมนคิ้วหน้านิ่วคิ้วขมวด
เวลานี้สิ่งที่เธอไม่อยากได้ยินมากที่สุดก็คือเรื่องของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา
ถึงแม้ว่าบุริศร์ไม่ได้พาลโกรธเธอ แต่สำหรับเรื่องที่ธรรศได้ทำไว้ ทำให้นรมนนั้นโกรธเกลียดที่สุด
ลูกน้องรายงานว่า “คุณชายธรณีกับคุณนายทวีทรัพย์ธาดาครับ”
เมื่อได้ยินว่าคุณนายทวีทรัพย์ธาดามาด้วย ก็ทำให้หวนคิดถึงคุณนายทวีทรัพย์ธาดาคนเดิมที่เคยกดขี่บังคับและไม่มีเหตุผล นรมนจึงพูดอย่างเยือกเย็นว่า ไม่อยากเจอ บอกไปว่าฉันไม่อยู่”
“ครับ”
ลูกน้องได้ออกไปแล้ว นรมนจึงอยากเข้าไปที่ห้องครัว เพื่อทำของอร่อยๆ เผื่อว่ากิจจาจะหิว
ลูกน้องที่ออกไปนั้นออกไปได้ไม่นานก็กลับเข้ามา
คุณนายพวกเขาไม่ยอมกลับครับ บอกว่าถ้าท่านไม่ยอมเจอ พวกเขาก็จะรออยู่ด้านนอกจนกว่าจะได้เจอท่านครับ”
นรมนจึงวางของลงข้างๆด้วยความหงุดหงิด: “มาแนวนี้อีกแล้ว ชอบบังคับคนอื่น พวกเขาคิดว่าพวกเขาจะได้ในสิ่งที่ต้องการอย่างนั้นรึ”
ลูกน้องเห็นท่าทางหงุดหงิดของนรมน จึงได้พูดว่า “ คุณนาย ผมว่าท่านไปเจอพวกเขาหน่อยเถอะ ถึงแม้ว่าเขตแถวนี้จะเป็นเขตของคนรวย ไม่ค่อยจะมีใครว่างกันนัก แต่ว่าคนที่เดินผ่านไปมาก็เป็นคนที่มีหน้ามีตาในเมืองชลธี ถ้าหากคนอื่นเห็นเข้า อาจคิดว่าบ้านของตระกูลโตเล็กกับตระกูลทวีทรัพย์ธาดาบาดหมางกันนะครับ”
“เดิมทีก็ไม่ลงรอยกัน แล้วทำไมต้องกลัวว่าคนอื่นจะมองอย่างไร”
เป็นตายอย่างไรนรมนก็ไม่ยอมที่จะเจอคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา แต่เสียงของคุณนายทวีทรัพย์ธาดากลับดังลอยมาจากด้านนอก
“นรมน นรมนอยู่ไหม”
คิ้วเข้มของนรมนยิ่งขมวดแน่น
“ใครปล่อยให้พวกเขาเข้ามา”
“ฉันเอง!”
คุณนายตระกูลโตเล็กที่แต่งตัวอย่างเรียบร้อยแล้ว แล้วก็เดินลงมาจากชั้นบน
“ตระกูลโตเล็กพวกเราเป็นตระกูลผู้ดี ทำไมถึงได้ทำเรื่องที่ไม่มีมารยาทเช่นนี้ ให้คุณนายทวีทรัพย์ธาดารออยู่ด้านนอกได้อย่างไร อีกทั้งฉันมีเรื่องที่ต้องปรึกษาหารือกับคุณนายทวีทรัพย์ธาดานะ”
แม้ว่าใบหน้าของคุณนายตระกูลโตเล็กจะมีรอยยิ้ม แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่ได้มาจากใจ
นรมนดูออกว่าเธอนั้นจงใจ
การเสียชีวิตของตรินท์ ทำให้เธอโกรธและเกลียดแค้นตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเป็นอย่างมาก ตอนนี้คนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดามาเหยียบถึงที่ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านไป
“ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง เชิญท่านกลับห้องไป”
“เธอจัดการอย่างนั้นเหรอ เธอเป็นคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา จะจัดการอย่างไร นรมน เธอคงไม่ได้คิดหรอกนะว่าบ้านตระกูลโตเล็ก ตอนนี้ทุกคนต้องเชื่อฟังแต่เธอ ฉันจะบอกให้นะ ฉันยังมีอาณาจักรรัตติกาล เธอจะสู้ฉันได้เหรอ รู้เท่าทันทุกสถานการณ์ ทางที่ดีที่สุดตอนอยู่ต่อหน้าฉันจงหดหางไว้ให้ดี มิเช่นนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
คุณนายตระกูลโตเล็กกระแอมเสียงขึ้นในลำคอ จากนั้นก็ได้เดินออกไป
คุณนายทวีทรัพย์ธาดากับธรณีได้ถูกพาเข้ามา
ถึงแม้ว่านรมนไม่ได้อยากจะเจอคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา แต่จะปล่อยให้คุณนายตระกูลโตเล็กทำสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
เธอล้างมือแล้วก็เดินออกมาจากห้องครัว
คุณนายทวีทรัพย์ธาดาเห็นนรมนเดินออกมาจากห้องครัว จิตใจก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา
“คนรับใช้ของบ้านตระกูลโตเล็กมีตั้งมากมาย กลับให้เธอทำงานในครัว”
นรมนตกใจตะลึง
ไม่ใช่เพราะคำพูดของคุณนายทวีทรัพย์ธาดา แต่เป็นเพราะว่าร่างกายที่ซูบผอมจนเห็นกระดูกของคุณนายทวีทรัพย์ธาดา
เธอดูซูบผอมกว่าแต่ก่อนเยอะเลย
จำได้ว่าคุณนายทวีทรัพย์ธาดาได้ถูกส่งตัวไปรักษา อายุที่มากขนาดนั้นไม่มีใครรู้เลยว่าจะสามารถผ่านสถานการณ์ตอนนั้นได้หรือไม่
นรมนพยายามบังคับตัวเองไม่ให้หวนไปคิดถึงและไปสนใจ แต่ว่าตอนนี้เมื่อได้เห็นลักษณะของคุณนายทวีทรัพย์ธาดา หัวใจของเธอกลับรู้สึกเจ็บปวดและทรมาน
คุณนายตระกูลโตเล็กพูดขึ้นก่อนที่นรมนจะเอ่ยปากพูด
“ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาของพวกท่านติดค้างหนี้หนึ่งชีวิตกับตระกูลโตเล็กของพวกเรา เธอทำงานในครัวนิดหน่อยเทียบไม่ได้กับอะไรเลย ต่อให้เป็นม้าเป็นวัวของบ้านตระกูลโตเล็กก็ถือว่าเป็นเรื่องที่สมควร”
นรมนคิ้วขมวดมุ่น
นี่คุณนายตระกูลโตเล็กเริ่มหาเรื่องเธอแล้วเหรอ
คุณนายทวีทรัพย์ธาดาได้ยินดังนั้น น้ำตาจึงไหลอาบสองแก้ม
“กรรมที่คนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาได้ทำไว้ จะขอรับไว้เอง ไม่เกี่ยวข้องกับนรมน เธอเติบโตอยู่ในตระกูลธนาศักดิ์ธนตั้งแต่เล็ก เธอไม่เคยเป็นคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ท่านจะทำแบบนี้กับเธอไม่ได้”
“ฉันทำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ น่าขำ ฉันเป็นแม่ย่าของเธอ ฉันจะทำอะไรก็ได้ นรมนไปรินน้ำมาสองสามแก้วซิ ไม่มีมารยาท ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน มีแขกมาเยือนบ้าน ไม่รู้จักต้อนรับหรืออย่างไร พ่อแม่ของเธอสั่งสอนมาแบบไหนกัน คนแบบเธอเช่นนี้เหรอคู่ควรมาเป็นสะใภ้ตระกูลโตเล็ก เป็นนายหญิงของตระกูลโตเล็ก”
แต่ละประโยคที่ประชดประชันแดกดันของคุณนายตระกูลโตเล็ก
นรมนอยากจะตอบโต้กลับ แต่ว่าเธอไม่อยากจะโต้เถียงกับคุณนายตระกูลโตเล็กต่อหน้าคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา และเป็นแค่การรินน้ำให้กับแม่ของตัวเอง นรมนจึงได้อดกลั้นไว้
เธอหันหลังเดินไปที่ห้องครัว จากนั้นก็ต้มน้ำร้อน แล้วนำมาชงน้ำชาให้กับคุณนายตระกูลโตเล็กและธรณี พร้อมกับนำมาเสิร์ฟ
“เชิญดื่มน้ำชาค่ะ”
นรมนพูดอย่างใจเย็น
คุณนายทวีทรัพย์ธาดากลับร้องไห้แล้วพูดขึ้น “นรมน ขอโทษนะ ที่ครอบครัวตระกูลทวีทรัพย์ธาดาพลอยทำให้หนูเดือดร้อนไปด้วย”
“ไม่เกี่ยวกับพวกท่าน”
นรมนยืนตัวตรง จากนั้นก็ได้ยินคุณนายตระกูลโตเล็กพูดขึ้นว่า “น้ำของฉันล่ะ เธอเป็นสะใภ้แบบไหนกัน รินน้ำให้แขกถือว่าเป็นมารยาท รินน้ำให้แม่สามีถือว่าเป็นหน้าที่ แค่นี้ยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอ”
วันนี้คุณนายตระกูลโตเล็กตั้งใจปะทะกับนรมน และจงใจทำให้นรมนอับอายต่อหน้าคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา นรมนรู้ดีว่าตัวเองนั้นคงไม่อาจจะหลีกเลี่ยงการปะทะนี้ได้
YOU MAY ALSO LIKE
